Masukเช้าวันรุ่งขึ้น ผู้จัดการหื่นคนนั้นโทรมาหาปาริฉัตรแต่เช้าเพื่อบอกว่าต้องการไล่เธอออก วันนี้หญิงสาวจึงได้อยู่บ้านกับตายายทั้งวัน และเธอก็เห็นว่าทั้งคู่นั้นต่างพากันทำหน้าเครียดกันและรับประทานข้าวได้น้อยกันมาก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงจะล้มป่วยกันแน่ ๆ ปาริฉัตรรู้สึกโมโหพี่ชายเธอมากที่เป็นคนอกตัญญูทำกับตายายได้ลงคอ ทั้ง ๆ ที่ตาแสงกับยายเอมนั้นเป็นผู้มีพระคุณเลี้ยงพวกเธอมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ
ปาริฉัตรขึ้นมาบนห้องเพื่อนั่งคิดทบทวนข้อเสนอของเสี่ยภาคินทร์ หรือว่าเธอจะต้องทำแบบนั้นจริง ๆ หญิงสาวรู้สึกกลัวแต่ก็รู้สึกสงสารตายายมากกว่า ปาริฉัตรคิดว่าเธอต้องรับผิดชอบในสิ่งที่พี่ชายเธอก่อเอาไว้ คิดได้ดังนั้น หญิงสาวรีบลุกไปค้นกระเป๋าเพื่อหานามบัตรของเสี่ยหนุ่ม เมื่อเจอแล้วหญิงสาวกดเบอร์ที่ปรากฎในนั้นแล้วโทรออก ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด 'ฮัลโหล' รอไม่นานก็ได้ยินเสียงดุดันจากทางปลายสาย "...." จู่ ๆ ก็มีก้อนกลมวิ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอทำให้ปาริฉัตรไม่มีเสียงที่จะเอื้อนเอ่ยออกไป 'โทรมาแล้วไม่พูด จะโทรมาทำไมวะ’ เสียงดุเข้มของเสี่ยภาคินทร์ตะคอกขึ้นอย่างโมโห "สะ..เสี่ย หนูเอง" ปาริฉัตรค่อยๆพูดออกไป หญิงสาวตกใจที่โดนเขาตะคอกใส่ และเสียงนี้ก็ทำให้เสี่ยหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก เขาจำเสียงแม่กวางน้อยของเขาได้ 'มีอะไร' เสี่ยหนุ่มถามกลับมา รู้ทั้งรู้ว่าเธอของเขาโทรหาเพราะเรื่องอะไร "หนูโทรมาเพราะข้อเสนอนั่น" ปาริฉัตรพูดออกไป 'มีเวลาพรุ่งนี้อีกวัน ไม่คิดก่อนเหรอ?' "ไม่ค่ะ หนูให้คำตอบวันนี้ แต่ว่า หนูอยากขอความเมตตาจากเสี่ย" 'มาหาฉันที่คาสิโนแล้วค่อยคุยกัน' ติ๊ด! เสี่ยภาคินทร์กดวางสายทั้งที่เธอยังไม่ได้คุยกับเขาให้รู้เรื่อง ปาริฉัตรจึงรีบแต่งตัวเพื่อไปหาเสี่ยหนุ่มที่คาสิโนตามคำสั่ง เธอบอกกับผู้เป็นตาว่าจะไปหางานใหม่ทำซึ่งตาแสงก็ไม่สงสัยอะไร ณ คาสิโนใหญ่ เมื่อปาริฉัตรเดินทางมาถึง การ์ดคนเดิมหลีกทางให้เธอทันที เสี่ยภาคินทร์คงสั่งไว้ หญิงสาวเดินเข้าไปข้างในอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ มือเล็กกอดกระเป๋าแนบอกไว้แน่น ผู้คนที่นี่ยังเยอะเหมือนเดิม เธอเดินเบียดผู้คนจนขึ้นไปถึงชั้นบนได้ ชั้นบนสุดนี้เงียบช่างเงียบเหงาต่างจากสามชั้นล่างเพราะยังไม่ได้เวลาผับเปิด มีเพียงพนักงานทำความสะอาดสามคนกำลังทำความสะอาดพื้นอยู่ ปาริฉัตรเดินมาจนถึงห้องทำงานของเสี่ยภาคินทร์ หญิงสาวสูดหายใจเรียกความกล้าแล้วจึงยกมือเล็กเคาะประตู ก๊อก ก๊อก "เข้ามา" เสียงทุ้มเข้มของเสี่ยภาคินทร์ดังออกมาจากด้านในเป็นการอนุญาต “สวัสดีค่ะ” ปาริฉัตรยกมือพนมไหว้พลางพาร่างเล็กเข้าไปและหยุดเมื่อถึงกลางห้องทำงานใหญ่ "จะขอความเมตตาอะไรจากฉัน?" เสี่ยหนุ่มเงยหน้ามองด้วยสายตาคมดุ เอ่ยถามหญิงสาวในสิ่งที่เธอบอกกับเขาผ่านทางโทรศัพท์เมื่อชั่วโมงที่แล้ว "เอ่อ วันนี้หนูโดนไล่ออกเพราะเหตุการณ์เมื่อคืน ตอนนี้หนูเลยตกงาน หนูเลยอยากของานเสี่ยทำ งานอะไรก็ได้ขอแค่ได้เงิน หนูจะได้มีเงินใช้คืนเสี่ย ส่วนเรื่องข้อเสนอ หนูตกลงค่ะ" ปาริฉัตรพูดออกมายืดยาว เมื่อพูดความต้องการของตัวเองจบแล้วเธอก็พ่นลมหายใจออกทางปากดังอย่างโล่งใจ ดวงตากลมโตมองไปที่เสี่ยหนุ่มเขม็ง ตั้งใจรอคำตอบว่าเสี่ยจะให้เธอทำงานที่นี่หรือเปล่า ส่วนข้อเสนอนั่นเธอคิดมาดีแล้ว เธอไม่อยากให้ตากับยายต้องทุกข์ใจไปมากกว่านี้ "แค่นี้? แค่ของานทำ?" เสี่ยภาคินทร์เลิกคิ้วถามให้แน่ใจ เขาคิดว่าเธออยากได้เงินพิเศษเสียอีก "ค่ะ หนูอยากได้เงินค่ะ ถ้าให้หนูหางานเอง น่าจะอีกนานกว่าจะได้งานใหม่ หนูเลยขอความเมตตาจากเสี่ย พอจะมีงานให้หนูทำบ้างไหมคะ?" ปาริฉัตรบอกเจตนาของเธอกับเสี่ยหนุ่มเข้าใจ เธอไม่อยากเสียเวลาไปหางานเอง ถ้าเธอได้งานเร็วก็แสดงว่าเธอจะได้เงินเร็ว และเมื่อได้เงินเร็วเธอก็มีโอกาสชดใช้เงินให้เสี่ยหมดเร็วขึ้น นั่นคือสิ่งที่หญิงสาวคิด "ได้ เธอนั่งรอตรงนั้นก่อน" เสี่ยหนุ่มตอบตกลง มือหนาคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานแล้วกดโทรออก "ขึ้นมาหากูหน่อย" พูดจบเสี่ยภาคินทร์ก็วางสายกดวางทันที เขานั่งหรี่ตามองไปยังหญิงสาวที่กำลังมองสำรวจไปรอบห้องทำงานของเขาอย่างไม่ได้ระแวดระวังตัว ถ้าแม่กวางน้อยของเขาทำงานที่นี่ เขาก็จะได้เรียกหาเธอได้ง่ายขึ้น เสี่ยหนุ่มคิดแล้วกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ..........................หมอหนุ่มใช้เวลาไม่นานในการจัดการชำระคราบเหงื่อไคลและน้ำคาวทั้งของตัวเองและหญิงสาว จะให้เสียเวลาอาบน้ำนานได้อย่างไรก็ในเมื่อลำท่อนของเขาพร้อมที่จะออกรบอีกรอบ หลังจากที่ซับหยดน้ำออกจากตัวแล้วเขาก็รีบอุ้มคนตัวนิ่มมายังเตียงกว้างทันที “จะทำอีกจริง ๆ เหรอคะ รอบเดียวก็พอแล้วมั้ง” แก้มใสพูดขึ้นขณะที่ขยับถอยหลังไปกลางเตียง มือน้อยดึงชายผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยของตัวเองเพราะรู้สึกหนาวเย็นจากไอเครื่องปรับอากาศ “บอกแล้วว่าคืนนี้พี่ต้องเอาให้คุ้ม ถ่างขาหน่อยสิครับ” หมอชวิณเอ่ยเสียงนุ่มน่าฟังน่าคล้อยตาม ร่างใหญ่คลานเข้ามาแทรกยังหว่างขาเรียวใช้มือใหญ่จับเข่าเล็กแบะออกจนสุด ขยับสะโพกเข้าไปให้ปลายบานหัวเห็ดเข้าไปใกล้กับร่องแดงช้ำ “อีกรอบเดียวได้ไหมคะ หนูเหนื่อย..” แก้มใสต่อรอง ดวงตาสั่นไหวระริกในตอนที่ก้มมองปลายบานสีแดงถูอยู่กับปากทางรัก “แต่พี่ไม่เหนื่อย” พูดจบก็กระแทกสะโพกอัดความใหญ่โตเข้ามาจนสุดความยาว “อ๊า!” “อ๊ะ พะ..พอแล้ว หนูไม่ไหว..แล้ว” แก้มใสที่อยู่ในท่าคว่ำหน้าอยู่กับหมอนใบใหญ่พูดขึ้นโดยที่สะโพกของเธอถูกยกสูงโดยฝีมือของคนด้านหลัง เธอโดนคนตัวโตจับพลิกคว่ำพลิกหงายมามากกว่าสามชั่วโมงแ
"ตรงนี้มันแฉะหมดแล้วนะ" หมอชวิณพูดขึ้นในตอนที่มือหนาลูบไปมาอยู่เป้ากางเกงสีขาวของภรรยาสาวโดยที่ริมฝีปากยังคงติดอยู่กับยอดไตแข็ง ลมหายใจอุ่นยามเขาเอื้อนเอ่ยมากระทบที่เนื้อเปียกชื้นทำเอาเธอถึงกับขนลุกซู่ หมอหนุ่มหงายฝ่ามือแล้วสอดเข้าไปในขอบกางเกงในตัวจิ๋วของภรรยา สะกิดติ่งเนื้อกลางกลีบอูมเพียงนิดร่างบางก็สั่นสะท้านผวาเข้ากอดศีรษะเขาแน่น จนใบหน้าของเขาจมเข้าไปในอกอวบนุ่มนิ่ม "อื้อ!" แก้มใสกัดเม้มปากแน่นเมื่อคนตัวโตส่งสองนิ้วเข้ามาในร่องเนื้อ มือน้อยออกแรงขยุ้มผมสั้นของหมอหนุ่มเมื่อเขาเริ่มชักนิ้วเข้าออกโพรงนิ่ม ขยับเรียวขาออกจากกันเพื่อให้นิ้วของเขาได้เข้ามาสร้างความเสียงซาบซ่าให้ตัวเองได้ง่ายขึ้น หมอชวิณขืนตัวยืดตัวขึ้นเมื่อเห็นว่าตัวเองใกล้ขาดใจตายจากแรงกดของหญิงสาว ริมฝีปากบางฉกวูบเข้าที่ปากน้อยที่กำลังเผยอคราง แทรกลิ้นหนาเข้าไปกวาดเอาความหอมหวานจากโพรงปากน้อย ตวัดลิ้นหยอกล้อกับลิ้นน้อยขณะที่ด้านล่างก็ออกแรงกระตุกข้อมือบดปลายนิ้วเข้าที่ปุ่มกระสันด้านในโพรงร้อนจนร่างบางเกร็งสะท้านไปทั้งตัว เสียงฝ่ามือยามเขากระแทกเข้าใส่ร่องแดงเปียกแฉะดังออกมาให้ทั้งคู่ได้ยิน "อื้อ!" แก้มใสกรีดร้องใ
ติ๊ง! "ขอบคุณนะคะ" แก้มใสที่ได้ยินเสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงเอ่ยขอบคุณ ละสายตาจากลูกน้อยในอกหันไปยิ้มหวานปานน้ำผึ้งผสมยาพิษให้แก่ผู้จ่ายเงินค่าเจ็บคลอดลูก รอยยิ้มนั้นทำให้หมอหนุ่มถึงกับขนลุกซู่ จากนั้นแก้มใสก็หันกลับไปค่อย ๆ ดึงเต้านมออกจากปากลูกน้อยเมื่อเห็นว่าเด็กชายนั้นได้หลับไปแล้วจึงค่อย ๆ ขยับตัวออกห่างอย่างระวังเพราะกลัวว่าการขยับเขยื้อนจะรบกวนการหลับนอนของลูกชาย "มา พี่อุ้มลูกไปนอนเปลเอง" หมอชวิณพูดขึ้นพลางคลานขึ้นมาบนเตียงแล้วช้อนตัวลูกชายขึ้นอย่างทะนุถนอม ร่างสูงถอยหลังกลับลงจากเตียงไปแล้ววางลูกชายลงในเปลเด็กที่อยู่ข้างเตียงใหญ่ "ทำไมไม่ให้ลูกนอนบนนี้ล่ะคะ?" แก้มใสพูดขึ้นขณะที่ชะเง้อมองดูลูกน้อยว่าพ่อของเขาได้ห่มผ้าให้เรียบร้อยดีหรือเปล่า "เห็นทีว่า คืนนี้คงให้ลูกนอนบนเตียงกับเราไม่ได้" หมอหนุ่มเอ่ยขณะที่เดินอ้อมเตียงไปฝั่งที่เมียรักนอนอยู่ ร่างใหญ่คลานขึ้นไปคร่อมร่างเล็กกักตัวเธอเอาไว้ใต้ร่าง "ทะ..ทำไมคะ?" แก้มใสถึงกับพูดตะกุกตะกักเมื่อได้จ้องมองกล้ามเนื้อแน่นหนั่นของสามี การที่ทั้งคู่อยู่ในท่านี้ทำให้เธอนึกไปถึงตอนร่วมรั
ห้าสัปดาห์ผ่านไป คุณแม่ลูกอ่อนกำลังนอนตะแคงข้างอยู่บนเตียงใหญ่ ในอ้อมอกของเธอนั้นมีทารกตัวอ้วนจ้ำม่ำกำลังดูดดุนสูบน้ำนมจากอกเต่งตึงของแม่อย่างเอร็ดอร่อย หนูน้อยชานนท์ตอนนี้อายุได้เดือนกว่าแล้ว เขาเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายไม่ค่อยงอแง พอได้กินนมอิ่มท้องก็จะหลับปุ๋ยทันทีแก้มใสจึงไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไร เพียงแต่ว่าในตอนกลางคืนเธอต้องตื่นมาให้นมทุก ๆ 2-3 ชั่วโมงจึงมีอาการง่วงหนาวหาวนอนในตอนกลางวัน โชคดีที่มีแม่บ้านคอยทำงานบ้านอยู่แล้วเธอจึงไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง แค่คอยดูแลลูกและได้งีบหลับพร้อมกับลูกในตอนที่นอนให้นมลูก หน้าตาของเธอจึงอิ่มเอิบไม่ทรุดโทรมเหมือนแม่ลูกอ่อนที่ส่วนใหญ่ต้องทำงานบ้านเองสารพัด แกรก.. "กลับมาแล้วเหรอคะ?" แก้มใสเอ่ยทักผู้ที่เปิดประตูห้องนอนเข้ามา เธอเงยหน้าไปส่งยิ้มหวานให้สามีรูปหล่อเพียงนิดจากนั้นก็ก้มลงมองลูกน้อยที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะดื่มนมอิ่ม มือน้อยของเธอมีผ้าขนหนูผืนเล็กปิดไว้ที่จุกไตยอดอกใหญ่ข้างที่ทารกไม่ได้ดูดกินเพื่อคอยซับน้ำนมที่ไหลในตอนที่เต้านมคัดจากการที่โดนลูกน้อยดูดกระตุ้นอีกข้าง "เลี้ยงลูกเหนื่อยไหมวันนี้?" หมอชวิณถามผู้เป็นภรรยาอย่างห่วงใย แทนที่หญิ
เวลาผ่านไปประมาณสี่ชั่วโมง นายแพทย์ชรัญและคุณพิมลภาได้พากายกลับบ้านไปแล้ว เพราะเห็นว่าแก้มใสยังไม่คลอด ถ้าอยู่ต่อก็ไม่รู้ว่าหญิงสาวจะคลอดเมื่อไหร่ พวกท่านจึงจำเป็นต้องกลับไปพักผ่อน ไม่เช่นนั้นการพักผ่อนน้อยอาจจะทำให้ไม่สบายได้ แก้มใสถูกพาเข้าห้องคลอดเพราะหมอน้ำตรวจดูแล้วว่าได้เวลาที่เด็กน้อยจะออกมาสู่ภายนอกแล้ว โดยที่หมอชวิณได้ตามติดไปให้กำลังใจภรรยาสาวในห้องคลอดด้วย "ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่ตรงนี้" หมอชวิณบอกแก่คนที่นอนหน้าซีดเหงื่อเต็มหน้าบนขาหยั่งเพื่อที่จะทำการคลอดโดยมีผ้ากั้นระหว่างครึ่งบนและครึ่งล่างของตัวเธอไว้ หมอหนุ่มเลื่อนมือหนาไปลูบเหงื่อที่ไรผมด้วยอาการสั่นเทาจนคุมไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าคนที่กลัวนั้นเป็นเขาหรือเธอกันแน่ เพราะตอนนี้แก้มใสไม่มีความกลัวอยู่แม้แต่นิดเพราะความเจ็บปวดทรมานอยากจะคลอดลูกนั้นมีมากกว่าความกลัวการคลอดหลายเท่าตัวนัก "ถ้ามีลมเบ่งก็เบ่งเลยนะคะ หมอคอยช่วยอยู่แล้วค่ะ" เสียงหมอน้ำเอ่ยคำแนะขึ้นจากอีกฝั่งหนึ่งของผ้า อุแว้! อุแว้! ไม่นานก็มีเสียงทารกแผดเสียงร้องลั่นห้องคลอด เสียงนั้นมาพร้อมกับการหายจากอาการเจ็บปวดของผู้เป็นแม่และความโล่งใจของผู้เป็นพ่อ "น้อง
ณ โรงพยาบาลC เนื่องว่าวันนี้เป็นวันหยุด การสัญจรบนถนนจึงไม่แออัด อิฐใช้เวลาไม่นานก็พาคนทั้งห้ามาถึงยังหน้าโรงพยาบาล เมื่อรถตู้ยี่ห้อหรูจอดสนิทแล้ว บุรุษพยาบาลก็ดันรถเข็นมารอรับถึงประตูรถ "สวัสดีค่ะท่าน" หมอน้ำยกมือขึ้นพนมไหว้เมื่อเหลือบไปเห็นนายแพทย์ชรัญที่กำลังจะลงมาจากที่นั่งโดยสารตอนหลังในขณะที่บุรุษพยาบาลนั้นกำลังช่วยหมอชวิณในการให้แก้มใสนั่งบนรถเข็น และได้ทำความเคารพแก่คุณพิมลภาด้วยอีกคน "อือ..ไปดูลูกสะใภ้ผมก่อน เจ็บท้องมาตลอดทางเลย" นายแพทย์ใหญ่สั่งการด้วยตัวเองด้วยน้ำเสียงเร่งรีบทำให้หมอน้ำต้องรีบหันไปสั่งให้บุรุษพยาบาลเข็นรถพาคนท้องแก่เข้าไปด้านใน โดยที่มีหมอน้ำและหมอชวิณเดินตามไปติด ๆ หน้าห้องคลอด "เดี๋ยว ๆ นายจะไปไหน?" หมอน้ำจับที่ท่อนแขนของหมอชวิณเมื่อเห็นว่าหมอหนุ่มจะตามบุรุษพยาบาลที่เข็นรถพาแก้มใสเข้าไปด้านในห้องคลอด "จะเข้าไปดูเมียฉันน่ะสิ" หมอชวิณตอบหมอน้ำพลางมองตามหลังภรรยาไป "จะบ้าหรือไง จะเข้าไปชุดนี้ได้ยังไง ไปเปลี่ยนชุดก่อนสิ" หมอน้ำเตือนสติเพื่อน นี่เพื่อนเธอตื่นเต้นจนลืมไปแล้วเหรอไงว่าห้องคลอดที่ต้องการความสะอาด จะใส่ชุดที่มีแต่ฝุ่นละอองสกปรกเข้าไปได้อย่
"อืม" เสียงครางทุ้มดังขึ้นในลำคอเมื่อลิ้นน้อยของคนใต้ร่างตวัดเกี่ยวลิ้นตอบจูบของเขาอย่างเงอะ ๆ งะ ๆ รู้สึกพอใจที่เธอเริ่มที่จะโต้ตอบการร่วมรัก นิ้วยาวเร่งสะกิดยอดไตแข็งที่อยู่ด้านบนก้อนเนื้ออวบหยุ่นมือเพื่อดึงให้อารมณ์สวาทของหญิงสาวพุ่งสูงขึ้นยิ่งกว่าเดิมพร้อมทั้งป้อนรสจูบที่หนักหน่วงไปให้ ความหอม
ทางฝั่งของเสี่ยภาคินทร์ เมื่อเขาไล่แม่กวางน้อยไปแล้ว แต่เขายังมีอารมณ์ที่อยากจะปลดปล่อย เสี่ยหนุ่มจึงเรียกคู่ขาประจำซึ่งเป็นหนึ่งเด็กในสต๊อกเขาให้ขึ้นมาหา เขาร่วมรักกับเธอจนเสร็จสุขสม แต่ยังไม่สามารถดับอารมณ์ที่กระหายอยากในตัวแม่กวางน้อยได้ เสี่ยหนุ่มไม่อาจลืมกลิ่นหอมรสหวานที่ออกมาจากตัวปาริฉัตรไ
ไม่นานหมอกก็ขึ้นมาที่ห้องทำงานใหญ่ตามคำสั่งของเสี่ยภาคินทร์ ในมือเขานั้นมีไอแพดที่เอาไว้สั่งงานติดมาด้วย "มีตำแหน่งงานไหนว่างบ้าง?" เสี่ยหนุ่มถามลูกน้องคนสนิททันทีที่เห็นหน้า หมอกรีบกดปลดล็อคไอแพดในมือเพื่อดูตำแหน่งงานที่เสี่ยหนุ่มถามถึง แต่ยังไม่ทันที่หมอกจะตอบอะไร เสี่ยภาคินทร์ก็หันไปหาปาริฉ
"เป็นอะไรไหม?" เสี่ยภาคินทร์เอ่ยถามปาริฉัตรทันทีที่ขึ้นมานั่งบนรถ "มะ..ไม่ค่ะ ขอบคุณเสี่ยนะคะที่มาช่วยหนู" ปาริฉัตรยกมือที่กำลังสั่นระริกพนมมือไหว้ขอบคุณเสี่ยหนุ่ม ถึงจะออกมาพ้นจากสถานการณ์น่ากลัวนั้นแล้วแต่ใจดวงน้อยของเธอก็ยังไม่หายเต้นรัว พานทำให้เนื้อตัวสั่นเทิ้มตามไปด้วย "ฉันดูหน่อยว่าเจ็







