6. รับข้อเสนอ

เช้าวันรุ่งขึ้น ผู้จัดการหื่นคนนั้นโทรมาหาปาริฉัตรแต่เช้าเพื่อบอกว่าต้องการไล่เธอออก วันนี้หญิงสาวจึงได้อยู่บ้านกับตายายทั้งวัน และเธอก็เห็นว่าทั้งคู่นั้นต่างพากันทำหน้าเครียดกันและรับประทานข้าวได้น้อยกันมาก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงจะล้มป่วยกันแน่ ๆ ปาริฉัตรรู้สึกโมโหพี่ชายเธอมากที่เป็นคนอกตัญญูทำกับตายายได้ลงคอ ทั้ง ๆ ที่ตาแสงกับยายเอมนั้นเป็นผู้มีพระคุณเลี้ยงพวกเธอมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ

ปาริฉัตรขึ้นมาบนห้องเพื่อนั่งคิดทบทวนข้อเสนอของเสี่ยภาคินทร์ หรือว่าเธอจะต้องทำแบบนั้นจริง ๆ หญิงสาวรู้สึกกลัวแต่ก็รู้สึกสงสารตายายมากกว่า ปาริฉัตรคิดว่าเธอต้องรับผิดชอบในสิ่งที่พี่ชายเธอก่อเอาไว้ คิดได้ดังนั้น หญิงสาวรีบลุกไปค้นกระเป๋าเพื่อหานามบัตรของเสี่ยหนุ่ม เมื่อเจอแล้วหญิงสาวกดเบอร์ที่ปรากฎในนั้นแล้วโทรออก

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

'ฮัลโหล' รอไม่นานก็ได้ยินเสียงดุดันจากทางปลายสาย

"...." จู่ ๆ ก็มีก้อนกลมวิ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอทำให้ปาริฉัตรไม่มีเสียงที่จะเอื้อนเอ่ยออกไป

'โทรมาแล้วไม่พูด จะโทรมาทำไมวะ’ เสียงดุเข้มของเสี่ยภาคินทร์ตะคอกขึ้นอย่างโมโห

"สะ..เสี่ย หนูเอง" ปาริฉัตรค่อยๆพูดออกไป หญิงสาวตกใจที่โดนเขาตะคอกใส่ และเสียงนี้ก็ทำให้เสี่ยหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก เขาจำเสียงแม่กวางน้อยของเขาได้

'มีอะไร' เสี่ยหนุ่มถามกลับมา รู้ทั้งรู้ว่าเธอของเขาโทรหาเพราะเรื่องอะไร

"หนูโทรมาเพราะข้อเสนอนั่น" ปาริฉัตรพูดออกไป

'มีเวลาพรุ่งนี้อีกวัน ไม่คิดก่อนเหรอ?'

"ไม่ค่ะ หนูให้คำตอบวันนี้ แต่ว่า หนูอยากขอความเมตตาจากเสี่ย"

'มาหาฉันที่คาสิโนแล้วค่อยคุยกัน'

ติ๊ด!

เสี่ยภาคินทร์กดวางสายทั้งที่เธอยังไม่ได้คุยกับเขาให้รู้เรื่อง ปาริฉัตรจึงรีบแต่งตัวเพื่อไปหาเสี่ยหนุ่มที่คาสิโนตามคำสั่ง เธอบอกกับผู้เป็นตาว่าจะไปหางานใหม่ทำซึ่งตาแสงก็ไม่สงสัยอะไร

ณ คาสิโนใหญ่

เมื่อปาริฉัตรเดินทางมาถึง การ์ดคนเดิมหลีกทางให้เธอทันที เสี่ยภาคินทร์คงสั่งไว้ หญิงสาวเดินเข้าไปข้างในอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ มือเล็กกอดกระเป๋าแนบอกไว้แน่น ผู้คนที่นี่ยังเยอะเหมือนเดิม เธอเดินเบียดผู้คนจนขึ้นไปถึงชั้นบนได้ ชั้นบนสุดนี้เงียบช่างเงียบเหงาต่างจากสามชั้นล่างเพราะยังไม่ได้เวลาผับเปิด มีเพียงพนักงานทำความสะอาดสามคนกำลังทำความสะอาดพื้นอยู่

ปาริฉัตรเดินมาจนถึงห้องทำงานของเสี่ยภาคินทร์ หญิงสาวสูดหายใจเรียกความกล้าแล้วจึงยกมือเล็กเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา" เสียงทุ้มเข้มของเสี่ยภาคินทร์ดังออกมาจากด้านในเป็นการอนุญาต

“สวัสดีค่ะ” ปาริฉัตรยกมือพนมไหว้พลางพาร่างเล็กเข้าไปและหยุดเมื่อถึงกลางห้องทำงานใหญ่

"จะขอความเมตตาอะไรจากฉัน?" เสี่ยหนุ่มเงยหน้ามองด้วยสายตาคมดุ เอ่ยถามหญิงสาวในสิ่งที่เธอบอกกับเขาผ่านทางโทรศัพท์เมื่อชั่วโมงที่แล้ว

"เอ่อ วันนี้หนูโดนไล่ออกเพราะเหตุการณ์เมื่อคืน ตอนนี้หนูเลยตกงาน หนูเลยอยากของานเสี่ยทำ งานอะไรก็ได้ขอแค่ได้เงิน หนูจะได้มีเงินใช้คืนเสี่ย ส่วนเรื่องข้อเสนอ หนูตกลงค่ะ" ปาริฉัตรพูดออกมายืดยาว เมื่อพูดความต้องการของตัวเองจบแล้วเธอก็พ่นลมหายใจออกทางปากดังอย่างโล่งใจ ดวงตากลมโตมองไปที่เสี่ยหนุ่มเขม็ง ตั้งใจรอคำตอบว่าเสี่ยจะให้เธอทำงานที่นี่หรือเปล่า ส่วนข้อเสนอนั่นเธอคิดมาดีแล้ว เธอไม่อยากให้ตากับยายต้องทุกข์ใจไปมากกว่านี้

"แค่นี้? แค่ของานทำ?" เสี่ยภาคินทร์เลิกคิ้วถามให้แน่ใจ เขาคิดว่าเธออยากได้เงินพิเศษเสียอีก

"ค่ะ หนูอยากได้เงินค่ะ ถ้าให้หนูหางานเอง น่าจะอีกนานกว่าจะได้งานใหม่ หนูเลยขอความเมตตาจากเสี่ย พอจะมีงานให้หนูทำบ้างไหมคะ?" ปาริฉัตรบอกเจตนาของเธอกับเสี่ยหนุ่มเข้าใจ เธอไม่อยากเสียเวลาไปหางานเอง ถ้าเธอได้งานเร็วก็แสดงว่าเธอจะได้เงินเร็ว และเมื่อได้เงินเร็วเธอก็มีโอกาสชดใช้เงินให้เสี่ยหมดเร็วขึ้น นั่นคือสิ่งที่หญิงสาวคิด

"ได้ เธอนั่งรอตรงนั้นก่อน" เสี่ยหนุ่มตอบตกลง มือหนาคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานแล้วกดโทรออก

"ขึ้นมาหากูหน่อย" พูดจบเสี่ยภาคินทร์ก็วางสายกดวางทันที เขานั่งหรี่ตามองไปยังหญิงสาวที่กำลังมองสำรวจไปรอบห้องทำงานของเขาอย่างไม่ได้ระแวดระวังตัว ถ้าแม่กวางน้อยของเขาทำงานที่นี่ เขาก็จะได้เรียกหาเธอได้ง่ายขึ้น เสี่ยหนุ่มคิดแล้วกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

..........................