เพื่อนที่หายไป

@3 วันต่อมา

"สวัสดีนักศึกษา วันนี้เรามีสอบเก็บคะแนนกันนะ ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ อีกห้านาที อาจารย์จะมาเช็คชื่อ เตรียมตัวรอนะ" : อาจารย์ราณี

เสียงอันทรงพลังและเคร่งขรึมของอาจารย์ประจำวิชาดังผ่านลำโพงหน้าห้องบรรยายขนาดใหญ่ ทันทีที่สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศภายในห้องเรียนที่เคยจอแจก็เงียบกริบลงไปถนัดตา ความตึงเครียดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในอากาศ นักศึกษาหลายคนเริ่มลนลาน หยิบชีทสรุปเนื้อหาขึ้นมาเปิดผ่านๆ อย่างเร่งรีบ บางคนถึงกับยกมือขึ้นมากราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอพรให้รอดพ้นจากวิกฤตการสอบย่อยในเช้านี้

"สอบอีกแล้วเหรอ...แม่ง ! กูล่ะยอม อาจารย์กะจะสอบทุกหัวข้อเลยหรือไงวะ ถ้าวันนี้กูได้ศูนย์พวกมึงไม่ต้องแปลกใจ สอนอะไรกูไม่รู้เรื่อง กูยังไม่ฟื้นจากปาตี้เมื่อคืนเลย"

ออโต้ทิ้งตัวลงนั่งยึดเก้าอี้ด้วยสภาพดูไม่ได้เลยสักนิด สภาพของมันตอนนี้เหมือนศพเดินได้ไม่มีผิด ดวงตาแดงโร่และบวมเป่งจากการอดนอน ใบหน้าอิดโรยและยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ โชยออกมาตามลมหายใจ มันยกมือขึ้นถูหน้าถูตาแรงๆ เพื่อเรียกสติ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยช่วยอะไรได้มากนัก

เช้าวันศุกร์ที่แสนจะน่าเบื่อเพราะต้องตื่นแต่เช้ามาเรียนวิชา Automatic Control เป็นวิชาที่ผมไม่ชอบสักเท่าไหร่ เนื้อหารายวิชาไม่ได้นักเกินไปสำหรับผม แต่ที่มันน่าเบื่อคืออาจารย์ผู้สอนต่างหาก คุมเข้มยิ่งกว่านักโทษ งานก็เยอะ เก็บคะแนนทุกชั่วโมง จะกระดิกตัวไปไหนแต่ละทียังไม่กล้า แค่กระพริบตาก็กลัวจะไปไม่ทันจุดสำคัญที่อาจารย์สอน

ความกดดันในห้องเรียนวิชานี้สูงลิ่วเสมอ อาจารย์ราณีเป็นคนกวนสายตาและกวนสมาธิอย่างแรง แว่นสายตากรอบเหลี่ยมกดต่ำลงตรงปลายจดหมาย สายตาคมกริบเบื้องหลังเลนส์นั้นคอยสอดส่องมองนักศึกษาทุกคนในห้องเหมือนผู้คุมที่กำลังจ้องจับผิดนักโทษในเรือนจำ แค่คุณก้มหน้าลงหมุนปากกาเบาๆ อาจารย์ก็อาจจะขานชื่อขึ้นมาถามคำถามยากๆ ได้ทันที วิชา Automatic Control หรือวิชาการควบคุมอัตโนมัตินี้ มันเต็มไปด้วยสมการคณิตศาสตร์ คลื่นสัญญาณ และบล็อกไดอะแกรมที่ชวนปวดหัว หากหลุดสมาธิไปเพียงแค่สองนาที คุณจะรู้สึกเหมือนหลุดไปอยู่อีกจักรวาลหนึ่งทันที

"หนักอ่ะดิมึง...เหล้าหรือหญิงกันล่ะ"

เซนเซอร์ที่นั่งสบายอารมณ์ ไม่กังวลอะไร สบายๆ ในแก๊งค์ 4 พยัคฆ์ดูเหมือนมันจะเป็นคนที่ไม่เคร่งเครียดกับรายวิชานี้ที่สุดแล้ว มันเอ่ยถามพลางเอนหลังพิงเบาะเก้าอี้เอนกประสงค์ด้วยท่าทางผ่อนคลาย นิ้วมือยาวหมุนปากกาเล่นไปมาอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางของมันช่างแตกต่างกับออโต้โดยสิ้นเชิง มันเป็นพวกหัวไว อ่านหนังสือแค่รอบเดียวก่อนเข้าห้องก็สามารถทำคะแนนได้ท็อปๆ ของรุ่นเสมอ ดังนั้นการสอบเก็บคะแนนเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้จึงไม่ได้สร้างความสั่นคลอนให้ระบบประสาทของมันเลยแม้แต่น้อย

"ทั้งสองว่ะ..กว่าจะจบยาวไปจนถึงตีสาม เล่นกูจนขาอ่อน"

ออโต้ถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับเอาหน้าผากโขกลงกับโต๊ะเลกเชอร์เบาๆ อย่างหมดแรง มันนึกย้อนไปถึงความตื่นเต้นและนัวเนียในผับหรูเมื่อคืนนี้ กว่าจะได้ออกจากร้าน แล้วไหนจะกิจกรรมบนเตียงที่ลากยาวต่อเนื่องจนใกล้รุ่งสว่าง ร่างกายของมันตอนนี้เลยไม่ต่างอะไรกับแบตเตอรี่ที่เหลือไฟแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์

"หึ..เพลาๆลงหน่อยดิวะ เดี๋ยวเอดส์ถามหา" : เซนเซอร์

"กูป้องกันทุกรายไอ้สัด ! เช็คของตลอด ไม่เกมส์ง่ายๆหรอก คนเมื่อคืนกูเปิดซิงค์ ไม่ติดโรคแน่นอน" : ออโต้

ออโต้เด้งตัวขึ้นมาจากโต๊ะทันทีเมื่อโดนทักเรื่องโรคภัย มันรีบแก้ตัวเสียงแข็งพร้อมกับทำหน้าจริงจัง สำหรับเรื่องอย่างว่า ออโต้ถือคติว่าเรื่องความสนุกต้องมาพร้อมกับความปลอดภัยเสมอ มันไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในความเสี่ยงเด็ดขาด ถุงยางอนามัยอยู่ในกระเป๋าสตางค์ของมันไม่เคยขาดพกพาไว้ตลอดเวลา

"อืม..กูกลัวเขาจะติดโรคจากมึงมากกว่า ขอให้อยู่รอดปลอดภัย ไม่ติดโรคตายห่าไปซะก่อน"

เซนเซอร์พูดนิ่งๆ ทำอีกคนเขม่นตามอง รักสนุกแต่ก็ไม่ได้มั่วขนาดนั้น โสด สวย ถูกใจ ก็แค่จับขึ้นเตียง พอตื่นก็แยกย้าย

คำพูดเหน็บแนมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยของเซนเซอร์ทำให้ออโต้ทำตาเขม่นมองด้วยความหมั่นไส้ เซนเซอร์ยักไหล่อย่างไม่แยแส ความจริงแก๊ง 4 พยัคฆ์ ของพวกเราก็มีไลฟ์สไตล์ที่ค่อนข้างชัดเจน ทุกคนหน้าตาดี มีฐานะ และมีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามอย่างมหาศาล เรื่องผู้หญิงจึงเข้ามาไม่ขาดสาย แต่ออโต้จะเป็นพวกเปิดเผยและเปลี่ยนคนควงบ่อยที่สุดในกลุ่ม มันรักความสนุกสนานและกอบโกยวัยรุ่นอย่างคุ้มค่า แต่ก็ยังมีขอบเขตของตัวเอง คือถ้าโสดและตกลงกันได้ ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนก็เริ่มและจบลงบนเตียงได้อย่างงดงามโดยไม่มีพันธะใดๆ ต่อกัน

"แล้วนี่ไอ้ชมยังไม่มาอีกเหรอ อาจารย์จะเช็คชื่อแล้วนะ"

ผมถามทุกคน แต่ไม่มีใครตอบ ส่ายหน้ากันรัวๆ หลังจากที่กวาดสายตามองหาใครบางคนไปทั่วห้องเรียนขนาดใหญ่แต่ก็ไร้ร่องรอย ออโต้ที่พึ่งโดนเซนเซอร์กวนประสาทมาหันมามองผมแป๊บหนึ่งแล้วส่ายหน้าช้าๆ ส่วนเซนเซอร์ก็แค่ยักไหล่แทนคำตอบ ทั้งสองคนไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้คนตัวเล็กหายไปไหน

"เลิกคุยกันได้แล้ว อาจารย์จะเช็คชื่อ"

เสียงทรงอำนาจของอาจารย์ราณีดังก้องผ่านไมโครโฟนอีกครั้ง ตัดสลับความวุ่นวายภายในห้องลงทันที นักศึกษาทุกคนรีบยึดตัวตรง นั่งประจำที่และปิดปากเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่แผ่วเบา อาจารย์เริ่มขานชื่อตามลำดับเลขรหัสประจำตัวทีละคน น้ำเสียงหนักแน่นกดดันบรรยากาศให้เงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน