ตอนที่ 2 ว่าที่พี่สะใภ้จะหน้าตาอย่างไรนะ?

"พี่อยากให้เราช่วยหาบริษัทตกแต่งบ้านให้หน่อย พี่ไม่ค่อยจะมีเวลาปลีกตัวไปจัดการเองเท่าไหร่..."

 เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งฝากฝัง "แต่อยากได้ที่ทำงานไวๆ ถ้าได้ภายในอาทิตย์นี้จะดีมาก"

"ทำไมถึงต้องด่วนขนาดนั้นล่ะคะพี่รบ"

รดาเอ่ยถามด้วยความสงสัย พลางมองสบตาพี่ชายที่ดูมุ่งมั่นเป็นพิเศษ

"พี่อยากจะย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นให้เร็วที่สุดน่ะสิ"

 เรืองรบตอบสั้น ๆ แววตาคมคายฉายแววครุ่นคิด

"บ้านไกลปืนเที่ยงขนาดนั้น นายนี่ยังดื้อจะไปอยู่อีกเรอะ"

ศรัทธาแทรกขึ้นพลางเลิกคิ้วสูงมองเพื่อนสนิทที่ตัวโตไหล่กว้างกว่าเขา

 "นึกยังไงจะไปอยู่เสียไกลหูไกลตาคน"

"นั่นแหละคือที่หมายหลัก... มันหลบพวกเพื่อนฝูงตัวแสบได้ดีที่สุด นายไม่รู้อะไรซะแล้ว"

นายตำรวจหนุ่มหล่อเฟี้ยวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางดูผ่อนคลายขึ้นเมื่อได้อยู่กับคนใกล้ชิด"แล้วเย็นนี้พี่รบจะอยู่ทานข้าวด้วยกันไหมคะ รดาว่าจะเข้าครัวทำของโปรดให้พอดี" น้องสาวถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน"เห็นจะไม่ได้หรอกรดา พี่ต้องรีบกลับเข้าไปเคลียร์งานที่โรงพักต่อ"

"แหม... งานตลอดเลยนะคะพี่ชายเรา" รดาส่ายหน้าเบาๆ พลางยิ้มระคนอ่อนใจ

 "ดีนะที่พี่ยังไม่มีครอบครัว ถ้าขยันงานจนไม่มีเวลาให้บ้านแบบนี้ ผู้หญิงที่ไหนเขาจะทนได้กันคะ"

"ผมว่านะ... แฟนในอนาคตของพี่ชายคุณ ก็ต้องเป็นผู้หญิงประเภทเดียวกันนั่นแหละ ถึงจะร่วมหอลงโรงกันรอด"

 ศรัทธาเสริมขึ้นพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม แววตาของคนเป็นสามีที่ดูสะโอดสะองฉายแววหยอกล้ออย่างปิดไม่มิด"ผู้หญิงแบบไหนกันคะที่พี่จะทนพี่รบได้?

 รดาถามพลางหัวเราะ

"อ้าว... ก็ประเภทชอบเดินสายทำงานเหมือนกัน ไม่จู้จี้ขี้หึง และรักอิสระเป็นชีวิตจิตใจพอกันน่ะสิคุณ" ศรัทธาหัวเราะร่วน ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบดังๆ ให้พี่เขยได้ยิน

"หรือไม่... ผู้หญิงคนนั้นก็ต้องรู้จักวิธี 'ดักทาง' พี่ชายตัวแสบของคุณให้มัดอยู่หมัดยังไงล่ะ!"

"ดักทางยังไงคะ?"

รดาเอียงคอถามอย่างสงสัย พลางมองสลับระหว่างพี่ชายกับสามี

"ก็... ต้องรู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาวน่ะสิคุณ"

ศรัทธาหัวเราะกลิ้ง แววตาเจ้าเล่ห์จ้องมองเพื่อนสนิทที่นั่งตัวตรงไหล่ผึ่ง

"นี่คุณไม่รู้จริง ๆ หรือว่าพี่ชายคุณน่ะ 'ใช้' ผู้หญิงเปลืองแค่ไหน อย่างเจ้ารบนี่นะ... ถ้าเอาหัวใจที่เขาหักมาเรียงต่อกัน ป่านนี้คงยาวไปถึงหน้าปากซอยบ้านเราแล้วมั้ง"

"นายศรัทธา..."

เสียงเข้มที่กดต่ำลงเล็กน้อยของเรืองรบดังขึ้นเป็นการปราม แต่นั่นกลับทำให้ศรัทธาหัวเราะร่วนเสียงดังลั่นบ้าน เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าภายใต้เครื่องแบบและมาดขรึมนั้น เรืองรบคือ 'ยอดชาย' ที่สาว ๆ ทั้งพระนครต่างถวิลหา ไม่ใช่แค่รูปโฉมที่หล่อเหลาคมคายระดับพระเอกหนัง แต่เขายังมาพร้อมกับความสามารถที่ล้นเหลือ ทั้งชั้นเชิงการสืบสวนที่เฉียบคมและยศถาบรรดาศักดิ์ที่ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วแถมโปรไฟล์ยัง 'รวย' ระดับมหาเศรษฐีที่เป็นที่หมายปองของทุกตระกูลดัง มีหรือที่สนามรักของเขาจะว่างเว้น ผู้หญิงน้อยใหญ่ต่างพากันแวะเวียนมาขายขนมจีบให้เขาไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งสาวน้อยวัยใสไปจนถึงสาวใหญ่ทรงเสน่ห์ จนศรัทธาอดไม่ได้ที่จะต้องคอยกระเซ้าเรื่องความเจ้าชู้เงียบๆ ที่คนอื่นไม่มีใครกล้าแหย่

"เดี๋ยวคุยเรื่องงานกันหน่อย... นายกับฉัน"

เรืองรบตัดบทพลางปรายตาไปทางน้องสาว เป็นสัญญาณขอความเป็นส่วนตัวรดาพยักหน้าอย่างรู้ความ เธออุ้มบุตรสาวจอมซนที่ยังคงเกาะแข้งเกาะขาคุณลุงไม่ยอมปล่อย

 "ไปค่ะลูกแก้ว ปล่อยให้คุณลุงคุยธุระกับคุณพ่อก่อนนะ"

"คุณลุงรบต้องแวะมาหาหนูแก้วก่อนกลับนะค๊า"

เด็กหญิงทำเสียงอ้อนวอน"ครับผม... เดี๋ยวลุงแวะไปหาแน่นอนครับ"

เรืองรบคลี่ยิ้มอ่อนโยน ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็น ก่อนที่รดาจะพาสาวน้อยออกไป ทิ้งให้สองหนุ่มจมอยู่กับแผนการตกแต่งบ้านและงานด่วนยาวเหยียดเกือบชั่วโมงจนกระทั่งบ่ายแก่ ๆ แสงแดดเริ่มทอแสงสีส้มรำไร เรืองรบขับรถคู่ใจทะยานออกจากบ้านสวนมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง มือหนาที่บังคับพวงมาลัยดูผ่อนคลายลง แต่แววตาคมคายกลับฉายแววครุ่นคิดอยู่ลึกๆ

เฮ้อ... เขาถอนหายใจยาวพลางปล่อยความคิดไปตามเส้นทางที่รถวิ่งไปภายใต้หน้ากากของนายตำรวจผู้แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบที่ใครต่อใครต่างอิจฉา

ลึก ๆ ในใจเขากลับโหยหาความเรียบง่ายที่เงินหรืออำนาจก็ซื้อไม่ได้ เขาไม่ได้อยากเป็นโสดไปตลอดชีวิต และก็ไม่ได้อยากใช้ชีวิตโลดโผนในวังวนเสน่หาเหมือนที่ศรัทธาชอบแซวไปวัน ๆ จะมีผู้หญิงคนไหนบ้างนะ ที่รับตัวตนจริง ๆ ของเราได้เกือบทุกเรื่อง?

 คนที่พร้อมจะรอเขากลับบ้านในวันที่เหนื่อยล้าจากการไล่จับโจร คนที่ไม่ต้องรอให้เขาเอาอกเอาใจตลอดเวลา แต่เข้าใจในภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง ใครจะรู้ว่านายตำรวจมาดเท่อย่างเขาก็อยากมีใครสักคนให้เอนหลังพิงยามค่ำคืนเหมือนกัน เพียงแต่ตอนนี้...

คนที่ทำให้เขารู้สึก 'ใช่' จนอยากหยุดเดินจริง ๆ มันยังไม่ปรากฏตัวออกมาเสียที

"จะรีบไปไหนรบ... ใจเย็นๆ"

เขาบอกตัวเองเบาๆ พลางแตะเบรกตามสัญญาณไฟริมทาง พร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากเมื่อนึกถึงคำพูดของศรัทธา... สงสัยเขาต้องรอ 'คนดักทาง' ที่เก่งพอตัวจริง ๆ เสียแล้ว