ตอนที่ 5 ห้อง

ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปดูในห้องและพบเข้ากับเสียงแปลกประหลาดที่ห้องของเวกัสฉันจึงเปิดเข้าไปดูและพบเข้ากับภาพที่ไม่ควรเห็น

สิ่งที่ฉันเห็นคือภาพของเวกัสที่กำลังนัวเนียกับใครอยู่สักคนที่เตียงนอนของเขา ฉันไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะกำลังตกใจเป็นอย่างมากกับภาพที่เห็น

หัวใจของฉันมันค่อยๆ แตกสลายไปทีละน้อยๆ กับการที่ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ ไหนเขาสัญญาว่าจะไม่พาใครมาที่ห้องแต่นี้คืออะไร ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อจึงปิดประตูห้องเขาและพยายามจะเดินเข้าไปที่ห้องของตัวเองแต่ก็ไม่ทันเวกัสที่วิ่งออกมาหาฉันทันที

"เดม"

"ไหนแกบอกจะไม่พาใครมาห้องไง แล้วนี่มันหมายความว่าไงวะกัส ทำไมแกตั้งกฎแล้วไม่ทำตามที่พูดวะ"ฉันเผลอร้องไห้ออกมากับการกระทำของเขา ฉันผิดหวังในตัวเวกัสมากๆ เลยจริงๆ

"ขอโทษ"

"ขอโทษทำเชี้ยไร ไหนมึงตั้งกฎเองแล้วมาแหกกฎวะกัส"

"เดมอย่าพูดคำหยาบ"ใช่ เพราะนี้คือในรอบหลายปีที่ฉันเผลอพ้นคำหยาบใส่เวกัสอย่างห้ามสติตัวเองไม่ได้ ฉันก้มหน้าลงและร้องไห้อยู่กับตัวเองต่อหน้าคนตัวสูงที่ยืนนิ่งๆ ก่อนที่เขาเองจะเดินเข้ามาโอบกอดฉันไว้ ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงได้ปล่อยให้เขากอดฉันแบบนี้ ทำไมฉันไม่ผลักเขาไปซะ

"กัสคะ เสร็จรึยังคะเมไม่ไหวแล้ว"เสียงเจื้อยแจ้วที่ดังออกมาทำเอาฉันถึงกับดีดตัวออกมาจากเวกัสให้ได้มากที่สุดและจ้องมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ในตอนนี้

"แกเชิญไปมีความสุขกับเขาต่อเหอะ ฉันจะไปนอนกับป๊า"พูดจบฉันก็รีบวิ่งออกไปจากคอนโดนทันที ไม่รู้ว่าหนทางต่อไปที่ฉันจะไปต่อต้องไปที่ไหนกันแน่ ฉันไม่อยากรบกวนป๊าและไม่อยากให้ป๊าเห็นว่าฉันร้องไห้เลยแม้แต่น้อย

ฉันรีบวิ่งออกไปจากคอนโดและพบเข้ากับพี่ทิวเขาที่เดินถือกระเป๋ากล้องเดินมาทางฉัน พอพี่เขาเห็นว่าฉันร้องไห้แบบนั้นเขาจึงสวมกอดฉันไว้ทันทีอย่างไม่ถามเหตุผล

ตอนนี้ฉันดูมืดมนมากนักสองมือเรียวยกขึ้นโอบกอดเขาตอบและร้องไห้ออกมาอย่างหนักจนเผลอลืมตัวไป

"น้องเดมเป็นอะไรรึเปล่าคะ น้องร้องไห้ทำไม"

"พี่ทิวพาเดมไปที่สตูดิโอmdได้ไหมคะ"เขาพยักหน้าตอบและพาฉันขึ้นรถออกจากจากคอนโดนั้นทันที ระหว่างที่จะเดินขึ้นรถฉันก็เหลือบไปเห็นเวกัสที่ยืนกำหมัดมองอยู่อย่างนิ่งๆ แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรและเดินย้อนกลับไปที่คอนโดทันที

ฉันเงียบนิ่งไม่ได้คุยกับพี่เขาเลยด้วยซํ้า ตอนนึ้หัวใจของฉันมันเจ็บปวดเหลือเกินไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อกับเหตุการณ์นั้นดี ฉันไม่รู้ว่าวันต่อมาจะสู้หน้าเขาได้ต่ออยู่ไหมหรือว่าฉันจะต้องหลบหน้าเขาไปแบบนี้อีกยาวงั้นหรอ

พอมาถึงที่สตูดิโอฉันก็เอ่ยคำรํ่าลากับพี่ทิวเขาและล็อกประตูอาบน้ำเข้านอนทันที ฉันมานอนค้างที่นี่บ่อยๆ เพราะขี้เกียจกลับห้องกว่าจะถ่ายงานเสร็จก็ดึกมากแล้วจึงนอนค้างที่นี่ซะ

ส่วนมากพนักงานที่นี่จะมาทำงานอาทิตย์ละ2ครั้งคือวันเสาร์และอาทิตย์ งานของสตูเรามีเพียงแค่เสาร์-อาทิตย์เท่านั้น และงานที่จ้างเข้ามาก็ถือว่าเยอะอยู่พอสมควร

ฉันมีเวลาทำสตูเพียงหลังจากที่จบปี4เพราะหลังจากนั้นต้องเข้าไปช่วยงานที่บริษัทอาภูมิต่อไป ฉันไม่ได้ที่จะค้านเลยเพราะถือว่าทำงานช่วยอาภูมิที่เขาส่งเสียฉันเรียนอยู่ตอบแทน อะไรที่ตอบแทนได้ฉันก็จะทำให้กับเขา

พออาบนํ้าแต่งตัวอะไรเสร็จสิ้น ฉันก็เข้านอนทันทีโดยที่ไม่ได้สนใจโทรศัพท์ที่ดังเข้ามาเลยด้วยซํ้า ถ้าทิ้งได้ฉันก็คงจะทำแล้ว

เช้าวันต่อมาฉันก็อาบนํ้าแต่งตัวเพื่อที่จะไปเรียนในวันต่อมาโชคดีที่มาค้างที่นี่บ่อยจึงทำให้ชุดเสื้อผ้าของฉันเลยมีเยอะพอสมควรและไม่ติดปัญหาใดๆ เลย

พอมาถึงที่มหาวิทยาลัยฉันก็เดินไปรอพวกเพื่อนๆ อยู่ที่โต๊ะประจำของพวกเรา วันนี้ฉันแต่งตัวแซ่บกว่าเดิมหลายเท่าด้วยเสื้อที่รัดรูปและกระโปรงทรงเอที่สั้นเอามากๆ

ไม่รู้ว่าฉันเอาความบ้าบิ่นมาจากไหนถึงได้กล้าแต่งแบบนี้ จาก2วันก่อนกระโปรงที่ว่าสั้นแล้ว วันนี้สั้นยิ่งกว่าอีกแถมยังแหวกลึกสุดๆ

"ทำไมแต่งสั้นขนาดนี้ล่ะเดม"ฉันไม่ได้ตอบกลับคำถามของเวกัสเลยสักนิดและนั่งสนใจโทรศัพท์ที่กำลังคุยหวานอยู่กับพี่ทิวเขาอยู่ ก่อนที่เวกัสจะจับข้อแขนของฉันไว้อย่างแน่นจนมันเกิดรอยแดงขึ้น

"อ้อ หรือแต่งอ่อยใคร!"

"เรื่องของฉันไหมกัส! ทีเรื่องของแกฉันยังไม่ยุ่งเลย แกมัน....."ยังไม่ทันจะได้พูดต่อพวกเพื่อนก็เดินเข้ามาทางพวกเราและพากันจ้องมองฉันเป็นสายตาเดียวกันอย่างตกใจ

"ปล่อย!!"ฉันรีบสะบัดแขนออกจากเวกัสทันทีอย่างแรงและรีบลงไปนั่งที่เก้าอี้โดยออกห่างจากเขาให้ได้มากที่สุด

"มองเชี้ยไรกัน มาช้าชิป"

"ไอ้กัสปล่อยให้เมียกูแต่งแบบนี้ออกมาได้ไงวะ ผีเข้าสิงมึงรึไงไอ้เดม"

"กู..."

"เรื่องของกูไหมวะ ศุกร์นี้งานวันเกิดมึงไอ้คินผับไหนแชร์โลมาด้วย"ฉันพูดแค่นั้นและก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่ออย่างไม่ได้สนใจใครเลยด้วยซํ้าจนกระทั่งไอ้ดินกระชากโทรศัพท์ฉันไปตอนทีเผลอ

"เห้ยย เชี้ยดินเอามา!"

"มึงคุยกันหวานขนาดนี้ผัวมึงไม่ว่ารึไง"

"เรื่องของกูไหมวะ กูไปเรียนก่อนนะ"ฉันไม่รู้เลยว่าการกระทำของฉันถูกจ้องมองจากเวกัสอย่างไรบ้างเพราะฉันรีบดีดตัวออกมาทันที

"แกโอเครไหมเดม แล้วเมื่อคืนมึงพักที่ไหน ทำไมไม่ตอบแชทพวกกู โทรไปก็ไม่รับ"

"กูพักอยู่ที่สตู ไม่ต้องห่วงไปเรียนกันเถอะ"ฉันบอกเพื่อนแค่นั้นและรีบพากันไปเรียนทันที

พอถึงพักกลางวันพวกเราก็ไปทานข้าวด้วยกันตามปกติ เวกัสนั่งอยู่ข้างฉันส่วนอีกข้างก็เป็นดินตรงข้ามก็จะเป็นพายุฟ้าใสและคินที่นั่งอยู่

พวกเราต่างพากันเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยก่อนที่จะมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทางพวกเราแต่สายตากลับจ้องมองเพียงแค่เวกัสเท่านั้น

"กัสคะ คืนนี้เมไปหากัสที่ห้องนะคะ"

"ไม่ต้อง!!"

"แต่เมื่อคืนเมก็นอนอยู่ห้องกัสนะคะ แถมเมยังไม่ได้คืนเสื้อตัวนี้ให้กัสเลย"เธอยื่นเสื้อเชิ้ตสีฟ้าตัวโปรดที่ฉันซื้อให้เวกัสในงานวันเกิด ฉันมองเสื้อผืนนั้นอย่างใจเจ็บเพราะเขาเอาเสื้อที่ฉันซื้อให้ ให้ผู้หญิงคนอื่นใส่งั้นหรอ แค่ให้เธอมานอนที่ห้องมันก็มากพอแล้วแต่นี้เขากลับให้เธอยืมเสื้อตัวโปรดของเขางั้นหรอ

"เออ...ไอ้กัสรีบเก็บดิวะ"พายุสกัดเรียกเวกัสให้ได้สติในขณะที่เขากำลังเอาแต่จ้องมองฉันที่นั่งก้มหน้ามองชามก๋วยเตี๋ยวอย่างนิ่ง

"เดม..."ยังไม่ทันที่เวกัสจะพูดออกมาฉันจึงรีบตัดบทและลุกขึ้นออกไปจากโต๊ะอาหารนั้นทันทีด้วยความน้อยใจและโกรธเคือง

"เดม กัส...."

"เราปวดหัวอ่ะ กูปวดหัวอ่ะพวกมึงขอตัวกลับบ้านก่อนนะแล้วเจอกัน"ฉันสลัดตัวออกจากเวกัสทันทีและรีบเร่งเดินออกไปจากตรงนั้นทันที ฉันต่อรถไปที่สตูดิโอของฉันและล็อกกลอนไว้อย่างแน่นเพราะกลัวว่าเพื่อนๆ จะมาหาและเข้ามาเห็นสภาพของฉันที่มันดูแทบไม่ได้แบบนี้

ฉันน้อยใจและโกรธเคืองเขาเป็นอย่างมากทั้งๆ ที่พวกเราเป็นแค่เพื่อนกันแท้ๆ แต่ทำไมฉันจึงทำแบบนี้กันล่ะ

ฉันนั่งตัดพ้ออยู่กับตัวเองจนเป็นเวลานานก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าและหยิบกล้องไปถ่ายรูปเล่น ฉันเลือกถูกจริงๆ ที่เลือกสร้างสตูดิโอที่นี่เพราะมันสวยและร่มเย็นเป็นอย่างมาก

อากาศที่นี่แจ่มใสสุดๆ ปลอดภัยจากสิ่งรบกวนเหมาะแก่การถ่ายรูปเล่นหรือเอาไว้ปิกนิกอีกด้วย ฉันเดินออกไปอยู่เหม่อๆ ก่อนที่จะพบเข้ากับพี่ทิวเขาที่ยืนยิ้มอยู่และข้าวของที่หอบมาด้วย

"พี่ทิวเขาสวัสดีค่ะ พี่มาทำไมหรอคะ"

"พอดีพี่มาหาน่ะค่ะ กินไรยังเอ่ยพี่ซื้อของมาเยอะเลยนะคะ"

"เรามาปิกนิกกันไหมคะ"ฉันเอ่ยชวนพี่ทิวเขาอย่างเป็นมิตร ในเมื่อความสัมพันธ์ของฉันและเวกัสมันไม่มีทางเป็นไปได้ฉันก็ต้องหาทางพาตัวเองออกมาจากความสัมพันธ์ที่มันtoxicและเดินหน้ากับความสัมพันธ์ใหม่ๆ ซะ

พี่เขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายหรือเป็นพิษภัยต่อฉันเลยด้วยซํ้า เขาดีมาก มากกว่าที่ฉันเคยนัดไปดูตัวซะอีกด้วย

พวกเรานั่งเล่นและพูดคุยกันไป ฉันนั่งไถเฟสบุ๊คเล่นและเห็นกับรูปของฉันที่นั่งถ่ายรูปอยู่โดยเจ้าของเฟสบุ๊คก็คือคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันนั้นเอง ฉันไม่ได้ว่าหรือพูดอะไรแต่กลับกดหัวใจและเลื่อนดูอย่างอื่นแทน