Share

บทที่ 9

Penulis: เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่
หลังจากออกมาจากโรงพยาบาล เกา ฉงหมิง กล่าวว่า "นายน้อยอี้ คุณต้องการกลับไปที่คฤหาสน์หรือ...?"

“กลับไปที่เวสเทิร์นกันเถอะ” อี้ จิ่นหลี พูดอย่างแผ่วเบา

ในเขตเวสเทิร์นเป็นที่ ที่หลิง อี้หราน เช่าห้องอยู่ เกา ฉงหมิง ไม่รู้ว่าหัวหน้าของตัวเองวางแผนที่จะอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ นั้นอีกนานแค่ไหน

ระหว่างทางไปยังเวสเทิร์น ที่สี่แยกสัญญาณไฟจราจร เกา ฉงหมิง สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง “นายน้อยอี้ครับ คุณหลิง อี้หราน อยู่ข้างถนนครับ”

อี้ จิ่นหลี หันศีรษะไปมองเล็กน้อยและเห็นร่างเพรียวกวาดขยะด้วยไม้กวาดที่ข้างถนน

เธอสวมชุดทำงานเรืองแสงที่มีหางม้าเรียบ ๆ เนื่องจากอากาศหนาวเย็นทุกลมหายใจที่เธอหายใจออกมาพร้อมกับไอสีขาว

ขณะนี้จักรยานไฟฟ้าเร่งความเร็วโดยพยายามจะมาให้ทันสัญญาณไฟเขียว มันกระแทกเข้าที่ขาของหลิง อี้หราน และทำให้เธอล้มลงกับพื้น

อย่างไรก็ตามคนที่ขี่จักรยานไฟฟ้าไม่ได้หยุดลง แต่เพียงแค่ขี่ออกไป

ฉากนี้มีผู้พบเห็นคือ อี้ จิ่นหลี และ เกา ฉงหมิง

"นายน้อยอี้ครับ คุณต้องการจะทราบว่าเจ้าของจักรยานไฟฟ้าคันนี้เป็นใครไหมครับ? และให้เขารับผิดชอบหรือไม่?" เกา ฉงหมิง ถาม ในความคิดของเขาเจ้านายของเขาควรจะสนใจ หลิง อี้หราน เมื่อพิจารณาถึงการกระทำของเขาเมื่อ หลิง อี้หราน เมาและถูกทุบตีเขาจะปกป้องเธออีกครั้งโดยธรรมชาติ

สายตาของอี้ จิ่นหลี จับจ้องไปที่ผู้หญิงที่ล้มลงกับพื้นภายนอกหน้าต่างรถ เสียงของนายท่านอี้ ดังขึ้นอีกครั้งในใจของเขา "จำสิ่งที่หลานพูดในวันนี้นะ อย่าทำเหมือนเขา…”

เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงเหมือนที่พ่อของเขาทำ มันเป็นแค่เกมและตอนนี้เขาไม่ใช่จิน แล้วทำไมเขาถึงต้องสนใจคนงานสุขาภิบาลที่ชื่อหลิงอี้หราน?

"ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้" เขาพูดอย่างสงบในขณะที่มองออกไป

เกา ฉงหมิง ชะงัก “เป็นไปได้ไหมที่ผมจะเดาผิดและนายน้อยอี้ไม่สนใจ หลิง อี้หราน อีกแล้ว?!”

ไฟแดงข้างหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวและรถยังคงขับไปข้างหน้า

ในขณะนี้พี่ซู ช่วยหลิง อี้หราน ลุกขึ้นยืนและพูดว่า "อี้หราน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? เธอต้องการไปโรงพยาบาลไหม?"

หลิง อี้หราน กัดฟันและตรวจดูอาการบาดเจ็บของเธอ ไม่มีเลือดออก มีเพียงอาการบวมหนักที่ข้อเท้าของเธอและมีรอยขีดข่วน "ไม่จำเป็น ฉันจะกลับไปนวดด้วยน้ำมันไพลก็พอแล้ว"

"เมื่อหลับไปแล้วอย่าลืมนวดให้มัน แค่ถูเลือดที่คั่งออกไป" พี่ซูกล่าวจากนั้นเธอก็สบถกับไอคนที่ขับรถชนแล้วหนี เขาช่างเลวจริง ๆ

ในตอนเย็น หลิง อี้หราน หันหลังกลับไปและกลับไปที่ห้องเช่า ทันทีที่เธอเข้าไปในห้องเธอก็เห็นร่างหนึ่งนั่งอยู่ใต้แสงไฟ

“พี่สาว พี่กลับมาแล้ว” ชายคนนั้นยืนขึ้นและทักทายเธอ

ความหนาวเย็นในร่างกายของเธอดูเหมือนจะถูกปัดเป่าไปโดยร่างสูงนี้อย่างทันทีทันใด และกลับกลายเป็นว่าสิ่งที่เธอต้องการมีเพียงแค่คนที่รอเธออยู่ที่บ้านแม้ว่าบ้านหลังนี้จะดูเรียบง่ายและเล็ก

"ใช่ ฉันกลับมาแล้วล่ะ" เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน "ฉันหิวก็เลยซื้อข้าวกล่องมาสองกล่อง วันนี้ฉันสามารถทำซุปได้หม้อหนึ่ง เสร็จแล้วเรากินกันนะ"

"ตกลง" เขาตอบแล้วดูเธอเดินปวกเปียกไปทั่วห้องเพื่อวางกล่องอาหารกลางวันไว้บนโต๊ะเพียงตัวเดียว จากนั้นเธอก็เดินไปที่ห้องครัวเพื่อล้างผักและปรุงซุปด้วยเตาไฟฟ้า

“พี่สาว เกิดอะไรขึ้นกับเท้าพี่กัน?” เขาถามแม้ว่าเขาจะรู้อยู่แล้วก็ตาม

"ไม่มีปัญหาอะไรหรอก มันเป็นแค่รอยขีดข่วน เดี๋ยวฉันจะนวดด้วยน้ำไพลก็จะดีขึ้น" เธอพูดเบา ๆ แต่ใบหน้าของเธอจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยในทุก ๆ สองสามก้าวที่เธอเดิน และหน้าผากของเธอก็มีเหงื่อออกมาแล้ว

อี้ จิ่นหลี เม้มริมฝีปากบางของเขาเล็กน้อยและกล่าวว่า "งั้นตอนนี้จะดีกว่าถ้าจะทำรีบนวดมัน" เมื่อเขาพูดเช่นนี้เขาก็ยืดแขนออกและดึงเธอไป จากนั้นเขาก็ดึงขากางเกงของหลิงอี้หรานขึ้น

ทันใดนั้นก้อนเนื้อที่เห็นได้ชัดก็พบกับปะเข้าที่ดวงตาของเขาแม้ว่าถุงเท้าของเธอจะยังคงปกคลุมอยู่ก็ตาม

เมื่อเขาดึงถุงเท้าลงเขาก็เห็นรอยช้ำที่ข้อเท้าของเธอซึ่งบวมจนกลายเป็นสีม่วงไปแล้ว

เขาคิดว่าเขาคงไม่สนใจ แม้ว่าเธอจะขาหักก็ตาม เขาจะยังคงเฉยเมยด้วยเหตุผลบางประการเมื่อเขาเห็นเท้าบวมของเธอเขารู้สึกอึดอัดที่หน้าอกของเขาเล็กน้อย

"ไม่มีอะไร จะใช้น้ำมันไพลนวด” เธออายมากจนอยากจะดึงข้อเท้าออกจากมือไปซะเลย แต่นิ้วของเขาจับเธอไว้แน่นทำให้เธอขยับไม่ได้เลย

ช่วงเวลาแห่งความเงียบดั่งเหมือนล่องลอยในอากาศ

"น้ำมันไพลอยู่ไหน" เขาก็ถามขึ้น

"มันอยู่ใน... ตู้ยาบนโต๊ะข้างเตียง" เธอตอบ

ฉากต่อมาเธอถึงกับต้องร้องเปล่งเสียงออกมา เพราะจู่ ๆ เขาก็มารับเธอแบบเจ้าสาว เขาอุ้มเธอเดินไปที่เตียงวางเธอลงแล้วหยิบน้ำมันออกมาจากกล่องยา

เขานั่งบนขอบเตียงวางเท้าขวาที่บาดเจ็บไว้บนขาของเขา เขาถอดรองเท้าและถุงเท้าของเธอแล้วกดนิ้วของเขากับก้อนที่เปลี่ยนเป็นสีม่วงนี้

ไม่มีอะไรผิดปกติกับกระดูก ดูเหมือนว่าจะเป็นไปตามที่เธอพูดมีซึ่งเพียงบาดแผลที่เนื้อเท่านั้น อี้ จิ่นหลี เทน้ำมันไพลลงบนฝ่ามือของเขาและเริ่มถูแผลที่บวมของหลิง อี้หราน

สัมผัสของเขานั้นไม่เบาบางเลย เธอกัดฟันและไม่ร้องออกมาแม้ว่าความเจ็บปวด

“พี่สาว ไม่เจ็บเหรอ?” เขาถาม เพราะว่าถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น เธอคงจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดไปนานแล้ว

“ฉันไม่เป็นอะไร” เธอพูดขณะอ้าปากค้างเล็กน้อย "นี่ไม่เจ็บเท่าตอนที่ฉัน..." เธอหยุดชั่วคราว แต่ไม่ได้พูดคำว่า "คุก" แต่เธอกลับพูดว่า "มันไม่มีอะไรเทียบได้กับสิ่งที่ฉันต้องเจอมาก่อนหน้านี้"

อี้ จิ่นหลี มองไปที่ หลิง อี้หราน ด้วยสายตาที่ครุ่นคิด เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เธอไม่ได้พูดออกมาทั้งหมด

เมื่อเธอถูกคุมขังแม้ว่าเขาจะเฝ้าดูอย่างเย็นชาและไม่ได้ทำอะไรใด ๆ เลยก็ตาม ตระกูลห่าวก็ไม่ปล่อยเธอไป นอกจากนี้ยังมีคนจำนวนมากที่ต้องการอยู่ข้างตระกูลห่าว ชีวิตของเธอในคุกนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าคนธรรมดามาก

“ดูเหมือนว่าพี่สาวของผมจะได้รับความทุกข์ทรมานมากก่อนหน้านี้” เขากระซิบ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย   บทที่ 1480

    หลิงอี้หรานลุกขึ้นและกอดชินเหลียนอีเบา ๆ “ฉันขอโทษที่ทำให้เธอต้องเสียใจ”“เธอพูดเรื่องอะไรกัน? ฉันก็แค่อยากให้เธอโอเคแล้วก็ไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องในอดีต ยังไงซะ เธอก็ต้องเดินหน้าต่อไปใช่ไหมล่ะ?” ชินเหลียนอีพูดพร้อมสูดจมูกและฝืนยิ้มให้หลิงอี้หรานแต่หลิงอี้หรานรู้สึกแสบจมูกเมื่อเธอเห็นรอยยิ้มของเพื่อนรัก เหลียนอีนั้นยังเจ็บช้ำจากอาการอกหัก แต่ว่าเลือกทึ่จะกลบฝังความเจ็บปวด และเผชิญหน้ากับคนอื่นด้วยรอยยิ้ม“ฉันจะไม่เป็นอะไร เธอไม่ต้องห่วงฉันหรอก เธอสิเป็นคนที่ต้องไม่เป็นอะไร รีบ ๆ หายดีไว ๆ เธอต้องมาเล่นกับลูก ๆ ของฉันตอนที่พวกเขาเกิดมาแล้ว” หลิงอี้หรานบอก“พวกเราทุกคนจะต้องไม่เป็นอะไร” ชินเหลียนอีกอดเพื่อนรักเธอแน่นและก็พูดกับตัวเองอีกครั้ง “ฉันจะลืมไป๋ถิงซิน ฉันทำได้แน่ ๆ ฉันก็แค่ต้องมองว่า ความสัมพันธ์ของฉันและไป๋ถิงซินก็เป็นความทรงจำเรื่องหนึ่ง จากนี้ไปมันจะเป็นแค่ความทรงจำเท่านั้น”อาการเริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ และตอนนี้ก็ใกล้วันตรุษจีนเข้ามาทุกที หลิงอี้หรานเอามือลูบท้อง เธอไม่เห็นจินมาหลายวันแล้ว ทุกวันนี้เธอคิดถึงแต่เรื่องที่เหลียนอีพูด ‘เดินไปข้างหน้า’ เธอถามตัวเองว่า เธอรัก

  • พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย   บทที่ 1479

    ”นายน้อยอี้แค่ต้องการปกป้องคุณให้ดีขึ้นแค่นั้นครับคุณผู้หญิง” เกาฉงหมิงบอก “เขาจะปกป้องฉัน หรือว่าคอยจับตาดูฉันกันแน่?” อี้หรานถาม เกาฉงหมิงเงียบไปทันที เพราะอย่างไรนายน้อยอี้ก็สั่งไม่ให้บอกอี้หรานเรื่องเลขาหวังเพื่อไม่ให้เธอต้องเป็นกังวลโดยเฉพาะตอนนี้เธอใกล้คลอดแล้ว หลิงอี้หรานเองก็ไม่ได้คาดคั้นเธอแค่ก้มหน้ามองหน้าท้องที่พองนูน เมื่อมาถึงโรงพยาบาลหลิงอี้หรานก็เจอชินเหลียนอี เธอดูท่าทางสดใสตอนนี้เธอดูแลตัวเองได้แล้ว เมื่อออกจากโรงพยาบาลและได้พักผ่อนสักหน่อย เธอก็สามารถกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้ชินเหลียนอี้ทักหลิงอี้หราน “อี้หราน เธอมาแล้ว มาสิมา มานั่งเร็ว เธอเป็นคนท้องแล้วตอนนี้ก็เป็นช่วงต้องระวัง” หลังจากที่อี้หรานนั่ง เธอก็ถามว่า “เป็นยังไงบ้าง? หมอบอกไหมว่า เธอจะออกจากโรงพยาบาลได้วันไหน?”“หมอบอกว่า ฉันออกได้อาทิตย์หน้าน่ะ” ชินเหลียนอี้ยิ้มกริ่มพร้อมเอามือลูบหัวที่โล้นเลี่ยน หลังจากที่เธอผ่าตัดสมองผมของเธอก็โดนโกนออกจนเกลี้ยงและเธอก็อาจจะต้องใส่วิกไปสักพักหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาล “เมื่อวานพี่โจวมาหาฉันแล้วบอกว่าเธอออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉันว่าเธอเหมือนรอดตายหวุดหวิดเลยห

  • พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย   บทที่ 1478

    อี้จิ่นหลีเกือบจะวิ่งออกจากห้องตรวจของหมอด้วยอาการตื่นตระหนก เขาสั่งหวงเซียนบอดี้การ์ดของหลิงอี้หรานแล้วหมอคนใหม่ให้กลับมาที่ห้องตรวจ หมอที่เคยตรวจหลิงอี้หรานนั้นโดนคนของกู้ลี่เฉินทำให้สลบ“นายน้อยอี้ คุณเป็นอะไรไหมครับ?” เกาฉงหมิงถาม เพราะว่าตอนนี้นายน้อยอี้ดูหน้าซีดมาก“ฉันไม่เป็นอะไร” อี้จิ่นหลีหายใจอย่างยากลำบาก เขาไม่คาดคิดว่า ตัวเองจะยังหวาดกลัวอยู่ เขานั้นกลัวว่า เธอจะตอบว่าเสียใจ แม้เธอจะยังไม่ได้คิดถึงเรื่องการหย่า เขาก็กลัวว่าสักวันเธอจะคิดขึ้นมา เขานั้นกลัวว่า เธออาจจะรักเขาไม่มากพอ.. เขากลัวหลายอย่างมาก“นายเจอเลขาหวังหรือยัง?” อี้จิ่นหลียกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากและถามเกาฉงหมิง“ยังครับ” เกาฉงหมิงตอบ ตั้งแต่งานศพของนายท่านอี้ เลขาหวังที่เคยทำงานให้นายท่านอี้ก็หายตัวไป แม้ว่าพวกเขาจะสั่งคนเพิ่มไปตามหาเลขาหวังก็ยังหาไม่เจอ“ตามหาต่อไป ตราบใดที่เขายังไม่ออกจากเมืองเฉินไป ถึงต้องพลิกแผ่นดินก็ต้องหาเขาให้ได้” อี้จิ่นหลีสั่ง สีหน้าเขามืดครึ้ม เลขาหวังนั้นเป็นคนเก็บความลับของปู่ ปู่ของเขาน่าจะทำมากกว่าแค่ส่งอีเมลข้อมูลความจริงไปหากู้ลี่เฉิน มันจะต้องมีอย่างอื่นอีก ไม่อย่า

  • พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย   บทที่ 1477

    ขณะที่พูดเขาก็เดินมาหาหลิงอี้หรานและจ้องเธอ “เธอเคยบอกว่าเธอจะไม่ทิ้งฉันตราบใดที่ฉันไม่ทิ้งเธอใช่ไหม? ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็จะไม่ทิ้งฉันไปตราบที่เธอยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?” หลิงอี้หรานอึ้งไป สิ่งที่เธอเคยพูดก่อนหน้านี้ยังดังกังวาลในหูเธอ มือของเธอจับหน้าท้องซึ่งตอนนี้ใหญ่เท่าอายุครรภ์พร้อมคลอด เธอสูดหายใจลึกก่อนบอกว่า “ใช่ ฉันพูดแบบนั้น” จากนั้นเธอก็หันไปมองกู้ลี่เฉินและพูดว่า “กู้ลี่เฉิน คุณก็ได้ยินเขาแล้ว ฉัน… จะไม่ทิ้งจินไป” เมื่อเธอพูดคำว่า ‘จิน’ ออกมา ดวงตาของอี้จิ่นหลีก็เป็นประกายขณะที่เขายืนอยู่ข้างเธอ ความตื่นเต้นยินดีฉายผ่านใบหน้าเขาอย่างห้ามไม่อยู่ ‘เธอเรียกฉันว่าจินอีกครั้งแล้ว นี่หมายความว่าเธอยอมอภัยให้แล้วลืมเรื่องในอดีตใช่ไหม?’สีหน้ากู้ลี่เฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ว่าก็ไม่ได้รู้สีกแปลกใจมากนัก บางทีเขาก็อาจจะคาดคำตอบนี้ไว้แล้ว เขาแค่อยากรู้ว่า เธอจะยังอยู่กับอี้จิ่นหลีไหมหลังจากที่ได้รู้ความจริง “โอเค เข้าใจแล้ว ถ้านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการ” กู้ลี่เฉินพูดก่อนที่จะออกจากห้องตรวจของหมอไปพร้อมคนของเขา อี้จิ่นหลียังสั่งให้คนอื่นออกไปจากห้อง จู่ ๆ ก็เหลือ

  • พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย   บทที่ 1476

    ”จิ่นหลีขังคุณไว้เหรอ?” กู้ลี่เฉินถาม หลิงอี้หรานอึ้งไป ‘ขังฉันเหรอ? เขาเอาความคิดนี้มาจากไหนกัน?’เมื่อเห็นสีหน้าสับสนของเธอ กู้ลี่เฉินก็บอกว่า “จำนวนของยามในคฤหาสน์อี้ทุกวันนี้เพิ่มขึ้นมาสามเท่า และผมก็ได้ยินว่าระบบรักษาความปลอดภัยก็เปลี่ยนเป็นตัวที่ดีขึ้น อีกอย่างผมไปหาคุณสองครั้งแล้ว แต่ว่าอี้จิ่นหลีก็หยุดผมไว้ทั้งสองครั้ง ผมเจอคุณไม่ได้เลย พอผมโทรเข้ามือถือของคุณ สัญญาณก็โดนตัดไปอัตโนมัติ” หลิงอี้หรานตกใจเมื่อเธอได้ยินเช่นนี้ กลายเป็นที่เธอรู้สึกว่าจำนวนของบอดี้การ์ดเพิ่มขึ้นนั้นเธอไม่ได้คิดไปเอง แสดงว่าจินส่งคนมากขึ้นให้มาคอยตามเธอ มีครั้งหนึ่งที่เธออยากไปเดินแถวบ้านแต่ว่าย่านนั้นก็มีการจัดการเก็บกวาดจนหมด และเธอก็มีบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งคอยห้อมล้อม ตั้งแต่นั้นเธอก็ไม่ออกไปเดินเตร่อีกเลย เธอเดินอยู่แต่ในคฤหาสน์เท่านั้น แต่ก็ดูเหมือนมีกล้องวงจรปิดในบ้านเพิ่มขึ้นด้วย 'นีจินกลัว… ว่าฉันจะหนีเหรอ? เขาเลยขังฉันไว้ด้วยวิธีนี้’ หลิงอี้หรานครุ่นคิดขณะที่กู้ลี่เฉินพูดอย่างวิตก “ระหว่างคุณกับเขาเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือว่าเขา…” เขานั้นกลัวว่าหลังจากที่อี้หรานรู้ความจริง ความสัมพันธ์ร

  • พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย   บทที่ 1475

    ”แต่ถึงอย่างนั้นคุณก็ยังเป็นทายาทลำดับที่สองของตระกูลห่าว ไม่ใช่ว่าคุณจะไม่ได้อะไรเลย คุณก็ยังได้สิ่งที่พ่อแม่ของคุณจะให้อยู่ดี”“ได้มาไม่เท่าไหร่แล้วจะมีประโยชน์อะไร?” ห่าวอี้เหมิงแค่นเสียง “ถ้าพี่สาวฉันยังมีชีวิตอยู่แล้วฉันเป็นทายาทลำดับสองของตระกูลห่าว พ่อแม่ของคุณคงไม่ให้ค่าฉันแบบนี้แล้วก็ต้องบอกให้คุณระวังตอนที่คบกับฉัน” เซียวจื่อฉีหน้าแดงก่ำทันที เขารู้ว่าห่าวอี้เหมิงพูดถูก พ่อแม่ของเขาเลือกเธอเพราะว่าเธอจะเป็นผู้สืบทอดของตระกูลห่าว “แต่หลิงอี้หรานบริสุทธิ์ ทำไมคุณถึงทำกับเธอแบบนั้นตอนที่อยู่ในคุก ทั้ง ๆ ที่คุณก็ป้ายความผิดให้เธอแล้ว?” เซียวจื่อฉีถาม เซียวจื่อฉีตัวสั่นเมื่อคิดถึงว่า ห่าวอี้เหมิงทำกับอี้หรานอย่างไรในตอนนั้น แล้วที่แท้ตัวเธอเองกลับเป็นฆาตกรตัวจริง ผู้หญิงคนนี้เสแสร้งแกล้งแสดงใส่เขามากแค่ไหนนะ?“เธอเป็นแฟนคุณ มีเพียงแต่ต้องกำจัดหล่อนเท่านั้นฉันถึงจะมีโอกาสได้เป็นแฟนคุณ” ห่าวอี้เหมิงยิ้มเย้ย “ ฉันก็แค่อยากเห็นว่า หลิงอี้หรานสำคัญกับคุณมากแค่ไหน แต่… ฮ่าฮ่า… กลายเป็นว่าเธอไม่มีค่าอะไรเลย” หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง ห่าวอี้เหมิงก็บอกอีกว่า “เซียวจื่อฉี คุณเขี่ยหลิง

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status