5-ป่วย

สองเดือนต่อมา

ข้าวหอมวันนี้พยายามตื่นตามเวลาทำขนมปกติ แต่เธอกลับไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้ ข้าวหอมรู้สึกไม่สบายตัวมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว เธอกินอะไรเข้าไปก็รู้สึกคลื่นไส้อยากจะอาเจียนอยู่ตลอด เพียงแต่ข้าวหอมไม่อยากให้ยายเป็นห่วง เธอจึงฝืนกินเข้าไปจนกระทั่งถึงวันนี้ที่เธอถึงกับลุกจากที่นอนไม่ไหว

“อา… นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมลุกไม่ขึ้นกัน” ข้าวหอมพึมพำออกมาอย่างอ่อนแรง

หลังจากพยายามที่จะลุกขึ้นไปทำขนมอยู่นานสองนาน ในที่สุดข้าวหอมก็ยอมแพ้ร่างกายที่อ่อนแอของเธอและหลับไปอีกรอบ จนกระทั่งเจ็ดโมงเช้า เสียงเรียกจากยายสาก็ดังเข้ามาในห้องของข้าวหอม

“ข้าวหอม ข้าวหอมลูก เป็นอะไรไปหรือเปล่า” ยายสาพยายามเรียกเสียงดังเท่าที่จะทำได้

“แค่ก ๆ ยาย หนูไม่เป็นอะไรค่ะ เดี๋ยวข้าวหอมออกไปนะคะ” ข้าวหอมรู้สึกอ่อนเพลียอยู่บ้างแต่ไม่เท่ากับก่อนหน้าที่เธอจะหลับไป

“อืม… วันนี้ไม่ต้องไปขายของแล้วนะลูก ยายจะรออยู่ข้างนอกนะ” ยายสาบอกอย่างเป็นห่วง เธอได้ยินเสียงไอเบา ๆ ดังออกมาจึงคิดว่าหลานสาวน่าจะป่วยเสียแล้ว

“ค่ะยาย แค่ก ๆ” ข้าวหอมยังคงไอแห้ง ๆ ออกมา เธอรู้สึกคันคอพิกล

ยี่สิบนาทีต่อมา ข้าวหอมเปิดประตูออกมาโดยเธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเดรสยาวที่เธอชอบสวมอยู่บ่อย ๆ

“ข้าวหอมไม่สบายหรือเปล่า ไหนมาให้ยายดูสิลูก” ยายสากวักมือเรียกหลานสาว

“น่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะยาย สงสัยหนูจะเป็นหวัด” ข้าวหอมเดินช้า ๆ ไปนั่งข้างยายสา

ยายสายกมือเหี่ยวชราของเธอขึ้นไปอังบนหน้าผากหลานสาว อุณหภูมิที่ร้อนพอสมควรทำให้ยายสาตกใจไม่น้อย

“ทำไมตัวร้อนแบบนี้ล่ะลูก แล้วยังอาบน้ำอีก แบบนี้จะยิ่งหายช้านะ” ยายสาบอก

“เฮ้อ ข้าวหอมรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวค่ะยาย เลยอาบน้ำ” ข้าวหอมถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ข้าวหอมขับรถไหวไหมลูก ยายจะพาไปโรงพยาบาล” ยายสาอยากพาหลานสาวไปให้หมอตรวจสักหน่อย เธอกลัวว่าข้าวหอมจะป่วยหนักเกินไป

“พอไหวค่ะยาย เดี๋ยวหนูเข้าไปเอากระเป๋ากับบัตรก่อนนะคะ ยายรอก่อนนะ” ข้าวหอมลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องไปอีกครั้ง

ยายสาเองก็เดินกลับเข้าห้องและสวมเสื้อคลุมทับเสื้อคอกระเช้าที่ใส่ก่อนหน้านี้ เธอกลัวว่าจะแต่งกายไม่สุภาพในสถานที่ราชการจึงต้องสวมเสื้อคลุมสักหน่อย

ไม่นานสองยายหลานก็ปิดล็อกบ้านและเดินทางไปยังโรงพยาบาลประจำอำเภอซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตลาดที่พวกเธอขายของประจำ

วันนี้ที่โรงพยาบาลคนไม่เยอะนัก ทำให้ข้าวหอมได้เข้าตรวจในเวลาไม่นานหลังจากยื่นบัตรและรอคิวหน้าห้องตรวจ

“สวัสดีครับ เป็นอะไรมาครับวันนี้” พีรยุทธ กาญจนโพธิ์ หมอหนุ่มประจำโรงพยาบาลถามระหว่างที่เขากำลังก้มดูเอกสารคัดกรองเบื้องต้น

“สวัสดีค่ะพี่พี ไม่คิดว่าพี่จะเป็นหมอจริง ๆ นะคะ” ข้าวหอมจำหน้าหมอหนุ่มตรงหน้าได้เป็นอย่างดี เขาเป็นรุ่นพี่ที่เรียนในโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอเดียวกับเธอ

“อ้าว ข้าวหอมเองเหรอ ไปยังไงมายังไงล่ะเนี่ย” หมอพีได้ยินเสียงหวานที่คุ้นเคยก็ยิ้มกว้างออกมาทันที

“ข้าวหอมกลับมาดูแลยายได้สามเดือนแล้วค่ะ พอดีวันนี้เหมือนจะเป็นหวัด เลยมาตรวจดูสักหน่อยค่ะ” ข้าวหอมยิ้มหวานส่งให้ รุ่นพี่คนนี้ฮอตมากในหมู่นักเรียนหญิงสมัยนั้น ตอนนี้เขาก็ยิ่งหล่อและดูดีมากกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

“อืม… ขอพี่ตรวจสักหน่อยนะ” หมอพีใส่หูฟังและตรวจดูการเต้นของหัวใจของคนป่วย ไม่นานเขาก็พยักหน้าและเอ่ยต่อว่า

“เป็นหวัดจริง ๆ ด้วย ดีที่ไข้ไม่สูง เดี๋ยวพี่จ่ายยาให้นะครับ” หมอพียิ้มบาง

“พี่พีคะ ข้าวหอมยังมีอาการไม่อยากอาหารตอนเช้าด้วยค่ะ ช่วงนี้รู้สึกมึนหัวแปลก ๆ” ข้าวหอมเห็นว่าไหน ๆ ก็มาโรงพยาบาลแล้ว เธอจึงอยากตรวจให้สิ้นสงสัย

“หืม? มีอาการมานานแค่ไหนแล้วครับ” หมอพีถาม

“ประมาณครึ่งเดือนได้แล้วค่ะ” ข้าวหอมตอบไปตามความจริง

“ประจำเดือนมาปกติไหมครับ” หมอพีถามด้วยสีหน้าจริงจัง เขาแอบชอบรุ่นน้องคนนี้มานานแล้ว เพียงแต่พอเข้ามหาวิทยาลัยก็ขาดการติดต่อไป รู้แค่ว่าเธอเข้าไปเรียนในกรุงเทพและทำงานอยู่ที่นั่น จนเขาไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีก

“อืม… เหมือนจะขาดไปสองเดือนแล้วนะคะ” ข้าวหอมนึกได้ก็ถึงกับหน้าซีดเผือด เธอลืมไปได้ยังไงว่าตอนที่อลันมาครั้งล่าสุด เธอมัวแต่เสียใจจนลืมกินยาคุมกำเนิด

“ถ้าอย่างนั้นน้องข้าวหอมไปปัสสาวะก่อนนะครับ พี่จะให้พยาบาลตรวจให้” หมอพีหน้าเสียไม่ต่างกันนัก เขาพอจะเดาได้ว่าข้าวหอมป่วยเป็นอะไร

“ขอบคุณมากค่ะพี่พี เดี๋ยวข้าวหอมกลับมาฟังผลนะคะ” ข้าวหอมลุกขึ้นเร็วจนเกือบจะล้ม ดีที่หมอพีลุกขึ้นประคองเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที

“ระวังหน่อยสิครับ ถ้าล้มไปจะเป็นยังไง” หมอพีอดดุคนตัวเล็กไม่ได้ เขาเป็นห่วงเธอมาก

“ขอบคุณนะคะ ข้าวหอมจะระวังค่ะ” ข้าวหอมยิ้มแหยส่งให้ เธอไม่คิดว่าพอลุกขึ้นแล้วจะเกิดมึนหัวขึ้นมานี่นา

“อืม… รีบไปเถอะ พี่จะได้ดูผลว่าข้าวหอมป่วยเป็นอะไร” หมอพียิ้มบางบอก

ข้าวหอมพยักหน้ารับและเดินออกไปตามหลังพยาบาลที่นำหน้าไปก่อนหน้านี้ ยายสานั่งรออยู่หน้าห้องตรวจ พอเห็นหลานสาวออกมาก็นึกว่าตรวจเสร็จแล้ว

“ข้าวหอม ไปจ่ายเงินแล้วรอรับยาเลยไหมลูก” น้ำเสียงอาทรของหญิงชราดังออกมา

“ข้าวหอมต้องไปตรวจกับพี่พยาบาลต่อค่ะยาย ยายนั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ” ข้าวหอมยิ้มบางตอบยายสาไปตามตรง

“หืม? หลานเป็นอะไรมากหรือเปล่าลูก” ยายสาขมวดคิ้วมุ่นอย่างกังวล

“ไม่น่าจะเป็นอะไรมากนะคะยาย เดี๋ยวข้าวหอมกลับมาค่ะ” ข้าวหอมรีบบอกยายแล้วเดินตามพยาบาลที่กวักมือเรียกเธออยู่หน้าห้องน้ำไม่ไกล

ยายสาทำได้เพียงพยักหน้ารับคำหลานสาว เธอไม่รู้ว่าข้าวหอมป่วยเป็นอะไร เพราะข้าวหอมไม่ให้เธอเข้าไปฟังในห้องตรวจด้วย

ไม่ถึงสิบนาที ข้าวหอมก็เดินกลับมาพร้อมพยาบาลเพื่อฟังผลการตรวจปัสสาวะที่พยาบาลตรวจให้ก่อนหน้านี้

ยายสามองตามหลังหลานสาวอย่างเป็นห่วง เธอเห็นสีหน้าซีดเผือดของข้าวหอมก็ยิ่งกังวลว่าหลานสาวจะป่วยหนัก

“เฮ้อ ข้าวหอม ผลตรวจออกมาแล้วนะครับ น้องกำลังท้อง” หมอพีอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมา เขารู้สึกเสียใจมากที่รู้ว่าคนที่ชอบตรงหน้ากลับมีคู่เสียแล้วและกำลังท้องอยู่

“อะไรนะคะ! พี่พีไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม” ข้าวหอมถามกลับอย่างกังวล

“เรื่องจริงครับ ถ้าข้าวหอมอยากรู้อายุครรภ์ที่แน่นอน พี่จะส่งไปตรวจที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดให้ครับ” หมอพีกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“อ่า… รบกวนพี่พีด้วยนะคะ ข้าวหอมอยากตรวจให้แน่ใจอีกสักครั้ง” ข้าวหอมตอนนี้รู้สึกหวิว ๆ ในอกอย่างไรบอกไม่ถูก ก่อนหน้านี้เพราะอยากลืมอลัน เธอจึงทำงานหนักทุกวัน พอรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังท้องลูกของเขาอยู่ ข้าวหอมจึงเป็นห่วงว่าลูกของเธอจะเป็นอะไรไป

“ไม่มีปัญหาครับ ข้าวหอมไปรอข้างนอกก่อน พี่จะให้พยาบาลเอาใบส่งตัวให้ทีหลัง” หมอพีได้แต่จำใจปล่อยให้ข้าวหอมไปตรวจที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดคนเดียว เพราะเขายังมีตรวจคนไข้อีกหลายราย โรงพยาบาลเขามีหมอแค่สามคนเท่านั้น ทำให้งานที่เขาต้องรับผิดชอบมีมากมายไม่ต่างจากหมอคนอื่น

“ขอบคุณมากค่ะ ไว้พบกันใหม่นะคะพี่พี” ข้าวหอมยกมือไหว้ก่อนลุกออกไป

หมอพีได้แต่มองตามหลังร่างบางไปอย่างแสนเสียดาย เขาอยากรู้มากว่าคนที่ทำให้ข้าวหอมท้องเป็นคนยังไง คนคนนั้นดีกว่าเขาไหม ทำไมผู้หญิงน่ารักอย่างข้าวหอมถึงได้ตกลงปลงใจกับผู้ชายคนนั้นได้

หมอพีคิดสะระตะอยู่ไม่นาน ก่อนจะก้มหน้าลงเขียนใบส่งตัวให้ข้าวหอมจนเสร็จในเวลาต่อมา เขาส่งเอกสารในซองให้พยาบาลนำไปมอบให้ข้าวหอมที่รออยู่ด้านนอก

“ขอบคุณมากนะคะพี่สาว” ข้าวหอมยกมือไหว้อีกครั้งหลังจากรับซองใบส่งตัวมา

“เป็นหน้าที่ของพี่อยู่แล้วค่ะ คุณรีบไปตรวจต่อเถอะนะคะ ถ้าสายกว่านี้คนน่าจะเยอะ” พยาบาลยิ้มบอก เธอรู้สึกดีกับหญิงสาวน่ารักตรงหน้าไม่น้อย

“ได้ค่ะ หนูขอตัวก่อนนะคะ” ข้าวหอมยิ้มหวาน จากนั้นจึงพยุงยายสาลุกขึ้นและพากันเดินออกไปจากหน้าห้องตรวจ

“ข้าวหอม หมอบอกว่าหนูเป็นอะไรไปลูก” ยายสาถามอีกครั้งหลังจากก่อนหน้านี้เธอไม่ได้คำตอบจากหลานสาว

“ฟู่… ยายจ๋า ข้าวหอมท้องค่ะ” ข้าวหอมตอบขณะขับรถไปในตัวจังหวัด เธอต้องกลั้นใจตอบยายไปตามตรง

“เฮ้อ ยายก็นึกว่าหลานเป็นอะไรไปเสียอีก ท้องก็ไม่เห็นเป็นอะไร ดีเสียอีก บ้านเราจะได้มีคนมากขึ้นหน่อย” ยายสายิ้มอย่างสบายใจ เธอเคยเลี้ยงข้าวหอมมาก่อน ตอนนี้จะเลี้ยงลูกของข้าวหอมอีกคนจะเป็นอะไรไป

“ยายไม่ตำหนิข้าวหอมเหรอคะที่ท้องไม่มีพ่อ” ข้าวหอมอดน้ำตารื้นขึ้นมาไม่ได้

“ยายจะตำหนิหลานทำไมล่ะ เป็นผู้ชายคนนั้นที่ทำร้ายหลานสาวยายก่อนนี่นา”

“ฮึก… ขอบคุณมากนะคะยาย” ข้าวหอมอดร้องไห้ออกมาไม่ได้ เธอพยายามตั้งสติเพื่อขับรถให้ดีจนกว่าจะไปถึงโรงพยาบาลจังหวัด

“เด็กโง่ เป็นแม่คนแล้วยังจะร้องไห้เหมือนเด็ก ๆ อีก” ยายสายิ้มบอก

ข้าวหอมคุยกับยายสาระหว่างทางไปโรงพยาบาลจังหวัด เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมากเมื่อเห็นว่ายายที่รักเธอคอยพูดให้กำลังใจอยู่ตลอด