Masukแดเนียล
แดเนียลผมยืนรออยู่ที่หน้าซุ้มพิธี กวาดสายตามองแขกเหรื่อที่มาร่วมเป็นสักขีพยาน ผมรู้ดีว่าคงไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้เห็นวันนี้ วันที่เพลย์บอยอย่างผมจะยอมลงหลักปักฐานมีภรรยามีครอบครัวเป็นตัวเป็นตนให้ตายสิ แม้แต่ตัวผมเองก็ยังแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาแต่ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ตรงนี้จริง ๆ มือข้างหนึ่งกุมมือมือน้อย ๆ ของน้องแทน ลูกชายสุดที่รักเอาไว้ และเฝ้ารอวินาทีที่แม่ของเขาจะเดินผ่านประตูเข้ามาอย่างใจจดใจจ่อตอนแรกอัยย์อยากให้น้องแทนเป็นคนเดินส่งตัวเธอ แต่เจ้าตัวเล็กกลับยืนกรานเสียงแข็งว่าเขาอยากเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวยืนข้างพ่อมากกว่า หน้าที่อันทรงเกียร
อัยย์ลดาอุ่นใจเหลือเกินที่ได้กลับมาฉลองเทศกาลปีใหม่ที่บ้านของแม่ เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปหนึ่งปีเต็มแล้วนับตั้งแต่แดเนียลกลับเข้ามาในชีวิตของเรา ฉันนึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าชีวิตจะมีความสุขและลงตัวไปกว่านี้ได้ยังไงหลังจากที่เราตกลงเป็นครอบครัวเดียวกัน ฉันกับน้องแทนก็ย้ายเข้าไปอยู่ที่เพนต์เฮาส์ของเขา แม้ที่นั่นจะสะดวกสบายแค่ไหนแต่เราก็ยังยึดธรรมเนียมเดิมคือต้องกลับมานอนค้างที่บ้านแม่ในคืนส่งท้ายปีเก่าเพื่อรอนับถอยหลังเข้าสู่ปีใหม่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาคืนนี้นาตาลีกับปัณณ์ก็มาร่วมวงด้วย บ้านตึกแถวหลังเล็กของเราเลยอัดแน่นไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ 
แดเนียลริมฝีปากของเรายังคงบดเบียดแลกเปลี่ยนลมหายใจกันอย่างดูดดื่มขณะที่ผมค่อย ๆ ทาบทับร่างนุ่มนิ่มของอัยย์ลงกับผืนเตียงผมสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อยืดตัวสวยของเธอ ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่ผมเฝ้าฝันถึงก่อนจะค่อย ๆ ถลกมันขึ้นดึงผ่านศีรษะเธอออกไปแล้วเหวี่ยงทิ้งลงข้างเตียงอย่างไม่ไยดี ผมเอื้อมมือไปด้านหลังปลดตะขอบราลูกไม้สีหวานด้วยความชำนาญ รั้งมันออกไปให้พ้นทาง ปล่อยให้ทรวงอกอวบอิ่มเป็นอิสระและตกอยู่ในการกอบกุมของผมเต็มสองมือผมผละริมฝีปากออกมาเพื่อจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงซ่านและหอบสะท้าน ใช้นิ้วหัวแม่มือบดคลึงยอดอกสีสวยที่กำลังแข็งขึงสู้มือเรียกเสียงครางแผ่วหวานจากลำคอระหง ภาพตรงหน้าสวยงามยิ่งกว่างานศิลปะชิ้นไหนในโลก
อัยย์ลดาฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าการที่แดเนียลโผล่มาที่หน้าบ้านวันนี้จะทำให้โลกทั้งใบของฉันกลับตาลปัตรไปหมดแวบแรกที่เห็นหน้าเขาความโกรธมันพุ่งขึ้นหน้าจนตัวสั่น เขากล้าดียังไงคิดว่าแค่หอบของขวัญกองโตมาแล้วจะเดินดุ่ม ๆ เข้ามาในชีวิตของน้องแทนได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ โดยที่ไม่คิดจะปรึกษาหรือขออนุญาตฉันสักคำเนี่ยนะฝันไปเถอะ ฉันไม่มีวันยอมให้เขาเข้ามาปั่นหัวเราสองแม่ลูกเล่นแน่ ๆ โดยเฉพาะเมื่อฉันยังระแวงว่าเขาอาจจะมีแผนร้ายอะไรซ่อนอยู่แต่พอได้ฟังสิ่งที่เขาพรั่งพรูออกมา ได้เห็นแววตาที่เจ็บปวดและสำนึกผิดของเขาจริง ๆ หัวใจที่พยายามจะแข็งกร้าวของฉันก็เริ่มอ
แดเนียลผมอาจจะคิดผิดมหันต์ที่บุกมาหาอัยย์ถึงบ้านโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าแบบนี้ ผมยืนนิ่งอยู่หน้าตึกแถวเก่า ๆ ที่แสนคุ้นเคย แหงนมองแสงไฟปีใหม่ระยิบระยับที่ลอดออกมาจากหน้าต่างชั้นบน เสียงแตรรถและเสียงอึกทึกของเมืองรอบกายดูเหมือนจะดับหายไปหมด เหลือเพียงเสียงหัวใจของผมที่เต้นกระหน่ำดังกลบทุกสรรพเสียงจนผมแทบคิดอะไรไม่ออกอัยย์ลดากับน้องแทนคุณกำลังใช้ชีวิตอยู่หลังประตูบานนั้น พยายามก้าวผ่านความเจ็บปวดที่ผมก่อไว้ แต่ผมรู้ดีว่าจิตวิญญาณของผมคงไม่มีวันสงบสุขถ้าวันนี้ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อสารภาพความในใจและแสดงความรับผิดชอบอย่างลูกผู้ชายต่อแม่ของลูกเธอแบกรับความลับนี้มานานเกินพอแล้ว และครั้งนี้ถึงตาผมแล้วที่จะต้องก้าวออกมาปกป้องพวกเขา ที่สำคั
อัยย์ลดาฉันยืนเหม่อลอยพิงเคาน์เตอร์ครัว สองมือประคองแก้วกาแฟอุ่น ๆ พลางปล่อยความคิดให้ล่องลอยกลับไปในช่วงหลายวันที่ผ่านมาแม้ว่าฉันจะเลิกร้องไห้ฟูมฟายไปแล้ว แต่ก้อนความเศร้าขนาดมหึมาก็ยังคงจุกแน่นอยู่ในอก มันอัดอั้นจนแทบหายใจไม่ออก ฉันพยายามกลืนกินความโกรธและความเสียใจลงไปลึกสุดใจ แต่มันก็เหมือนระเบิดเวลาที่รอวันปะทุขึ้นมาอีกครั้งฉันตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องกันแดเนียล ออกไปจากชีวิตของฉันและชีวิตของน้องแทนให้ได้ ฉันต้องเข้มแข็ง ต้องยึดมั่นในทางเลือกนี้จนถึงตอนนี้มันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรนัก เพราะฉันไม่ได้ยินข่าวคราวอะไรจากเขาอีกเลยนับตั้งแ







