LOGINแดดยามเย็นที่ส่องผ่านเข้ามาทางระเบียงห้องกำลังถูกกลบด้วยความมืดสลัว พิชชานอนคลุมผ้าอยู่บนเตียง หูคอยฟังเสียงฝีเท้าที่ใกล้เธอเข้ามาทุกทีกลิ่นครีมอาบน้ำที่คุ้นเคยค่อย ๆ ลอยเข้าจมูกของเธอหลังจากที่ธนาหายเข้าไปในห้องน้ำเมื่อไม่กี่นาทีนี้“เป็นไงบ้าง” เจ้าของเสียงทุ้มที่วางมือลงบนหน้าผากเล็กเบา ๆ เพื่อต
“งั้นพี่คงต้องกินนมฟินน์ตุนไว้เยอะหน่อย” พูดจบเขาก็ซุกใบหน้าลงกับเต้าทรวงนุ่มนิ่มของเธอ มือออกแรงขยำทรวงอกกลมกลึง ยอดถันที่แข็งเป็นตุ่มไตหายเข้าปากของเขาในทันทีสติของพิชชากระเจิดกระเจิงอีกครั้ง เธอกัดริมฝีปาก เชิดคางขึ้นจนศีรษะแหงนเงยด้วยความซ่านเสียว ร่างกายของเธอรุ่มร้อนด้วยความปรารถนา ร่างกายสั่
สองแขนลมกลึงโอบรัดลำคอ ขณะเดียวกันท่อนแขนแข็งแรงก็โอบรอบเอวเธอไว้ ดึงร่างเล็กให้แนบชิด อกอวบแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างขณะที่ทั้งคู่ยังไม่หยุดครอบครองริมฝีปากของกันและกันเนิ่นนานกว่าจุมพิตเร่าร้อนจะผ่อนลง…ทันใดนั้นธนาก็ช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมอก ก้าวเร็ว ๆ มาที่เตียง ให้เธอนอนลงไปแล้วกดจูบที่ข้อเท้า
และแล้ววันที่หลายคนรอคอยก็จะมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว...ฝนโปรยปรายลงมาแต่เช้ามืด พิชชาลืมตาขึ้นมาในอ้อมกอดของธนา มองเห็นปลายคางแข็งแรงเป็นปื้นสีเขียวจางของเขา ท่อนแขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ มือวางอยู่บนบั้นท้ายกลมกลึง รู้สึกถึงกลิ่นครีมอาบน้ำจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในผ้าห่มพิชชาลุกขึ้นช้า ๆ บนร่างกายมีเพ
ภายในห้องนั่งเล่น บรรยากาศเงียบเชียบจนน่าอึดอัดคุณมนูญนั่งสงบนิ่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ พลางอ่านนิตยสารของต่างประเทศ แต่บางครั้งก็เหลือบมองบันไดที่ทอดตัวขึ้นไปยังชั้นบนพิชยะนั่งเอนหลังพิงพนักด้วยท่าทีหงุดหงิด ใบหน้าตึงเครียด มือสองข้างกำหมัดแน่นอยู่บนตัก บางครั้งก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนคนที่ยังคงอดก
“ป้องกันแล้ว แต่ว่า…” เธอพูดเสียงแผ่ว มือเล็ก ๆ บีบชายเสื้อตัวเองแน่นราวกับหาที่พึ่งพิงคุณเพ็ญพิชย์ขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ก็ยกมือขึ้นปราม ไม่ต้องการให้ลูกสาวต้องลำบากใจไปมากกว่านี้“เอาล่ะ เอาล่ะ เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสั่นไหวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะถามเสียงเบา ราวกับก
พี่ชายของเธอมาที่โรงแรมของตัวเองย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก แต่อีกคนน่ะ มาทำไม“เมื่อเช้าเอารถไปเข้าศูนย์กว่าจะเสร็จก็ตอนเย็น เลยต้องให้ไอ้นี่ขี่มอไซค์มาส่ง” ความสงสัยของพิชชาถูกคลี่คลายในทันทีราวกับว่าคนเป็นพี่อ่านความคิดของเธอทะลุปรุโปร่งหากแต่เธอก็ตอบเพียง ‘อ่อ’ สั้น ๆ แล้วงุดหน้าลงมองจานข้าวโดยไม่เอ่ย
ถึงสมองจะรับรู้ก็เปล่าประโยชน์...เรื่องแบบนี้...สัญชาตญาณต่างหากที่อยู่เหนือกว่าคนใต้ร่างจ้องมองริมฝีปากของเขา ดวงตาคู่สวยฉ่ำวาว สะท้อนอารมณ์บางอย่างออกมา แม้ตัวเองจะเป็นฝ่ายถอนตัวกลางคันหัวใจของพิชชายังคงเต้นไม่เป็นส่ำ เหล้าร้อนแรงที่ดื่มเข้าไปส่งผลให้เวลานี้ไม่อาจแยกแยะได้สิ่งไหนเกิดจากความเมา
หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาพิชยะไม่ได้กลับมานอนที่คอนโด เพราะช่วงนี้งานที่โรงพยาบาลค่อนข้างยุ่ง มีผ่าตัดตอนกลางคืนตลอด เขาจึงไม่มีเวลากลับมาหาเธอ “เป็นอะไรหรือเปล่า” เห็นมนต์มีนานั่งมองหน้าจอโทรศัพท์มาสักพักหนึ่งแล้ว เกศินีเลยเดินเข้ามาถามระหว่างรอเข้าห้องประชุม “เปล่า” เธอส่ายหน้า หากแต่ความเศร้าหมองก็
“ก็รู้ว่าพี่นวลของเอ็งเป็นคนชอบเจ้ากี้เจ้าการคนอื่นยังจะไปขัด” ศรชัยพูดอย่างคนที่รู้จักนิสัยของภรรยาเป็นอย่างดี แต่ก็รู้ผิดเวลาไปหน่อย “ขัดใช่ไหม งั้นไปขัดส้วมเลยไป” ยังทานข้าวไม่อิ่มแต่ศรชัยก็จำต้องวางช้อนลงเมื่อเป็นคำสั่งประกาศิตของภรรยา มนต์มีนายิ้มและหัวเราะไปพร้อมกับทุกคน แม้ว่าที่คอนโดของพิช







