ตอนที่4 หลบหน้า

เช้าวันต่อมาฉันตื่นเช้ามากเพื่อที่จะได้ออกจากห้องเร็วๆ เพื่อที่จะไม่ต้องได้ไปเจอเขาและจะพยายามหลีกเลี่ยงการพบเจอให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ฉันจะตัดใจจากเขาซะเพื่อที่ทุกอย่างมันจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม คำว่าเพื่อนของเราจะได้คงไว้อยู่แบบนี้ตลอดไป

ฉันนั่งรถต่อไปที่มหาลัยทันทีและเดินไปนั่งที่ไกลๆ จากโต๊ะเดิมของพวกเรา ตอนนี้มันเช้ามากจริงๆ กว่าทุกคนจะมาก็อีกนานฉันจึงเปิดเกมเข้าโหลดเล่นเพื่อฆ่าเวลา ก่อนที่ฟ้าใสและพายุจะตามมาติดๆ

"อ้าวววทำไมพวกแกมาเช้าจัง ฉันยังเล่นไม่ถึงไหนเลยเนี่ย"

"ฉันรู้หมดแล้วนะเดม"พอพายุพูดจบฉันก็ปิดหน้าจอลงทันทีและพยายามฝืนยิ้มให้กับพวกเพื่อนๆ เพราะไม่อยากให้เขาคิดมาก

"แกชอบมันตั้งแต่เมื่อไหร่วะ"

"ก็น่าจะนานแล้วอ่ะ แต่ฉันพึ่งรู้ว่าชอบมัน"

"ไม่เป็นไรนะ แกยังมีพวกฉันเดี๋ยวฉันทำให้แกเลิกชอบมันเอง"พายุยื่นมือมาปลอบฉันเบาๆ ก่อนที่พวกเราจะพากันนั่งคุยเล่นกันและพากันไปทานข้าวเพื่อที่จะได้กลับมาเรียนในช่วงเช้าต่อ

part vagut

หลังจากที่ผมกลับมาถึงห้องในช่วงเช้าผมก็รีบอาบน้ำแต่งตัวและเดินไปเรียกไมล์เดมที่ห้อง แต่ผมเคาะประตูเท่าไหร่เธอก็ไม่ยอมออกมาสักทีจนผมต้องเข้าไปดูในห้อง แต่กลับไร้วี่แววของยัยตัวเล็ก

หรือเธอจะโกรธผมเรื่องที่ผมไม่ช่วยเธอเมื่อวาน แล้วจะให้ผมทำไงในเมื่อไมล์เดมนัดดูตัวแบบนี้ประจำมิหนำซํ้าผมก็ไปด้วยตลอดและไม่เคยห้ามเขาเลย

ที่เมื่อวานผมประชดแบบนั้นใส่เธอเพราะผมโกรธที่เดมให้ไลน์ผู้ชายคนอื่นซํ้ายังนั่งยิ้มกับเขาอีก ผมไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้ผมดูหงุดหงิดกับยัยตัวเล็กมากนัก ผมไม่แน่ใจเลยว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าชอบได้ไหม

ผมเลยตัดสินใจออกไปดื่มกับพวกเพื่อนๆ และหาสาวเพื่อไประบายอารมณ์แทน สำหรับคนอื่นผมควงเพื่อระบายอารมณ์เล่นๆ แต่สำหรับไมล์เดมแล้วผมไม่เคยคิดที่จะทำร้ายอะไรเธอเลย ผมอยากจะดูแลและถนุถนอมร่างกายอันบอกบางไว้อย่างดี

แต่มันติดตรงที่ว่าพวกเราเป็นเพื่อนกันอยู่ด้วยกันมานานจึงทำให้อะไรๆ มันก็ดูยาก ช่วงนี้ผมเลยหวงเธอ และตามติดเธอตลอดเพื่อทำให้เธอตกหลุมรักผมให้ได้ง่ายๆ

พอมาถึงที่มหาวิทยาลัยก็เจอเข้ากับแก๊งเพื่อนของผมที่นั่งกันอยู่2คนและไร้วี่แววกลุ่มของเดมเลย

"ไมล์เดมอ่า"

"ไอ้ยุบอกไปทานข้าว พวกมึงทะเลาะอะไรกันวะทำไมไอ้เดมมันถึง.....นั้นไง ไอ้เดม"

part midame

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จพวกเราก็เดินย้อนกลับไปที่ตึกเรียนเพราะใกล้ถึงเวลาเรียนแล้วจริงๆ พวกฉันเลยพากันกลับตึก แต่ยังไม่ทันที่จะถึงตึกสายตาของฉันมันก็ดันเหลือบไปเห็นพวกนั้น แต่โชคดีมากที่ว่ามีสายเรียกเข้ามาฉันจึงทำเป็นรับสายนั้นไปและเดินผ่านพวกนั้นอย่างง่ายดาย

อื้ออออออ

(สวัสดีครับน้องไมล์เดม)

"สวัสดีค่ะพี่ทิวเขา พี่ทิวเขามีอะไรกับเดมรึเปล่าคะโทรมาแต่เช้าเลย"ฉันเดินเข้าไปในลิฟต์พร้อมเพื่อนๆ ก่อนที่เสียงคุ้นเคยของเพื่อนเวกัสจะตามหลังมาติดๆ

(พี่อยากจะชวนน้องเดมไปทานข้าวน่ะครับ)

"ทำไมไม่รอวะ"

"งั้นเย็นนี้พี่ทิวเขามารับเดมที่มหาวิทยาลัยAได้ไหมคะ เดี๋ยวเดมส่งโลให้ค่ะ ยังไงแค่นี้ก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ"ฉันตัดสายใส่พี่เขาทิ้งซะและก้มหน้าเข้าไลน์เพื่อส่งโลเคชั่นให้กับพี่เขา ดูเหมือนว่าการกระทำของฉันถูกจ้องมองด้วยพวกเพื่อนๆ อย่างขะมักเขม้น

"พวกมึงมองทำเชี้ยไรเนี่ย มึงหึงกูหรอคะน้องดินแดนน้อยของพี่"ฉันโผล่เข้าไปกอดคอดินที่ยืนอยู่ข้างๆ โดยมีเวกัสที่มองอยู่ข้างหลัง

ติ้ง~~

"พวกกูมีเรียนเซตเดียวกับพวกมึง คุยกันยาวเข้าลิฟต์เหอะ"

"คุยทำเชี้ยไรคิน จะคั้นอะไรกู พี่เค้าเป็นลูกเพื่อนป๊ากู กูถูกใจเลยคุยต่อ แค่นี้เอง"ฉันเลือกที่จะมองข้ามเวกัสซะและพยายามหาคนใหม่มาแทนให้หัวใจมันชุ่มชื่นเพื่อปิดบังความรู้สึกของฉันที่มีให้กับเวกัส

"จริงจังงั้นหรอ???"เสียงของเวกัสพูดแทรกออกมาทำเอาทุกคนที่ยืนอยู่พากันเงียบและจ้องมาที่ฉัน

"จริงจังสิ"พูดจบแค่นั้นก่อนที่พวกเราจะเดินออกไปจากลิฟต์และเข้าห้องเรียนทันที ฉันเดินไปเลือกที่นั่งก่อนเพื่อที่จะไม่ได้นั่งข้างเวกัสแต่ก็ไม่พ้นส่วนข้างฉันนั้นเป็นดินี่ฟุบนั่งลงตามมา ดีหน่อยฉันจะได้เล่นกับมันเยอะๆ

"เออ....ไอ้กัสเปลี่ยนที่นั่งกัน กูอยากนั่งตรงนั้น"

"กูไม่เปลี่ยน"ฉันหันไปส่งสายตากับพายุว่าไม่เป็นไรเพราะอย่างน้อยก็มีดินที่นั่งข้าง ฉันหันหน้าไปคุยเล่นกับดินตลอดเวลา ส่วนเวกัสก็มีชำเลืองมองมาทางฉันอยู่ตลอดและตั้งใจฟังในสิ่งที่อาจารย์สอนแทน

"นั่งดีๆ กระโปรงแกล่นขึ้นเยอะเกินไปแล้ว"เวกัสทำเป็นจะถอดเสื้อมาคลุมขาให้กับฉันก่อนที่ฉันจะหยิบเสื้อคลุมในกระเป๋าออกมาคลุมขาแทน

"ไม่เป็นไร กัสใส่เถอะ"เป็น3ชั่วโมงที่โคตรจะทรมานสำหรับฉัน ทำไมฉันต้องมาทนอยู่กับอะไรแบบนี้ด้วยนะ ยิ่งใกล้กันแบบนี้แล้วเมื่อไหร่ฉันจะตัดใจได้สักทีล่ะ

พอหมดเวลาเรียนฉันก็เดินออกไปจากห้องเรียนนั้นทันทีและวันนี้ก็มีเพียงวิชาเดียวเท่านั้นที่ฉันได้เรียนจึงรีบเดินออกไปทันทีเพื่อรอพี่ทิวเขามารับ แต่ก็ถูกเวกัสจับรั้งข้อแขนไว้ได้ทัน

"รีบไปไหน ปะไปเรียนกันเดี๋ยวกัสเรียนอีกวิชาเดียวค่อยกลับด้วยกัน"

"ฉันมีนัดกับพี่ทิวอ่ะ เดี๋ยวจะให้พี่เค้าไปส่ง"

"แต่เมื่อกี้ฉันเห็นว่าเขาจะมารับแกเที่ยงหนิ ปะไปเรียนด้วยกันก่อนเดี๋ยวฉันไปส่ง"ไม่ทันที่จะได้ปฏิเสธฉันก็ถูกลากมายังตึกวิศวะเสียแล้ว

ฉันเข้าไปเรียนในห้องเรียนของเขาเป็นประจำถึงแม้ว่าเขาจะห้ามให้มาที่นี่แต่ถ้ามากับเขาพวกนั้นเซฟร่างกายฉันไว้ดีมากและไม่ยอมให้ใครเข้ามายุ่งกี่ยวกับฉันเลย

"ครั้งหน้ามึงใส่ชุดอื่นนะ แม่งรัดก็รัดสั้นก็สั้น เดี๋ยวมึงก็ไปเจอผู้อีก ไม่กลัวโดนฉุดรึไง"

"พี่เค้าสุภาพบุรุษย่ะ ไม่ต้องหะ...."

"กูไปด้วยจะห่วงทำไม"เวกัสพูดตัดหน้าดินแต่ฉันก็ไม่ได้เถียงเขาเลยแม้แต่น้อยก่อนที่อาจารย์ของพวกเขาจะเดินเข้ามาในห้องเรียน ฉันนั่งทำงานของฉันไปอย่างเงียบๆ แต่ก็ถูกจ้องมองด้วยสายตาของเพื่อนๆ เป็นพักๆ

"เป็นอะไรวะ เห็นแก้ๆ ลบๆ ตั้งนานละ"

" ไม่ค่อยเข้าใจข้อนี้ว่ะ"คินเอ่ยถามเมื่อเห็นฉันนั่งๆ ทำงานแก้ๆ ลบๆ เพราะฉันทำข้อนั้นไม่ได้ไงแถมยังคำนวณพลาดอีก ฉันเป็นคนคำนวณเลขที่แย่มากไม่เก่งเท่าคินและเวกัสเลยเพราะพวกเขาเก่งเรื่องคำนวณเป็นที่สุด

"ไหนดูหน่อย"คินหยิบชีทสรุปให้ไปดูและนั่งทำงานให้กับฉันไปก่อนที่จะส่งคืนมาและนั่งเรียนหนังสือของเขาต่อไป

"อ้อแบบนี้นี่เอง"เสียงถอนหายใจของคนข้างเอ่ยดังออกมาไม่รู้เพราะเหตุผลใดแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาเลยก่อนที่อาจารย์ของพวกเขาจะปล่อยให้จับกลุ่มทำงานกลุ่มใครกลุ่มมัน

ไม่นานนักก็มีนักศึกษาสาวคู่หนึ่งเดินมาทางเวกัสอย่างยั่วยวนแต่ฉันก็ยังคงไม่ได้สนใจและนั่งเช็กเลนส์กล้องของฉันไปเพราะจะต้องไปถ่ายงานที่สตูของฉันในวันหยุดนี้

"กัสคะ คืนนี้กัสจะไปหาเมญ่าไหมคะ เมญ่าอยากให้กัสติวหนังสืออีกจังเลยค่ะ"ฉันถึงกับเหงยหน้าขึ้นไปมองเวกัสทันทีเพราะเขาไม่ยอมให้ใครเรียกชื่อเขาแบบนี้ถ้าไม่สนิทจริงๆ สงสัยคนนี้แหละที่ทำให้เขาถอดเล็บได้จริงๆ

ฉันมองเขาไปสักพักก่อนที่ข้อความของฉันจะเข้าและพบกับข้อความของพี่ทิวเขาที่เด้งเข้ามา ฉันจึงรีบลุกขึ้นเก็บของทันที

"ไปไหน!"

"เรื่องของฉัน พวกมึงกูไปก่อนนะ"ฉันส่งยิ้มให้กับทุกคนและรีบเดินออกไปจากห้องเรียนของเขาทันที สองเท้าเรียวจํ่าก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็วไม่รอใครเลยด้วยซ้ำและพบเข้ากับพี่ทิวเขาที่รออยู่หน้าตึกวิศวะแล้วเป็นที่เรียบร้อย

"พี่ทิวเขาสวัสดีค่ะ"

"เราไปกินข้าวกันที่ไหนดีคะ น้องอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม"

"เอาที่พี่ทิวเขาสะดวกได้เลยค่ะ"ยกยิ้มแค่นั้นฉันก็ก้มลงไปหยิบเลนส์กล้องขึ้นมาเช็คดูอีกครั้งอย่างไม่สบอารมณ์

พี่เขาชวนฉันคุยอยู่ตลอดทางแต่ฉันก็ไม่ได้คิดที่จะสนใจเขาเลยด้วยซํ้า ถามคำตอบคำ แต่ถ้าไม่ติดที่ว่าฉันชอบไอ้เพื่อนจอมซึนของฉันป่านนี้ฉันคงเผื่อใจให้พี่เขาไปแล้ว

พอทานข้าวเสร็จพี่เขาก็พาฉันกลับและนี้ก็ดึกมากๆ แล้วด้วย เขาเดินมาส่งฉันถึงหน้าห้องและพี่เขาก็นิสัยดีเอามากๆ เลยด้วยซํ้า จนทำเอาฉันรู้สึกผิดเอามากๆ ที่ทำตัวแบบนี้

"ขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่มาส่งเดม"

"ไม่เป็นอะไรครับ ฉันเดินเข้าห้องเถอะครับนี้ดึกมากแล้ว"ฉันยิ้มให้กับเขาและเปิดประตูเข้าห้องไปทันทีแต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวเข้าห้องก็พบเข้ากับรองเท้าส้นสูงของใครสักคนหนึ่ง

ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปดูในห้องและพบเข้ากับเสียงแปลกประหลาดที่ห้องของเวกัสฉันจึงเปิดเข้าไปดูและพบเข้ากับภาพที่ไม่ควรเห็น