Se connecterสิงห์เดินคอตกเข้าไปหาแม่ในห้องนั่งเล่น ตั้ง
พลอยใจเข้ามาช่วยแม่บ้านเตรียมมื้อเที่ยงในห้องครัวเหมือนที่ทำประจำทุกวัน บางวันก็ไปดูแปลงผักสวนครัวที่ตนเองกับคนงานช่วยกันปลูก มีผักบุ้ง มีต้นหอม มีกระเทียม มีผักคะน้าที่ปลูกไว้ทานเอง “วันนี้คุณพลอยอยากทำอะไรคะเป็นมื้อเที่ยง” สม แม่บ้านเอ่ยถามหญิงสาว “เมื่อเช้าพลอยไปเก็บคะน้ามา ว่าจะทำยำคะน้าค่ะเที่ยงนี้ พลอยอยากกินอะไรเปรี้ยวๆ” หญิงสาวบอกตอบ “เดี๋ยวน้าช่วยคุณพลอยนะคะ ว่าแต่ยำคะน้าเนี่ยทำยังไงคะ น้าไม่เคยทำเลยค่ะ” “น้าสมหั่นคะน้าเอาแค่ต้นพอนะคะ ส่วนใบคะน้า พลอยจะไว้ผัดน้ำมันหอยค่ะ” “ได้ค่ะ ให้ปอกเปลือกด้วยไหมคะต้นคะน้า” “ปอกค่ะ เวลาลวกจะได้กรอบหวานอร่อย น้าสมปอกเสร็จก็ล้างลวกแล้วน็อกในน้ำเย็นให้พลอยเลยนะคะ พลอยจะเตรียมน้ำยำค่ะ เดี๋ยวกุ้งพลอยจะ
สิงห์เดินคอตกเข้าไปหาแม่ในห้องนั่งเล่น ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยสูญเสียความมั่นใจเท่านี้มาก่อน เมื่อกี้พลอยใจบอกว่า ‘รังเกียจ’ เขา ไม่อยากจะเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อว่าตอนนี้มันเป็นแบบนั้นแล้ว “เดินคอตกมาเชียว” “ผมต้องทำยังไงพลอยถึงจะยอมคุยกับผมเรื่อง ‘ลูก’ เมื่อกี้ผมเข้าใกล้พลอยก็ผลักผมออก ทำเหมือนกับผมเป็นขี้อย่างงั้นแหละ และแววตาของพลอยตอนมองผมก็เปลี่ยนไป มันไม่เหมือนเมื่อก่อน” “ก็สมควรแล้วนี่ สิงห์ทำน้องเสียใจมาเยอะ จำไม่ได้รึไง” “ผมจำได้ทุกอย่างนั่นแหละครับว่าทำอะไรกับยัยเด็กนั่นไว้ แต่โตกันแล้วก็ควรจะพูดคุยกัน ยิ่งตอนนี้กำลังท้องด้วย และผมก็เป็นพ่อด้วย ผม...” สิงห์ยังพูดไม่จบความ แม่ก็พูดแทรกขึ้น 
สิงห์เห็นท่าทางของพลอยใจแล้วก็ถอยห่างจากหญิงสาว เมื่อก่อนพลอยใจไม่เคยมองและแสดงท่าทาง ‘รังเกียจ’ ตัวเองแบบนี้ แต่ตอนนี้เธอกำลังมองเขาและมันเหมือนกับที่เขาเคยมองและมีท่าทางกับเธอก่อนหน้านี้ด้วยเช่นกัน มันเหมือนภาพในอดีตย้อนกลับมาอีกครั้ง แต่เปลี่ยนสถานะกัน“เธอ ‘รังเกียจ’ ฉันจนไม่อยากอยู่ใกล้ฉัน” เขาถามเสียงแผ่วและเธอก็พยักหน้าเป็นคำตอบ แม้ไม่ได้ตอบด้วยเสียงเพียงแค่พยักหน้า สิงห์ก็เจ็บร้าวจุกในอก พูดอะไรไม่ออกจึงทำได้แค่เอ่ยขอตัว“งั้นเชิญตามสบาย ฉันไม่รบกวนเธอแล้ว”ไร้เสียงตอบกลับมา สิงห์จึงหมุนตัวเดินออกจากห้องนอนของพลอยใจ ส่วนพลอยใจก็รีบเดินไปปิดล็อกประตูห้องนอนแล้วเดินกลับมานั่งบนเตียงปล่อยกล่องไม้ที่กอดวางลงข้างๆ แล้วยกมือลูบอกที่เต้นไหวรุนแรงของตัวเอง เมื่อกี้เธอตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ออกและกลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะร้องไห้ แต่ก็ยังแสร้งตีสีหน้าว่าเกลียดชังเขาและยอมรับคำถามของเขาด้วยว่าตนนั้น ‘รังเกียจ’ อีกฝ่ายเหมือนที่เมื่อก่
“พลอยรู้ค่ะคุณพ่อ” แล้วเธอก็ก้มหน้าทานมื้อเช้าของตัวเองให้อิ่มเพื่อจะได้กลับห้องไปทานยาหลังอาหาร“แพ้ท้องแทนหนูพลอย ถึงว่าหนูพลอยไม่มีอาการแพ้ท้องอะไร ทานทุกอย่างได้ปกติ แต่เอ๊ะ! คนที่แพ้ท้องแทนเมียจะต้องเป็นคนที่ ‘รัก’ เมียมากนี่คะพี่คง” ขวัญเอ่ยยิ้มๆ แล้วบุ้ยปากให้สามีมองไปทางคนที่ก้มหน้าก้มตาทานมื้อเช้าและสองแก้มนวลของพลอยใจก็ซับสีเลือดขึ้น แม้ปากจะบอกว่าตัดขาดไม่เหลือใยต่อสิงห์แล้ว แต่นั่นก็แค่คำพูดเท่านั้น เพราะนางมองออกว่าพลอยใจยังคงเฝ้ารอลูกชายของตนเอง แม้ปากจะพูดว่าไม่ต้องการสิงห์แล้วก็เถอะ แต่ในใจลึกๆ พลอยใจก็คาดหวังว่าจะได้กลับไปอยู่เคียงข้างสิงห์อีกครั้ง“หนูอิ่มแล้วนะคะคุณพ่อ คุณแม่” พลอยใจหยิบแก้วน้ำมาดื่มจนหมดแก้วแล้ววางลงลุกขึ้นยืน “หนูขอตัวกลับห้องไปทานยาหลังอาหารก่อนนะคะ”“ไปเถอะลูก”เพราะไม่อยากฟังเรื่องของสิงห์ พลอยใจจึงทานอิ่มเร็ว“หวังว่าไอ้ตัวแสบของเราจะรู้จักวิธีเอาใจผู้หญิงนะคะพี่คง”เมื่อเหลือกันสองคน ขวัญก็เ
พลอยใจช่วยแม่บ้านประจำบ้านสวนตั้งโต๊ะอาหารมื้อเช้าหลังจากไปทำบุญใส่บาตรที่หน้าบ้านสวนเสร็จ ตอนนี้มื้อเช้าเตรียมพร้อมทานแล้ว เหลือแต่รอให้คุณแม่ลงมาทานมื้อเช้าด้วยกัน เมนูเช้านี้เป็นข้าวต้มปลากะพงของโปรดของคุณแม่และของเธอด้วย ถึงจะมีเจ้าตัวเล็ก แต่ก็โชคดีที่ยังสามารถทานของอร่อยของโปรดตัวเองได้ ไม่ได้แพ้ท้องเหมือนคุณแม่ท่านอื่นที่ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันตอนไปรอพบแพทย์ที่โรงพยาบาล“ทำไมไม่ทานก่อนแม่ หนูพลอย” ขวัญเดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหารเห็นหญิงสาวนั่งรอตัวเองไม่ยอมทานก่อนก็เลยถาม“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ พลอยอยากรอ อีกอย่างเนี่ยก็ยังเช้าอยู่ด้วย พลอยยังไม่หิว”“ไม่หิวก็ต้องกินนะลูก อีกอย่างต่อไปนี้ไม่ต้องรอทานพร้อมแม่นะ ถ้าแม่ลงมาช้าหนูพลอยทานก่อนได้” นางบอกพลอยใจแล้วดึงลากเก้าอี้ประจำของตัวเองออกนั่ง ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงจะแปดโมงเช้าและสามีก็โทรมาบอกว่าถึงปากทางเข้าบ้านสวนแล้วและมีคนติดสอยห้อยตามมาด้วย“ค่ะคุณแม่ คุณแม่ทานกันเถอะค่ะ ข้ามต้มปลากะพงของโปรดคุณแม่”“ของลูกพลอ
“พ่อกับแม่ปิดบังอะไรผมรึเปล่า อือ...” เขาวิ่งเหนื่อยหอบมาถึงคนเป็นพ่อพร้อมกับคำถาม“อะไรของแกไอ้สิงห์”“เรื่องของพลอย พ่อกับแม่ปิดบังอะไรผมรึเปล่า ที่ผมเป็นตอนนี้มันเกี่ยวกับยัยเด็กนั่นใช่ไหมครับ” เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แรงๆ แล้วถามท่านอีกครั้ง“ไอ้ลูกโง่ ถ้าอยากรู้ก็ไปที่บ้านสวนเอาเอง ฉันบอกอะไรแกไม่ได้ เพราะหนูพลอยขอร้องไว้ และหนูพลอยก็ไม่ต้องการเจอแกด้วยไอ้สิงห์ ถึงแกจะรู้แล้วว่าเพราะอะไรก็ไม่ควรโผล่หน้าไปให้หนูพลอยเห็นแล้วเสียใจอีก มึงรู้ไหมกว่าหนูพลอยจะผ่านช่วงนั้นมาได้ลำบากมากแค่ไหน หลังจากหย่ากับแก หนูพลอยนอนกินน้ำตาทุกวัน แต่แกสิ หลังจากหย่ากับหนูพลอยก็เที่ยวปาร์ตี้ดื่มเที่ยวเลานจ์ทุกวัน”“ทำไมพ่อถึงพูดแบบนั้น นั่นก็ ‘ลูก’ ของผมเหมือนกัน”“ไม่ใช่ไอ้สิงห์ มึงไม่มีสิทธิ์แล้ว มึงกับหนูพลอย ‘หย่า’ กันแล้ว ตอนนี้ต่างเป็นคนอื่นต่อกันแล้วไอ้สิงห์”“ผมชักจะสงสัยแล้วสิว่าผ







