ตอนที่ 9 สุภาพบุรุษสุดอันตราย

ฟ้ารุ่งรีบเก็บม้วนแบบแปลนและอุปกรณ์ลงกระเป๋าด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ทว่าในใจกลับเต้นรัวอย่างคุมไม่อยู่ เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาคมกริบที่จ้องมองเธอไม่วางตาจากทางด้านหลัง

"วันนี้รายละเอียดครบถ้วนแล้วค่ะคุณพชร เดี๋ยวฟ้าจะกลับไปแก้แบบห้องโถงตามที่คุณต้องการ แล้วจะส่งไฟล์ให้ตรวจอีกทีนะคะ"

เธอกล่าวพลางขยับถอยห่าง แต่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กลับก้าวเข้ามาขวางทางออกไว้อย่างใจเย็นพชร ในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นรอยสักลวดลายวิจิตรที่ลามออกมาถึงข้อมือและลำคอ ส่งให้เขาดูมีอำนาจและน่าค้นหาอย่างประหลาด เขาพิงกรอบประตูพลางกอดอก แววตาที่จ้องมองมานั้นไม่ได้มีความดุร้าย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความ "พึงพอใจ" จนคนถูกมองหน้าร้อนผ่าว

"จะรีบไปไหนล่ะครับคุณฟ้า นี่ก็จะเย็นมากแล้ว... ผมว่าเราไปหาอะไรทานกันก่อนดีกว่า"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูเหมือนคำชวนทั่วไป แต่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจของคนที่คุ้นชินกับการได้รับทุกอย่างที่ต้องการ

"ขอบคุณค่ะ แต่ฟ้ามีนัดกับเพื่อนแล้วค่ะ"

 เธอโกหกคำโต หวังจะปลีกตัวออกไปจากบรรยากาศที่เริ่มอึดอัดนี้

"นัดกับเพื่อน... หรือนัดกับคนที่จดทะเบียนรถผมไปเมื่อเช้าล่ะครับ?"

พชรเลิกคิ้วถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำเอาฟ้ารุ่งชะงักกึก

 "ผมจำได้นะว่ารถที่ขวางหน้าผมเมื่อเช้า มีผู้หญิงหน้าตาเหมือนคุณเป๊ะนั่งอยู่ข้างคนขับ

"ฟ้ารุ่งหน้าร้อนฉ่า

 "ฟ้า... คือนั่นมันอุบัติเหตุค่ะ ฟ้าไม่ได้ตั้งใจ"

"งั้นถือซะว่าเป็นการไถ่โทษที่ทำให้ผมเสียเวลาไปห้านาทีเมื่อเช้าก็แล้วกัน"

พชรขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ จากตัวเขา

 "ร้านอาหารบรรยากาศดี ๆ ไม่ไกลจากที่นี่ ผมจองไว้แล้ว... อย่าให้ฟ้าต้องปฏิเสธน้ำใจผมเลยนะครับ นักออกแบบคนเก่ง"

เขาผึ่งมือเชิญอย่างสุภาพแต่กดดันในที ฟ้ารุ่งเม้มปากแน่น มองดูรอยสักบนมือเขาที่ดูน่าเกรงขาม ก่อนจะตัดสินใจว่าจะเอายังไงต่อดี

ฟ้าพยายามฝืนยิ้มขณะที่มือยังคงกำสายกระเป๋าแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "คือ... ฟ้าเพิ่งนึกได้ค่ะว่าพี่รัตน์ เจ้านายของฟ้า เรียกประชุมด่วนเย็นนี้เรื่องส่งงานลูกค้ารายใหญ่ ถ้าฟ้าไม่เข้าออฟฟิศตอนนี้คงแย่แน่ๆ ค่ะ"พชรเลิกคิ้วมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาขยับกายเพียงเล็กน้อยแต่กลับทำให้ฟ้าลนลานจนต้องก้าวถอยหลัง "ประชุมตอนหกโมงเย็นเนี่ยนะ? เจ้านายคุณใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ""ค่ะ พี่รัตน์เขาเป็นพวกบ้างานน่ะค่ะ ฟ้าขอโทษจริงๆ นะคะคุณพชร ไว้โอกาสหน้า... ถ้าฟ้าว่างกว่านี้" เธอรีบเอ่ยตัดบทพลางทำท่าจะเดินเลี่ยง แต่เขากลับกางแขนข้างที่มีรอยสักเต็มพาดทับขอบประตูไว้ ขนาบเธอไว้ในพื้นที่แคบ ๆ

"ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมเห็นคุณไปทั้งห้างสรรพสินค้า ร้านกาแฟแถวสุขุมวิท แม้แต่ที่จอดรถคอนโดคุณ... คุณก็ดูไม่เห็นจะยุ่งขนาดนี้เลยนี่ครับ"

คำพูดเรียบ ๆ ของเขาทำให้ฟ้าเย็นวาบไปถึงสันหลัง เขาติดตามเธอจริง ๆ อย่างที่เธอสงสัยมาตลอด!

ความหวาดกลัวเริ่มจู่โจมหัวใจจนหน้าซีดเผือด เขาไม่ใช่แค่ลูกค้าที่ขี้ตื้อ แต่เขาคือคนอันตรายที่พร้อมจะล่าเหยื่ออย่างเธอไม่ให้คลาดสายตา

"คุณ... คุณตามฟ้าเหรอคะ?"

 น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าอย่างห้ามไม่ได้

"ผมแค่เป็นคนใส่ใจครับฟ้า" พชรโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่น ๆ รดพวงแก้ม

"และผมก็เป็นคนที่ไม่ชอบโดนปฏิเสธซ้ำ ๆ ด้วย... ให้ผมไปส่งที่คุณออฟฟิศไหม? จะได้เข้าไปสวัสดี 'คุณรุ่งรัตนา' ของคุณด้วยคน"

ฟ้ารุ่งลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เธอรู้ดีว่าคำชวนของเขาไม่ใช่ข้อเสนอ แต่มันคือคำสั่งที่เธอแทบไม่มีทางเลือก

ฟ้ารุ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติที่เกือบจะกระเจิงให้กลับมามั่นคง เธออาศัยจังหวะที่พชรชะงักรอคำตอบ ค่อย ๆ เบี่ยงตัวหลบออกจากพันธนาการทางสายตาและช่วงแขนของเขาอย่างนุ่มนวล ท่วงท่าของเธอแฝงไปด้วยความสุขุมของมืออาชีพเธอยืนเว้นระยะห่างในจุดที่สายตาของแม่บ้านที่กำลังเดินผ่านโถงทางเดินมองเห็นได้พอดี และที่สำคัญ... เธอแว่วเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ ‘เสี่ยอำนาจ’ ผู้เป็นพ่อของพชรที่กำลังเดินลงมาจากชั้นสองฟ้ารุ่งระบายยิ้มเย็น ๆ ที่ดูสุภาพแต่แฝงไปด้วยกำแพงบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่มนวลทว่าชัดเจน

"อย่าเพิ่งรีบร้อนขนาดนั้นเลยค่ะคุณพชร วันนี้ฟ้าติดงานด่วนจริง ๆ แต่เห็นแก่ที่คุณพชรตั้งใจชวน... พรุ่งนี้ช่วงกลางวันฟ้ายังพอมีเวลาว่างอยู่บ้าง ถ้าคุณพชรไม่รังเกียจ ขอเป็นมื้อเที่ยงพรุ่งนี้แทนน่าจะสะดวกกว่านะคะ"

คำตอบของเธอทำให้พชรนิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบหรี่มองเหมือนกำลังประเมินว่าเธอกำลังใช้แผน "ถอยเพื่อตั้งหลัก" หรือไม่ แต่เมื่อได้ยินเสียงกระแอมของบิดาดังมาจากด้านหลัง เขาก็จำต้องลดท่าทีคุกคามลง

"เอาแบบนั้นก็ได้ครับคุณฟ้า..."

พชรยอมถอยออกมาหนึ่งก้าว ยิ้มตอบเธอด้วยสายตาที่ยังคงทิ้งร่องรอยของการล่าไว้อย่างไม่ปิดบัง

"พรุ่งนี้กลางวัน ผมจะไปรับคุณที่หน้าออฟฟิศด้วยตัวเอง หวังว่าคงไม่มี 'งานด่วน' เข้ามาแทรกกะทันหันอีกนะครับ"

ฟ้ารุ่งยิ้มรับเพียงนิดก่อนจะรีบขอตัวเดินเลี่ยงออกมาทันที ทิ้งให้พชรยืนมองตามหลังเธอไปพร้อมกับรอยสักบนมือที่ขยับตามแรงกำหมัดแน่น

"อ้าว! หนูฟ้า จะกลับแล้วเหรอครับ?"

เสียงทุ้มกังวานที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะร่วนดังขึ้นก่อนที่ตัวจะถึงเสียอีก เสี่ยอำนาจ เดินพุงนำหน้าเข้ามา ใบหน้ากลมเกลี้ยงเกลาและศีรษะที่ล้านเลี่ยนสะท้อนแสงไฟวิบวับดูมีสง่าราศีตามแบบฉบับเศรษฐีใจดี ท่านฉีกยิ้มกว้างจนตาปิดพลางยกมือรับไหว้ฟ้ารุ่งอย่างเป็นกันเอง

"ค่ะเสี่ย พอดีฟ้ามีงานด่วนที่ออฟฟิศนิดหน่อยค่ะ เลยต้องขอตัวก่อน"

ฟ้ารุ่งชะงักเท้าแล้วปั้นยิ้มตอบกลับด้วยความนอบน้อม อย่างน้อยการเจอเสี่ยอำนาจในตอนนี้ก็เหมือนได้ระฆังมาช่วยช่วยชีวิต"โถ่... ขยันจริง ๆ เลยแม่คุณ เอางี้ไหม เดี๋ยวให้เจ้าพชรมันไปส่ง งานการน่ะพักบ้างก็ได้นะหนู"

เสี่ยอำนาจหันไปกวักมือเรียกลูกชายเสียงดังลั่น

 "เฮ้ย! ตาเพชร มาส่งหนูฟ้าเขาหน่อยไป๊ อย่ามัวแต่ยืนบื้อ!

"พชรที่เดินตามหลังมาติดๆ กระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ฟ้ารุ่งอย่างไม่ลดละ

"ไม่ต้องห่วงครับป๊า ผมนัดกับคุณฟ้าไว้แล้วว่าพรุ่งนี้จะไปรับเธอทานข้าวเที่ยง ส่วนเย็นนี้... เธอคงอยากรีบไปจัดการ 'งานสำคัญ' ของเธอมากกว่า"

เสี่ยอำนาจหัวเราะฮ่า ๆ พลางตบพุงดังปึ้ง

 "ดี ๆ งั้นพรุ่งนี้จัดเต็มเลยนะเจ้าเพชร เลือกร้านดี ๆ อย่าให้หนูฟ้าเขาเสียน้ำใจล่ะ"

ก่อนจะหันมาทางหญิงสาว "งั้นรีบไปเถอะหนูฟ้า ขอบคุณมากนะที่มาช่วยดูบ้านให้ป๊า เดินทางปลอดภัยนะลูก!"

ฟ้ารุ่งรีบไหว้ลาแล้วก้าวเท้าฉับ ๆ ออกไปที่รถทันที เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของคนสองพ่อลูกที่มองตามหลังมา คนหนึ่งมองด้วยความเอ็นดู... แต่อีกคนมองเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว