登入“เอ้า..คุณบอกผมมากาแฟอยู่ที่ไหน ถว้ยกาแฟน้ำร้อน..ผมชงเอง”ฟ้ารุ่งส่งสายตาค้อนวงใหญ่ก่อนจะเดินไปหยิบจับสิ่งของส่งให้เขาและผละออกไปยืนกอดอกดูชายหนุ่มชงกาแฟอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นของกาแฟหอมกรุ่นทำให้ฟ้ารุ่งเองก็ชักอยากชิมเพราะมาเหนื่อย ๆ ถ้าอยู่ต่อกาแฟสักถ้วยคงดี และเหมือนท่านรองหนุ่มจะอ่านใจออกเขารีบยืนถ้วยกาแฟร้อน ๆ มาข้างหน้าของฟ้ารุ่ง“อันนี้ของคุณ...เดี๋ยวของผมชงใหม่”หญิงสาวรับกาแฟมางง ๆ แต่ยังดูการเคลื่อนไหวของเขาที่คล่องไปหมดยังกับครั้วนี้เป็นของบ้านตัวเอง ไม่นานเรืองรบก็ชงกาแฟเสร็จเขาหันมายกถ้วยกาแฟสูงตรงหน้าเธอ“ดื่มได้... ไม่ต้องถือไว้นาน หรือรอชนถ้วยกับผมก่อน”ฟ้ารุ่งมองถ้วยกาแฟในมือสลับกับใบหน้ายิ้มกวนของรองผู้กำกับหนุ่ม ก่อนจะยกขึ้นจิบเล็กน้อยแล้วเลิกคิ้วขึ้น“กาแฟรสชาติดีค่ะ... ดีจนน่าแปลกใจว่าท่านรองที่มีคดีเยอะจะมีเวลามาฝึกสกิลบาริสต้า ในครัวของบ้านคนอื่นแล้วคล่องปรื๋ฮขนาดนี้”เรืองรบหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาประคองถ้วยกาแฟของตัวเองพลางสาวเท้าเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างถือวิสาสะ ท่าทางผ่อนคลายราวกับอยู่สถานีตำรวจของตัวเอง“คนฉลาดเขาไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเพื่อเรียนรู้เรื่องพื้นฐานห
หลังจากจัดการมื้อค่ำเรียบร้อย ฟ้ารุ่งก็ก้าวขึ้นมาบนห้องนอนเพื่อเตรียมตัวพักผ่อน ทว่ายังไม่ทันจะได้เอนกาย เสียงโทรศัพท์บ้านที่ชั้นล่างก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นมาเสียก่อน ไม่นานนัก ยัยลอยก็วิ่งหน้าตื่นขึ้นมาเคาะประตูห้องแล้วยื่นหูโทรศัพท์ไร้สายให้ด้วยท่าทางระริกระรี้"คนเมื่อเย็นค่ะพี่ฟ้า... โทรมาตรงเวลาเป๊ะ!"ฟ้ารุ่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามบังคับมือไม่ให้สั่นขณะรับหูโทรศัพท์มาแนบหู รอจนกระทั่งสาวใช้ตัวดีเดินเลี่ยงลงไปแล้ว เธอจึงเอ่ยกรอกสายลงไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้"สวัสดีค่ะ ฟ้ารุ่งพูดสายค่ะ""วันนี้ผมโทรเข้ามือถือคุณหลายสาย เห็นเด็กที่บ้านบอกลืมโทรศัพท์เอาไว้”“ใช่ค่ะ...”“คราวนี้เลยลองเสี่ยงโทรเข้าสายบ้านดู...”เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังตอบกลับมาทันควัน น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลทว่ามีกระแสยั่วล้ออยู่ที จนคนฟังถึงกับใจสั่นวูบวาบไปทั้งตัว... 'เรืองรบ' จริง ๆ ด้วย!"คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะคุณเรืองรบ ถึงได้โทรมาเวลานี้" หญิงสาวแสร้งทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความประหม่า"มีสิครับ... ธุระสำคัญมากด้วย ตอนนี้ผมจอดรถอยู่แถวหน้าปากซอยบ้านคุณ กำลังจะเข้าไปรับคุณออกไปทานข้าวมื้อค่ำด้วยกัน"
วันทั้งวันของฟ้ารุ่งเต็มไปด้วยความขุกขลักลุ่ม ๆ ดอนๆ เพราะเธอดันลืมโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้ที่บ้าน แถมรถยนต์คู่ใจก็ยังมาเข้าอู่อีก การไม่มีเครื่องมือสื่อสารติดตัวทำให้เธอรู้สึกเหมือนคนขาดแขนขาดขา ติดต่อประสานงานอะไรก็ติดขัดไปหมด แถมยังต้องทนสมบุกสมบันกับการเดินทางตลอดทั้งวันกว่าหญิงสาวจะจัดการหอบข้าวของและเคลียร์งานออกจากบ้านลูกค้าได้ เวลาก็ล่วงเลยจนเกือบหนึ่งทุ่ม เธอตัดสินใจโบกเรียกแท็กซี่กลับบ้านทันที แม้ระยะทางจะไกลและค่าโดยสารจะสูงเอาการ แต่ในสภาพที่ร่างพังยับเยินแบบนี้ เธอก็ยอมจ่ายเพื่อซื้อเวลาฟ้ารุ่งไม่อยากไปนั่งแกร่วหมดพลังอยู่ตรงป้ายรถเมล์ หรือไปยืนโหนรถเบียดเสียดกับผู้คนในชั่วโมงเร่งด่วนอีกแล้ว หลังจากตรวจหน้างานเสร็จ เธอจึงมุ่งหน้าตรงดิ่งกลับบ้านทันที โดยไม่คิดจะแวะเข้าไปที่ออฟฟิศให้เหนื่อยซ้ำสอง"ลอย... มารับของหน่อยเร็ว"ฟ้ารุ่งส่งเสียงเรียกสาวใช้คนสนิททันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้าน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสนิทสนมและเอ็นดู เพราะสำหรับเธอแล้ว ลอยเป็นทั้งเพื่อนและพี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา มากกว่าจะเป็นแค่คนรับใช้ในบ้าน"พี่ฟ้า... มีคนโทรศัพท์มาหาที่บ้านค่ะ"ลอยเอ่ยบอกเสียง
ภายในห้องพักหรูที่เจี๊ยบเคยใฝ่ฝันอยากครอบครอง ซึ่งมันอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ วัชระยืนพิงกรอบหน้าต่าง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามา เจี๊ยบพยายามสูดหายใจเข้าลึก ซ่อนความตื่นตระหนกทุกอย่างไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย มือเรียวกำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว"เหยื่อติดเบ็ดแล้ว... ทำไมไม่มาทำงานที่ร้าน"วัชระเปิดฉากถาม เสียงทุ้มต่ำแกมประชดประชัน สายตาจับจ้องราวกับจะจับผิดเจี๊ยบแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน "ช่วงนี้เสี่ยระแวงค่ะ เมียเสี่ยเริ่มสงสัย เสี่ยกลัวเรื่องจะแตกเลยสั่งให้เจี๊ยบออกจากร้าน”“หลงขนาดนั้นเชียว...แล้วไงต่อ”“แล้วพาไปเช่าบ้านอยู่อีกที่หนึ่ง... เจี๊ยบเลยต้องตามใจ ไม่งั้นแผนเราจะพังเอาได้นะคะ"เธอเลือกที่จะโกหกคำโต ปิดบังความจริงเรื่องเงินก้อนโตและบ้านหรูที่เสี่ยเปย์ให้สิ้นเชิงวัชระนิ่งไปอึดใจ ก่อนที่แววตาดุดันจะเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงอย่างรวดเร็ว เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเจี๊ยบ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเธอเอาไว้ลูบไล้เบา ๆ พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมที่เคยใช้ได้ผลเสมอมา"พี่ก็ห่วงเราแทบแย่ นึกว่าไปกับเสี่ยแล้วจะลืมพี่ซะแล้ว"วัชระกร
ภายในบ้านหลังใหญ่ของแม่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดดึงเครียด รัตนา เดินทางมาปรึกษาเรื่องร้อนใจที่บ้านของแม่ โดยมี รุ่งรัตนา ผู้เป็นน้องสาว และ ฟ้ารุ่ง นั่งล้อมวงอยู่เคียงข้างคอยรับฟังและช่วยคิดหาทางออก"ฉันมั่นใจ! เงินในบัญชีร้านมันรั่วไหลไปเป็นแสนเป็นล้านก็เพราะอีเด็กที่ชื่อเจี๊ยบนั่นแหละ!"รัตนาระเบิดอารมณ์ออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลนองหน้า ทุบโต๊ะกระจกตรงหน้าจนถ้วยชาไหวระริก"เด็กร้านฝั่งตรงข้ามแท้ ๆ เพิ่งมาทำงานได้ไม่เท่าไหร่ เสี่ยก็หลงมันจนโงหัวไม่ขึ้น”“พี่รัตมั่นใจใช่ไหม?”รุ่งรัตนาถามย้ำ“มั่นใจสิ เพียงแต่ยังไม่มีหลักฐานคาตา “"ใจเย็นๆ ก่อนค่ะพี่รัตน์ รุ่งเข้าใจว่าพี่โกรธ แต่เราจะวู่วามเดินไปตบมันถึงร้านไม่ได้นะ หน้าตาทางสังคมและการบริหารร้านของเราจะเสียหายหมด"“เมื่อก่อนเสี่ยตือไม่เคยเป็นคนมือเติบขี้เปย์ขนาดนี้มาก่อนเลยนะรุ่ง มันต้องเอาเงินไปปรนเปรอมันแน่ ๆ!"รุ่งรัตนาขยับเข้าไปใกล้พี่สาวพลางลูบหลังปลอบใจ"จริงค่ะพี่รัตน์"ฟ้ารุ่งเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ท่าทีสุขุมนุมลึก"ฟ้าว่าตอนนี้เราต้องนิ่งไว้ก่อน อย่าเพิ่งกระโตกกระตากให้เสี่ยตือรู้ตัวเด็ดขาด ถ้ารู้ว่าถูกจับตาจับตาดูอยู่ แ
เสียงสูดปากครางกระเส่าของเสี่ยตือดังสะท้อนก้องทั่วห้องแกรนด์สวีทที่ไร้สิ่งรบกวน เจี๊ยบยังคงโชว์ลีลาเหนือชั้นด้วยการก้มหน้าเล้าโลมใช้เรียวลิ้นร้อนปัดป่าย สลับดูดกลืนความแข็งขึงที่ชุ่มฉ่ำของเสี่ยเฒ่าอย่างถึงพริกถึงขิง หล่อนรู้ดีว่านี่คือวินาทีทองที่เสือเฒ่ากำลังไร้สิ้นสติสัมปชัญญะ ในระหว่างที่ตวัดลิ้นรัวขยี้จนร่างหนาบิดส่ายสะบัดเพราะความเสียวซ่านพุ่งทะลุเพดาน เจี๊ยบก็จงใจผละริมฝีปากออกชั่วครู่ ช้อนสายตาฉ่ำปรือระคนเจ้าเล่ห์เงยหน้าขึ้นมาบอกสิ่งที่ต้องการทันที"เสี่ยขา... เจี๊ยบอยากได้รถบีเอ็มสปอร์ตตัวใหม่ล่าสุดค๊า... ... ราคาหกล้านแปดแสนเองเสี่ย โอนมัดจำค่าตัวรถให้เจี๊ยบตอนนี้เลยนะค๊า"เจี๊ยบเค้นเสียงออดอ้อนหวานหยด ก่อนจะก้มลงตวัดลิ้นขยี้จุดตายต่อทันที"อูยยย... หนูเจี๊ยบ... เก่งเหลือเกินอีหนู... ได้ ๆ เสี่ยกดให้เดี๋ยวนี้แหละ"เสี่ยตือครางเสียงสั่นระรัว ตัวสั่นสะท้าน มือหนาอันสั่นเทารีบกดรหัสผ่านและตัวเลขจำนวนเงินบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเสียงดัง ติ๊ก ๆ ๆ ๆ ตามคำสั่งของนางบำเรอสาวรุ่นลูกอย่างไม่คิดชีวิตทันทีที่เห็นเสี่ยเฒ่าบ้าคลั่งยอมกดโอนเงินสดก้อนโตเข้าบัญชีเจี๊ยบก็ระเบิดความรัญจวนตอบแทนใ
“อีหนูเอ๊ย...หนูเกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริง ๆ”สองมือหนาของเสี่ยเฒ่าเอื้อมขึ้นไปขยุ้มหน้าอกนุ่มหยุ่นคู่โตของหล่อน บีบเคล้นสลับบิดคลึงแรง ๆ ไปมาตามอารมณ์เสียวซ่านที่พุ่งทะลุเพดาน ร่างกายของเสี่ยเฒ่าบิดเร่าส่ายสู้ลิ้นของเด็กสาวอย่างลืมตัว“เสี่ยก็เหมือนกันนะคะ...เจ๊ยบก็เพ่งเคยเจอและโดนใจที่สุดค่ะ”เจี๊ยบซ
เมื่อได้ยินคำร้องขออันสั่นพร่าของเจี๊ยบ เสี่ยตือผู้กำลังถือไพ่เหนือกว่าก็ยิ้มอย่างผู้ชนะ ชายหนุ่มรุ่นพ่อจับความแข็งขึงอันใหญ่โตจ่อเข้าที่ปากทางสว่าง ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะดันส่งมันเข้าด้ายเข้าเข็ม ร่างระหงทรวดทรงนาฬิกาทรายกลับร่อนสะโพกผายหลบหนีไปอย่างมีจริต หล่อนแกล้งขยับตัวหยอกล้อบิดเร้าสายตาเพ
ตัดสลับจากภาพความร้อนแรงภายในห้องสวีทหรู ในจังหวะที่เสี่ยตือและเจี๊ยบกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ดิ่งลึกอยู่ท่ามกลางเพลิงราคะจนลืมโลกภายนอกไปจนสิ้น...ที่บริเวณลานจอดรถชั้นวีไอพีเบื้องล่างของโรงแรมหรูเดียวกันนั้น เสียงเครื่องยนต์อันทรงพลังของรถจี๊บคันใหญ่แบรนด์ดังแล่นบดล้อกับพื้นซีเมนต์เข้ามาจอดนิ่งสนิทใน
ภายในห้องสวีทหรูที่เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ นัยน์ตาของเสี่ยตือแดงก่ำด้วยเพลิงราคะที่ลุกโชนอย่างหนัก ยิ่งเห็นอาการตื่นเต้นเหมือนเด็กของเสี่ยเฒ่า เจี๊ยบยิ่งได้ใจ หล่อนเริ่มขยับร่างกายพลิกซ้ายทีขวาทีโชว์สัดส่วนนาฬิกาทรายอย่างต่อเนื่อง มือบางเอื้อมไปปลดกางเกงในตัวจิ๋วชิ้นสุดท้ายออกอย่างแช่มช้าและยั่วยวน"เสี่







