Masuk“ คุณพายุก็เหมือนกัน เป็นของหนูแล้ว มองแค่หนูคนเดียวนะคะ ” เสียงหวานพูดตอบเขา แล้วยิ้มหวานให้กับพายุ ความน่ารักที่นิชาแสดงออกมา ทำให้พายุต้องก้มลงไปจูบเธอเบาๆแต่ครั้งนี้เขามอบจูบให้เธอจากนุ่มนวลเป็นเร้าร้อนขึ้นมาในเวลาแค่เเว๊บเดียวเท่านั้น ทั้งสองนัวเนียกันอยู่ในอ่างอาบน้ำสุดหรู อารมณ์ของทั้งคู่เริ่มมีความต้องการเข้ามาเเทรกซึม “ อื้ม พอก่อนคะ นิชาหายใจไม่ทัน ” เธอดันตัวเขาให้ออกจากเธอ ก่อนที่เธอจะขาดอากาศหายใจ เพราะพายุมอบจูบให้เธอเเบบเอาเป็นเอาตาย ทั้งสองมองหน้าสบตากันด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความรัก เพียงแค่แป๊บเดียวพายุก็จู่โจมนิชาอีก เขายกตัวนิชาขึ้นนั่งบนขอบอ่าง แล้วแยกขาของเธอ ออกกว้าง เพื่อที่จะแทรกเข้ามาในหว่างขาของเธอ ใบหน้าของพายุอยู่ที่ตรงนั้นของนิชา เธอรู้ดีว่า เขาต้องการทำอะไร จึงเอ่ยห้ามเอาไว้ก่อน “ เฮีย อย่าทำนะคะ มันสกปรก ” ส่วนนั้นมันเป็นของต่ำ ถึงแม้ว่า พายุจะเคยกินน้ำหวานจากตรงนั้นของนิชาหลายครั้งแล้ว แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาทำอยู่ดี “ ไม่สกปรกเลยนิชา เธอสะอาดไปทั้งตัว ” จบคำพูด พายุก็เเลบลิ้นออกมาปาดเลียตามรอยกลีบที่ส่วนกลางความสาวของนิชา เพียงเเค่ลิ้นสั
“ เฮีย นิชาขอบคุณนะคะ ” คำพูดของพายุแม้ว่าจะไม่มีคำบอกรักออกมาจากปากเขา แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกดีเป็นอย่างมาก คนตัวเล็กพูดกับเขา แล้วเข้าไปกอดเอวของพายุไว้เเน่น ใบหน้าสวยซบไปที่อกของเขาพายุเลยลูบหัวเธอเบาๆอย่างอ่อนโยน “ ไปอาบน้ำกัน ” วันนี้เขาพาเธอเที่ยวเล่นมาทั้งวันเเล้ว หากพากันไปแช่น้ำอุ่นๆก็คงจะดี เมื่อคิดได้แบบนั้น ทั้งสองคนก็พากันเดินเข้าห้องน้ำไป แช่่น้ำด้วยกัน “ เฮียพายุคะ ” สองร่างนั่งช้อนกันอยู่ในอ่างใหญ่ นิชาอยู่ข้างหน้าพายุอยู่ข้างหลัง เสียงหวานหันมาเอ่ยถามเรียกเขา ทำให้พายุเอ่ยตอบเธอทันที “ หืม ” เขามองหน้าเด็กน้อยของเขา แล้วรอให้เธอพูดขึ้นมา “ นิชารักเฮียพายุนะคะ ต่อให้วันนี้พายุยังไม่รักนิชาก็ตาม นิชาขออยู่รักเฮียพายุไปแบบนี้ตลอดได้มั้ยคะ ” เสียงหวานเอ่ยพูดขึ้นมา คำพูดของเธอทำให้พายุนิ่งไป นิชาหันกอดเขาเอาไว้แน่น หัวใจของพายุเต้นขึ้นมาอย่างโครมครามจนนิชาได้ยิน ทั้งสองคนไม่พูดอะไรกันต่อ นิชาและพายุพากันอาบน้ำแล้วพากันออกมายังข้างนอก แล้วพากันเเต่ตัวออกมาที่เตียง “ นิชา ” เขาเรียกชื่อเธอ และไม่รู้ว่า จะพูดกับเธอออกมาดีมั้ย แต่หากถ้าเขาไม่พูดความรู้สึกของ
หนึ่งเดือนต่อมา พายุและเด็กน้อยของเขาไปไหนก็ไปด้วยกันตลอดตั้งแต่นิชาหายดีจากที่ถูกรถเฉี่ยวในครั้งนั้น เวลาที่นิชาจะไปไหน หากไม่มีพายุตามติดไปด้วย ก็จะมีชานหรือกวินตามนิชาไปด้วย เรียกได้ว่า เธอไม่เคยคาดสายตาเขาหรือคนของเขาได้เลย “ เฮีย นิชาอยากกินชานมร้านนั้นค่ะ ” อีกไม่กี่วันมหาวิทยาลัยที่นิชาเรียนต่อก็จะเปิดเรียนแล้ว พายุเลยพาเด็กน้อยของเขา มาที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อที่จะเลือกซื้อของใช้และชุดนักศึกษา “ ไปสิ ” เขามองไปยังร้านนั้น ที่นิชาชี้บอก แล้วตอบรับคำบอกของเธอ นิชาเลยเดินนำหน้าพายุไป เพื่อที่จะสั่งน้ำที่เธอนั้นต้องการ เพียงไม่นาน แก้วชานมก็มาอยู่บนมือของนิชา โดยพายุนั้นเป็นคนจ่าย จากนั้นทั้งสองคนก็เดินพากันไปยังร้านเสื้อผ้านักศึกษาทันที “ เฮียนิชาฝากถือแก้วหน่อย ได้มั้ยคะ ” พอเข้ามาในร้านแล้ว นิชาเดินเลือกชุดนักศึกษาที่พอดีกับเธอ แต่มันก็ต้องลองอยู่ดี ทำให้แก้วชานมที่อยู่ในมือของนิชาต้องฝากไว้กับพายุ หลังจากฝากเเก้วไว้เเล้ว นิชาก็หยิบชุดนักศึกษาเข้าไปลองในห้องลองชุดทันที ชุดที่นิชาเลือกมันพอดีกับตัวเธอเลย เพราะนิชาเป็นคนร่างเล็กแต่อกตูม พอเสื้อนักศึกษาที่เธอสวม
ปึก!!ปึก!!ปึก!! แท่งเอ็นขนาดใหญ่ที่ถูกครอบด้วยถุงป้องกันราคาแพง ทำหน้าที่ผลุบเข้าผลุบออกที่ช่องทางรักของเด็กน้อยของเขา โดยมีนิชาส่งเสียงครางหวานออกมาให้เขาได้ยินอยู่ตลอด อะ!!อ๊า จุกค่ะ !!! ร่างบางร้องครางออกมาลั่น พร้อมกับร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกที่หนักหน่วงในตอนนี้ เพราะเธอถูกพายุ ดันเข้าลึกมาในทุกครั้ง จนมันชนผนังมดลูกของเธอ นิชาเอ่ยบอกพร้อมกับใช้มือเล็กของเธอดันหน้าท้องเขาเอาไว้ ไม่ให้เขาเข้ามาลึกมาก แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเธอได้เลย เพราะพายุยังคงกระเเเทกเธอหนักหน่วงเหมือนเดิม “ ซี๊ด เเน่นว่ะ กี่ครั้งของเธอก็แน่นมากนิชา ” ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ร่องสวาทของนิชาก็รัดเเน่นของเขาและตอดรัดขนเขาต้องขยับแรงๆตลอด อาจเป็นเพราะเธอยังเด็กยังสาว ส่วนนั้นของเธอก็เลยไม่สึกหรอเท่าไหร่มั่ง ปึกปึกปึก++++ “ อะ อ่า เฮียขา นิชาจะเสร็จ ” แก่นกายใหญ่กระแทกกระทั่งเข้ามาอย่างไม่มีจังหวะเบาแรงลงได้เลย นิชาอ้าขารับความใหญ่โตของเขาอยู่นานนับชั่วโมง ตามปกติเพราะพายุเป็นคนเสร็จยาก เธอถูกเขามอบความเสียวให้มากทั้งช่วงบนและช่วงล่างจนตอนนี้เธอรู้สึกได้ว่า จะต้านความเสียวนี้ไม่ไหว เสียงหวานของนิชาเล
ช่วงเย็น นิชาที่หลับไปนานด้วยฤิทธิ์ของยาที่เธอกินเข้าไป เธอลืมตางัวเงียตื่นขึ้นมา ก็เห็นว่าภายในห้องนั้นไม่ได้มีคุณพายุอยู่แล้ว สงสัยเขาคงกลับไปทำงาน เธอคิดแบบนั้น นิชาไล่ความเมื้อยล้าที่มีอยู่ อาจเป็นเพราะเธอหลับไปนานพอสมควร “ อื้อ เจ็บ ” ความลืมตัวทำให้คนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงกว้างขยับตัวแรงเลยทำให้เธอเจ็บที่เเผลตามร่างกาย จนเบ้หน้าออกมา เสียงของเธอทำให้พายุที่นั่งทำงานอยู่ข้างนอกได้ยิน เพราะว่าเขาไม่ได้ปิดประตูสนิท ชายหนุ่มจึงวางเอกสารลงแล้วรีบเดินมาหานิชาภายในห้องนอนทันที “ เจ็บตรงไหนนิชา ” เขานั่งลงด้านข้างของเธอพร้อมเอ่ยถาม ด้วยความเป็นห่วง “ ตรึงๆเข่านิดหน่อยค่ะ ” เธอล้มแล้วตรงเข่ากระแทกมากกว่าตรงอื่น เลยทำให้ตรงนั้นระบมมากว่าตรงอื่น “ ไปหาหมออีกมั้ย ถ้าเธอยังเจ็บ ” หากเด็กน้อยของเขาเป็นอะไรมากกว่าที่เธอบอกจะได้รักษาได้ทันการ “ ไม่เป็นไรค่ะเฮีย เดี๋ยวนิชาก็หาย ” เธอไม่ชอบโรงพยาบาล ยิ่งออกห่างได้มากเท่าไหร่คนอย่างเธอก็พร้อมจะหลีกเลี่ยง “ ดื้อจริงๆ ” ก็รู้อยู่ว่าอีกคนดื้อขนาดไหน เอาเป็นว่า ตอนนี้เขาคงต้องดูแลเธอไปก็แล้วกัน หลังจากที่พูดถามไถ่อาการของนิชาแล้ว
โรงพยาบาล นิชาถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉินไปทันทีหลังจากที่มาถึงโรงพยาบาล โดยหน้าห้องฉุกเฉินมีพายุและลูกน้องของเขาทั้งสองคนยืนรออยู่ พายุเดินวนไปวนมาด้วความเป็นห่วงเด็กน้อยของเขาที่อยู่ด้านในห้องฉุกเฉิน เพราะตามแขนและขาของนิชาทีรอยถลอกและเลือดไหล เป็นจำนวนมาก เธอหายเข้าไปในห้องฉุกเฉินนานกว่าครึ่งชั่วโมงก็ถูกบุรุษพยาบาลเข็นออกมา ด้วยร่างกายที่มีผ้าพันแผลจำนวนหนึ่ง และด้านหลังของนิชาก็มีคุณหมอวัยกลางคนเดินตามเธอออกมา“ นิชา เป็นไงบ้าง คุณหมอคนของผมเป็นไงบ้างครับ ” พายุก้าวเข้าไปที่นิชาทันที แล้วเอ่ยถามคนตัวเล็ก และถามหมอในชุดกราวน์ทันที“ แค่มีแผลถลอกตามแขนและขาเท่านั้นค่ะ ส่วนอื่นไม่มีกระทบกระเทือน หมอสั่งยาให้แล้วกลับบ้านได้เลยค่ะ อย่าให้แผลโดนน้ำนะคะ แล้วมาล้างแผลที่โรงพยาบาลหรือคลีนิคใกล้บ้านได้เลยทุกวันค่ะ ” “ ครับ ” เมื่อคุณหมอบอกแบบนั้น พายุก็โล่งใจทันที ที่นิชาไม่ได้เป็นอะไรมาก เขาให้กวินไปจัดการยาและค่ารักษา ส่วนเขาก็จะพานิชากลับเพ้นท์เฮ้าส์ทันทีเพ้นท์เฮ้าส์พายุเมื่อรถมาจอดที่หน้าเพ้นท์เฮ้าส์ พายุก็หันไปถามคนตัวเล็กที่เอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทาง สงสัยกลัวเขาดุหรือเจ็บก็ไม่รู้ ” เ






