Novels by AaaYaaTawan(อาญ่าตะวัน)

“ถ้าผมคิดเรื่องแต่งงานล่ะก็...”น้ำเสียงของอริยะหนักแน่นทว่าเย็นเฉียบจนนวลปรางค์เริ่มสัมผัสได้ถึงลางร้าย เธอเพิ่งประจักษ์ในวินาทีนี้เองว่าภายใต้เสน่ห์ลึกลับที่ชวนให้ลุ่มหลง ชายคนนี้กลับซ่อนความน่าเกรงขามที่พร้อมจะแผดเผาเธอได้ทุกเมื่อ“...ผมต้องแน่ใจเสียก่อน ว่าผู้หญิงที่จะมาเป็น ‘เมีย’ ของผม ต้องเป็นคนที่รักเดียวใจเดียว”คำว่า ‘รักเดียวใจเดียว’ ถูกเน้นย้ำอย่างจงใจจนนวลปรางค์ไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ได้อีกต่อไป เธอระเบิดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความอัดอั้น ทว่าอริยะกลับนิ่งเฉยราวกับธาตุดินที่ไร้ความรู้สึก“คุณกำลังดูถูกนวล!”“เปล่าเลย...” เขายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ผมแค่เป็นคนตรงไปตรงมา”สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธออย่างรู้เท่าทันจนเธอต้องหนาวเยือก “ผมไม่อยากให้เรื่องของเราต้องจบลงแบบนี้ แต่ถ้าการแต่งงานคือสิ่งเดียวที่คุณต้องการ ผมก็ขอแนะนำว่า... เราอย่าเจอกันอีกเลยจะดีกว่า ห่างกันไปสักพักคงจะดีที่สุดสำหรับคุณ”คำประกาศิตนั้นทำให้หัวใจของนวลปรางค์หล่นวูบ แม้จะเจ็บช้ำจากการถูกสลัดทิ้งอย่างไม่ใยดี แต่ไฟเสน่หาที่ยังมีต่อเขาทำให้เธอไม่อาจตัดใจเดินจากไปได้‘ต้องอดทนไว้สิ นวลปรางค์... ยอมรั

เขามีรูปร่างสูงโปร่งทว่าดูแข็งแกร่งด้วยมัดกล้ามที่ขึ้นรูปสวยงามไร้ที่ติ บ่งบอกถึงความวินัยในการดูแลตัวเองอย่างสม่ำเสมอ ใบหน้าคมสันรับกับคิ้วดกดำที่พาดเรียงตัวเป็นระเบียบเหนือนัยน์ตาคมกริบทรงพลัง แต่สิ่งที่สะกดสายตาที่สุดกลับเป็นยามที่เขาขยับปากพูดหรือเผยยิ้ม เพราะลักยิ้มบุ๋มที่แก้มซ้ายนั้นดูมีเสน่ห์เหลือร้าย เป็นแรงดึงดูดมหาศาลที่ทำให้ใครต่อใครยากจะถอนสายตาชายหนุ่มทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความขบขันระคนพึงพอใจผ่านแพขนตาหนางอนเกินชาย แววตาของเขาพราวระยับด้วยเสน่ห์ลุ่มลึกจนทำให้เธอกลั้นใจถามคำถามที่ค้างคาออกมา“ทำไมคุณถึงไม่คิดจะแต่งงานกับฉันล่ะคะ”แทนคำตอบ มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มอย่างไม่แยแส ท่าทีที่เหมือนเห็นเป็นเรื่องเล่นๆ นั้นทำให้เธอใจหายด้วยความเศร้า“คุณหัวเราะเยาะฉันเหรอคะ คุณก็เป็นแบบนี้ทุกที”เธอกำหมัดน้อย ๆ ทุบลงบนอกแกร่งเบาๆ อย่างแง่งอน ก่อนจะบดเบียดร่างกายเข้าหาเขาให้แนบชิดยิ่งขึ้นหวังใช้เสน่ห์เข้าสู้“ผมไม่ได้หัวเราะเยาะคุณสักหน่อย” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบชวนลุ่มหลง “เพียงแต่พอเห็นคุณในสภาพที่ยั่วยวนขนาดนี้ ผมก็คิดเรื่องอื่นไม่ออกเลยจริง ๆ”ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามผิวกา

‘จันทร์จวง’ แม่ม่ายสาวผู้ทรงเสน่ห์และเต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บ หล่อนไม่ใช่เพียงเจ้าของคอกม้า แต่ยังเป็นผู้กว้างขวางที่มีหูตาอยู่แทบทุกหัวระแหงของ ‘งาสวรรค์’ แห่งดอยช้างเผือก ด้วยการเปิดห้องหับราคาถูกให้คนยากจนและเหล่านักแสวงโชคได้พักพิง ทำให้หล่อนเข้าถึงเครือข่ายข้อมูลจากคนทุกระดับชั้น ตั้งแต่กรรมกรไปจนถึงผู้มีอิทธิพลสำหรับมัด... จันทร์จวงคือแหล่งข่าวชั้นเลิศและที่พักพิงชั้นดี ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างเขากับหล่อนนั้นมีค่าเหนือกว่าเงินตรา เพียงแค่เขารู้จักบริหารเสน่ห์และเอาใจหล่อนให้ถูกจังหวะ ข้อมูลความเคลื่อนไหวสำคัญๆ ก็จะไหลเข้าหูเขาอย่างไม่ขาดสาย ทว่าในยามที่มัดไร้อารมณ์หรือหมางเมิน หล่อนก็พร้อมจะปิดปากเงียบและตัดขาดสายข่าวเอาเสียดื้อๆในครั้งนี้มัดมีแผนการใหญ่ เขาตั้งใจจะใช้ข่าวลวงบอกกับจันทร์จวงว่าตนเพิ่งกลับมาจาก ‘ภูสวรรค์’ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาต้องกำชับให้ ‘ไอ้เลิศ’ ปิดปากให้สนิท อย่าให้แผนการรับงานสังหารครั้งนี้หลุดลอดออกไปถึงหูใครได้มัดยังคงเลือกที่นี่เป็นรังลับ เพราะชัยภูมิที่ได้เปรียบ ทั้งทางหนีทีไล่ที่รวดเร็ว ม้าฝีเท้าดีที่พร้อมควบหนีได้ทันที

"แกน่ะจัดการกันเอง เลิศมันเข้านอกออกในที่นั่นจนรู้ทางหนีทีไล่หมดแล้ว ทั้งรูปเป้าหมาย ทั้งที่อยู่ก็อยู่ในมือแกหมด จะต้องให้ไปชี้เป้าบ้าบออะไรอีก!"เขานิ่งไปอึดใจเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจะย้ำคำขาด "จำไว้... ต่อจากนี้พวกแกจัดการกันเอง อย่าให้เรื่องลามมาถึงตัวฉันเด็ดขาด ส่วนเรื่องเงิน... ฉันจ่ายไม่อั้นถ้างานนี้สะอาดพอ"มัดยิ้มรับด้วยความพอใจใน 'ความใจป้ำ' ของอีกฝ่าย เขารู้ดีว่าเหยื่อรายนี้ไม่ใช่แค่มีแค้น แต่ยังมีกำลังจ่ายหนักพอที่จะทำให้เขายอมเสี่ยง"ได้ ได้ นายไม่ต้องห่วง""งั้นฉันกลับละ"ค่ำคืนแห่งการเจรจาสิ้นสุดลงด้วยผลประโยชน์ที่ลงตัว แม้หลังจากที่ 'เลิศ ลุ่มเจ้าพระยา' เดินออกไปส่งชายลึกลับคนนั้นแล้วกลับมานั่งดื่มต่อ เขายังคงยืนกรานเสียงแข็งว่าไม่เคยรู้จักมักจี่กับผู้จ้างวานคนนี้มาก่อน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ 'มัด สัมซี' จะต้องเก็บมาใส่ใจ ในถิ่นที่ไร้มือกฎหมายกล้าย่างกรายเข้ามาสบตาเขาเช่นนี้ ใครจะเป็นคนสั่งตายจึงไม่สำคัญเท่ากับเม็ดเงินจำนวนมหาศาลที่คุ้มค่าความเสี่ยง"เฮ้... มัด งานนี้ข้าขอห้าสิบเปอร์เซ็นต์เหมือนเดิมนะโว้ย"เลิศร้องทวงส่วนแบ่งอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ แต่มัดกลับสวนกลับด้วย

ความเงียบปกคลุมโต๊ะได้ไม่นาน วิสกี้ขวดใหม่ก็ถูกส่งมาถึง มัดโบกมือไล่บริกรออกไปก่อนจะรับหน้าที่รินเหล้าส่งให้ทั้งสองด้วยตัวเอง ทว่าแขกแปลกหน้ากลับแสดงท่าทีรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด เขามองดูแก้วที่ขุ่นมัวด้วยรอยนิ้วมือพลางพึมพำลอดไรฟันเสียงกร้าว“ผมคิดว่าเราจะคุยกันเป็นส่วนตัวเสียอีก!” เขาหันไปตวาดใส่เลิศอย่างเหลืออด “ฉันบอกแกแล้วไงว่าเรื่องนี้มันละเอียดอ่อนและเป็นความลับที่สุด!”เลิศไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน เขาขยิบตาส่งสัญญาณบางอย่างให้มัด ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบอย่างใจเย็น“ใจเย็นๆ ก่อนสินาย...” เลิศเอ่ยเสียงกร่างอย่างมีชั้นเชิง “ไม่มีความลับระหว่างผมกับมัดหรอก และการฆ่าคนมันก็ไม่ใช่เรื่องละเอียดอ่อนอะไรสำหรับพวกเราด้วย ที่จริงมัดนี่แหละคือคนที่นายกำลังตามหา เขามีประสบการณ์จัดการกับ ‘ตอ’ แข็งๆ ได้ดีกว่าใครที่นายเคยเจอมา”ชายแปลกหน้ายังคงระแวงไม่เลิก เขาจ้องมองเลิศด้วยแววตาเคร่งเครียดจนมัดเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ แต่เลิศกลับยิ้มกว้างกว่าเดิม“ก็นี่ไง... มัด ลัมซี ตัวจริงเสียงจริงล่ะนาย”ดวงตาสีสนิมเหล็กของชายผู้นั้นเบิกกว้างขึ้นทันที มัดทำเพียงขยับยิ้มที่มุมปากแล้วก้มหัวให้เล็กน้อยพอเป็นพิธี แต่มั

ความเคืองแค้นยังคงสุมอยู่ในอกของ มัด ลัมชี ตลอดสองวันเต็มบนหลังม้า ระหว่างทางจาก ‘ภูสวรรค์’ มุ่งหน้าสู่ “ดอยช้างเผือก” ถิ่นที่เขาคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าบ้านเกิดท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของร้านรวงและบ้านเรือนที่ดูมอซอ ไม่ได้ใหญ่โตตระการตาอย่างเมืองบางกอก แต่นี่คือแหล่งทำมาหากินที่ทำให้เขามีตัวตน เป็นที่รู้จักของผู้คนตั้งแต่รุ่นใหม่ยันรุ่นเก๋า มัดมีชื่อเสียงที่นี่มากกว่าเมืองหลวงที่ซันซีเคยพามัดไปเยือนเมื่อนานมาแล้วเสียอีก“ลูกพี่ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบเมืองหลวงเลยนะครับ”ซันซีเอ่ยถามขึ้นในวันหนึ่งอย่างคนไม่ยอมปล่อยให้ความสงสัยหลุดลอย“เออ... กูไม่ชอบ” มัดตอบสั้น“ทำไมล่ะลูกพี่? ที่นี่ออกจะพลุกพล่าน ข้าวของเยอะแยะ ความเจริญหูเจริญตาก็มีมากกว่าบ้านเราตั้งเยอะ”“แต่ที่นั่นกูไม่รู้จักใครเลยว่ะ... มันระวังตัวยาก นักเลงเมืองกรุงไม่เหมือนนักเลงบ้านเราหรอก” มัดเอ่ยน้ำเสียงเคร่งขรึม “บ้านเรานักเลงก็คือนักเลง ใครเป็นใครแสดงตัวตนออกมาตรง ๆ ไม่มีความลับต่อกัน”เขานิ่งไปอึดใจก่อนจะสำทับ“แต่คนเมืองหลวงดูใจยากเกินไป กูไม่อยากไปเหยียบตาปลาใครเข้าโดยไม่รู้ตัว ที่สำคัญ... ไอ้พวกที่คุยนักคุยหนาว่าเป็นนักเลงน่ะ

ตอนที่ 8: ที่เก่าเวลาเดิม!กระสุนนัดนั้นเจาะทะลุหัวไหล่ของชายชุดดำคนแรกจนร่างกระเด็นไปกระแทกประตูรถ ความเงียบของถนนสายเปลี่ยวถูกทำลายลงด้วยเสียงสาดกระสุนและการปะทะที่ดุดัน สิมันต์ไม่ได้หลบอยู่หลังที่กำบังเหมือนคนทั่วไป แต่เขากลับเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเป็นจังหวะ ทุกย่างก้าวคือการคำนวณ ทุกนัดที่ลั่นไกคือการปลิดชีพ"กระจายตัวออก! ล้อมมันไว้!"หัวหน้าทีมชุดดำตะโกนสั่งการด้วยความลนลาน เมื่อเห็นลูกน้องล้มตายลงทีละคนราวกับใบไม้ร่วงรังสิมันต์แสยะยิ้มบาง ท่ามกลางวิถีกระสุนที่ปลิวว่อน แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความโกรธที่สุมอยู่ในอกไม่ใช่แค่โกรธพวกมดปลวกตรงหน้า แต่โกรธแม่แมวป่าที่เพิ่งเชิดหน้าหนีเขาไปตะกากหาก"พวกแกมาช้าไปห้านาที..."รังสิมันต์เอ่ยเสียงเย็นพลางเปลี่ยนซองกระสุนอย่างคล่องแคล่ว"เพราะยัยนั่นทำให้ฉันอารมณ์เสียจนไม่มีความเมตตาเหลือให้ใครแล้ว"เปรี้ยง! เปรี้ยง!สิ้นเสียงปืน ร่างของชายชุดดำที่ก้าวพ้นประตูรถออกมาก็ทรุดฮวบลงพื้นถนน รังสิมันต์ไม่รอให้ศัตรูที่เหลือตั้งตัวได้ทัน เขาอาศัยจังหวะความชุลมุนพุ่งตัวเข้าหาแนวต้นไม้ข

เรมี่ก้าวลงจากรถสปอร์ตคันหรูในชุดลำลองที่ยังคงความดูดีแบบไม่ตั้งใจ เธอขยับแว่นกันแดดขึ้นเล็กน้อยพลางมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟชื่อดังประจำย่านเพื่อหาอะไรดื่มให้คลายความล้าและอยากให้สมองตื่นตัวกว่านี้สักหน่อยทว่าในจังหวะที่มือกำลังจะผลักประตูสเตนเลสสีทองขรึมของร้านเข้าไปนั้น สัญชาตญาณสายลับที่ถูกฝึกมาอย่างดีก็ทำให้เธอชะงักฝีเท้า สายตาที่กวาดมองผ่านกระจกใสเข้าไปในร้านด้วยความรวดเร็วหยุดกึกอยู่ที่มุมหนึ่งจีจี้ กำลังนั่งอยู่ตรงนั้น... เคียงข้างกับ คมเอก มือขวาของอคินภาพตรงหน้าคือทั้งคู่กำลังดื่มกาแฟและสนทนากันอย่างเคร่งเครียด ผิดวิสัยของคนรู้จักทั่วไปที่บังเอิญมาเจอกัน จีจี้ดูไม่มีร่องรอยของความเกรี้ยวกราดเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าอคิน แต่กลับดู 'ระแวดระวัง' และ 'จริงจัง' อย่างประหลาดสองคนนี้มากับอคินหรือนัดกันมาแค่สองคนนะ!เรมี่แสร้งขยับตัวทำเป็นเช็กข้อความในมือถือเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกลับจ้องมองทุกอากัปกิริยาของคนทั้งสองผ่านเงาสะท้อน“นั่งคุยกับคมเอกในเวลาแบบนี้... จีจี้ เธอมีเลเยอร์ซ่อนไว้หนากว่าที่ฉันคิดจริงๆ”เธอยังไม่เปิดประตูเข้าไป แต่กลับถอยฉากออกมาหนึ่งก้าวเพื่

อคิน นั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสนิทในห้องทำงานส่วนตัว กลิ่นสีน้ำมันจางๆ ผสมกับกลิ่นซิการ์ราคาแพงอบอวลไปทั่วห้อง เบื้องหน้าของเขาคือ นายพลอิทธิพล นายทหารผู้กว้างขวางในกองทัพและคุมกำลังแถบชายแดน นายพลนั่งอยู่ตรงข้ามด้วยใบหน้าเคร่งเครียด มือที่หยาบกร้านกำแก้วบรั่นดีไว้แน่น"ช่วงนี้ด่านชายแดนตรวจเข้มผิดปกติ อคิน" นายพลเปรยเสียงต่ำ"สายของเรารายงานว่าพวกกรมศุลกากรกับพวกหน่วยข่าวกรองเริ่มได้กลิ่น 'ของ' ที่เราซุกไปกับรถขนส่งสินค้าปกติ ถ้าขืนส่งออกไปตรง ๆ แบบเดิม มีหวังโดนรวบยกแผงแน่"อคินหมุนควงพู่กันในมือเล่นอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบจ้องมองรูปปั้นครึ่งตัวที่วางอยู่มุมห้อง "ท่านนายพลครับ... ศิลปะคือการลวงตาเสมอ ถ้าพวกมันจ้องจะจับ 'ของผิดกฎหมาย' เราก็แค่ทำให้สิ่งที่พวกมันเห็น ไม่ใช่สิ่งที่พวกมันคิด"อคินโน้มตัวไปข้างหน้า รอยยิ้มวิปริตผุดขึ้นที่มุมปาก"ผมจะจัดนิทรรศการสัญจร งานศิลปะขนาดใหญ่ของผมจะถูกส่งออกไปในฐานะ 'ทูตวัฒนธรรม' ใครจะกล้ากะเทาะรูปปั้นหินอ่อนราคาหลายสิบล้าน หรือกรีดภาพวาดระดับโลกเพื่อหาของข้างใน? เราจะซ่อน 'ยาและอาวุธ' ไว้ในโพรงฐานรูปปั้นที่หล่อปิดตายด้วยปูนปลาสเตอร์ชนิดพิเศษ

ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีที่โอบล้อมคฤหาสน์หรูริมเจ้าพระยา งานประมูลศิลปะลับที่โลกเบื้องหน้าไม่เคยสัมผัสได้เริ่มต้นขึ้น "หมากกระดานแรก" ของเกมล่าสังหารและจารกรรมถูกวางลงอย่างประณีตรังสิมันต์ ในชุดสูททักซิโด้สีรัตติกาลตัดเย็บจากอิตาลี ยืนตระหง่านเคียงคู่กับ เรมี ที่งดงามราวกับกุหลาบขาวกลางดงหนามในชุดราตรีผ้าซิลค์สีงาช้าง ทั้งคู่แฝงตัวในคราบ "คู่รักมหาเศรษฐี"ท่วงท่าที่รังสิมนต์โอบเอวเรมีอย่างทะนุถนอมนั้น ดูแนบเนียนเสียจนแขกเหรื่อในงานต่างพากันจับจ้องด้วยความริษยาแกมสงสัยท่ามบรรยากาศในโถงจัดแสดงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่ง แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลทอดเงาลงบนภาพวาดแนวนามธรรมและรูปสลักหินอ่อนที่จัดวางอย่างมีชั้นเชิง แขกเหรื่อจากทั่วสารทิศทั้งมหาเศรษฐีน้ำมันชาวอาหรับ ศิลปินผู้แต่งกายหลุดโลก และเหล่านักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลต่างถือแก้วแชมเปญทรงสูงเดินสวนกันขวักไขว่“ดูสิ... นั่นใครกัน?” เสียซุบซิบเกิดขึ้น“รัศมีดูไม่ธรรมดาเลย โดยเฉพาะผู้หญิงคนนั้น ผิวพรรณหล่อนราวกับรูปปั้นที่อคินเพิ่งวาดเสร็จไม่มีผิด”ภริยาของแขกท่านหนึ่งตกกระซิบบอกคู่ควงพลางพยักพะเยอมาทางเรมี“อาจจะเป็นเหยื่อรายใหม่...

"ห้องทำงานงั้นเหรอคะอคิน? “ริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยลิปติกแดงขยับขึ้นแบบเหยียด ๆ“ฉันเห็นแต่ 'โรงเชือด' ที่คุณใช้พู่กันแทนมีดโกนเท่านั้นแหละ" เธอเอ่ยกลั้วหัวเราะในลำคอพลางหยุดยืนเบื้องหน้าภาพพอร์ตเทรตนั้น นิ้วเรียวยาวที่เคลือบด้วยสีแดงสดราวกับหยดเลือดขยับไล้ไปในอากาศ ใกล้กับใบหน้าของเรมี่ในภาพวาดจนเกือบจะสัมผัสเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่อคินบรรจงวาดให้ดูอึดอัด แล้วหันกลับมาสบตากับอคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหยันแกมสมเพช "สวยดีนะคะ... สวยจนฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า ถ้าวันหนึ่ง 'เหยื่อ' ของคุณตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าความเจ็บปวดของเขา กลายเป็นแค่เครื่องประดับบนฝาผนังบ้านคุณ... เขาจะยังมองคุณด้วยสายตาแบบเดิมอยู่ไหม?"คำพูดของจีจี้เปรียบเสมือนการโยนคบไฟลงในกองน้ำมัน เธอจงใจเหยียบลงบน จุดเปราะบาง ของอคินอย่างเลือดเย็น ท้าทายให้เขาระเบิดอารมณ์ที่กักขังไว้ออกมาใส่เธอแทนที่รูปวาดนั้นท่ามกลางบรรยากาศที่หนักอึ้งด้วยกลิ่นสีและไอระเหยของกามารมณ์ที่คุกรุ่น อคิน ไม่ปล่อยให้คำถากถางของจีจี้ลอยนวลอยู่ในอากาศนานนัก โทสะที่เคยถูกกักขังไว้ในปลายพู่กันบัดนี้ได้ระเบิดออกเป็นสัญชาตญาณดิบเขาขยับกายเพียงชั่วพริบตาป

ความตึงเครียดของการสืบสวนจางลงแทนที่ด้วยกระแสไฟบางอย่างที่แล่นผ่านระหว่างคนสองคน รังสิมันต์ขยับเข้ามายืนซ้อนหลังเธอจนลมหายใจอุ่น ๆ ราดรดรินที่ต้นคอขาวระหง “เรามาตกลงกัน... ผมจะให้คุณเข้าถึงข้อมูลทั้งหมดที่ผมมี ส่วนคุณ... ต้องมาเป็น ‘สมอง’ คู่กับผมจนกว่าเราจะจับมันได้”เรมีหันกลับมาสบตาเขาอย่างช้า ๆ รอยยิ้มหวานเย้ายวนใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย“ตกลงค่ะ... แต่ในฐานะหุ้นส่วนที่เท่าเทียมกันนะคะ ไม่ใช่ผู้ช่วย และถ้าฉันพบว่าคุณตลบหลังฉันแม้แต่นิดเดียว... ฉันจะเปลี่ยนคุณให้เป็นรูปปั้นคลาสสิกรายต่อไปเอง”รังสิมันต์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเรียวของเธอขึ้นมาประทับจูบที่หลังมืออย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน “ด้วยความยินดีครับ... พาร์ทเนอร์ที่รักของผม”สัมผัสแผ่วเบาแต่เนิ่นนานจากริมฝีปากของรังสิมันต์ทำให้เรมีชะงักไปครู่หนึ่ง ความร้อนผ่าวแล่นปราดจากหลังมือขึ้นมาถึงหัวไหล่ แต่นักแสดงสาวผู้เจนสนามอย่างเธอไม่ยอมปล่อยให้ความหวั่นไหวปรากฏบนสีหน้าเธอยังคงนิ่งสนิท ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในตาของเขาราวกับจะค้นหาว่าภายใต้รอยจูบที่ดูเหมือนการให้เกียรตินี้ ซ่อนคำลวงหรือแผนการอะไรไว้กันแน่"จูบให้พร... หรือ