LOGIN"หนู..หนูขอจ่ายดอกเบี้ยเป็นเงินไม่ได้เหรอคะ?" ปาริฉัตรถามออกไป เธออยากจะมีหวังเพียงซักนิดที่เสี่ยหนุ่มจะเปลี่ยนใจแม้มันจะริบหรี่ก็ตามที
"ไม่ได้ เธอต้องจ่ายด้วยตัวเธอเท่านั้น" เสี่ยภาคินทร์ยังยืนยันคำเดิม ในเมื่อกวางน้อยหลุดเข้ามาในถ้ำเสือร้ายอย่างเขา มีเหรอที่เขาจะปล่อยให้หลุดมือไป "หนู..หนู ไม่.." ปาริฉัตรยืนอ้ำอึ้งพูดไม่ออก เรียบเรียงคำพูดไม่ได้ ความคิดภายในหัวตีกันยุ่งไปหมด เธอคิดไม่ตก สองมือเล็กกำกระโปรงแน่น หญิงสาวอยากได้ที่ดินคืนให้ตายายก็จริง แต่การที่ต้องมาเสียพรหมจรรย์ให้กับชายที่เธอไม่ได้รัก เธอทำใจไม่ได้ ปาริฉัตรหันไปมองชายอีกคนที่ยังยืนนิ่งเงียบ หมอกยังไม่ได้ออกไปไหนเพราะเสี่ยยังไม่ได้อนุญาต หญิงสาวหันไปมองหน้าหมอกเผื่อมือขวาเสี่ยจะพอมีวิธีช่วยเธอได้บ้าง แต่เธอก็ต้องพบสายตาเฉยชาที่หมอกมองมายังเธอ เรื่องลักษณะนี้เกิดขึ้นประจำจนลูกน้องอย่างเขารู้สึกชินชาไปเสียแล้ว ในเมื่อหาตัวช่วยไม่ได้ ปาริฉัตรกัดริมฝีปากแน่นอย่างครุ่นคิด หญิงสาวพยายามคิดทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ "หนูขอกลับไปคิดก่อนได้ไหมคะ?" หญิงสาวเอ่ยถามเสี่ยหนุ่มเบา มือที่กำกระโปรงสั่นระริก ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากล่างตามความเคยชินยามเจอเรื่องอย่างหวั่นใจ เสี่ยภาคินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หุ่นสูงใหญ่ล่ำบึกมีแต่กล้ามเนื้อแน่นดั่งพระเอกหนังเอวีเดินมายังหญิงสาวที่ตอนนี้เอาแต่ก้มหน้ามองพื้น ปาริฉัตรตัวสั่นมากขึ้นเมื่อเสี่ยหนุ่มโค้งตัวก้มหน้าลงมาเสมอกับหน้าเธอ เสี่ยหนุ่มยกมือใหญ่เชยคางเธอให้เงยหน้าขึ้นเพื่อให้เธอได้สบตากับเขา และนั่นยิ่งทำให้เธอกัดปากแน่นยิ่งกว่าเดิมจนปากอิ่มห้อเลือด "อย่ากัด เสียของหมด" เสี่ยหนุ่มออกแรงกดคางเธอเพื่อให้เธอคลายแรงกัดปากตัวเอง และทันใดนั้นปากหนาเขาฉกวูบประกบเข้าที่ปากอิ่มเธอรวดเร็วจนเธอที่ไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวเซไปข้างหลังเล็กน้อย เสี่ยหนุ่มเคลื่อนมือแกร่งไปโอบที่เอวคอดกิ่วของเธอแล้วกดร่างเธอให้ชิดติดกับหน้าท้องแข็งของเขา เสี่ยหนุ่มใช้ลิ้นหนาล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปากน้อย ตวัดลิ้นดูดกลืนเอาความหอมหวานในโพรงปากเธอรวดเร็ว "อืม" เสี่ยหนุ่มครางออกมาอย่างพอใจ ปากเธอหวานอย่างที่เขาคิด แถมกลิ่นตัวที่หอมอ่อน ๆ ไร้สารเคมีปนเปื้อนทำเอาเสี่ยหนุ่มแทบคลั่ง "อื้อ ปล่อยหนู!" ปาริฉัตรออกแรงผลักเสี่ยอย่างแรง แต่เสี่ยหนุ่มไม่สะเทือน เป็นเธอเองที่เซถลาออกมา "เสี่ยทำแบบนี้ทำไม?" หญิงสาวยกหลังมือปาดคราบน้ำลายที่ไหลเยิ้มตรงมุมปากออกอย่างแรง เสี่ยภาคินทร์ไม่ตอบ เขายืดตัวขึ้นตรง ร่างสูงใหญ่ข่มร่างบางเพรียวของเธอเล็กลงไปถนัดตา เสี่ยดึงกระเป๋าหนังสี่เหลี่ยมออกมาจากกระเป๋าหลังของกางเกงแล้วดึงเอากระดาษรูปทรงสี่เหลี่ยมแผ่นเล็กออกมายื่นให้เธอ หญิงสาวยื่นมือที่สั่นระริกออกไปรับกระดาษแผ่นนั้นจากมือใหญ่ "ถ้าตัดสินใจว่าจะนอนกับฉันให้โทรมาเบอร์นี้ แต่ถ้าไม่ ให้เก็บของออกไปภายในสองวัน ฉันให้เวลาเธอคิดแค่นี้ ออกไปได้แล้ว" พูดจบเสี่ยหนุ่มหันหลังกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม เขาหมุนเก้าอี้หันหลังให้เธอราวกับไม่ต้องการคุยต่อ "เชิญครับ" หมอกที่ยืนเงียบมานานเอ่ยบอกเธอ ปาริฉัตรจึงจำเป็นต้องเดินตามลูกน้องคนสนิทของเสี่ยหนุ่มออกมาอย่างกระวนกระวายใจ เสี่ยภาคินทร์ให้เวลาเธอเพียงน้อยนิด ณ ร้านอาหารที่ปาริฉัตรทำงานอยู่ เมื่อถึงเวลาเลิกงาน ผู้จัดการได้เรียกตัวเธอไว้เพื่อต้องการจะต่อว่าเธอที่หญิงสาวมาเข้างานสายในวันนี้ ผู้จัดการคนนี้ชอบทำตัวรุ่มร่ามกับบรรดาพนักงานสาวที่เขาเรียกไปตักเตือน ที่ผ่านมาเธอพยายามทำตัวดีไม่ให้ผิดกฎเพื่อที่จะได้ไม่ต้องอยู่สองต่อสองกับผู้จัดการหัวงู แต่วันนี้เธอเลี่ยงไม่ได้เพราะต้องไปหาเสี่ยภาคินทร์ในช่วงเช้าจนต้องมาเข้างานสาย เมื่อผู้จัดการหื่นไล่พนักงานคนอื่นกลับไปหมดแล้ว เขาเริ่มที่จะลูบไล้ถูกเนื้อต้องตัวเธอ "รู้ใช่ไหมว่าวันนี้เธอทำผิด" ผู้จัดการชีกอพูดขึ้นในขณะที่มือเอาแต่ลูบที่ต้นแขนเนียนนุ่มของเธอ "รู้ค่ะ หนูยอมโดนหักเงินค่ะ" ปาริฉัตรตอบพลางถอยหลังหนีให้ตัวเธอพ้นห่างจากมือผู้จัดการ "ถ้ายอมให้ฉันจูบ ฉันจะไม่หักเงินเธอนะแป้งหอม" ผู้จัดการเดินเข้ามาหาแล้วกอดตัวเธอไว้แน่น เขาก้มหน้าเข้ามาใกล้หมายจะจูบเธอตามที่พูด ปาริฉัตรรีบยกมือดันไหล่ของผู้จัดการทันควันแล้วพยายามพลางเบี่ยงตัวหนีปากอันน่าขยะแขยงของเขาที่เอาแต่ยื่นเข้ามาหาใบหน้าเธอ "ไม่! ปล่อยหนู ช่วยด้วย!" ปาริฉัตรดิ้นขัดขืนพยายามแกะแขนผู้จัดการออกจากเอวเล็กแล้วร้องขอความช่วยเหลือดังลั่นร้าน .....................หมอหนุ่มใช้เวลาไม่นานในการจัดการชำระคราบเหงื่อไคลและน้ำคาวทั้งของตัวเองและหญิงสาว จะให้เสียเวลาอาบน้ำนานได้อย่างไรก็ในเมื่อลำท่อนของเขาพร้อมที่จะออกรบอีกรอบ หลังจากที่ซับหยดน้ำออกจากตัวแล้วเขาก็รีบอุ้มคนตัวนิ่มมายังเตียงกว้างทันที “จะทำอีกจริง ๆ เหรอคะ รอบเดียวก็พอแล้วมั้ง” แก้มใสพูดขึ้นขณะที่ขยับถอยหลังไปกลางเตียง มือน้อยดึงชายผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยของตัวเองเพราะรู้สึกหนาวเย็นจากไอเครื่องปรับอากาศ “บอกแล้วว่าคืนนี้พี่ต้องเอาให้คุ้ม ถ่างขาหน่อยสิครับ” หมอชวิณเอ่ยเสียงนุ่มน่าฟังน่าคล้อยตาม ร่างใหญ่คลานเข้ามาแทรกยังหว่างขาเรียวใช้มือใหญ่จับเข่าเล็กแบะออกจนสุด ขยับสะโพกเข้าไปให้ปลายบานหัวเห็ดเข้าไปใกล้กับร่องแดงช้ำ “อีกรอบเดียวได้ไหมคะ หนูเหนื่อย..” แก้มใสต่อรอง ดวงตาสั่นไหวระริกในตอนที่ก้มมองปลายบานสีแดงถูอยู่กับปากทางรัก “แต่พี่ไม่เหนื่อย” พูดจบก็กระแทกสะโพกอัดความใหญ่โตเข้ามาจนสุดความยาว “อ๊า!” “อ๊ะ พะ..พอแล้ว หนูไม่ไหว..แล้ว” แก้มใสที่อยู่ในท่าคว่ำหน้าอยู่กับหมอนใบใหญ่พูดขึ้นโดยที่สะโพกของเธอถูกยกสูงโดยฝีมือของคนด้านหลัง เธอโดนคนตัวโตจับพลิกคว่ำพลิกหงายมามากกว่าสามชั่วโมงแ
"ตรงนี้มันแฉะหมดแล้วนะ" หมอชวิณพูดขึ้นในตอนที่มือหนาลูบไปมาอยู่เป้ากางเกงสีขาวของภรรยาสาวโดยที่ริมฝีปากยังคงติดอยู่กับยอดไตแข็ง ลมหายใจอุ่นยามเขาเอื้อนเอ่ยมากระทบที่เนื้อเปียกชื้นทำเอาเธอถึงกับขนลุกซู่ หมอหนุ่มหงายฝ่ามือแล้วสอดเข้าไปในขอบกางเกงในตัวจิ๋วของภรรยา สะกิดติ่งเนื้อกลางกลีบอูมเพียงนิดร่างบางก็สั่นสะท้านผวาเข้ากอดศีรษะเขาแน่น จนใบหน้าของเขาจมเข้าไปในอกอวบนุ่มนิ่ม "อื้อ!" แก้มใสกัดเม้มปากแน่นเมื่อคนตัวโตส่งสองนิ้วเข้ามาในร่องเนื้อ มือน้อยออกแรงขยุ้มผมสั้นของหมอหนุ่มเมื่อเขาเริ่มชักนิ้วเข้าออกโพรงนิ่ม ขยับเรียวขาออกจากกันเพื่อให้นิ้วของเขาได้เข้ามาสร้างความเสียงซาบซ่าให้ตัวเองได้ง่ายขึ้น หมอชวิณขืนตัวยืดตัวขึ้นเมื่อเห็นว่าตัวเองใกล้ขาดใจตายจากแรงกดของหญิงสาว ริมฝีปากบางฉกวูบเข้าที่ปากน้อยที่กำลังเผยอคราง แทรกลิ้นหนาเข้าไปกวาดเอาความหอมหวานจากโพรงปากน้อย ตวัดลิ้นหยอกล้อกับลิ้นน้อยขณะที่ด้านล่างก็ออกแรงกระตุกข้อมือบดปลายนิ้วเข้าที่ปุ่มกระสันด้านในโพรงร้อนจนร่างบางเกร็งสะท้านไปทั้งตัว เสียงฝ่ามือยามเขากระแทกเข้าใส่ร่องแดงเปียกแฉะดังออกมาให้ทั้งคู่ได้ยิน "อื้อ!" แก้มใสกรีดร้องใ
ติ๊ง! "ขอบคุณนะคะ" แก้มใสที่ได้ยินเสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงเอ่ยขอบคุณ ละสายตาจากลูกน้อยในอกหันไปยิ้มหวานปานน้ำผึ้งผสมยาพิษให้แก่ผู้จ่ายเงินค่าเจ็บคลอดลูก รอยยิ้มนั้นทำให้หมอหนุ่มถึงกับขนลุกซู่ จากนั้นแก้มใสก็หันกลับไปค่อย ๆ ดึงเต้านมออกจากปากลูกน้อยเมื่อเห็นว่าเด็กชายนั้นได้หลับไปแล้วจึงค่อย ๆ ขยับตัวออกห่างอย่างระวังเพราะกลัวว่าการขยับเขยื้อนจะรบกวนการหลับนอนของลูกชาย "มา พี่อุ้มลูกไปนอนเปลเอง" หมอชวิณพูดขึ้นพลางคลานขึ้นมาบนเตียงแล้วช้อนตัวลูกชายขึ้นอย่างทะนุถนอม ร่างสูงถอยหลังกลับลงจากเตียงไปแล้ววางลูกชายลงในเปลเด็กที่อยู่ข้างเตียงใหญ่ "ทำไมไม่ให้ลูกนอนบนนี้ล่ะคะ?" แก้มใสพูดขึ้นขณะที่ชะเง้อมองดูลูกน้อยว่าพ่อของเขาได้ห่มผ้าให้เรียบร้อยดีหรือเปล่า "เห็นทีว่า คืนนี้คงให้ลูกนอนบนเตียงกับเราไม่ได้" หมอหนุ่มเอ่ยขณะที่เดินอ้อมเตียงไปฝั่งที่เมียรักนอนอยู่ ร่างใหญ่คลานขึ้นไปคร่อมร่างเล็กกักตัวเธอเอาไว้ใต้ร่าง "ทะ..ทำไมคะ?" แก้มใสถึงกับพูดตะกุกตะกักเมื่อได้จ้องมองกล้ามเนื้อแน่นหนั่นของสามี การที่ทั้งคู่อยู่ในท่านี้ทำให้เธอนึกไปถึงตอนร่วมรั
ห้าสัปดาห์ผ่านไป คุณแม่ลูกอ่อนกำลังนอนตะแคงข้างอยู่บนเตียงใหญ่ ในอ้อมอกของเธอนั้นมีทารกตัวอ้วนจ้ำม่ำกำลังดูดดุนสูบน้ำนมจากอกเต่งตึงของแม่อย่างเอร็ดอร่อย หนูน้อยชานนท์ตอนนี้อายุได้เดือนกว่าแล้ว เขาเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายไม่ค่อยงอแง พอได้กินนมอิ่มท้องก็จะหลับปุ๋ยทันทีแก้มใสจึงไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไร เพียงแต่ว่าในตอนกลางคืนเธอต้องตื่นมาให้นมทุก ๆ 2-3 ชั่วโมงจึงมีอาการง่วงหนาวหาวนอนในตอนกลางวัน โชคดีที่มีแม่บ้านคอยทำงานบ้านอยู่แล้วเธอจึงไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง แค่คอยดูแลลูกและได้งีบหลับพร้อมกับลูกในตอนที่นอนให้นมลูก หน้าตาของเธอจึงอิ่มเอิบไม่ทรุดโทรมเหมือนแม่ลูกอ่อนที่ส่วนใหญ่ต้องทำงานบ้านเองสารพัด แกรก.. "กลับมาแล้วเหรอคะ?" แก้มใสเอ่ยทักผู้ที่เปิดประตูห้องนอนเข้ามา เธอเงยหน้าไปส่งยิ้มหวานให้สามีรูปหล่อเพียงนิดจากนั้นก็ก้มลงมองลูกน้อยที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะดื่มนมอิ่ม มือน้อยของเธอมีผ้าขนหนูผืนเล็กปิดไว้ที่จุกไตยอดอกใหญ่ข้างที่ทารกไม่ได้ดูดกินเพื่อคอยซับน้ำนมที่ไหลในตอนที่เต้านมคัดจากการที่โดนลูกน้อยดูดกระตุ้นอีกข้าง "เลี้ยงลูกเหนื่อยไหมวันนี้?" หมอชวิณถามผู้เป็นภรรยาอย่างห่วงใย แทนที่หญิ
เวลาผ่านไปประมาณสี่ชั่วโมง นายแพทย์ชรัญและคุณพิมลภาได้พากายกลับบ้านไปแล้ว เพราะเห็นว่าแก้มใสยังไม่คลอด ถ้าอยู่ต่อก็ไม่รู้ว่าหญิงสาวจะคลอดเมื่อไหร่ พวกท่านจึงจำเป็นต้องกลับไปพักผ่อน ไม่เช่นนั้นการพักผ่อนน้อยอาจจะทำให้ไม่สบายได้ แก้มใสถูกพาเข้าห้องคลอดเพราะหมอน้ำตรวจดูแล้วว่าได้เวลาที่เด็กน้อยจะออกมาสู่ภายนอกแล้ว โดยที่หมอชวิณได้ตามติดไปให้กำลังใจภรรยาสาวในห้องคลอดด้วย "ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่ตรงนี้" หมอชวิณบอกแก่คนที่นอนหน้าซีดเหงื่อเต็มหน้าบนขาหยั่งเพื่อที่จะทำการคลอดโดยมีผ้ากั้นระหว่างครึ่งบนและครึ่งล่างของตัวเธอไว้ หมอหนุ่มเลื่อนมือหนาไปลูบเหงื่อที่ไรผมด้วยอาการสั่นเทาจนคุมไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าคนที่กลัวนั้นเป็นเขาหรือเธอกันแน่ เพราะตอนนี้แก้มใสไม่มีความกลัวอยู่แม้แต่นิดเพราะความเจ็บปวดทรมานอยากจะคลอดลูกนั้นมีมากกว่าความกลัวการคลอดหลายเท่าตัวนัก "ถ้ามีลมเบ่งก็เบ่งเลยนะคะ หมอคอยช่วยอยู่แล้วค่ะ" เสียงหมอน้ำเอ่ยคำแนะขึ้นจากอีกฝั่งหนึ่งของผ้า อุแว้! อุแว้! ไม่นานก็มีเสียงทารกแผดเสียงร้องลั่นห้องคลอด เสียงนั้นมาพร้อมกับการหายจากอาการเจ็บปวดของผู้เป็นแม่และความโล่งใจของผู้เป็นพ่อ "น้อง
ณ โรงพยาบาลC เนื่องว่าวันนี้เป็นวันหยุด การสัญจรบนถนนจึงไม่แออัด อิฐใช้เวลาไม่นานก็พาคนทั้งห้ามาถึงยังหน้าโรงพยาบาล เมื่อรถตู้ยี่ห้อหรูจอดสนิทแล้ว บุรุษพยาบาลก็ดันรถเข็นมารอรับถึงประตูรถ "สวัสดีค่ะท่าน" หมอน้ำยกมือขึ้นพนมไหว้เมื่อเหลือบไปเห็นนายแพทย์ชรัญที่กำลังจะลงมาจากที่นั่งโดยสารตอนหลังในขณะที่บุรุษพยาบาลนั้นกำลังช่วยหมอชวิณในการให้แก้มใสนั่งบนรถเข็น และได้ทำความเคารพแก่คุณพิมลภาด้วยอีกคน "อือ..ไปดูลูกสะใภ้ผมก่อน เจ็บท้องมาตลอดทางเลย" นายแพทย์ใหญ่สั่งการด้วยตัวเองด้วยน้ำเสียงเร่งรีบทำให้หมอน้ำต้องรีบหันไปสั่งให้บุรุษพยาบาลเข็นรถพาคนท้องแก่เข้าไปด้านใน โดยที่มีหมอน้ำและหมอชวิณเดินตามไปติด ๆ หน้าห้องคลอด "เดี๋ยว ๆ นายจะไปไหน?" หมอน้ำจับที่ท่อนแขนของหมอชวิณเมื่อเห็นว่าหมอหนุ่มจะตามบุรุษพยาบาลที่เข็นรถพาแก้มใสเข้าไปด้านในห้องคลอด "จะเข้าไปดูเมียฉันน่ะสิ" หมอชวิณตอบหมอน้ำพลางมองตามหลังภรรยาไป "จะบ้าหรือไง จะเข้าไปชุดนี้ได้ยังไง ไปเปลี่ยนชุดก่อนสิ" หมอน้ำเตือนสติเพื่อน นี่เพื่อนเธอตื่นเต้นจนลืมไปแล้วเหรอไงว่าห้องคลอดที่ต้องการความสะอาด จะใส่ชุดที่มีแต่ฝุ่นละอองสกปรกเข้าไปได้อย่
"อืม" เสียงครางทุ้มดังขึ้นในลำคอเมื่อลิ้นน้อยของคนใต้ร่างตวัดเกี่ยวลิ้นตอบจูบของเขาอย่างเงอะ ๆ งะ ๆ รู้สึกพอใจที่เธอเริ่มที่จะโต้ตอบการร่วมรัก นิ้วยาวเร่งสะกิดยอดไตแข็งที่อยู่ด้านบนก้อนเนื้ออวบหยุ่นมือเพื่อดึงให้อารมณ์สวาทของหญิงสาวพุ่งสูงขึ้นยิ่งกว่าเดิมพร้อมทั้งป้อนรสจูบที่หนักหน่วงไปให้ ความหอม
เช้าวันรุ่งขึ้น ผู้จัดการหื่นคนนั้นโทรมาหาปาริฉัตรแต่เช้าเพื่อบอกว่าต้องการไล่เธอออก วันนี้หญิงสาวจึงได้อยู่บ้านกับตายายทั้งวัน และเธอก็เห็นว่าทั้งคู่นั้นต่างพากันทำหน้าเครียดกันและรับประทานข้าวได้น้อยกันมาก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงจะล้มป่วยกันแน่ ๆ ปาริฉัตรรู้สึกโมโหพี่ชายเธอมากที่เป็นคนอกตัญญูทำกับตา
ทางฝั่งของเสี่ยภาคินทร์ เมื่อเขาไล่แม่กวางน้อยไปแล้ว แต่เขายังมีอารมณ์ที่อยากจะปลดปล่อย เสี่ยหนุ่มจึงเรียกคู่ขาประจำซึ่งเป็นหนึ่งเด็กในสต๊อกเขาให้ขึ้นมาหา เขาร่วมรักกับเธอจนเสร็จสุขสม แต่ยังไม่สามารถดับอารมณ์ที่กระหายอยากในตัวแม่กวางน้อยได้ เสี่ยหนุ่มไม่อาจลืมกลิ่นหอมรสหวานที่ออกมาจากตัวปาริฉัตรไ
ไม่นานหมอกก็ขึ้นมาที่ห้องทำงานใหญ่ตามคำสั่งของเสี่ยภาคินทร์ ในมือเขานั้นมีไอแพดที่เอาไว้สั่งงานติดมาด้วย "มีตำแหน่งงานไหนว่างบ้าง?" เสี่ยหนุ่มถามลูกน้องคนสนิททันทีที่เห็นหน้า หมอกรีบกดปลดล็อคไอแพดในมือเพื่อดูตำแหน่งงานที่เสี่ยหนุ่มถามถึง แต่ยังไม่ทันที่หมอกจะตอบอะไร เสี่ยภาคินทร์ก็หันไปหาปาริฉ







