6 ผู้หญิงที่รู้ใจ

จิรวินเดินนำเจ้าของร่างเล็กสมส่วนเข้ามาในห้องนอนของเขาแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แม่กำชับให้ฉันนอนห้องเดียวกับเธอ”

‘ลูกอย่าคิดที่จะแยกห้องนอนกับลลิชเด็ดขาด ถ้าแม่รู้แล้วล่ะก็…อย่าหาว่าแม่ไม่เตือน’

“ให้ลลิชไปนอนห้องอื่นก็ได้ค่ะ”

“พูดอย่างกับว่าฉันอยากให้เธอนอนด้วยอย่างนั้นแหละ ถ้าฉันไม่เกรงใจแม่ ฉันก็ไม่ให้เธอมานอนร่วมเตียงกับฉันแน่” เขาพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิด

“งั้นเราก็อย่าให้คุณท่านรู้สิคะว่าลลิชกับคุณนอนคนละห้องกัน” เธอช่วยออกความคิดเห็นเพราะไม่อยากให้เขาลำบากใจที่ต้องนอนเตียงเดียวกับเธอ

“เธอนอนห้องนี้แหละ ฉันไม่อยากมีปัญหากับแม่ และเธอนั่นแหละคือตัวปัญหาของเรื่องทั้งหมดนี้…”

“ย้ายออกไปจากบ้านฉันแล้ว แล้วทำไมยังมาวุ่นวายกับแม่ฉันอีกล่ะ” เขาพูดออกไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธอย่างเห็นได้ชัด

“...” เธอเงียบเพราะคิดว่าถ้าเธอจะอธิบายความจริง เขาคงไม่อยากฟังและเขาก็คงไม่เชื่อ เพราะฉะนั้นอย่าพูดเลยดีกว่า

“งานทุกอย่างในบ้านหลังนี้เธอจะต้องทำทั้งหมด รวมไปถึงงานสวน เธอจะต้องรดน้ำต้นไม้และตัดหญ้าหน้าบ้านด้วย”

“ได้ค่ะ”

“บ้านหลังนี้ไม่ได้มีฉันกับเธอแค่สองคน”

“จะมีใครมาอยู่ด้วยเหรอคะ” เธอถามออกไปด้วยสีหน้ามีความสงสัย

“ชิตาจะมาอยู่ที่นี่ด้วย”

“ชิตาคือใครเหรอคะ” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเมื่อชื่อที่เขาเอ่ยออกมานั้นเป็นผู้หญิง

“ชิตาคือผู้หญิงที่รู้ใจฉันทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องบนเตียง” เรียวปากหนาได้รูปขยับเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าเยาะหยัน พลางคิดในใจว่าในระหว่างสองปีที่เธอมาอยู่กับเขา เขาจะทำให้เธอเห็นว่าเธอไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของเขา เขาจะทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดและขอหย่ากับเขาไปเอง ดีไม่ดีอาจจะไม่ต้องทนอยู่กับเธอจนถึงสองปีด้วยซ้ำ

“...” เธอนิ่งเม้มปากแน่นเมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่เขาจะพามาอยู่ด้วยคือคนสำคัญของเขา ถ้าไม่สำคัญเขาคงจะไม่พามาอยู่ด้วยหรอก

“ถึงฉันจะนอนห้องเดียวกับเธอ แต่เวลาที่ฉันต้องการเรื่องนั้นฉันจะไม่ทำกับเธอเด็ดขาด แต่ฉันจะไปทำกับชิตา”

“คุณจิรวินอยากทำอะไรก็ทำได้ตามสบายเถอะค่ะ งั้นลลิชขอเอาเสื้อผ้าเข้าตู้ก่อนนะคะ” เธอเอ่ยออกไปอย่างไม่ได้อะไร จากนั้นจึงจัดการหยิบเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าแล้วนำเข้าตู้ที่มีเสื้อผ้าของเขาแขวนอยู่ ก่อนที่จิรวินจะลงชั้นล่างไปขึ้นรถและขับมุ่งหน้าไปยังคอนโดของเขา

คอนโด

“คุณไปจดทะเบียนมาแล้วเหรอคะ” เมื่อร่างสูงเข้ามาในคอนโด ชิตาก็เอ่ยถามทันที

“อืม” เขารับคำในลำคอพร้อมกับเดินมาหย่อนตัวนั่งบนโซฟาข้างเธอด้วยสีหน้าหงุดหงิด ชิตาที่เห็นจึงเอ่ยถามออกไปด้วยความใส่ใจและรู้ใจ

“คุณอยากให้ชิตาอมให้ไหมคะ เผื่อจะได้หายหงุดหงิด”

“ไม่ต้อง”

“ถ้าไม่อยากให้อม งั้นก็สอดใส่อย่างเดียวก็ได้นะคะ เดี๋ยวชิตาขึ้นให้ค่ะ”

“ฉันอารมณ์ไม่ดีอยู่แบบนี้ แล้วจะให้เอาอารมณ์ไหนไปทำเรื่องนั้นได้ล่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“ลองดูก่อนก็ได้นะคะ เผื่อคุณจะมีอารมณ์ก็ได้ค่ะ” พูดจบเธอก็เลื่อนมือหมายจะจับตัวตนของเขา ทว่า

“อย่า” ปากหนาห้ามแล้วปัดมือของเธอออกด้วยความที่อารมณ์ไม่ดีเมื่อคิดว่าต้องทนอยู่กับผู้หญิงที่เขาไม่ได้เลือกตั้งสองปี

ชิตาถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเขาปฏิเสธพลางคิดในใจว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยปฏิเสธเธอสักครั้ง เขากลับชอบด้วยซ้ำที่เธอเอาอกเอาใจด้วยเรื่องบนเตียง

“รีบไปเก็บเสื้อผ้าสิ” เรียวปากหนาขยับบอก

“เก็บเสื้อผ้า? คุณจะให้ชิตาออกไปจากที่นี่เหรอคะ คุณจะไม่ให้ชิตาเป็นคู่นอนของคุณแล้วเหรอคะ” เธอถามออกไปด้วยความรู้สึกใจหายเมื่อคิดว่าเธอจะไม่ได้อยู่กับเขาแล้ว

“ฉันจะให้เธอย้ายไปอยู่กับฉันที่บ้านด้วย”

“จริงเหรอคะคุณจิรวิน ชิตาดีใจที่สุดเลยค่ะ” หญิงสาวพูดออกมาด้วยสีหน้าตื่นเต้นและดีใจสุดขีดเมื่อเธอจะยังได้อยู่กับเขาถึงแม้ว่าเขาจะจดทะเบียนสมรสแล้วก็ตาม พลางคิดในใจว่าเขายังให้ความสำคัญกับเธออยู่สินะ

“อย่ามัวแต่ดีใจ รีบไปเก็บเสื้อผ้าสิ”

“ได้ค่ะ” สิ้นเสียงทุ้มบอกร่างบางก็ลุกไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าทันที เมื่อเสร็จแล้วชายหนุ่มจึงพาหญิงสาวที่เป็นคู่นอนไปยังบ้านของเขาที่ต้องอาศัยอยู่กับผู้หญิงที่เขาไม่ต้องการ

บ้านจิรวิน

เมื่อมาถึงบ้านจิรวินก็พาชิตาเข้ามาในห้องนอนที่ติดกับห้องของเขาแล้วพูดออกไป

“ถ้าคืนไหนที่ฉันต้องการฉันจะเข้ามานอนกับเธอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงปกติ

“ชิตาพร้อมทุกคืนค่ะสำหรับคุณจิรวิน” เธอเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มดีใจเมื่อเขายังจะนอนกับเธอทั้งที่จดทะเบียนสมรสแล้ว

“อยู่ที่นี่เธอไม่ต้องทำงานอะไร เพราะมีคนทำอยู่แล้ว”

“ค่ะคุณจิรวิน” ว่าแล้วเขาก็ออกจากห้องแล้วเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง เมื่อเห็นร่างบอบบางออกมาจากห้องน้ำจึงพูดออกไปด้วยสีหน้าเฉยชา

“ลงไปทำอาหารด้วย เดี๋ยวฉันกับชิตาจะลงไปกิน”

“ได้ค่ะ” เธอรับคำอย่างไม่เรื่องมากพลางเม้มปากแล้วคิดในใจว่าเขาไปพาผู้หญิงที่รู้ใจมาแล้วสินะ

“รีบลงไปทำสิ ฉันหิว”

“ค่ะ” เธอก้มศีรษะรับคำแล้วเดินออกจากห้องและลงชั้นล่างไป

ร่างสวยสมส่วนเดินเข้าครัวไปจัดการทำอาหารด้วยความคล่องแคล่ว จนผ่านไปหนึ่งชั่วโมงอาหารทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย 

ลลิชยกอาหารออกไปวางบนโต๊ะจนครบทุกอย่าง ก่อนที่จะเห็นคนตัวสูงกับผู้หญิงที่สำคัญสำหรับเขาเดินลงชั้นล่างมาพร้อมกัน

จิรวินกับชิตาเดินมาหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ โดยชิตานั่งฝั่งตรงข้ามร่างสูงอย่างเช่นเคย ชิตาตักของกินใส่จานของคนตรงหน้าด้วยความเอาอกเอาใจตามประสาที่ตัวเองเป็นคู่นอนของเขา

ทั้งสองรับประทานกันไปและคุยกันบ้างเล็กน้อยตามประสาคนที่อยู่ด้วยกันมาสองปี ในขณะที่ลลิชก็มองคนทั้งสองอยู่ในครัวด้วยสีหน้าปกติ เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่เขาพาผู้หญิงคนสำคัญเข้ามาอยู่ในบ้าน เพราะบ้านหลังนี้เป็นของเขา เขาจะพาใครมาอยู่ด้วยมันก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ

ถึงเธอจะจดทะเบียนสมรสกับเขาแล้ว แต่เธอก็ไม่เคยคิดว่าจะเอาใบทะเบียนสมรสมาอ้างสิทธิ์ว่าเขาจะต้องเป็นของเธอ เนื่องจากเธอรู้อยู่แก่ใจดีว่าเขาไม่ได้คิดว่าเธอเป็นภรรยาของเขา ส่วนเธอก็ไม่ควรจะคิดว่าเขาเป็นสามีของเธอ

ทนอยู่ให้เขาเกลียดไปอีกสองปีเดี๋ยวก็ได้หย่ากันแล้ว เธอคิดในใจ