Nobela ni AaaYaaTawan(อาญ่าตะวัน)

หลังอาหารมื้อนั้น นวลปรางค์ได้ก้าวเข้าสู่ห้องรับรองแขกอันโอ่อ่าของคุ้มวิจิตร แสงไฟระยับจากโคมระย้าสาดกระทบกรอบรูปทองเหลืองใบใหญ่ที่แขวนเด่นอยู่บนผนังไม้สัก หล่อนสะดุดตากับภาพใบหน้าอ่อนใสของหญิงสาวคนหนึ่งในนั้นจนอดใจไม่ไหวที่จะเอ่ยปากถามคำตอบจากเจ้าของคุ้มผู้ทรงอำนาจทำให้นวลปรางค์รู้ว่า เธอคือ ‘การเวก’ ลูกสาวคนเดียวของตระกูลกุลวงศ์ หญิงสาวผู้เพียบพร้อมที่กำลังศึกษาอยู่ต่างประเทศ และกำลังจะเดินทางกลับมาในไม่ช้า... หลังจากที่ ‘ยิ่งใหญ่’ ผู้เป็นหลานชายเดินทางนำร่องกลับมาก่อนแล้วนวลปรางค์ปลีกตัวออกจากห้องรับรอง มุ่งหน้ากลับห้องพักตามระเบียงทางเดินที่เริ่มทอดเงาสลัว หล่อนเพิ่งแจ้งความประสงค์กับคนเก่าแก่ของคุ้มว่าต้องการคนนำทางสำหรับวันพรุ่งนี้ และได้รับคำมั่นเป็นมั่นเหมาะว่าจะจัดการให้เรียบร้อย"อุ๊ย! คุณพระช่วย!"นวลปรางค์สะดุ้งสุดตัวจนแผ่นหลังเกือบชนผนัง เมื่อร่างสูงใหญ่ของยิ่งใหญ่โผล่พรวดออกมาจากประตูห้องหนึ่งที่เปิดผางออกสู่ทางเดิน เขายังคงอยู่ในชุดเดิมกับเมื่อหัวค่ำ นัยน์ตาคู่นั้นวาวระยับในความมืดสลัว"คุณทำให้ฉันตกใจนะคะ" นวลปรางค์ยกมือทาบอก หัวใจยังเต้นรัวด้วยความตระหนก หล่อนตวัดสา

ในค่ำคืนเดียวกันนั้น... ห่างไกลออกไปจากผืนป่ารกชัฏอันหนาวเหน็บ ที่คุ้ม “การเวก” ณ พิกัดใจกลางงาสวรรค์ ผืนดินทำเลทองที่ใหญ่โตและร่มรื่นที่สุดในแถบนี้ เป็นที่รู้กันดีในหมู่ผู้ทรงอิทธิพลว่าที่แห่งนี้มีสิ่งใดที่ชวนให้เกรงขามและลึกลับเกินกว่าที่คนนอกจะกล้าย่างกรายเข้ามาหากแต่สำหรับ ‘นวลปรางค์’ แล้ว หญิงสาวกลับไม่เคยมีความรู้สึกยำเกรงหรือหวาดกลัวเลยสักนิด แม้ว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกในการมาเยือนคุ้มการเวกก็ตามทีทำไมจะต้องกลัว! เธอบอกกับตัวเองพลางยกมือขึ้นจัดแต่งปอยผมสลวย เมืองนอกเมืองนาก็ไปมามากจนเจนโลกแล้ว เรื่องตื่นเต้นแค่นี้ไม่เห็นจะต้องแคร์อะไร สำหรับเธอแล้ว ความกลัวเป็นเรื่องของคนอ่อนแอ แต่คนอย่างนวลปรางค์รู้ดีว่าความสิเน่หาและรูปโฉมต่างหากคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุด มารยาหญิงที่เปี่ยมเสน่ห์และสามารถเป็นที่สมใจของบุรุษผู้กุมอำนาจได้... นั่นแหละคือสิ่งที่ผู้หญิงหลายคนปรารถนาอยากจะเป็นอยากเป็นที่หนึ่งเพียงคนเดียวของเขาทั้งโลกด้วยซ้ำ!เธอก้าวเดินอย่างมาดมั่นไปตามระเบียงไม้สักทองหลังใหญ่ แสงไฟจากโคมระย้าดวงโตสะท้อนผิวเนียนละเอียดของเธอให้ดูผุดผ่องเหนือใครในค่ำคืนนี้ จนกระทั่งเสียงทุ้มพร่าขอ

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงยามดึก เปลวไฟจากกองไฟเริ่มมอดลงเหลือเพียงถ่านแดงๆ อากาศรอบกายพลันลดฮวบลงจนความหนาวเหน็บยะเยือกคืบคลานเข้ามา อริยะที่นั่งเฝ้ายามอยู่ขยับตัวลุกขึ้น ขยับไปที่ถุงนอนหนาซึ่งเขาเปิดอ้ารอไว้ ชายหนุ่มหันไปมองร่างบางที่นอนขดตัวสั่นงันงกอยู่บนผืนผ้าใบห่างออกไป"มานอนที่ถุงนอนนี่มา" อริยะเอ่ยปากเรียก เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแฝงความจริงจัง"ไม่! ฉันนอนตรงนี้ได้!"สะวันนาปฏิเสธทันควันโดยไม่ลืมตา เสียงใสสั่นสะท้านด้วยความหนาว แต่ความดื้อรั้นและทิฐิในใจทำให้เธอไม่อยากยอมก้มหัวให้คนที่เพิ่งแกล้งเธอไปเมื่อหัวค่ำ"อย่าอวดเก่งน่ะสะวันนา ยามดึกในป่านี้มันหนาวมาก หนาวจนเธอทนไม่ไหวหรอก"อริยะเตือนเสียงเข้ม สายตาคมกริบมองร่างที่พยายามขดจนตัวกลมเพื่อสร้างความอบอุ่นให้ตัวเอง "ถ้าเธอไม่ลุกมาดีๆ คราวนี้ฉันจะเดินไปอุ้ม... แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน"เขาลุกขึ้นทำให้สะวันนาเบิกตากว้างกลัวที่เขาพูดว่าจะอุ้ม แต่ชายหนุ่มเดินไปที่กองไฟสุมฟืนเข้าไว้อีกเพื่อไล่ความเหน็บหนาวและสัตว์ป้ายามค่ำคืน“ฉันไม่นอนในถุงนอนนั่นเด็ดขาด...”“แต่เธอจำเป็นต้องง้อมันนะคนสวย”อริยะลากเสียงทุ้มต่ำพลางทรุดตัวลงนั่งข้างถุง

ความมืดมิดโรยตัวเข้าปกคลุมผืนป่าอย่างรวดเร็วราวกับมีใครนำม่านดำผืนใหญ่มาสวมทับ เสียงแมลงกลางคืนเริ่มส่งเสียงระงมขับเน้นความวังเวงรอบค่ายพักแรมชั่วคราว มีเพียงแสงสีส้มจากกองไฟที่อริยะก่อขึ้นเท่านั้นที่ช่วยให้ความอบอุ่นและขับไล่ความมืดออกไปได้บ้าง ชายหนุ่มเดินกลับมานั่งลงฝั่งตรงข้ามของสะวันนา ขยับตัวหยิบห่อเสบียงแห้งที่หยิบติดมือมาจากค่ายของมัดลัมซีเปิดออก กลิ่นเค็มปร่าและกลิ่นอับของเนื้อตากแห้งลอยโชยออกมาทันที อริยะแบ่งเนื้อชิ้นหนึ่งยื่นให้หญิงสาวที่นอนหน้างออยู่บนผืนผ้า"เอ้า... กินซะ จะได้มีแรง"สะวันนายื่นมือมอมแมมไปรับมาอย่างเสียไม่ได้ แต่พอหยิบชิ้นเนื้อแห้งกรังขึ้นมาดูใกล้ ๆ ใบหน้าหวานก็เหยเกลงทันที เธอพลิกเนื้อก้อนแข็งพังพาบชิ้นนั้นไปมาด้วยสายตาสะอิดสะเอียน ความเหนียวและเนื้อสัมผัสที่ดูหยาบกระด้างจนแทบไม่เหมือนอาหาร ทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบกลืนน้ำลายไม่ลง"จะให้ฉันกินไอ้ก้อนแข็ง ๆ เหมือนเศษไม้กลิ่นเน่า นี่จริง ๆ เหรอ..." สะวันนาพึมพำ เสียงแผ่วลงด้วยความขยาดอริยะที่กำลังเคี้ยวเนื้อแห้งในปากอย่างหน้าตาเฉยเหลือบสายตาขึ้นมอง ดวงตาคมกริบเป็นประกายวิบวับพราวระยับเมื่อเห็นท่าทางของ

สายลมแรงปะทะใบหน้าจนเส้นผมกระจุยกระจาย ทว่าสิ่งเดียวที่สะวันนาโฟกัสได้ในตอนนี้คือแผ่นหลังกว้างของอริยะที่ควบม้าอยู่เบื้องหน้า มือทั้งสองข้างของเธอถูกพันธนาการด้วยเชือกดิบอย่างหนา ปลายเชือกผูกรั้งโยงติดกับอานม้าอย่างแน่นหนา ทำเอาเธอต้องคอยเกร็งตัวทรงตัวบนหลังม้าขยับตามแรงดึงรั้งจูงนำไปตามเส้นทางรกชัฏหลังจากควบม้าตะลุยฝ่าความวิบากมาครึ่งค่อนวัน อริยะเริ่มชะลอความเร็วของม้าลงเมื่อเข้าสู่ดงไม้ทึบ ชายหนุ่มเอี้ยวตัวกลับมามองร่างบางที่กระเทือนอยู่บนหลังม้าตามหลังเขามาติดๆ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อเพราะแดดเผาและหยาดเหงื่อ"เก่งนี่... ไม่บ่นสักคำ"อริยะเอ่ยชม เสียงทุ้มต่ำลากยาวเนือยๆ ทว่าแฝงความรู้สึกทึ่งในความอึดของหญิงสาวอย่างปิดไม่มิดสะวันนาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตากลมโตคู่สวยมองค้อนเขาเขม็ง เธอเม้มปากอิ่มตึงแน่นพยายามฝืนอาการเจ็บแปลบที่ข้อมือเนื่องจากถูกเชือกเสียดสี"บ่นไปแล้วนายจะยอมแก้เชือกมัดมือให้ฉันไหมล่ะ"หญิงสาวสวนกลับ เสียงใสยังติดแววประชดประชันและดื้อดึง "ก็รู้ว่าบ่นไปก็เหนื่อยเปล่า ฉันเก็บแรงไว้คอยทรงตัวไม่ให้ตกม้าคอหักตายกลางป่าดีกว่า"อริยะหัว

แสงแดดยามเช้า ส่องผ่านกิ่งไม้หนาทึบลงมาเป็นเส้นตรง ผืนป่าลึกเริ่มตื่นจากการหลับใหลด้วยเสียงนกกาที่พากันบินออกจากรัง พวกมันส่งเสียงร้องก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ผสมกับเสียงแมลงตัวเล็กตัวน้อยและเสียงจักจั่นที่กรีดร้องรับอรุณ ลมหมาวจางหายไปแล้ว เหลือเพียงความเย็นสบายและความชื้นของน้ำค้างที่เกาะอยู่บนใบบอนใหญ่อริยะ ตื่นขึ้นมาก่อนเป็นคนแรก เขาขยับกายลุกขึ้นอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่าจะทำคนข้างกายตื่น ชายหนุ่มเดินไปดับถ่านไฟที่ยังเหลือควันกรุ่น จากนั้นก็เริ่มลงมือเก็บข้าวของอย่างคล่องแคล่ว เขาม้วนผ้าห่มผืนหนา ดับกองไฟจนสนิท และนำกระเป๋าเสบียงทุกลูกไปมัดรัดเข้ากับอานม้าจนแน่นหนาชายหนุ่มเดินวุ่นทำโน่นทำนี่อยู่รอบ ๆ บริเวณพักแรมด้วยความเงียบเชียบที่สุดเพราะยังอยากให้สะวันนาได้นอนต่ออย่างเต็มตา หากแต่ทางด้านสะวันนานั้นเธอยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้นดิน ไม่ขยับนอจากขยับเปลือกตาเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ร่างกายของเธอปวดเมื่อยและเหนื่อยล้ามากเพราะไม่ได้นอนหลับเต็มอิ่มมานานหลายวันตั้งแต่มัดพาหนีมา สะวันนากระพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่ความมึนงงออกจาหัว เมื่อสติเริ่มกลับมาครบถ้วน หญิงส

แม้ว่าในอดีตเรมี่จะเคยฝึกฝนวิชาป้องกันตัวมาจนเชี่ยวชาญ และสามารถหักข้อมือหรือสลัดหลุดจากพันธนาการของชายหนุ่มได้ไม่ยากหากเธอคิดจะทำ ทว่าในค่ำคืนนี้ ร่างกายของเธอกลับไม่ยอมฟังคำสั่งจากสมอง สองมือเรียวขัดขืนและทุบตีแผงอกแกร่งอยู่เพียงแค่เป็นพิธีตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัวในตอนแรกเท่านั้น ก่อนที่มันจะค่อย ๆ อ่อนแรงลงจนกลายเป็นการเกาะเกี่ยวลาดไหล่หนาไว้แน่นหัวใจที่ไม่รักดีมันทรยศเธออย่างราบคาบ ความเคลิบเคลิ้มในรสจูบและอ้อมกอดที่โหยหามานานแสนนานทำให้อาวุธร้ายในตัวถูกถอดสลักออกจนหมดสิ้น ความรักที่แอบซ่อนอยู่ลึกในก้นบึ้งของหัวใจผลักดันให้เธอโอนอ่อนผ่อนตามสัมผัสอันหนักหน่วงของเขาอย่างง่ายดายริมฝีปากบางยอมเผยออกเปิดทางให้ลิ้นร้อนของรังสิมันต์เข้ามาตักตวงความหวานอย่างดูดดื่ม เสียงครางแผ่วเครือในลำคอของเรมี่ทำให้นายหัวหนุ่มรับรู้ได้ถึงการยอมจำนนอันแสนหวาน จากแรงอารมณ์หึงหวงที่รุนแรง รังสิมันต์ค่อย ๆ ผ่อนจังหวะลงเป็นความอ่อนโยน ทว่าหนักแน่นและเต็มไปด้วยความเว้าวอน เรียวปากหนาบดจูบเน้นย้ำ ละเลียดชิมความนุ่มละมุนซ้ำ ๆ ราวกับจะปลอบประโลมความตื่นกลัวของคนในอ้อมกอด ฝ่ามือหนาที่เคยรัดตรึงเอวบางเปลี่

เสียงกลอนประตูห้องพักแกรนด์สวีทลั่นเป๊ะทันทีที่แผ่นหลังของอคินพ้นออกไป เรมี่รีบกดล็อกประตูทุกชั้นอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าชายหนุ่มจะเปลี่ยนใจหันหลังกลับมา หญิงสาวเอนแผ่นหลังบางพิงกับบานประตูไม้เนื้อหนา ปล่อยก้อนลมหายใจหนัก ๆ ออกจากปากอย่างโล่งอก ดวงตาคู่สวยหลับลงเพื่อปรับอัตราการเต้นของหัวใจที่ยังคงตื่นตระหนกจากเหตุการณ์หน้าห้องเมื่อครู่เกือบไปแล้ว..."เธอพึมพำเสียงแผ่ว สองมือยกขึ้นกุมอกอคินเกือบจะก้าวข้ามเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ และหากเสียงโทรศัพท์สายด่วนนั่นไม่ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะต้านทานเสน่ห์อันร้ายกาจของเขาได้นานแค่ไหนหญิงสาวสะบัดศีรษะไล่ความสับสน ก่อนจะก้าวข้ามนึกถึงความอึดอัดของชุดราตรียาวเกาะอกที่สวมใส่มาทั้งคืน มือเรียวเอื้อมไปรูดซิปด้านหลังลงอย่างยากลำบาก แล้วสะบัดชุดหรูหราให้หลุดร่วงลงไปกองกับพื้น เหลือเพียงชุดสลิปซับในผ้าซาตินสายเดี่ยวสีครีมตัวบางที่สั้นเลยเข่าขึ้นมา ร่างกายโปร่งเบาผ่อนคลายขึ้นทันตาเมื่อผิวเนื้อได้สัมผัสกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศ... หากแต่ความโล่งใจนั้นคงอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที"แหม... ดูท่าทางจะเสียดายแย่เลยนะ"เสียง

ค่ำคืนอันแสนยาวนานของงานเลี้ยงสโมสรกลางกรุงพนมเปญรูดม่านปิดฉากลงเมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด แสงไฟระยิบระยับเริ่มทยอยดับลง พร้อมกับการแยกย้ายของเหล่าผู้มีอิทธิพล ต่างคนต่างควงคู่เคียงข้างกลับไปยังรังนอนของตน ท่านนายพลอิทธิพลผู้ทรงอำนาจเดินประคองเลอาหญิงสาวผู้งดงามหายลับเข้าไปในรถลีมูซีนคันหรู เช่นเดียวกับบรรยากาศภายในห้องสวีทชั้นบนสุดของโรงแรมหรูที่อบอวลไปด้วยมวลความเงียบอันชวนพิศวงอคินเดินมาส่งเรมี่ถึงภายในห้องพักส่วนตัว ชายหนุ่มในชุดสูทที่คลายเนกไทออกเล็กน้อยยืนทอดสะพานสายตาคมกริบมองหญิงสาว ท่าทางของเขาอ้อยอิ่งและแสดงออกอย่างชัดเจนว่ายังไม่อยากกลับไปยังห้องพักของตัวเองในค่ำคืนนี้เรมี่ลอบยิ้มกริ่มในใจ เธอรู้ดีว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังติดกับดักเสน่หา หญิงสาวสะบัดเรือนผมลอนสลวยพลางเอี้ยวตัวไปถอดต่างหูเพชรราคาแพงออกอย่างเชื่องช้า แสร้งทำเป็นเปิดโอกาสและใช้นาทีทองนี้เริ่มหว่านเสน่ห์ใส่ชายหนุ่มทันที เธอค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววหวานหยาดเยิ้ม ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นอันเป็นอาวุธร้าย"อคินคะ..."เรมี่เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงกังวานใสทว่านุ่มนวลราวกับเสียง

เสียงเคาะประตูจากด้านนอกห้องทำให้หญิงสาวเดินไปส่องที่ตาแมวเมื่อมองเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูเป็นใครเธอรีบเปิดประตูห้องพักทันที ร่างสูงของคมเอกก็แทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วและระมัดระวัง เขาลงกลอนประตูอย่างแน่นหนา ก่อนจะตรงเข้ามากอดหมับเข้าที่เอวบางจากทางด้านหลังพลางซุกไซ้ใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนด้วยความโหยหา"คิดถึงใจจะขาดแล้วครับที่รัก" คมเอกกระซิบเสียงนุ่มทุ้ม แววตาของเขาฉายความหลงใหลในตัวจีจี้อย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มกดจูบลงบนแก้มเนียนซ้ำ ๆ ราวกับคนขาดน้ำที่เพิ่งได้เจอโอเอซิส“เราเพิ่งอยู่ด้วยกันเองนะเมื่อคืนก่อน”“ห่างแค่วันเดียวก็เหมือนเป็นชาติแล้วที่รัก”เขใช้มือลูบลงที่อกอวบเด้ง ๆ บนเสื้อนอนผ้าลื่น ๆ ไปมาอย่างถนอมมัน"จีจี้เพิ่งมาถึงพนมเปญเหนื่อย ๆ”“ผมกเป็นห่วงที่รักจะแย่ รู้ไหมผมแทบไม่มีสมาธิทำอะไรเลย”"ปล่อยก่อน คมเอก! จีจี้ไม่มีอารมณ์มาเล่นด้วยหรอกนะ!" จีจี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดระคนร้อนรน เธอดันแผงอกของชายหนุ่มออกห่าง แต่อีกฝ่ายกลับยังคงเกาะกุมมือเธอไว้พลางส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้ "ตอนนี้จีจี้เครียดจะตายอยู่แล้ว!""โถ... ที่รัก เครียดเรื่องอะไร”คมเอกประคองใบหน้าสวยใ

เสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักของโรงแรมหรูใจกลางกรุงพนมเปญดังหึ่งอย่างต่อเนื่อง ทว่ามันไม่ได้ช่วยให้จิตใจของจีจี้เย็นลงได้เลย หญิงสาวในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเดินก้าวฉับ ๆ วนไปวนมาอยู่บนพรมผืนหนา สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมืออย่างบ้าคลั่ง เธอเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวงแห่งนี้หลังจากนั่งเครื่องบินมาเหนื่อย ๆ ร่างกายควรจะได้พักผ่อน แต่ความเงียบและความระแวงในเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนยกลับยิ่งบีบให้เธอสติหลุด เล็บยาวที่เคลือบสีเจลหรูหรากรีดลงบนเคสโทรศัพท์ซ้ำ ๆ จนเกิดเสียงน่ารำคาญ ยิ่งคิดถึงมูลค่าของปะปนในรถขนส่งคันนั้น หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นรัวด้วยความกลัวผสมความโกรธทันทีที่สัญญาณการกดรับสายดังขึ้น จีจี้ก็ไม่รอช้าที่จะระเบิดอารมณ์ใส่ปลายสายทันที"คุณ! คุณหายหัวไปไหนมาฮะ! รู้ไหมว่าจีจี้จะบ้าตายอยู่แล้วในพนมเปญเนี่ย!" จีจี้กระซิบเสียงเข้มลอดไรฟัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยความความร้อนรนและหงุดหงิดเต็มประดา "งานวันพรุ่งนี้มันสำคัญขนาดไหนคุณก็รู้ แล้วทำไมป่านนี้จีจี้ยังสืบหาพิกัดรถขนส่งไม่ได้เลย ทำบ้าอะไรอยู่กันแน่!"ในเวลาเดียวกัน ท่ามกลางบรรยากาศหรูหราของงานเลี้ยงกลางกร

งานเลี้ยง Sit-down Gala Dinner ดำเนินไปอย่างราบรื่นและหรูหราสมเกียรติ เสียงดนตรีออร์เคสตราคลอเบาๆ ผสานไปกับเสียงแก้วคริสตัลกระทบกัน ท่ามกลางบรรยากาศการเจรจาธุรกิจและการแนะนำตัวของเหล่าแขกเหรื่อระดับวีไอพีที่ผลัดเปลี่ยนกันเดินเข้ามาทักทายที่โต๊ะหลักในที่สุดจังหวะที่เซลีนรอคอยก็มาถึง เมื่อท่านนายพลขยับตัวและผายมือเพื่อแนะนำหญิงสาวข้างกายให้แก่คู่รักที่โดดเด่นที่สุดในงานได้รู้จักอย่างเป็นทางการ"คุณอคิน คุณเรมี่... นี่คุณเซลีน"ท่านนายพลเอ่ยด้วยรอยยิ้มวินาทีที่สายตาของเรมี่และเซลีนประสานกัน บรรยากาศรอบโต๊ะคล้ายจะหยุดชะงักไปเสี้ยววินาที ทว่าด้วยสัญชาตญาณและการผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ทั้งสองสาวต่างทำหน้าที่ของตนเองได้อย่างแนบเนียนอย่างไร้ที่ติ ไม่มีแววตาตื่นตระหนก ไม่มีอาการพิรุธใด ๆ ที่จะทำให้คนรอบข้างระแคะระคายเลยแม้แต่น้อยว่า... แท้จริงแล้วพวกเธอรู้จักกันดี และอยู่คนละขั้วอำนาจเซลีนเป็นฝ่ายขยับรอยยิ้มหวานหยดขึ้นก่อน เธอรีบหันไปประจบประแจงท่านนายพลด้วยการเกาะแขนอย่างออดอ้อน ก่อนจะเบนสายตามาทางอคินและเรมี่พร้อมกับเอ่ยเยินยอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมระคนเทิดทูน"ตายจริง... คุณเรมี่

เมื่อได้ยินคำร้องขออันสั่นพร่าของเจี๊ยบ เสี่ยตือผู้กำลังถือไพ่เหนือกว่าก็ยิ้มอย่างผู้ชนะ ชายหนุ่มรุ่นพ่อจับความแข็งขึงอันใหญ่โตจ่อเข้าที่ปากทางสว่าง ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะดันส่งมันเข้าด้ายเข้าเข็ม ร่างระหงทรวดทรงนาฬิกาทรายกลับร่อนสะโพกผายหลบหนีไปอย่างมีจริต หล่อนแกล้งขยับตัวหยอกล้อบิดเร้าสายตาเพื่อดึงเกม ยามเห็นว่าเสี่ยเฒ่ากำลังหน้ามืดตามัวและคิดวาตนเองกำลังเป็นผู้คุมเกม"เสี่ยขา... อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะ เจี๊ยบมีเรื่องสำคัญจะบอก...”เจี๊ยบแสร้งทำเสียงกระซิบออดอ้อน ช้อนสายตาฉ่ำปรือขึ้นมองเพื่อใช้มารยาต่อรองในวินาทีวิกฤตเสี่ยตือชะงักไปเล็กน้อย แต่ด้วยประสบการณ์และพลังกายที่ยังคงอึดทนเกินวัย เขาไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดจนเสียอารมณ์ “...ตอนนี้เจี๊ยบกำลังเดือดร้อนเรื่องเงินมาก ๆ อย่างที่บอกไปแล้ว เจี๊ยบย้ำเสี่ยอีกรอบ”“คุยกันเรื่องเกมอึดของเราสองคนดีไหม เรื่องอื่นเอาไส้ก่อนเถอะน่า...” ชายวัยกลางคนใช้ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างตะโบมจับหมับเข้าที่สะโพกมน“ไม่ได้หรอกค่ะเดี๋ยวเสี่ยลืม...”เขาตรึงร่างของหล่อนเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนไกล ขณะเดียวกันก็ขยับนิ้วแกร่งลงไปปัดป่ายจงอยเนื้อในร่องหลืบที่ฉ่ำชื้นของหล่อ

ตัดสลับจากภาพความร้อนแรงภายในห้องสวีทหรู ในจังหวะที่เสี่ยตือและเจี๊ยบกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ดิ่งลึกอยู่ท่ามกลางเพลิงราคะจนลืมโลกภายนอกไปจนสิ้น...ที่บริเวณลานจอดรถชั้นวีไอพีเบื้องล่างของโรงแรมหรูเดียวกันนั้น เสียงเครื่องยนต์อันทรงพลังของรถจี๊บคันใหญ่แบรนด์ดังแล่นบดล้อกับพื้นซีเมนต์เข้ามาจอดนิ่งสนิทในช่องจอด ทันทีที่ดับเครื่องยนต์ ประตูฝั่งคนขับก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘เล็ก’ น้องชายแท้ ๆ ของรัตนา เขาอยู่ในชุดลำลองดูดี ก่อนจะรีบเดินอ้อมไปเปิดประตูให้สาวสวยร่างเล็กคนหนึ่งที่นั่งเบาะข้าง ๆ ลงจากรถเล็กส่งยิ้มหวานพลางยื่นมือไปโอบไหล่บางของหญิงสาวคนรักด้วยความทะนุถนอม... ทันทีที่เขาหันหลังให้รถจี๊บของตัวเองเพื่อจะพากันเดินเข้าสู่ตัวอาคาร สายตาของเขากลับสะดุดกึกเข้ากับรถยนต์คันหนึ่งที่จอดอยู่ถัดไปไม่กี่คัน มันคือรถเบนซ์คันหรูสีดำขลับที่คุ้นตาเป็นอย่างดี... คันที่เขาเห็นจอดอยู่ที่บ้านเป็นประจำ และที่สำคัญ ตัวเขาเองก็เคยได้รับอนุญาตให้ขับมันอยู่บ่อยครั้งเล็กขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจพลางเพ่งมองป้ายทะเบียนเพื่อความแน่ใจ‘นั่นมันรถของเสี่ยตือนี่หว่า...’ มีคำถาม

ภายในห้องสวีทหรูที่เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ นัยน์ตาของเสี่ยตือแดงก่ำด้วยเพลิงราคะที่ลุกโชนอย่างหนัก ยิ่งเห็นอาการตื่นเต้นเหมือนเด็กของเสี่ยเฒ่า เจี๊ยบยิ่งได้ใจ หล่อนเริ่มขยับร่างกายพลิกซ้ายทีขวาทีโชว์สัดส่วนนาฬิกาทรายอย่างต่อเนื่อง มือบางเอื้อมไปปลดกางเกงในตัวจิ๋วชิ้นสุดท้ายออกอย่างแช่มช้าและยั่วยวน"เสี่ยขา... มองเจี๊ยบแบบนี้ เจี๊ยบก็เขินแย่สิคะ"เจี๊ยบแสร้งทำเสียงกระซิบกระซาบพล่าปรกระเส่า บิดกายไปมาอย่างมีจริตบนเตียงนุ่มเมื่อเจอมือหนาของเสี่ยเค้นขยำเพื่อทอดสะพานเต็มพิกัด"เขินทำไมกันจ๊ะหนูเจี๊ยบ... สวยขนาดนี้ เสี่ยใจจะขาดรอนๆ แล้ว"เสี่ยตือพึมพำเสียงสั่นสะท้าน ลมหายใจหอบถี่จนแทบเป็นเสียงกระเส่าหนุ่มรุ่นพ่อไม่ยอมเสียเวลาอีกต่อไป เขาเอื้อมมือไปไล่จับ ลูบคลำ และเคล้นบีบเค้นลงบนร่างกายของเด็กสาวอย่างหนักหน่วงระบายอารมณ์ดิบที่ไม่ได้ปลดปล่อยหยอกล้อตามใจปรารถนามาเนิ่นนาน ทันทีที่ฝ่ามือขยำลงบนสะโพกผายกลมกลึงและหน้าท้องตึงกระชับเนียนละเอียด เสี่ยตือถึงกับซี้ดปากออกมาด้วยความรัญจวนใจ"อืมม์... แน่นไปทั้งตัวเลยอีหนูเอ๊ย ของจริงใช่ไหมเนี่ย ตรงเนียะ!" เสี่ยตือละล่ำละลักถาม ปนเสียงหัวเราะแบบหยอกล้อ“กำ

ขณะที่รัตนากำลังเครียดเพราะตามตัวเสี่ยตือไม่ได้นั้น ทางด้านเสี่ยตือนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องสวีทของโรงแรมก็ยังไม่ได้ละสายตาไปจากหุ่นเนื้อนมไข่ของเจี๊ยบเลยสักครั้ง ส่วนโทรศัพท์เขากดปิดเสียงเอาไว้ไม่ให้รบกวน ณ เวลานี้ไม่มีอะไรมารบกวนบรรยากาศความรักความใคร่ที่กำลังกระพือปีกของเยตือได้เลย เพราะเขากำลังเคลิบเคลิ้มและรู้สึกราวกับตัวเองกลับมาเป็นหนุ่มแรกรุ่นอีกครั้งเจี๊ยบขยับลุกขึ้นนั่ง ร่างกายเปลือยเปล่า หล่อนทำทีเป็นถอนหายใจยาวจนอกสล้างกระเพื่อมให้เห็นจุกสีชมพูกระดกขึ้นลง เสี่ยตือต้องเอื้อมมือไปลูบอย่างทะนุถนอม“เป็นอะไรไปจ๊ะคนสวย..กำลังดีเลยหยุดทำไมกะทันหัน จะทรมานเสี่ยหรือ?”เสี่ยตือเอื้อมมือมาดึงรั้งร่างของหล่อนเข้าไปกอดอีกหน"เป็นอะไรไปจ๊ะยาหยี? เมื่อกี้ยังมีความสุขกันอยู่เลย" เสี่ยตือถามด้วยความเอ็นดู"ก็เจี๊ยบคิดถึงเรื่องหนี้สินน่ะสิคะเสี่ย... ไหนจะค่ายาแม่ ไหนจะเจ้าหนี้นอกระบบที่ตามขู่ทุกวัน เจี๊ยบมีความสุขได้ไม่เต็มที่หรอกค่ะ ถ้าหลังจากคืนนี้ไป เจี๊ยบต้องโดนพวกมันดักอุ้มไปทำร้ายแน่เลย"เจี๊ยบซบหน้าลงกับอกเสี่ยตือ“อ้าวก็เสี่ยบอกแล้วนี่นาจะช่วยต่อก็ต้องช่วยให้จบสิ”“จบ...ช่วยเสร็

อีกด้านหนึ่งในค่ำคืนเดียวกันนั้น ที่โรงแรมระดับห้าดดาว แสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟระย้าคริสตัลภายในห้องแกรนด์สวีทของโรงแรมหรู ส่องกระทบเครื่องเรือนบุผ้ากำมะหยี่สีเข้ม ขับเน้นให้บรรยากาศรอบเตียงคิงไซส์หลังใหญ่ดูหรูหราทว่าเต็มไปด้วยความลึกลับและเย้ายวนกลิ่นน้ำหอมอโรม่าจาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ช่วยกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเสี่ยตือที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียงให้พุ่งสูงขึ้นอย่างระงับไม่อยู่ เสี่ยตือมองตามร่างระหงของเจี๊ยบตาไม่กะพริบ หญิงสาวรุ่นลูกคนนี้ยังเด็กกว่ารัตนาภรรยาของเขาอยู่มากโข ผิวพรรณของหล่อนขาวเนียนละเอียดตึงกระชับไปทุกสัดส่วน และที่ทำเอาเสี่ยเฒ่าแทบคลั่งคือรูปร่างทรวดทรงนาฬิกาทรายที่สมบูรณ์แบบ อกเป็นอก เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายกลมกลึง ยามที่หล่อนก้าวเดินด้วยท่วงท่าอ่อนช้อย มันช่างดูยั่วยวนตาจนใจของคนมองสั่นสะท้านเจี๊ยบรู้ดีว่าอาวุธของหล่อนร้ายกาจแค่ไหน หล่อนเริ่มเดินเกมแต้มเสน่หาเต็มพิกัดทันที นิ้วมือเรียวยาวเอื้อมไปปลดซิบด้านหลังชุดเดรสรัดรูปอย่างช้า ๆ พลางส่งสายตาหวานเชื่อมสบตาเสี่ยตืออย่างท้าทาย ชุดตัวสวยร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น พลันปรากฏร่างในชุดชั้นในลูกไม้สีดำสนิทที่ขับเน้นส่วนเว้าส่วน

ค่ำคืนนี้ ณ ที่คฤหาสน์หรูสไตล์คลาสสิกของ "นายรอน" อดีตอธิบดีกรมตำรวจ ดูแคบลงไปถนัดตาเมื่อสมาชิกในตระกูลมารวมตัวกันจนครบหน้า เสียงถ้วยชามเซรามิกราคาแพงกระทบกันเบา ๆ เคล้าไปกับบรรยากาศที่เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากหลาน ๆ วัยประถมถูกแยกตัวออกไปรวมถึง "ลูกแก้ว" ลูกสาวของ "เรืองริน" (รดา) ที่ยอมเดินตามพี่ ๆ ไปอย่างว่าง่ายนายรอนนั่งนิ่งเป็นประมุขอยู่หัวโต๊ะ ถัดมาด้านขวาคือ "เรืองรัศมี" ลูกสาวคนโตผู้ถอดแบบความเจ้านายมาจากบิดา นั่งเคียงข้างกับ "เอนก" สามีของเธอที่พยายามรักษารอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตากลับมีความกังวลฉายชัด ส่วนฝั่งซ้ายคือ "ท่านรองเรืองรบ" เยื้องลงไปด้านล่างคือ "อณรัศ" (โต) ลูกชายคนโตของบ้านที่ตอนนี้นั่งกอดอกแววตาขี้เล่น โดยมี "อณริน" น้องสาววัย 16 ปี นั่งอยู่ข้าง ๆ แววตาของเด็กสาวเต็มไปด้วยความสงสัยและตื่นเต้นกับหัวข้อบทสนทนา"เรื่องของฟ้ารุ่ง... จะเอายังไงกันต่อ"ทุกสายตาบนโต๊ะอาหารหันขวับไปจับจ้องที่ "ท่านรองเรืองรบ" เป็นตาเดียว แววตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความทึ่งและสงสัย แกมหยิกแกมหยอกอยู่ในที"สารภาพมาซะดี ๆ เถอะรบ"เรืองรัศมี พี่สาวคนโตเปิดยิ้มกว้างเป็นคนแรก"เสือยิ้มยาก

สี่วันต่อมา ในงานเต้นรำที่คฤหาสน์ธอร์นบริดจ์ พรีตีทตัดสินใจว่าจะไม่ทนอีกต่อไป เธอโกรธเจสโต้มาก และตั้งใจจะเดินเข้าใส่เพื่อเคลียร์ให้จบ ทันทีที่เขาหาเธอพบท่ามกลางแขกเหรื่อที่หนาตา“คุณกำลังปั่นหัวน้องชายฉันจนเขากลายเป็นตัวตลกแล้วนะคะ” เธอเปิดฉากสับทันทีเจสโต้ในชุดราตรีสากลสีดำสลับขาวดูสมาร์ทและอันตรายราวกับนักล่า ออร่าของเขาเด่นจนบดบังผู้ชายทุกคนในงานจนหมองไปถนัดตา เขาไม่มีท่าทีตกใจหรือเดือดร้อนกับคำกล่าวหาเลยสักนิด มุมปากขยับยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ แต่สายตากลับนิ่งสนิท“อย่างน้อยเขาก็เป็นตัวตลกที่มีชีวิตอยู่ ไม่ใช่ศพนะ” เขาโต้กลับ“นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการหรอกเหรอ พรีตีท?”พรีตีทมองค้อนเขาตาเขียวผ่านกรอบแว่น รู้ดีว่าเขาตั้งใจกวนโมโห แต่จู่ ๆ ชายหนุ่มกลับเปลี่ยนสีหน้า ส่งสายตาและท่าทางขอโทษมาให้อย่างสุภาพเรียบร้อยจนเธอตามอารมณ์ไม่ทัน“หรือคุณอยากให้ผมรับคำท้าดวลไร้สาระของเขาดูสักครั้งสองครั้งล่ะ?” ท่านชายเจสโต้เลิกคิ้วถามยั่ว“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะคะ? โปรไฟล์ระดับคุณต่อให้เทรเวอร์ท้ากี่ทีก็ไม่ได้ระคายผิวอยู่แล้ว”เธอยืนยันเสียงแข็งฉะกลับทันควัน“แล้วเทรเวอร์ยอมจบจริง ๆ งั้นเหรอ?” เขาถา

กลิ่นกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วไหม้โชยมาแตะจมูก ทันทีที่ท่านชายเจสโต้ผลักบานประตูไม้ลึกเข้าไปในร้าน บรรยากาศภายในร้านกาแฟแห่งนี้ช่างแตกต่างจากสโมสรสุภาพบุรุษอันหรูหราที่เขาเพิ่งจากมาอย่างสิ้นเชิงมันเป็นร้านกาแฟขนาดเล็กตั้งอยู่ใกล้กับอู่ต่อเรือ ตัวร้านอบอวลไปด้วยไอความร้อนจากเครื่องต้มกาแฟ ผสมผสานกับกลิ่นอายดินปืนและน้ำมันเครื่องที่ลอยมาจากท่าเรือด้านนอก เสียงพูดคุยจอแจของเหล่านายช่างและกะลาสีเรือดังระงมไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ที่มีแสงไฟสีส้มสลัวช่วยขับเน้นความสลับซับซ้อนของม่านควันยาสูบท่านชายเจสโต้หยิบนาฬิกาพกทองคำขึ้นมาเปิดดู เวลาบอกบ่ายสามโมงตรงพอดีเป๊ะ เป็นเวลาเดียวกับที่ระบุไว้ในจดหมายน้อยที่เพื่อนสนิทแอบยื่นส่งให้เขาอย่างลับๆ ตอนอยู่ที่สโมสรเมื่อเช้า เขาจัดแจงเสื้อคลุมให้เข้าที่ ก่อนจะกวาดสายตามองตรงไปยังมุมด้านในสุดของร้าน... โต๊ะริมหน้าต่างตัวในสุดที่ 'วิสเซิ่ล' มักจะเลือกนั่งประจำเวลาที่มีนัดหมายสำคัญกับเขาและวิสเซิ่ลก็อยู่ที่นั่นจริงๆ เขานั่งไขว่ห้างอยู่ท่ามกลางความสลัว หมวกปีกกว้างถูกกดลงต่ำจนเกือบจะบังใบหน้าครึ่งบน มีเพียงแก้วกาแฟดำที่ส่งควันกรุ่นตั้งอยู่ตรงหน้าท่านชายเจส

“แล้วไงต่อคะ?” พรีตีทถามอย่างสนใจใคร่รู้เรื่องของท่านชายเจสโต้“...ตรงขึ้นไปบนห้องของเธอ แล้วปลุกเธอขึ้นมาเพื่อบอกว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาเป็นอันสิ้นสุดลง” คุณนายเพ็มโบรคเล่าจบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยพรีตีทตัวสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่น เธอจินตนาการออกเลยว่าท่านชายเจสโต้คงจะโกรธจัดที่เลดี้ชาลส์เวอร์ธีใช้แผนการสกปรกแบบนั้น “คุณน้าพูดถูกค่ะ เลดี้ชาลส์เวอร์ธีไม่ใช่เหยื่อที่ไร้เดียงสาเลย เธอทำตัวไม่น่ารักที่จงใจยั่วให้ท่านชายเจสโต้หึง”“ไม่น่ารักงั้นหรือ?” คุณนายเพ็มโบรคมองพรีตีทอย่างขบขัน“น้าคิดว่าเธอจนตรอกมากกว่า เธอคงไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเย็นชาเหมือนก้อนน้ำแข็งขนาดไหน”“ใครบอกว่าก้อนน้ำแข็งเขาเป็นผู้ชายนะ”เทรเวอร์โพล่งขึ้นมาขัดจังหวะด้วยความโมโห“และเรื่องนี้ผมต้องเข้ามายุ่ง เพราะผมเป็นน้องชาย ผมต้องปกป้องพี่!”สีหน้าแววตาและท่าทางของหนุ่มนอยจริงจังเอามาก ๆ“ พี่อย่ามั่นใจนักเลย ความจริงคือพี่ไม่รู้เรื่องของผู้ชายคนนี้ดีพอ พี่จะไปตัดสินได้ยังไงว่าเขาดีหรือไม่ดี จำเรื่องเมื่อสามปีก่อนไม่ได้แล้วหรือ?”“พี่มีความสามารถพอจะดูแลตัวเองได้ เทรเวอร์”พรีตีทพยายามทำเสียงแข็งสู้“พอได้แ

พรีตีทและคุณนายเพ็มโบรคยังไม่ได้สนทนาอะไรต่ออีกเมื่อทันใดนั้น เสียงประตูคฤหาสน์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงและรีบร้อน“พรีตีท! คุณน้าครับ!”เทรเวอร์ น้องชายของพรีตีทก้าวฉับ ๆ เข้ามาในห้องด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ ใบหน้าของเด็กหนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น แรงลมหนาวจากภายนอกพัดโชยตามหลังเขาเข้ามาจนชายเสื้อคลุมสะบัด“อ้าว เทรเวอร์ มาเหนื่อยๆ นั่งลงก่อนสิจ๊ะ”คุณนายเพ็มโบรคเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม พลางผายมือเชิญ “มาดื่มชาอุ่นๆ ด้วยกันก่อนสิ ไปเจออะไรมารึ ถึงได้รีบร้อนขนาดนี้”พรีตีทหันไปมองน้องชายพลางส่งยิ้มให้ ทว่าหัวใจของเธอกลับกระตุกวูบด้วยความลนลานเมื่อคิดถึงสัมผัสอุ่นซ่านที่เพิ่งเกิดขึ้นบนรถม้าของท่านชายเจสโต้“ผมไม่ดื่มแล้วครับชา!”เทรเวอร์ปฏิเสธทันควัน เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงรัวเร็วและตื่นเต้นจนแทบไม่เป็นภาษา เขาขยับเข้าไปใกล้พี่สาวพลางเอ่ยด้วยท่าทางอวดดีราวกับผู้ชนะ “พี่พรีตีท พี่ต้องไม่เชื่อแน่ ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น! ท่”“มีอะไรเหรอ?”“ท่านชายเจสโต้... ท่านชายเจสโต้ผู้สูงส่งคนนั้น ส่งคนนำคำขอโทษมาให้ผมถึงที่เลยนะ!”พรีตีทเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ“เขาส่งคนมาบอกว่า เรื่อง

ณ คฤหาสน์โบราณหลังโตซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากฟาร์มของตระกูลเวทเธอร์ บรรยากาศกลับถูกโอบล้อมด้วยความหรูหราทว่าเงียบเหงาของ คุณนายเพ็มโบรค เฮตเตอร์ หญิงม่ายร่างใหญ่ท้วมผู้มีใบหน้าอิ่มเอิบฉายแววใจดีใจเย็น เธอเป็นคนมีน้ำใจ โอบอ้อมอารี และมีรสนิยมในการแต่งกายที่ประณีตงดงามเหนือใคร โดยมีงานอดิเรกที่ชุบชูใจในแต่ละวันคือการติดตามข่าวซุบซิบในแวดวงไฮโซชั้นสูงคุณนายเพ็มโบรคและสามีผู้ล่วงลับนั้นถือเป็นเพื่อนเก่าแก่กับครอบครัวของ พรีตีท แม้ว่าเธอจะมีฐานะมั่งคั่งร่ำรวยกว่าตระกูลของพรีตีทอยู่มากก็ตามทว่าความพลิกผันก็มาเยือนคฤหาสน์หลังงามนี้ เมื่อสามีของคุณนายด่วนจากโลกนี้ไป พร้อมกับเครื่องเพชรล้ำค่าลึกลับที่อันตรธานหายไปอย่างมีเงื่อนงำ มิหนำซ้ำยังมีข่าวลือหนาหูในหมู่คนงานว่า มีวิญญาณของผู้เป็นสามีวนเวียนหลอกหลอนอยู่ตามระเบียงมืดของคฤหาสน์โบราณประจวบเหมาะกับที่บิดาของพรีตีทได้เสียชีวิตลงในเวลาไล่เลี่ยกัน คุณนายเพ็มโบรคผู้มีน้ำใจจึงออกปากชวนให้พรีตีทมาพักอาศัยอยู่ด้วยกันเพื่อคลายความโศกเศร้า และถือโอกาสยื่นข้อเสนอให้พรีตีทได้ทดลองทำงานอดิเรกแปลกใหม่ที่เธอนึกสนุกชื่นชอบ นั่นคือการสวมบทบาทเป็นนักสืบเพื่อพิ

“ต้องการอะไรเหรอ ถึงมาที่นี่”จัสโต้ หันมาเผชิญหน้ากับเจเรมี่ลูกพี่ลูกน้องที่ยังอยู่ยศถาบรรดาศักดิ์ที่เขาเองไม่อาจจะสนใจว่ามันมีชื่อเรียกว่าอะไร เพราะเขาก็ไม่เคยจะลงรอยกับญาติคนไหนสักคนอย่าว่าแต่เจเรมี่เลยแม้จะมีสายเลือดขัตติยาไหลเวียนอยู่ร่วมกัน แต่ เจเรมี่ กลับเติบโตขึ้นมาภายใต้ร่มเงาอันยิ่งใหญ่ของ ท่านชายเจสโต้ ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในฐานะผู้น้อยที่มีอายุน้อยกว่า เจเรมี่ไม่เคยไขว่คว้าเศษเสี้ยวแห่งความโดดเด่นมาไว้กับตัวได้เลย สายตาของคนในวังที่มองมายังเขามักเต็มไปด้วยความเปรียบเทียบอันเงียบงันหากท่านชายเจสโต้คือภาพตัวแทนของความหล่อเหลาคมเข้มและความองอาจที่สะกดทุกสายตา เจเรมี่ก็คงเป็นเพียงภาพวาดสีน้ำที่จางจนเกือบเลือนหาย ใบหน้าของเขาจิ้มลิ้มเกินกว่าจะเรียกว่าบุรุษชาตรี และความคมคายฉายแววผู้นำที่เจสโต้มี เจเรมี่กลับไม่มีมันเลยแม้แต่ครึ่งเดียว“ผมได้ยินข่าวว่า.....”“ข่าวที่เขาลือกันนะเหรอ..เขาลือกันว่ายังไงบ้างล่ะ”เจสโต้ต่อให้“ที่บอกนัดดวลกันนั้นจริงไหม?”“แล้วมันจริงไหม?”“แล้วถ้าจริงคุณมาที่นี่ต้องการอะไรจากผม แล้วถ้าไม่จริงผลมันจะต่างกันยังไง”ใบหน้าหล่อเหลาขอ