ตอนที่ 8: โลกมันกลม

"ก๊อก... ก๊อก..."

"เชิญค่ะ ประตูไม่ได้ล็อก"

รุ่งรัตนาเอ่ยอนุญาตน้ำเสียงกังวานใส ทันทีที่บานประตูถูกผลักเข้ามา สมฤทัย ประชาสัมพันธ์สาวสวยของบริษัทก็โผล่หน้าส่งยิ้มกว้างนำเข้ามาก่อน ตามมาด้วยร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดลำลองที่ดูเรียบง่ายทว่ากลับดูภูมิฐานอย่างน่าประหลาดรุ่งรัตนาวางมือจากงานแล้วลุกขึ้นยืนต้อนรับผู้มาเยือน แต่ทันทีที่สายตาปะทะกับใบหน้าคมเข้มและรูปร่างกำยำสูงใหญ่นั่น หล่อนถึงกับต้องขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาดทำให้ในหัวเริ่มประมวลผลวุ่นวาย...

ใบหน้าแบบนี้ รูปร่างแบบนี้ หล่อนเคยเห็นที่ไหนกันนะ?

"มาติดต่อเรื่องตกแต่งบ้านค่ะพี่รุ่ง"

สมฤทัยรายงานพลางผายมือเชิญแขกหนุ่มรูปหล่อให้ไปนั่งที่เก้าอี้รับแขกตรงมุมห้อง ก่อนจะขอตัวเลี่ยงออกไปอย่างรู้หน้าที่รุ่งรัตนาเดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมาพลางยกมือไหว้ทักทายตามมารยาท แต่แล้ววินาทีที่สบตาเขาในระยะใกล้ ความจำก็ทำงานฉับพลัน...

ใช่เขาจริง ๆ ด้วย!

ชายหนุ่มหน้าเข้มที่เป็นเจ้าของรถสปอร์ตสีแดงเพลิงคันนั้น คนที่หล่อนเพิ่งเจอเหตุการณ์ขวางโลกที่ลานจอดรถมาหมาด ๆ

หัวใจของหญิงสาวเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ความประหม่าแล่นริ้วขึ้นมาจนรู้สึก 'ตุ้มๆ ต่อมๆ' ในอก หล่อนระบายยิ้มละมุนที่แฝงไปด้วยความหวั่นไหวเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า

 โลกใบนี้มันช่างกลมจนน่ากลัวจริง ๆ

"ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะ ว่าโลกมันจะกลมจนน่าตกใจขนาดนี้"

รุ่งรัตนาโปรยยิ้มทักทายพลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม

"ครับ... กลมยิ่งกว่าลูกบอลเสียอีก"

เรืองรบยิ้มกว้าง แววตาคมเข้มฉายความพึงพอใจชัดเจน เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ แต่ยังคงดูภูมิฐาน

"และผมก็ดีใจมากครับ... ที่โลกเหวี่ยงให้เรามาพบกันเร็วขนาดนี้"

"ดิฉันรุ่งรัตนา ตรีพานิชกุลค่ะ หรือเรียกว่า 'รุ่ง' ก็ได้ค่ะ... ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะ

"ผมเรืองรบ จาตุรงครักษ์ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน"

"ขอบคุณค่ะ... แล้ววันนี้มีอะไรให้รุ่งรับใช้หรือเปล่าคะ?"

หญิงสาวปรับเข้าสู่โหมดการทำงานอย่างคล่องแคล่ว หากแต่ใบหน้ายังคงแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานและมีชีวิตชีวา สมกับที่เป็น 'เวิร์กกิ้งวูแมน' ยุคใหม่ที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ จนชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าอดที่จะยิ้มตอบด้วยความชื่นชมไม่ได้

"ผมเห็นป้ายที่นี่เปิดรับออกแบบตกแต่งภายใน เลยแวะเข้ามาดูครับ..."

 เรืองรบหยุดจังหวะพูดพลางสบตาหล่อนอย่างเปิดเผย

"ที่จริงผมสังเกตออฟฟิศนี้มาหลายวันแล้ว เห็นคุณเดินเข้าออกอยู่บ่อย ๆ พอใจมันสั่งว่าคุณต้องทำงานที่นี่แน่ ๆ ผมเลยตัดสินใจเลี้ยวรถเข้ามาทักทาย... เผื่อจะได้ใช้บริการตกแต่งบ้านหลังใหม่บ้างน่ะครับ"

"อุ๊ย! นี่แสดงว่าบ้านคุณอยู่แถวนี้เหรอคะ ถึงเห็นรุ่งเดินเข้าออกได้บ่อย ๆ?"

หญิงสาวหลุดเรียกชื่อเล่นตัวเองด้วยความลืมตัว ความสนิทสนมมันเกิดขึ้นรวดเร็วจนน่าแปลกใจ

รุ่งรัตนาเองก็ยังงงตัวเองว่าทำไมหล่อนถึงรู้สึกคุ้นเคยและไว้วางใจผู้ชายคนนี้ได้รวดเร็วเพียงนี้ ราวกับเขาไม่มีพิษมีภัย ทั้งที่เพิ่งรู้จักชื่อกันไม่ถึงห้านาทีเสียด้วยซ้ำ

"ครับ... บ้านผมอยู่เยื้องออกไปด้านหน้านี้เอง"

 เรืองรบยกนิ้วชี้ออกไปทางทิศทางของบ้านพักหลังใหม่ที่กำลังเป็นประเด็น

"บ้านหลังที่ดูเงียบ ๆ และต้องซ่อมแซมนั่นแหละครับ ที่ผมอยากให้คุณเข้าไปช่วยเนรมิตมันใหม่"

รุ่งรัตนาทอดสายตามองตามนิ้วที่เขาชี้ออกไป

 "อยู่ฟากถนนใหญ่ถัดไปทางซ้ายมือสักสองสามตึกใช่ไหมคะ..."

หญิงสาวนิ่งคิดตามพิกัดนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะสะดุดใจจนคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

 "สองสามตึกถัดไป... เอ๊ะ แถวนั้นมันเป็นพื้นที่ของกรมตำรวจนี่คะ?"

"ครับผม... สายตาคุณแม่นยำมาก"

เขาตอบรับสั้น ๆ พลางส่งยิ้มกึ่งขันที่มุมปาก

"อย่าบอกนะว่า... คุณเป็นตำรวจด้วยหรือเปล่าคะเนี่ย?"

รุ่งรัตนาอุทานพลางทำตาโตด้วยความประหลาดใจ แต่พอรู้ตัวว่าเผลอแสดงท่าทางตื่นตูมและรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของเขามากเกินไป หล่อนก็ชะงักกึก รีบปรับสีหน้าให้สำรวมพลางละล่ำละลักบอก

"เอ่อ... ขอโทษนะคะ รุ่งคงถามละลาบละล้วงไปหน่อย"

"ไม่เป็นไรครับ ตามสบายเลย"

เรืองรบตอบอย่างใจดี แววตาของเขาดูผ่อนคลายและไร้ซึ่งท่าทีถือตัว

"ผมชอบนะที่คุณเป็นคนตรงไปตรงมาแบบนี้”

รุ่งรัตนารู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมานิด ๆ หล่อนเพิ่งสำนึกได้ว่าตัวเองเผลอทำตัวสนิทสนมกับเขาเร็วเกินไปราวกับรู้จักกันมานานปี ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ถือสา แถมยังชวนคุยต่ออย่างถูกคอจนบรรยากาศในห้องทำงานดูอบอุ่นขึ้นผิดหูผิดตา จนกระทั่งถึงเวลาที่เขาต้องขอตัวกลับ เรืองรบกวาดสายตาไปรอบห้องทำงานอีกครั้งราวกับกำลังมองหาใครบางคนที่เขาคาดว่าจะได้เจอ... แต่กลับไร้เงา

"เอ่อ... เพื่อนร่วมงานของคุณอีกคนล่ะครับ วันนี้ไม่เห็นเลย?"

เขาถามทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หมายถึงฟ้าน่ะเหรอคะ? พอดี ฟ้า เขาออกไปพบลูกค้าน่ะค่ะ เห็นบอกว่าจะมีการส่งเครื่องเรือนลงพรุ่งนี้ เลยต้องแวะไปคุมหน้างานให้เรียบร้อยค่ะ"

คำตอบนั้นทำให้เรืองรบนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาคมคายฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนจะพยักหน้ารับรู้ช้า ๆ

 "อย่างนั้นเหรอครับ... น่าเสียดายที่ไม่ได้ทักทาย"

เขายิ้มให้รุ่งรัตนาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้หญิงสาวยืนมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่ยังค้างคาในใจ หญิงสาวลุกเดินตามมาเขาหยุดหันมาพูดอีกว่า

"ถ้าอย่างนั้น... งานของผม คุณรุ่งต้องแวะไปดูด้วยตัวเองนะครับ"

เรืองรบเอ่ยทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้มที่มีเลศนัย

"แวะแน่นอนค่ะ ในฐานะลูกค้าคนสำคัญ รุ่งไม่มีทางปล่อยให้บริการบกพร่องแน่"

รุ่งรัตนาเดินออกมาส่งชายหนุ่มจนถึงหน้าออฟฟิศด้วยใบหน้าที่ระบายไปด้วยความสุข

“ต้องรบกวนขอเบอร์ติดต่อไว้หน่อยนะคะ” รุ่งรัตนารีบบอก

“ยินดีครับ”

เรืองรบค้อมศีรษะให้เล็กน้อยแล้วก้มลงจดหมายเลขที่โต๊ะของสมฤดีอย่างรวดเร็วก่อนจะก้าวจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และหัวใจที่เต้นรัวของหญิงสาว โดยที่เขาไม่มีโอกาสเห็นร่างสูงโปร่งของ ฟ้ารุ่ง ที่กำลังหอบม้วนแบบแปลนโตข้ามถนนมาจากอีกฝั่งพอดี