คำว่าเพื่อน กับ คำว่าแฟน

ฉันฝืนลุกขึ้นจากเตียงนอนที่แสนเย็นเชียบ ร่างกายสั่นคลอนอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกระบมตรงช่วงล่างแล่นแวบขึ้นมาจนต้องซี้ดปากด้วยความเจ็บปวด ขาสองข้างสั่นเทาขณะก้าวลงยืนบนพื้นห้องเย็นเยียบ ฉันใช้มือยันผนังห้องไว้เพื่อประคองตัวเองไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น

สายตาพร่ามัวมองไปที่ลิ้นชักข้างเตียง... ลิ้นชักที่พระรามบอกว่ามียาอยู่ข้างใน

ฉันยื่นมืออันสั่นเทาไปเปิดมันออกช้าๆ ภายในนั้นมียาแก้ปวดและยาแก้ไข้วางอยู่สองสามแผง มันเป็นยาธรรมดาๆ ที่หาซื้อได้ตามร้านสะดวกซื้อทั่วไป เขารู้ว่ามียาอยู่ตรงนี้ เขารู้ว่าฉันปวดหัวและมีไข้ แต่เขากลับเลือกที่จะแค่ 'บอก' แล้วเดินจากไป โดยไม่แม้แต่จะหยิบมันออกมาส่งให้ฉัน หรือส่งแก้วน้ำให้ฉันเลยสักนิด

"แค่นี้ก็ทำเป็นห่วงไม่ได้เลยเหรอราม... แค่น้ำแก้วเดียว มึงยังส่งให้กูไม่ได้เลยใช่มั้ย..."

ฉันหัวเราะสมเพชตัวเองเบาๆ ในความเงียบ น้ำตาหยดลงบนแผงยาในมือ เสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงสะอื้นไห้ที่กักเก็บไว้อย่างที่สุด ฉันแกะยาเข้าปากสองเม็ด แล้วกลืนมันลงคอแห้งผากโดยไม่ใช้น้ำ ความขมของยาวิ่งผ่านลำคอ แต่มันยังไม่ขมขื่นเท่ากับความจริงที่ฉันต้องเผชิญอยู่ตอนนี้

ฉันทอดกายลงนอนบนโซฟาตัวยาวกลางห้อง ไม่กล้าแม้แต่จะกลับไปนอนบนเตียงนั้นอีก เพราะกลิ่นอายและร่องรอยของเขามันทรมานหัวใจเกินไป ฉันคุดคู้ร่างกายที่สั่นเทาอยู่ภายใต้เสื้อผ้าชุดเก่า พยายามหลับตาลงเพื่อหนีจากความจริงอันแสนเจ็บปวด

เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันดังขึ้นมาสั้นๆ เป็นเสียงเตือนข้อความไลน์ ฉันรีบเด้งตัวขึ้นมาด้วยความหวังอันโง่เง่าลึกๆ ว่าอาจจะเป็นพระราม... อาจจะเป็นเขาที่ทักมาถามว่าฉันเป็นอย่างไรบ้าง หรือถามว่ากินยาหรือยัง แต่เมื่อหยิบขึ้นมาดู หัวใจที่ตกลงไปอยู่แทบเท้าก็ยิ่งดิ่งร่วงลงไปสู่เหวแห่งความสิ้นหวัง

มันไม่ใช่ข้อความจากพระราม... แต่เป็นข้อความในกลุ่มเพื่อน ที่มีคนแคปหน้าจอสตอรี่อินสตาแกรมของพระรามมาลงไว้

รูปภาพในสตอรี่นั้นเป็นรูปแก้วน้ำและชามข้าวต้มร้อนๆ บนโต๊ะอาหาร พร้อมกับแคปชันและรูปหัวใจสีแดงสด:

"มาดูแลคนป่วยตัวเล็ก เป็นห่วงแทบตาย ดีขึ้นแล้วนะ @Mymint_mm"

ดวงตาของฉันพร่ามัวไปหมดเมื่อได้เห็นภาพนั้น ภาพของชายคนเดียวกับที่เพิ่งก้าวออกจากห้องของฉันไป คนเดียวกับที่ปฏิเสธคำร้องขอความช่วยเหลือจากฉันอย่างเยียบเย็น แต่บัดนี้เขากลับกำลังนั่งดูแลแฟนสาวของเขาด้วยความทะนุถนอมและใส่ใจ เขารู้จักทำข้าวต้ม รู้จักซื้อน้ำ รู้จักแสดงความรักและห่วงใยอย่างเต็มที่... เพียงแต่ความอ่อนโยนเหล่านั้น มันไม่เคยเป็นของฉันเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว

ความจริงฉากนี้มันชัดเจนจนไม่ต้องหาคำอธิบายใดๆ อีกแล้ว คนสำคัญ... ไม่ต้องร้องขอ เขาก็พร้อมจะทำให้ด้วยความเต็มใจ ส่วนคนที่ไม่สำคัญ... ต่อให้ก้มลงไหว้อ้อนวอน หรือนอนเจ็บปวดเจียนตายอยู่ตรงหน้า เขาก็ทำเพียงแค่ปรายสายตามองด้วยความรำคาญ แล้วเดินผ่านไปอย่างไม่แยแส

ฉันปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ วางมันไว้ข้างตัว แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่คิดจะเช็ดมันอีกต่อไป ความเจ็บปวดในอกซ้ายบีบรัดจนรู้สึกหายใจไม่สะดวก ทุกคำพูด สถานะ และการกระทำของพระรามในเช้าวันนี้ มันได้ตอกย้ำลงไปในจิตวิญญาณของฉันแล้วว่า...

สถานะ 'เพื่อนนอน' ที่ไม่มีวันได้รับการยกย่อง

สถานะ 'เพื่อนสนิท' ที่ไม่มีวันได้ครอบครองหัวใจ

และสถานะ 'คนไร้ตัวตน' ในชีวิตของเขา...

มันคือสิ่งเดียวที่ฉันจะได้รับ และมันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไปได้เลยตลอดกาล.