คนไม่ดีคนนี้เป็นของคุณ

จิรกรออกจากห้องทำงานในเวลาเกือบสิบเจ็ดนาฬิกา  เขาตรงไปที่ห้องรับรองพอดีกับที่รชตหรือโรมมาถึง  สองหนุ่มทักทายกันก่อนที่รชตจะแนะนำญาติสาวให้รู้จักกับว่าที่เจ้านาย

“นี่ยายเพิร์ลชื่อจริงพิมพ์อัปสรลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง  เขาเรียนปีสี่สาขาการท่องเที่ยวกับเจพีตอนนี้ปิดเทอมเลยอยากให้มาลองฝึกงานกับนายดู  เพิร์ลไหว้พี่จอมสิเขาเป็นรุ่นพี่เราที่เจพีด้วยนะ” 

“สวัสดีค่ะ พี่จอม” 

หญิงสาวหน้าละอ่อนวัยยี่สิบสองเอ่ยทักทาย  เธอฉีกยิ้มที่ดูก็รู้ว่าเป็นยิ้มการค้า  จิรกรรับไหว้ก่อนจะมองเธออย่างพิจารณา

“อยากฝึกงานแผนกอะไรล่ะเรา”  เขาถามอย่างไม่มีพิธีรีตองพลางกวักมือเรียกพัศกรมาใกล้ๆ

“แผนกไหนก็ได้ค่ะเพิร์ลพร้อมทุกแผนก  คือว่าเป็นคนไม่เรื่องมากน่ะค่ะ” พิมพ์อัปสรตอบฉะฉาน

“ก็ดี  งั้นไปเริ่มที่แผนกแม่บ้าน หัดทำความสะอาด เปลี่ยนผ้าปูเตียงห้องพักแขกแล้วกัน”  จิรกรว่า เขายิ้มนิดๆ เมื่อเห็นว่าคนที่บอกว่าตัวเองพร้อมทุกแผนกถึงกับทำตาโตอ้าปากค้าง

“อะ... อะไรนะคะ พี่จอมจะให้เพิร์ลไปเป็นแม่บ้าน” 

“ก็ดีนะ พี่เห็นด้วย เราจะได้เริ่มทำจากระดับล่างสุดไปก่อน ได้เจอพนักงานทุกแผนกก็ดีเหมือนกัน”  รชตเห็นดีเห็นงามกับเจ้าของเรือ  ส่วนคนที่แม้แต่กวาดบ้านยังไม่เคยทำได้แต่เม้มปากแน่น

“ถ้าพี่โรมว่าดี  น้องก็ว่างั้นล่ะค่ะ” 

“ครับ  หวังว่าพี่จะได้รับรายงานว่าน้องเพิร์ลทำงานด้วยความตั้งใจ ขยันขันแข็งนะ  พัศกรคุณพาน้องเขาไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว”

แต่จิรกรก็ต้องปวดหัวอีกเมื่อเลขามาแจ้งในเวลาต่อมา 

“คุณเพิร์ลเธอบอกว่าเธอนอนห้องพักลูกเรือไม่ได้ครับ  เธอไม่เคยนอนในที่แคบขนาดนั้น”  เป็นธรรมดาที่ห้องพักของบรรดาคนทำงานบนเรือจะไม่ได้กว้างขวางอะไรและยังต้องมีรูมเมตอีกด้วย  แต่มันก็ไม่ได้แคบขนาดใช้ชีวิตไม่ได้  จิรกรเริ่มเห็นความวุ่นวายรำไรตรงหน้า

“แล้วมีห้องอื่นว่างอีกไหม”  เขาถาม 

“ไม่มีเลยครับ  จะเอายังไงดีครับตอนนี้เธอรออยู่หน้าห้องทำงานคุณแล้ว” 

แต่ยังไม่ทันไร  ประตูห้องทำงานถูกเคาะสามครั้งและผลักเข้ามาทันที 

“พี่จอมคะ  เพิร์ลไม่นอนห้องคนงานได้ไหม”  จะว่าไปพิมพ์อัปสรไม่ได้เตรียมตัวมาสำหรับการทำงานจริงจังด้วยซ้ำ  เพราะรชตญาติผู้พี่บอกไว้ว่ามาทำงานบนเรือ ทำตัวสวยๆ งานไม่มีอะไรมาก เน้นกินลมชมวิวชิมอาหารอร่อยก็พอ  แล้วสิ่งที่พบมันคนละเรื่องกับที่รชตบอกแบบฟ้ากับเหว

‘ไอ้พี่ชั่ว’ หญิงสาวนึกเข่นเขี้ยวคนที่หนีหน้าหายไปแล้วตั้งแต่พาเธอมาฝากงานเสร็จสรรพ  โทรหายังไงก็ไม่รับสาย

จิรกรถอนใจก่อนจะถามเธอดีๆ  “ห้องนอนคนงานมันไม่โอเคสำหรับน้องเพิร์ลเหรอครับ มีปัญหายังไงไหนเราลองบอกพี่สิ” 

“มีปัญหาทุกตรงค่ะ  ไหนจะห้องที่ต้องแชร์สามคน ห้องขนาดสามคูณสามเมตรพี่จอมจะให้น้องไปนอนตรงไหนคะ  ทางเดินเหรอ  ห้องน้ำส่วนตัวก็ไม่มีแล้วไหนจะข้าวของส่วนตัวของเพิร์ลอีก จะไปเก็บไว้ตรงไหน  ตู้เซฟก็ไม่มีให้ใช้ถ้าของเพิร์ลหายไปจะว่าไงคะ  เพิร์ลก็ไม่ได้อยากว่าใครเป็นขโมยแต่เราจะควรจะสบายใจก่อนไหมคะพี่จอม”