4. รับเด็ก

ทันทีที่ถึงบริษัท พายุก็เดินเข้ามาที่ห้องทำงานของเขา และ จินนี่ ( เลขาสาว ) ของเขาก็เดินตามเจ้านายเข้ามาทันที และถามออกไป

“ คุณพายุรับกาแฟเลยมั้ยคะ ” เพราะทุกครั้งที่พายุมา เธอจะต้องเอากาแฟเข้ามาให้เขา

“ ครับ ”

พายุตอบออกไป ได้กาแฟสักแก้วก็คงจะดีวันนี้เขาตื่นเช้ามากๆ หลังจากที่จินนี่ออกไปแล้ว พายุก็ได้หยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา และมองไลน์ของคนตัวเล็กอยู่ เขาไม่แน่ใจว่า เธอจะเข้าเรียนรึยัง อยากจะไลน์ไปถามแต่ก็เลือกที่จะไม่ถามดีกว่า พายุจึงวางโทรศัพท์มือถือลง และหันมาเปิดเอกสารตรงหน้าแทน เพียงไม่นาน เลขาของเขาก็เอากาแฟมาเสริฟ วันทั้งวันพายุทำงานจนกระทั่งเย็น เขามองเวลาและเห็นว่า อีกครึ่งชั่วโมง จะเป็นเวลาเลิกเรียนของนิชา เขาจึงปิดแฟ้มงานลง และเดินออกมาจากห้องทำงานทันที

“ ผมไม่เข้าแล้วนะ มีธุระ ”

เขาเดินออกมาหยุดที่หน้าโต๊ะเลขาหน้าห้อง ก็แจ้งจินนี่ออกไป ปกติเขาจะกลับทีหลังพนักงานด้วยซ้ำ แต่วันนี้เขาต้องออกจาก บริษัทไว เพราะจะต้อง ไปรับเด็กที่โรงเรียน

@โรงเรียนนานาชาติ

ตอนที่เขาอยู่บนรถ พายุได้ส่งข้อความมาบอก นิชาแล้ว ว่าจะจอดรอ ที่หน้าโรงเรียน และเธอก็ได้เปิดอ่านเรียนร้อย และตอบเขากลับมาแล้ว

นิชาที่เดินออกมาหน้าโรงเรียนพร้อมกับ นนท์ และ เพลินขวัญ เพื่อนสนิททั้งสองของเธอ พอเดินออกมาแล้ว เธอก็ขอแยกตัวจากเพื่อนทั้งสองทันที เธอเดินมาที่รถคันเมื่อเช้าที่เธอนั่งมา ตอนแรกนิชาก็จำไม่ได้หรอก แต่เธอเห็น ชาน ยืนอยู่ข้างรถเธอเลยเดินมาทางที่เขายืนอยู่ พอนิชาเดินมาถึง เธอก็ยกมือไหว้ ชานทันที เพราะเธอเห็นว่า เขามีอายุมากกว่า ชานที่เห็น นิชาไหว้เขา เขาก็ต้องรีบพูดขึ้นมา

“ ไม่ต้องไหว้ผมครับ เชิญขึ้นรถเถอะครับ นายรออยู่ ”

ชานพูดออกไป และเปิดประตูให้นิชาได้ขึ้นมานั่ง พอเธอขึ้นมาบนรถแล้ว นิชาก็ยกมือไหว้ พายุ และกวินที่นั่งทางด้านทันที พายุที่เห็นแบบนั่นก็พยักหน้าให้เธอแล้วออกคำสั่งกับชาน

“ ไปส่งนิชาที่เพ้นท์เฮ้าส์ ”

พอได้รับคำสั่งนาย ชานก็รีบขันรถมาที่เพ้นท์เฮ้าส์ทันที พอมาถึงนิชาก็ได้ขอบคุณพวกเขาอีกครั้งและเปิดประตูรถลงมา แต่เธอไม่ได้ลงแค่คนเดียว พายุเดินลงตามเธอมาด้วย พายุเดินนำนิชาเข้ามาในห้อง และเขาก็ได้พูดกับเธอว่า

“ ฉันมีเรื่องจะต้องตกลงกับเธอ ” เขาพูดออกมา

“ ค่ะ ”

นิชาเองก็อยากจะคุยกับเขาเหมือนกัน วันนี้ถึงเธอจะไปเรียนแต่เธอก็เรียนไม่รู้เรื่องเลย เพราะในหัวเธอเอาแต่คิดเรื่องเมื่อวาน เรื่องที่พ่อบุญธรรมของเธอเป็นหนี้เขา และไหนจะเรื่องบ้าๆที่เธอต้องมาเป็นผู้หญิงขัดดอกนี้อีก

“ เธอจะต้องอยู่ที่นี้กับฉันเป็นเวลา 3 เดือน จนกว่า พ่อของเธอจะหาเงินมาใช้หนี้ฉันได้ และฉันจะให้เธอไปเรียนตามปกติ เธอสามารถใช้ชีวิตตามปกติของเธอได้เลย แค่เพียงเธอต้องอยู่ที่นี้ และหน้าเธอของเธอ คือบำเรอความสุขของฉันไม่ว่าจะวิธีไหนก็ตามที่ฉันต้องการ และฉันจะให้เงินเดือนเธอทุกเดือน เพราะฉันได้ร่างกายของเธอ แต่ฉันไม่อยากเอาเปรียบเธอ ” เขาพูดอธิบายความต้องการและหน้าที่หลังจากนี้ที่เธอต้องเจอให้เธอรับรู้

“ และถ้าหนู ขอหาเงินทางอื่นมาคืนคุณละคะ ” นิชาลองถามเขาออกไป

“ เด็กอย่างเธอจะไปทำงานอะไรได้ เงินที่พ่อเธอเป็นหนี้ฉันตั้ง 15 ล้านนะ ฉันว่า เธอเตรียมตัวนอนอ้าขาให้ฉันกระแทกแบบสวยๆจะดีกว่า ”

เขาพูดจบ เขาก็ลุกเดินออกจากห้องไปไม่รอให้นิชาได้พูดอะไรต่อ นิชาได้แต่ยืนกำหมัดตัวเองแน่น ไม่คิดว่า คนที่ดูดีทุกอย่าง แบบพายุ จะพูดจาตรงๆน่าเกียจขนาดนี้

หลังจากที่พายุคุยกับนิชาเสร็จ เขาก็ลงมาข้างล่างแล้วขึ้นรถไปที่คาสิโนของเขาเพื่อทำงานต่อทันที พายุนั่งทำงานจนกระทั้ง 3 ทุ่ม เขาก็มีความคิด อยากจะกลับเพ้นท์เฮ้าส์ขึ้นมา ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ปกติเขาจะทำงานยาวๆ แต่วันนี้ในหัวของเขามันมีแต่หน้าของ นิชาเต็มไปหมด พายุเลยลุกออกจากห้องทำงาน และเดินลงมา ก็เจอกับชานที่ดูความเรียบร้อยอยู่ ชานเลยรีบเดินมาหาคนเป็นนายทันที เพื่อนายเขาต้องการอะไร

“ นายจะไปไหนรึป่าวครับ ” ชานเดินเข้ามาและรีบถามเจ้านายออกไป

“ กูจะกลับแล้ว มึงอยู่ดูความเรียบร้อยไปเถอะ ”

เขาบอกกับชานแล้วเดินต่อออกมา ปล่อยให้ชานยืนมองตามหลังของเขาอยู่อย่างนั่น แล้วยกมือขึ้นมาเกาหัว แบบงงๆ เจ้านายเขาทำไมกลับไว ชานคิดในใจ แต่ก็เพียงแป๊บเดียว ชานก็ไปทำงานของตัวเองต่อ พายุขับรถแรมโบสีดำด้านของตัวเอง ออกจากคาสิโน และตรงมาที่เพ้นท์เฮ้าส์ทันที พอเข้ามาถึงเขาก็เห็นนิชานั่งอยู่ที่โซฟา เธอน่าจะทำการบ้านแหละ เพราะเห็นเขียนอะไรอยู่ เขาเลยเดินเข้ามาหาเธอ

“ คุณพายุ กลับมาแล้วเหรอคะ ” นิชาที่เงยหน้าขึ้นมา พอเห็นเขาเธอก็ถามออกไป

“ อืม กินข้าวรึยัง ” เขาถามเธอ เพราะตอนที่เขาไปรับเธอ เขาก็พามาส่งที่เพ้นท์เฮ้าส์ทันที และในเพ้นท์เฮ้าส์หนุ่มโสดแบบเขา ในตู้เย็นก็ไม่มีกับข้าวหรอก มีแต่น้ำเปล่าและเหล้าเบียร์เท่านั่น

“ ยังคะ ” นิชาตอบออกไป เธอคงไม่โกหกหรอก นี้ก็จะสี่ทุ่มแล้ว ไม่หิวก็คงแปลก

“ แล้วนี้ทำอะไรอยู่ ” พอเธอตอบมาแบบนั้น เขา ก็ถามเธอออกไปอีกอย่าง

“ รายงานคะ ” นิชาตอบกลับไปเสียงแผ่ว นึกว่าจะพาไปหาอะไรกินแต่ที่ไหนได้พายุกลับถามเธอมาอีกอย่าง

“ ใกล้เสร็จรึยัง ” เขาถามเธอ

“ ยังคะ แต่รายงานนี้ไม่ได้ส่งพรุ้งนี้ ส่งอาทิตย์หน้า หนูไม่รู้ว่าจะทำอะไร เลยเอารายงานอันนี้ขึ้นมาทำ” นิชาตอบเขาออกไป

“ งั้นขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ได้ไปหาอะไรกิน ” เขาบอกกับเธอ เพราะถ้าการบ้านเธอไม่รีบ เขาก็จะพาเธอออกไปหาอะไรกิน แต่ถ้างานเธอรีบเขาก็จะให้ กวินซื้อข้าวเข้ามา

“ ค่ะ ” นิชารีบดีดตัวลุกขึ้น และจะเดินขึ้นไปชั้นบนแต่เธอก็ต้องหันกลับมาหาเขา เพราะเธอจำได้ว่า ประตูห้องนอนของพายุ ต้องใส่รหัส

“ หนูเข้าห้องไม่ได้ ” เธอหันมาพูดกับเขา และพายุก็บอกเธอออกไป

“ รหัสห้อง 991087 ”

เขาบอกกับเธอ และคนตัวเล็กก็ยิ้มหวานขอบคุณเขาแล้วรีบขึ้นไปเปลี่ยนชุดทันที พายุที่เห็นรอยยิ้มของนิชา เป็นครั้งแรกเขาก็ต้องชะงักไป เพราะรอยยิ้มของเธอมันช่างสดใสเหลือเกิน นิชาหายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าประมาณ 10 นาที แล้วเธอก็รีบเดินลงมาที่ข้างล่างที่มี พายุนั่งรออยู่

“ เสร็จแล้วคะ ”

พอเธอเดินมาถึงเธอก็รีบพูดบอกเขาออกไป แล้วพายุก็ลุกขึ้นและเดินนำนิชาออกมา พอมาถึงชั้นล่างหน้าเพ้นท์เฮ้าส์นิชาก็มองซ้ายมองขวา หันหารถที่เธอเคยขึ้นแต่ก็ไม่เห็น เห็นเพียงแค่รถสปอร์ตสีดำที่จอดอยู่ เธอเลยมองหน้าเขา และพายุก็เดินไปที่รถคันนั้น นิชาเลยเดินตามมา

“ ขึ้นรถสิ ”

เขาบอกนิชาออกไปเสียงเรียบ และเปิดประตูรถฝั่งคนขับขึ้นไปนั่ง นิชาเลยเดินอ้อมมาขึ้นอีกฝั่ง ด้วยท่าทางเกร็งๆ เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้ขึ้นรถหรูแบบนี้ พอนิชาขึ้นมาแล้ว พายุก็ขับรถออกจากเพ้นท์เฮ้าส์ไป เขาขับไปที่ร้านอาหารไม่ไกลจากที่เพ้นท์เฮ้าส์ของเขามากนัก พอมาถึง เขาก็จอดรถและเดินลงไป นิชามองร้านที่พายุเดินนำเข้าไป เธอก็ต้องรีบตามเขาเข้ามา ภายในร้านอาหารนี้ค่อนข้างหรู ช่างไม่เหมาะกับการแต่งตัวของเธอเลย ต่างจากพายุที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ต ถึงเขาจะไม่ใส่สูทเหมือนตอนเช้าก็เถอะ แต่เขาก็ยังดูดีอยู่ตลอด พอเข้ามาในร้านกันแล้ว พนักงานก็พาทั้งคู่มานั่ง และพายุก็ให้นิชาสั่งอาหารที่เธออยากทาน

“ อยากทานอะไร สั่งเลย ”

เขาบอกกับเธอ และนิชาก็รับเมนูมาเปิด แล้วสั่งเมนูง่ายๆ คือข้าวไข่ข้น และพายุก็สั่งอาหารมาอีก 3-4 อย่าง รอเพียงไม่นานอาหารหน้าตาดูดีก็มาเสริฟ ทั้งคู่เลยได้นั่งทานข้าวด้วยกันครั้งแรก นิชาทานข้าวในจานของตัวเองไปเงียบๆ และพายุเองที่เห็นเธอทานแต่ข้าวที่เธอสั่ง ทั้งๆที่อาหารก็มีเต็มโต๊ะ เขาเลยตักอาหารมาใส่ในจานของเธอ

“ อันนี้อร่อย กินเยอะๆ จะได้อ้วนขึ้น เวลาขึ้นเตียงกับฉันจะได้เต็มไม้เต็มมือ ”

พายุพูดออกไปและตักอาหารใส่จานของเธอ นิชาที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็มองหน้าเขา แต่เธอก็ไม่สามารถพูดอะไรขึ้นมาได้ เพราะยังไงวันหนึ่งเธอก็ต้องมีอะไรกับเขาจริงๆ

หลังจากที่ทั้งคู่นั่งกินข้าวกันจนอิ่มแล้ว พายุก็ได้เช็คบิล แล้วทั้งคู่ก็พากันขับรถกลับเพ้นท์เฮ้าส์ทันที พอมาถึงนิชาก็ขอตัวขึ้นไปอาบน้ำก่อนเพราะนี้จะ 5 ทุ่มแล้วพรุ่งนี้เธอต้องรีบตื่นไปโรงเรียนอีก

“ นิชา ” พายุที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง ก็เห็นนิชานั่งเป่าผมอยู่ เขาเลยเรียกชื่อเธอออกไป

“ คุณพายุมีอะไรรึป่าวคะ ” นิชาพูดออกไป

” พรุ่งนี้ไปเรียนรึป่าว “ ตอนแรกเขาตั้งใจจะให้นิชาช่วยให้เขาได้ปลดปล่อย แต่พอเห็นเวลาแล้ว เขาเลยต้องถามคำถามนี้ออกไปแทนเพราะถ้าเขาจะให้นิชาช่วย ใช้มือหรือปาก กลัวว่ามันจะดึกไป

” ไปค่ะ ” นิชาตอบเขาออกไป

“ งั้นรีบไปนอนเถอะ ”

แล้วพายุก็เดินเข้าห้องน้ำไป เขาใช้แม่นางทั้งห้าช่วยตัวเองในห้องน้ำนานเป็นชั่วโมงจนกว่าจะเสร็จ เขาไม่เคยต้องช่วยตัวเองเลยสักครั้ง แค่เขาออกไปแล้วให้ลูกน้องหาคนมาทำให้เขาสบายตัวก็ได้ แต่ทำไมคืนนี้เขาไม่อยากออกไปไหน เขาอยากนอนกอดคนตัวเล็กก็ไม่รู้ พายุจัดการตัวเองและอาบน้ำเสร็จแล้วก็เดินออกมาแต่งตัวแล้วออกมาที่ห้องนอน พอเดินมาที่เตียงก็เห็น นิชา นอนหลับไปแล้ว เขาเลยเดินขึ้นมานอน แล้วปิดไฟ และดึงนิชาเข้ามากอด ปกติเขาเป็นคนหลับยาก แต่ทำไมร่วมเตียงกับนิชาเพียงแค่สองคืน เขากลับนอนหลับได้ง่ายแบบนี้ก็ไม่รู้