5.ใช้ปาก

เช้าวันต่อมา

พายุก็มาส่งนิชาที่หน้าโรงเรียนเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือวันนี้เขาขับรถมาส่งเธอเองไม่ได้ใช้คนขับ

“ ขอบคุณนะคะ ที่มาส่งหนู ”

พอถึงโรงเรียนนิชาก็หันไปยกมือไหว้และขอบคุณพายุ ทันที

“ เลิกเรียนก็มารอที่เดิม ” พอเห็นนิชาไหว้เขา เขาก็พูดกับนิชาออกไป และยื่นเงินให้เธอเหมือนเมื่อวาน จนเธอต้องพูดขึ้น

“ เงินที่คุณพายุให้หนูเมื่อวานยังไม่หมดเลยคะ ” เธอบอกกับเขา และพายุก็มองหน้าเธอแล้วพูดขึ้นว่า

“ ปกติพ่อของเธอให้มาโรงเรียนวันละเท่าไหร่ ” เขาถามเพราะจะได้ให้เธอถูก

“ คุณพ่อให้นิชาอาทิตย์ละ 2000 ค่ะ “ นิชาตอบเขาออกไป

” พอใช้เหรอ “

พอพายุได้ยินว่า เธอได้อาทิตย์ละสองพัน เขากลับไม่อยากจะเชื่อ เพราะโรงเรียนที่นิชาเรียนอยู่มันนานาชาตินะ ได้เงินแค่นี้จะพออะไร ขนาดเขาเองกินข้าวมื้อๆนึงยังตั้งหลายพัน

” พอคะ ยังเหลือด้วยซ้ำ “

นิชาตอบเขาออกไป เพราะว่าสำหรับเธอแล้ว เธอไม่ได้ใช้อะไรมากมาย ที่หมดไปก็เพราะค่ารถโดยสารมากกว่า เพราะข้าวเธอก็ทานที่โรงเรียน

” งั้นเอาแบบนี้นิชา ฉันจะให้เธอเป็นรายอาทิตย์เหมือนพ่อของเธอแล้วกัน ส่งเลขบันชีเธอให้ฉัน ส่วนเงินนี้เก็บไว้ เผื่อเธออยากได้อะไร รับไปห้ามคืน และรีบลงไปสะ เดี๋ยวเข้าเรียนสาย “

เขาบอกกับเธอและยัดเงินให้เธออีกครั้งและนิชาก็รับมา ยกมือไหว้เขาอีกครั้งแล้วรีบลงรถไป พอนิชาเดินเข้าโรงเรียนแล้วเขาก็ขับรถมาที่บริษัททันที เพราะวันนี้พายุมีประชุมทั้งเช้าและบ่าย

ตอนบ่าย

พายุที่นั่งประชุมอยู่เขาก็มองเวลาที่ข้อมือตนเอง และพบว่าตอนนี้ใกล้ สามโมงครึ่งเเล้ว เเต่การประชุมในรอบบ่ายยังไม่ไปถึงไหนเลย เขาเลยต้องส่งข้อความไปหาชาน ให้ไปรับนิชามาหาเขาที่นี้เเทน และส่งข้อความบอกคนตัวเล็กว่า ให้ชานไปรับเเทน

นิชาที่เลิกเรียนเเล้ว เธอก็อ่านข้อความของพายุ เเละเดินออกมาที่หน้าโรงเรียน ก็เจอกับชานยืนรออยู่ที่รถ เธอก็ยกมือสวัสดีเขาเเละขึ้นรถมา นิชานั่งมองบรรยากาศที่ข้างทางมาสักพักหนึ่ง รถก็มาจอดที่หน้าบริษัทของพายุ ชานเปิดประตูรถให้เธอลงเเละพา นิชาเดินเข้ามาด้านในบริษัทเเห่งนี้ และเเน่นอน พอนิชาเดินตามชานเขามาเธอก็ตกเป็นเป้าสายตาของคนในบริษัททันที เพราะนิชามากับชาน ลูกน้องคนสนิทของพายุ และเธอก็อยู่ในชุดนักเรียนมอปลายด้วย ทุกคนเลยสงสัยว่าเธอเป็นใคร คนในบริษัทที่นี้ต่างรู้ดี ว่าประธานบริษัทอย่างพายุ เป็นลูกชายเพียงคนเดียวเขาไม่มีน้องสาวเเน่ๆ

เมื่อชานพานิชาขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นบนสุดของบริษัทแล้ว เขาก็พาเธอเข้าไปรอที่ห้องทำงานของพายุทันที

“ คุณนิชา รอนายที่ห้องนี้ก่อนนะครับ ถ้าอยากได้อะไร โทรบอกผมได้เลย ” ชานบอกกับเด็กสาว และที่เขาพูดว่า ให้เธอโทรหาเขาได้ก็เพราะ เจ้านายของเขาได้ให้เบอร์โทรทั้งของเขาเเละกวิน แก่นิชาไว้เเล้ว

“ ขอบคุณค่ะ พี่ชาน ” นิชาพูดออกไป เเละชานก็เดินออกจากห้องทำงานของคนเป็นนายไป นิชาเลยนั่งรอที่โซฟาเเละหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมาเปิดดูซีรี่ย์เพื่อรอพายุ

หกโมงเย็น

“ เอาเป็นว่า วันนี้พอเเค่นี้ก่อนนะครับ แล้วพรุ่งนี้เช้าเราค่อยมาประชุมกันต่อ ”

พายุที่นั่งประชุมมานานหลายชั่วโมง เเละการประชุมในวาระนี้ก็ไม่มีอะไรมากเเล้ว เขาเลิกสั่งเลิกประชุม เพราะตอนนี้ก็เย็นเเล้ว กลัวว่า นิชาจะรอนาน พอพายุออกจากห้องประชุมเขาก็เดินกลับมาที่ห้องทำงานขิงเขาทันที พอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นนิชา นั่งหลับอยู่ เขาเลยเดินเข้าไปที่เธอแล้วเรียกชื่อเด็กสาวออกไป

“ นิชา ” นิชาที่ได้ยินเสียงคนเรียกเธอก็ลืมตาขึ้นมา พอเห็นว่า เป็นพายุ เธอก็ยกมือไหว้เขาทันที

“ คุณพายุ สวัสดีค่ะ ” เธอยกมือไหว้เขา

“ รอนานมั้ย มีการบ้านรึป่าว ” เขาถามเธอ หลังจากที่นิชาไหว้เขาเเล้ว

“ ไม่นานค่ะ มีสองวิชา ” นิชาบอกกับเขา

“ งั้นกลับกันเถอะ ” เขาบอกกับเธออีกครั้ง และคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นเดินตามเขามา เเต่รอบนี้พายุหยุดรอเธอ เเละโอบเอวเล็กของนิชาไว้ จนเธอต้องมองหน้าเขา เขาเลยต้องพูดขึ้น

“ เดินไปด้วยกัน ” พายุบอกกับเธอ แบะโอบเอวนิชาเดินออกจากห้องไป พอถึงโต๊ะเลขาหน้าห้อง เขาก็หยุดเดินเเละบอกกับ จินนี่เลขาสาว ออกไป

“ คุณจินนี่ เอกสารที่ประชุมวันนี้คุณส่งให้ผมในเมลล์ได้เลย ผมต้องกลับก่อน พอดีต้องรีบพาคนของผมกลับบ้าน ”

พายุกอดเอวนิชาไว้เเน่นต่อหน้าเลขาสาวของเขา เเล้วพูดออกไป ว่าเธอคือ คนของเขา เพราะพายุรู้ ว่าเลขาสาวคนนี้ จ้องจะให้ท่าและอ่อยเขาทุกครั้งที่มีโอกาส แต่พายุไม่สนใจ เพราะเขาถือคติที่ว่า ไม่กินลูกน้องของตัวเอง และที่เขาไม่ให้จินนี่ ลาออก เพราะว่า เธอทำงานไว เเละ ช่วยเขาได้หลายเรื่ิงในการทำงาน เขาเลยมองข้ามเรื่องที่เธอชอบอ่อยเขาไป

“ ค่ะ ท่านประธาน ”

จินนี่เธอตอบออกไป และมองตามหลังท่านประธานคนที่เธอแอบชอบ เดินโอบเอว เด็กสาว มอปลาย เดินเข้าลิฟต์ไป เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะรู้ จุดที่ตัวเองอยู่ดี ถ้าวันหนึ่ง ท่านประธานไล่เธอออก เธอคงหางานที่สบายเเละเงินเดือนเยอะเเบบนี้ไม่ได้เเล้ว แต่อย่าเผลอกับเธอละ ถ้าวันไหนท่านประธานอยากกอนเธอขึ้นมา เธอก็พร้อม

พายุที่โองเอว นิชา เข้ามาในลิฟต์แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยเอวเธอสักที จนคนตัวเล็กต้องพูดขึ้นมา

“ คุณ ปล่อยเอวหนูได้เเล้วค่ะ ”

นิชาพูดออกไป เพราะเขากอดเอวเธอเเบบนี้เธอเดินไม่ถนัด และพอนิชาพูดไปแบบนั้น พายุก็ปล่อยเอวเธอทันที เเต่เปลี่ยนเป็นมาจับมือเล็กแทน และครั้งนี้นิชาก็ไม่ได้ว่าอะไร ปล่อยให้เขาจับมือกระทั้งเดินออกมาจากลิฟต์และเดินต่อมาจนกระทั้งถึงรถที่จอดอยู่ ท่ามกลางสายตาพนักงานบางคนที่กำลังเตรียมตัวกลับบ้าน

“ การบ้านเยอะมั้ย อยากกลับไปทำที่เพ้นท์เฮ้ารึว่า จะไปทำที่ คาสิโน ด้วยกัน ” พอขึ้นรถพายุก็ถามนิชาขึ้นมา เพราะถ้าเธอจะกลับเพ้นท์เฮ้าส์ เขาก็จะให้คนไปส่งเธอก่อน แล้วค่อยวนกลับมาที่คาสิโน

“ ไม่เยอะค่ะ ถ้าไม่รบกวนคุณพายุ หนูไปทำที่คาสิโน ก็ได้ คุณจะได้ไม่ต้องวนไปวนมา ” เพราะเพ้นท์เฮ้าส์ไกลกว่า คาสิโน ของเขา ถ้าเธอจะไปทำที่เพ้นท์เฮ้าส์ พายุต้องวนไปวนมา

“ ตามใจ ” พอพายุได้คำตอบจากเธอแล้งเขาก็ให้ชานขับรถตรงไปที่คาสิโนทันที

พอถึงคาสิโน รถก็ได้มาจอดที่ชั้นผู้บริหาร และพายุก็ได้จับมือนิชาเดินเข้ามาพร้อมกับเขา นิชาที่มีอาการประหม่า เพราะว่า ตลอดทางมีลูกน้องของพายุ คอยยืนก้มหัวให้ตลอด เธอไม่ชินเลย ครั้งนี้ พายุพานิชาขึ้นมาที่ห้องทำงานของเขา ไม่ใช้ห้องเมื่อวันก่อนที่เธอเคยมา พอนิชาเขามาถึง เธอก็มองไปรอบๆ ห้องนี้กว้างมากๆ มีโต๊ะทำงานของเขาตั้งอยู่ มีชั้นเอกสาร และเหรียญอะไรก็ไม่รู้ เธอไม่เคยเห็น มันมีหลายขนาดเเละหลายมีมาก

“ นั่งทำการบ้านรอตรงนี้ ”

พายุบอกนิชาออกไป เเละเขาก็เดินมานีั่งทำงานของเขา พอนิชาเห็นว่า พายุนั่งทำงานเเล้วเธอก็นั่งทำการบ้านของตัวเองไปโดยที่ไม่กวนเขา เธอทำการบ้านไปสักพักก็เสร็จ และพี่กวินก็เข้ามาในห้อง เเละเอาถุงขนมกับข้าวเเละน้ำมาส่งให้เธอ เธอเลยรับมาเเละขอบคุณพี่เขา และพี่เขาก็ก้มหัวให้คุณพายุเเละเดินออกไป

“ คุณพายุทานข้าวรึยังคะ ”

นิชาที่เห็นเขาทำเเต่งาน เธอหยิบข้าวกล่องที่กวินซื้อมาให้เพื่อที่จะกิน แต่พอเห็นเขาเธอก็เลยอดไม่ได้ที่จะต้องถามเขาออกไป

“ ยังไม่หิว เธอกินก่อนเลย ” เพราะพายุไม่เคยกินข้าวเย็น ช่วงเวลาเเบบนี้ เขาจะดื่มเหล้าหรือไวน์แทน

“ ค่ะ ” เมื่อเธอถามเเล้ว เขายังไม่ทาน เธอก็เลยเปิดทานก่อน พอนิชากินอิ่มเธอก็เก็บเพื่อจะเอาไปทิ้งถังขยะ นิชาเลยถามเขาออกไป

“ ถังขยะอยู่ไหนค่ะ ” เธอถามเขา และพายุก็มองมาที่เธอแล้วพูดว่า

“ เอาวางไว้ เดี๋ยวมีคนมาเก็บเอง ” เขาบอกกับเธอเเละทำงานต่อ นิชาเองพอเขาบอกเเบบนั้นเธอก็ไม่กวนเขา เขาทำงานจนกระทั้งดึก จนงานเสร็จ พอเสร็จเเล้วเขาก็ชวนนิชากลับเพ้นท์เฮ้าส์

พอทั้งคู่มาถึงเพ้นท์เฮ้าส์ พายุก้ให้นิชาขึ้นไปอาบน้ำพร้อมเขา และนี้ก็เป็นครั้งเเรกที่ทั้งคู่ได้อาบน้ำด้วยกัน พายุเปิดน้ำรอนิชา พอเธอเปลี่ยนชุดเป็นนุ่งผ้าขนหนูเเล้ว เธอก็มายืนอยู่ที่ข้างอ่างจนพายุต้องพูดว่า

“ ถอดผ้าเเล้วลงมาเลยนิชา ”

นิชาที่มีความอาย เธออายที่จะต้องแก้ผ้าต่อหน้าเขาอีกครั้ง เเต่จะให้ทำไงได้ ในเมื่อเธอต้องทำตามคำสั่งเขา เดราะเขาคือเจ้าหนี้ของพ่อเธอ นิชาเลยปลดผ้าขนหนูแล้วก้าวลงมาในอ่างน้ำที่มีพายุนั้งรออยู่

พายุที่ได้นั่งแช่น้ำกับนิชาเขาให้เธอหันหน้าไปทางเดียวกับเขาโดยที่เขานั้งช้อนหลังเธอ แต่พอเขาได้กลิ่นความหอมจากตัวนิชา เขาก็เอาคางมาเกยที่ไหล่เล็กของเธอและสูดดมความหอมนี้เขาไปในปอด แต่พอยิ่งได้กลิ่น ลูกชายเขาที่หลับอยู่ก็ดันพองตัวขึ้น และตอนนี้เขาก็ปวดหนึบไปหมดเเล้ว ถ้าวันนี้เขาไม่ได้ให้นิชาช่วย เขาคงต้องลงแดงเเน่ๆ

“ นิชา ” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆที่ข้างใบหูของเธอ

“ ค่ะ ”

“ ช่วยใช้ปากทำให้ฉันหน่อยได้มั้ย ” เขาพูดกับเธอไปตรงๆ เพราะตอนนี้เขาไม่ไหวเเล้ว

“ เเต่หนูทำไม่เป็น ” นิชาพูดกับเขาออกไป เธอยังไม่เคยผ่านเรื่องยังว่า จะให้เธอช่วยเขาได้ไง

“ เดี๋ยวฉันสอน ” พายุพูดจบก็ลุกขึ้นจากน้ำมานั่งที่ขอบอ่างทันทีเเละหันหน้านิชาให้เขามาหา