Share

บทที่ 2

last update publish date: 2026-10-24 14:28:48

เจ็ดโมงสิบห้านาที ปั้นชาตื่นขึ้นมาด้วยเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ เธอลืมตาขึ้นช้า ๆ มองเพดานอยู่ประมาณสามวินาทีก่อนเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง หน้าจอมีการแจ้งเตือนหลายอย่าง ทั้งข้อความจากลูกค้า อีเมลงานและแจ้งเตือนจากอินสตาแกรมหนึ่งรายการ

keeta.k กำลังติดตามคุณ

ปั้นชามองชื่อบัญชีอยู่พักหนึ่งจากนั้นกดปิดหน้าจอแล้วนอนต่อ แปดโมงตรงเธอตื่นอีกครั้งลุกจากเตียงอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าและนั่งลงหน้าโต๊ะทำงานพร้อมกาแฟหนึ่งแก้ว วันนี้เธอมีงานต้องส่งภาพสเก็ตช์ให้ลูกค้าตรวจตอนเที่ยงดังนั้นแผนของปั้นชาจึงเรียบง่ายมาก ทำงานส่งงานกินข้าวทำงานต่อและพยายามไม่ยุ่งกับสิ่งมีชีวิตที่ชื่อคีตะ แผนนั้นพังตอนแปดโมงสิบสอง

ก๊อก ๆ

ปั้นชาเงยหน้าจากแท็บเล็ต

ก๊อก ๆ ๆ

เธอวางปากกาลง “ใคร”

“ผม”

เธอนิ่ง “ผมไหน”

เสียงด้านนอกเงียบไปครู่หนึ่ง “ในบ้านนี้มีผู้ชายสองคน พี่ลองเดาดิ”

“คิรินไม่เคาะแบบนี้”

“งั้นก็ถูกแล้ว”

ปั้นชาหลับตาลงหนึ่งวินาทีก่อนลุกไปเปิดประตู คีตะยืนอยู่หน้าห้องในชุดเสื้อยืดสีเทากับกางเกงขาสั้นผมสีน้ำตาลอ่อนยังยุ่งเหมือนคนเพิ่งตื่น มือหนึ่งถือแก้วกาแฟอีกมือหนึ่งถือถุงขนมปัง เขายิ้มทันทีที่เห็นหน้าเธอลักยิ้มขึ้นชัดสองข้าง

“อรุณสวัสดิ์ครับรูมเมต”

“ไม่ใช่รูมเมต”

“อยู่บ้านเดียวกันก็ใกล้เคียง”

“มีอะไร”

“เอาอาหารเช้ามาให้”

ปั้นชามองถุงในมือ “ทำไม”

“กลัวพี่อด”

“ไม่อด”

“พี่รู้ได้ไง ผมดูแล้วในตู้เย็นไม่มีอะไรเลย”

“สั่ง”

“เช้า ๆ สั่งเดลิเวอรี่เสียค่าส่ง”

“ฉันมีเงิน”

“อวดรวย?”

“อธิบาย”

คีตะหัวเราะ “เอาไปเถอะ ผมซื้อมาเกิน”

“นายซื้อ?”

“ใช่”

“ตื่นเช้าไปซื้อ?”

“ครับ”

ปั้นชามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าสายตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ คีตะรีบพูด “ทำไมมองเหมือนผมโกหก”

“เมื่อคืนตีหนึ่งนายยังไม่นอน”

“ผมตื่นแปดโมงได้”

“เพราะ?”

“คนมีวินัย”

ปั้นชายื่นมือไปหยิบถุงแล้วเปิดดูข้างในมีขนมปังปิ้งกับแซนด์วิชสองชิ้น เธอหยิบใบเสร็จออกมาเวลาบนใบเสร็จคือ 07:56 หญิงสาวเลิกคิ้ว

“ไปจริง”

“เห็นไหม”

“แปลก”

“ผมทำดีครั้งเดียวทำไมทุกคนตกใจหมดวะ”

“เพราะปกติไม่ทำ”

คีตะเงียบไปก่อนยกกาแฟขึ้นดื่มแล้วพึมพำ “เจ็บว่ะ”

ปั้นชากำลังจะปิดประตู เขารีบเอามือยันไว้ “เดี๋ยว”

“อะไรอีก”

“เรื่องไอจี”

เธอมองหน้าเขา “อะไร”

“ผมฟอลแล้วนะ”

“เห็น”

“แล้ว?”

“แล้วอะไร”

“พี่ไม่ฟอลกลับเหรอ”

“ทำไมต้องฟอล”

คีตะทำหน้าเหมือนคำถามนี้ไม่น่าเกิดขึ้นบนโลก “เราอยู่บ้านเดียวกัน”

“เกี่ยวอะไร?”

“จะได้รู้ชีวิตกัน”

“ไม่อยากรู้”

“โห”

“มีอะไรอีกไหม”

“พี่เย็นชากับทุกคนหรือเฉพาะผม”

“เฉพาะคนน่ารำคาญ”

คีตะยิ้ม “งั้นแสดงว่าผมพิเศษ”

ปั้นชามองเขานิ่ง ๆ จากนั้นก็ปิดประตูใส่หน้าคนตรงหน้า คีตะยืนค้างอยู่หน้าห้องสามวินาทีต่อมาเสียงจากด้านในดังมา “ขอบคุณสำหรับขนมปัง”

รอยยิ้มบนใบหน้าชายหนุ่มกลับมาทันที “ครับ!”

ประตูห้องคิรินฝั่งตรงข้ามเปิดออก เจ้าของบ้านยืนอยู่ในชุดทำงานพร้อมกระเป๋าเอกสารมองน้องชายที่ยืนยิ้มอยู่หน้าห้องปั้นชา

“ทำอะไร”

“ไม่มี”

“ยืนทำไม”

“เดินผ่าน”

“เดินผ่านแล้วทำไมถือกาแฟสองแก้ว”

คีตะก้มมองมือเหลือกาแฟอยู่สองแก้วจริง ๆ คิรินมองคีตะมองกลับ “ซื้อเผื่อ”

“ใคร”

“ผมเอง”

“สองแก้ว?”

“ผมกินเยอะ”

คิรินพยักหน้าช้า ๆ “อ๋อ”

น้ำเสียงนั้นทำให้คีตะขมวดคิ้ว “อ๋ออะไร”

“เปล่า”

“พี่ทำหน้าเหมือนรู้”

“กูยังไม่ได้พูดอะไร”

“นั่นแหละ น่าหงุดหงิดกว่า”

คิรินเดินลงบันไดไปโดยไม่ตอบ คีตะยืนมองหลังพี่ชายก่อนหันกลับไปมองประตูห้องปั้นชาจากนั้นก้มมองกาแฟอีกแก้วในมือ จริง ๆ เขาซื้อมาให้เธอแต่ดันลืมยื่นให้ “เชี่ย”

เก้าโมงครึ่งปั้นชานั่งวาดรูปอยู่ในห้องอย่างสงบมาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม ถือเป็นสถิติที่ดีจนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

ก๊อก ๆ

เธอหยุดมือ

ก๊อก ๆ ๆ

ยังไม่ตอบ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ปั้นชาลุกขึ้น เปิดประตูอย่างรวดเร็ว “อะไร”

คีตะสะดุ้ง “โห เปิดแรง”

“พูด”

“กาแฟ” เขายื่นแก้วหนึ่งมาให้ “เมื่อกี้ลืม”

ปั้นชามอง เป็นอเมริกาโน่ไม่หวานแบบที่เธอดื่ม เธอเงยหน้าขึ้นมอง “รู้ได้ไง”

“พี่กินแบบนี้ไม่ใช่เหรอ”

“นายเคยเห็น?”

“เมื่อก่อนตอนพี่มาหาพี่คิริน”

ปั้นชานิ่งไปนิดหนึ่งเธอไม่คิดว่าเขาจะจำได้ คีตะยื่นแก้วมาใกล้อีก “รับดิ เมื่อย”

หญิงสาวรับมา “ขอบคุณ”

“ยินดีครับ”

เขายังไม่ไป ปั้นชาจึงมองเขา “มีอะไรอีก”

“ไม่มี”

“แล้วทำไมยืนอยู่”

“มองคนสวยไม่ได้?”

ปึง ประตูปิดอีกครั้ง คีตะหัวเราะเสียงดังอยู่หน้าห้อง ด้านในปั้นชาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเธอมองมันอยู่สองวินาทีก่อนยกขึ้นดื่มรสชาติถูกต้องทุกอย่าง หญิงสาวขมวดคิ้วนิด ๆ

“จำได้ด้วย?”

สิบโมงตรง

ก๊อก ๆ

ปั้นชากำปากกาแน่น

“พี่ปั้น”

เงียบ

“พี่ปั้นชา”

เงียบ

“พี่ครับ”

เธอลุกขึ้นไปเปิดประตู “อะไร”

คีตะยื่นโทรศัพท์ให้

“ไวไฟบ้านรหัสอะไร”

“ถามคิริน”

“พี่เขาไม่ตอบ”

“หลังเราเตอร์”

“ขี้เกียจลงไป”

ปั้นชายืนมอง คีตะยิ้ม “พี่รู้ไหม”

“รู้”

“บอกหน่อย”

“ลงไปดู”

“ขอร้อง”

“ไม่”

“นะครับ”

“ไม่”

“คนสวย”

ปั้นชาปิดประตู คีตะถอนหายใจ “ชมก็ไม่ได้ผลแฮะ”

สิบนาฬิกาสิบห้านาที

ก๊อก ๆ

คราวนี้ปั้นชาเปิดประตูทันทีโดยไม่พูด คีตะยืนถือสายชาร์จอยู่ “พี่มีหัวชาร์จไอโฟน—”

“ไม่มี”

ปึง

“ผมยังพูดไม่จบ!”

สิบโมงสี่สิบ

ก๊อก ๆ

ประตูเปิด “อะไร”

“กรรไกร”

“ไม่มี”

“ผมเห็นบนโต๊ะพี่”

“ไม่มีสำหรับนาย”

ปึง

สิบเอ็ดโมงห้า

ก๊อก ๆ

ปั้นชาเปิดประตูช้า ๆ สีหน้าเย็นลงกว่าเดิมประมาณสามองศา คีตะยืนถือซองขนม “กินไหม”

“ไม่”

“อร่อยนะ”

“ไม่”

“ลอง—”

ปึง

สิบเอ็ดโมงยี่สิบ

ก๊อก

ประตูเปิดทันที คีตะยังไม่ทันพูดปั้นชายื่นกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งมาติดหน้าประตู เขามองข้อความตัวใหญ่ที่เขียนด้วยปากกาดำ เวลาทำงาน 08:00–17:00 ห้ามเคาะประตู ยกเว้นบ้านไฟไหม้มีคนตายหรือคิรินกลับมาแต่งงาน คีตะอ่านจบแล้วหัวเราะจนต้องจับขอบประตู

“อันสุดท้ายคืออะไร”

“เหตุฉุกเฉิน”

“พี่ผมแต่งงานมันฉุกเฉินตรงไหน”

“ไม่คิดว่าจะเกิดเร็ว”

“แรงกับพี่กูอีก”

ปั้นชาชี้กระดาษ “อ่านแล้ว?”

“ครับ”

“เข้าใจ?”

“ครับ”

“ดี”

เธอจะปิดประตู คีตะรีบถาม “ถ้าผมหิวล่ะ”

“ไม่ฉุกเฉิน”

“ถ้าผมเหงา”

“ยิ่งไม่”

“ถ้าคิดถึงพี่”

ปั้นชาหยุด คีตะยิ้มกว้างอย่างคนมั่นใจว่าตัวเองชนะหญิงสาวมองหน้าเขานิ่ง “ไปหาหมอ”

แล้วปิดประตู คีตะยืนเงียบก่อนหัวเราะออกมาอีกครั้ง “แม่งเอ๊ย”

เที่ยงสิบห้าปั้นชาส่งงานให้ลูกค้าเสร็จตรงเวลา เธอเอนหลังพิงเก้าอี้ถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มีข้อความจากคิริน

คิริน : เที่ยงนี้เราไม่กลับนะประชุมยาว หาอะไรกินด้วย

ปั้นชาพิมพ์ตอบว่า อือ ก่อนจะลุกออกจากห้องเมื่อเปิดประตูเธอเห็นกระดาษแผ่นเดิมยังติดอยู่ แต่มีข้อความเพิ่มด้วยปากกาสีน้ำเงินใต้กฎของเธอ ’เพิ่มเติม : ถ้าคีตะหล่อมากจนต้องเรียกดูถือว่าเป็นเหตุฉุกเฉิน‘ ปั้นชาจ้องจากนั้นหยิบปากกาจากห้องมาเขียนต่อ ‘ไม่เข้าข่ายเพราะไม่หล่อขนาดนั้น’ แล้วเดินลงไปชั้นล่าง ในครัวคีตะกำลังยืนทอดไข่อยู่หน้าเตา ปั้นชาหยุดตรงทางเข้ากลิ่นไหม้ลอยมา เธอมองกระทะ

“อ้าว”

“ทำอะไร”

“อาหารกลางวัน”

“ไฟไหม้?”

“ไม่ไหม้”

ควันลอยขึ้นอีกหนึ่งสาย ปั้นชามองคีตะรีบลดไฟ

“นิดเดียว”

“เปิดเครื่องดูดควัน”

“อ๋อ จริงด้วย”

“เรียนวิศวะปีสี่?”

“เกี่ยวอะไร”

“สงสัย”

“ผมเก่งเรื่องเครื่องจักร ไม่ได้เก่งเรื่องไข่ดาว”

ปั้นชาเปิดตู้เย็น ข้างในมีไข่ผักเล็กน้อยไส้กรอกและอาหารสำเร็จรูป

“พี่กินอะไร”

“อะไรก็ได้”

“ผมทำให้”

เธอหันมองกระทะที่ไข่ดาวมีขอบสีดำ “ไม่ต้อง”

“อย่าดูถูก”

“ไม่ได้ดูถูก”

“หน้าพี่ดูถูกมาก”

ปั้นชาเปิดตู้หยิบบะหมี่ออกมา คีตะรีบเดินมาหยิบไปจากมือ “กินมาม่าอีกแล้ว?”

“ง่าย”

“กินสองมื้อติดไม่ดี”

“คืนเดียวไม่ตาย”

“มา เดี๋ยวผมทำข้าวผัดให้”

ปั้นชามองหน้าเขา “นายทำเป็น?”

“ยูทูบมี”

“ไม่กิน”

“ทำไม”

“อยากมีชีวิตถึงเย็น”

คีตะเอามือทาบอก “พี่เห็นผมไร้ประโยชน์ขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ยังไม่ตอบได้ไหม”

“เจ็บกว่าเดิมอีก”

สุดท้ายปั้นชาก็เป็นคนทำข้าวผัดเพราะคีตะยืนยันว่าจะช่วย แต่หลังจากเขาหั่นต้นหอมหนาเกือบหนึ่งเซนติเมตร เธอก็แย่งมีดมาถือเอง

“ไปนั่ง”

“ผมช่วยได้”

“ไปนั่ง”

“ผมล้างจานก็ได้”

“นายล้าง?”

“ได้”

ปั้นชายื่นจานให้หนึ่งใบ “ล้าง”

คีตะมอง “ทดสอบผม?”

“อือ”

เขาเปิดน้ำใส่น้ำยาล้างจานเยอะเกินไปจนฟองล้นอ่าง ปั้นชายืนมอง คีตะก็มอง ทั้งคู่เงียบลง

“มันเยอะไปนิด”

“นิด?”

“สองนิด”

“ไปนั่ง”

“พี่!”

“ไป”

คีตะเดินไปนั่งที่โต๊ะอย่างเสียศักดิ์ศรี “บ้านนี้ไม่มีใครให้คุณค่าผมเลย”

ปั้นชาผัดข้าวโดยไม่หันมา “มี”

เขาเงยหน้าอย่างมีความหวัง “ใคร”

“เพื่อนเมื่อคืน”

“หมายถึงในบ้าน!”

เธอหลุดหัวเราะเบา ๆ เสียงสั้นมากแต่คีตะได้ยิน เขาชะงักทันทีปั้นชาเองก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าหัวเราะจึงรีบกลับมาหน้านิ่ง “อะไร”

คีตะยิ้ม “พี่หัวเราะด้วย”

“คนเราหัวเราะได้”

“แต่พี่หัวเราะเพราะผม”

“ไม่ได้หัวเราะเพราะนาย”

“เมื่อกี้ชัดมาก”

“คิดไปเอง”

“ผมเห็น”

“ตาฝาด”

“ผมหูดีด้วย”

“หูฝาด”

คีตะหัวเราะ “ซึนว่ะ”

ปั้นชาหันขวับ “ใครซึน”

“ไม่มีครับ”

“ดี”

เขานั่งมองแผ่นหลังเธอด้วยรอยยิ้ม แปลกดีเมื่อก่อนเขาเคยเจอปั้นชาหลายครั้งแต่ไม่เคยสนใจมากนัก ในความทรงจำของเขาเธอคือเพื่อนของพี่ชายที่หน้าสวยพูดน้อยและชอบนั่งวาดรูปเงียบ ๆ เวลาแวะมาที่บ้าน แต่พอมาอยู่ด้วยกันจริง ๆ กลับมีรายละเอียดเล็ก ๆ ที่เขาไม่เคยเห็น อย่างเวลารำคาญคิ้วซ้ายเธอจะกระตุกนิดหนึ่ง เวลาตั้งใจทำอะไรปากจะเม้ม แล้วเวลาหลุดหัวเราะ… น่ารักกว่าตอนทำหน้าดุเยอะ

บ้าจริง… นี้เขาคิดว่าเธอน่ารักหรอ?

“มองอะไร” เสียงปั้นชาดึงเขากลับมา

“เปล่า”

“โกหก”

“มองพี่”

“รู้”

“แล้วถามทำไม”

“อยากรู้ว่ามองทำไม”

คีตะยิ้ม “สวย”

ปั้นชาวางจานข้าวผัดตรงหน้าเขา แรงกว่าปกตินิดหนึ่ง “กิน”

“เขิน?”

“ไม่”

“หูแดงนะ”

มือหญิงสาวชะงักเธอหันไปมองกระจกเงาบนตู้เย็นทันที คีตะหัวเราะลั่น “หลอก!”

ปั้นชาหันกลับมาช้า ๆ สีหน้าเย็นสนิท “คีตะ”

“ครับ”

“ถ้านายพูดอีกคำ”

“ทำไม”

“ข้าวจานนี้จะเป็นมื้อสุดท้าย”

เขารีบยกมือปิดปากแต่ยังยิ้มไม่หยุด ช่วงบ่ายบ้านกลับมาเงียบอีกครั้งคีตะหายขึ้นห้องไป ปั้นชาคิดว่าเขาคงนอน เธอจึงทำงานต่ออย่างสงบจนเวลาประมาณบ่ายสามโทรศัพท์ดังขึ้นชื่อผู้โทรมาคือ พ่อ ปั้นชามองอยู่หลายวินาที สุดท้ายก็กดรับ

“ค่ะ”

“อยู่ไหน” น้ำเสียงปลายสายตรงและแข็งเหมือนเดิม

“บ้านเพื่อน”

“กลับบ้าน”

“ยังไม่กลับ”

“จะดื้อไปถึงเมื่อไหร่”

เธอเงียบ

“แม่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรขนาดนั้น”

ปั้นชากำปากกาแน่น “พ่อไม่เห็น”

“จะให้พ่อทำยังไง เขาก็เป็นภรรยาพ่อ”

“ค่ะ”

“แล้วแกก็เป็นลูกพ่อ”

“ถ้าพ่อจำได้ก็ดีค่ะ”

“ปั้นชา”

“หนูทำงานอยู่ แค่นี้นะคะ” เธอกดวางห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง ปั้นชาวางโทรศัพท์ลงพยายามกลับไปวาดต่อแต่เส้นที่ลากออกมากลับสั่นเล็กน้อย เธอลบวาดใหม่ ลบอีกสุดท้ายจึงวางปากกาแล้วหลับตา

ก๊อก ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นปั้นชาลืมตามองกระดาษกฎหน้าประตูที่เห็นเงาราง ๆ ผ่านช่องด้านล่าง เธอไม่ได้ตอบเสียงคีตะดังจากอีกฝั่ง

“พี่”

เงียบ

“ผมเอาน้ำมาให้”

เธอยังคงเงียบคราวนี้ไม่มีเสียงเคาะซ้ำ ผ่านไปพักหนึ่งเสียงฝีเท้าก็เดินห่างออกไป ปั้นชารอประมาณนาทีหนึ่งจึงลุกไปเปิดประตูหน้าห้องมีแก้วน้ำเย็นหนึ่งแก้ววางอยู่ ข้างแก้วมีโพสต์อิทสีเหลือง ไม่ใช่เหตุฉุกเฉินเลยไม่เคาะต่อ ด้านล่างมีหน้าคนวาดแบบลวก ๆ กำลังทำหน้ากลัว ปั้นชามองอยู่นานก่อนหยิบทั้งแก้วและกระดาษเข้าห้อง เธอไม่รู้ว่าเขาได้ยินบทสนทนาหรือไม่แต่เขาไม่ถาม สิ่งนั้นทำให้เธอสบายใจกว่าการถูกปลอบหลายเท่า

เย็นวันนั้นคิรินกลับบ้านประมาณหนึ่งทุ่ม เขาพบภาพแปลกประหลาดอย่างแรกทันทีที่ขึ้นบันไดกระดาษ A4 หน้าห้องปั้นชามีข้อความเพิ่มเต็มแผ่น เวลาทำงาน 08:00–17:00 ห้ามเคาะประตู ยกเว้นบ้านไฟไหม้มีคนตายหรือคิรินกลับมาแต่งงาน ใต้ลงมาเป็นลายมือคีตะ ถ้าคีตะหล่อมากจนต้องเรียกดูถือว่าเป็นเหตุฉุกเฉินและลายมือปั้นชา ไม่เข้าข่ายเพราะไม่หล่อขนาดนั้น ถัดลงมาอีกแล้วถ้าหิว? ไม่ เหงา? ไม่ คิดถึง? ไปหาหมอ คิรินยืนอ่านข้อความทั้งหมดเงียบ ๆก่อนถอนหายใจ

“กูไม่อยู่วันเดียว”

เสียงคีตะดังจากข้างหลัง “พี่”

คิรินหันไป “อะไร”

“วันนี้พี่ปั้นหัวเราะเพราะผมด้วย”

“แล้ว?”

“เขาไม่ได้เย็นชาขนาดนั้นนะ”

คิรินมองน้องชาย “มึงไปกวนเขาทั้งวัน?”

“ไม่ทั้งวัน”

“กี่ครั้ง”

คีตะนับนิ้ว “ไม่เยอะ”

“กี่ครั้ง”

“…ห้า”

“นั่นเรียกเยอะ”

“แต่ผมหยุดแล้ว”

คิรินชี้กระดาษ “เพราะนี่?”

“ครับ”

“ดี” คิรินเดินผ่านไปก่อนหยุดแล้วพูดเหมือนไม่ได้ใส่ใจ

“อย่าเล่นกับปั้น”

คีตะขมวดคิ้ว “อะไร”

“มึงรู้ว่ากูหมายถึงอะไร”

“ผมไม่ได้ทำอะไร”

“ก็ดี” คิรินเดินลงชั้นล่าง คีตะยืนอยู่ตรงทางเดินคนเดียวรอยยิ้มที่มีมาตลอดวันค่อย ๆ จางลงนิดหนึ่ง เขามองประตูห้องปั้นชาก่อนพึมพำ

“ก็แค่กวนเอง”

แต่ไม่รู้ทำไมคำเตือนของพี่ชายถึงค้างอยู่ในหัว คืนนั้นประมาณสี่ทุ่มปั้นชาออกมาจากห้องเพื่อไปหาน้ำ เมื่อเปิดประตูเธอเห็นคีตะนั่งอยู่บนพื้นตรงทางเดินพิงกำแพงเล่นโทรศัพท์

“ทำอะไร” เขาเงยหน้า

“รอ”

“รอใคร”

“พี่”

“ทำไม”

คีตะยื่นโทรศัพท์ให้ บนหน้าจอเป็นอินสตาแกรมของเขา “ฟอลกลับหน่อย”

ปั้นชามองหน้า “นายมานั่งรอหน้าห้องเพื่อเรื่องนี้?”

“ครับ”

“ว่างมาก?”

“มาก”

“ไปนอน”

“พี่ฟอลก่อน”

“ไม่”

“งั้นผมนั่งตรงนี้”

“ตามใจ” เธอเดินผ่านลงบันได คีตะลุกตามทันที

“พี่”

“อะไร”

“ฟอลหน่อย”

“ไม่”

“ผมมีรูปดี ๆ”

“ไม่สน”

“มีรูปถอดเสื้อด้วยนะ”

ปั้นชาหยุด คีตะยิ้มทันที “อ้าว หยุดเลย”

หญิงสาวหันกลับมามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพูดเสียงเรียบ “จะบอกว่าไม่ต้องแจ้งรายละเอียด”

จากนั้นเดินต่อ คีตะยืนนิ่ง “พี่!”

เสียงหัวเราะของคิรินดังมาจากห้องนั่งเล่น คีตะหันไป “พี่หัวเราะอะไร!”

“เปล่า”

“ทั้งบ้านมีแต่คนใจร้าย!”

ปั้นชาเปิดตู้เย็นหยิบน้ำออกมาแล้วเดินกลับขึ้นชั้นบน ก่อนเข้าห้องเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอินสตาแกรม ชื่อ keeta.k ยังอยู่ตรงแจ้งเตือน นิ้วเรียวหยุดเหนือปุ่มอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นกด Follow back ด้านล่างทันทีมีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์คีตะ ชายหนุ่มที่กำลังบ่นกับพี่ชายเงียบกริบเขาก้มมองหน้าจอจากนั้นเงยหน้าขึ้นไปชั้นสอง ปั้นชายืนตรงราวบันได

“พอใจ?”

รอยยิ้มกว้างจนลักยิ้มขึ้นชัดทั้งสองข้าง “มากครับ”

“งั้นเลิกกวน”

“พรุ่งนี้ค่อยกวนใหม่”

ปั้นชามองเขา “จะอันฟอล”

“ผมล้อเล่น!”

เธอเดินกลับห้อง คีตะยังยืนยิ้มอยู่ที่เดิม คิรินมองน้องชาย

“แค่เขาฟอลกลับต้องดีใจขนาดนั้น?”

คีตะรีบหุบยิ้ม “ใครดีใจ”

“มึง”

“ไม่ได้ดีใจ”

“ลักยิ้มมึงจะฉีกถึงหูแล้ว”

คีตะยกมือจับแก้มตัวเองก่อนเดินหนี “นอนละ”

คิรินส่ายหน้า บนชั้นสองปั้นชากลับมานั่งหน้าโต๊ะทำงาน เธอเปิดไอจีคีตะอย่างไม่ได้ตั้งใจอย่างน้อยเธอก็บอกตัวเองแบบนั้น หน้าโปรไฟล์เต็มไปด้วยรูปชีวิตมหาวิทยาลัย รูปกับเพื่อน รูปรถ รูปเที่ยวกลางคืนและรูปถ่ายกับผู้หญิงหลายคน ปั้นชาเลื่อนผ่านไปเรื่อย ๆ ก่อนหยุดตรงรูปหนึ่ง คีตะในชุดช็อปวิศวะกำลังนั่งยิ้มอยู่บนพื้น มือถือประแจ ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำมันนิด ๆ แคปชันเขียนว่า หล่อขนาดนี้เครื่องยังไม่ยอมติด ปั้นชาหลุดหัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็รีบล็อกหน้าจอทันที

“ไร้สาระ”

เธอวางโทรศัพท์คว่ำลง แต่ผ่านไปไม่ถึงสิบวินาทีหน้าจอก็สว่างขึ้น มีข้อความใหม่จากคีตะ

Keeta : แอบส่องผมอยู่ปะ

ปั้นชาจ้อง พิมพ์ตอบ

Pancha : เปล่า

ข้อความตอบกลับแทบจะทันที

Keeta : โกหก

Pancha : รู้ได้ไง

Keeta : พี่ไปไลก์รูปผม

ปั้นชาชะงักรีบเปิดอินสตาแกรมตรงรูปชุดช็อปเมื่อครู่มีหัวใจสีแดงขึ้นอยู่จริง ๆ นิ้วเธอคงไปโดนโดยไม่รู้ตัวปั้นชารีบกดเอาออกแต่ช้าไปแล้ว ข้อความใหม่เด้งขึ้น

Keeta : เอาออกไม่ทันแล้วครับ

ตามด้วยอีโมจิยิ้มกวน ปั้นชาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หลับตา สูดหายใจก่อนพูดกับตัวเองเบา ๆ

“ย้ายออกทันไหมวะ”

ส่วนห้องฝั่งตรงข้ามคีตะกำลังนอนกลิ้งอยู่บนเตียงพร้อมโทรศัพท์ในมือ ยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้า เขาเปิดรูปตัวเองรูปเดิมขึ้นมาดูก่อนพึมพำ

“ธรรมดาอะไรวะ”

แล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี โดยที่ทั้งคู่ยังไม่รู้เลยว่านี่เพิ่งเป็นวันที่สองเท่านั้น และคำว่า ‘อยู่ชั่วคราว’ ที่ปั้นชาเคยตั้งใจเอาไว้ กำลังจะกลายเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีใครในบ้านอยากให้จบง่าย ๆ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   บทที่ 50

    “ไม่” “ใจร้าย” เด็กชายหันไปหาคิริน “ลุงอุ้ม” คิรินรับทันที “มา” คีตะมอง “ทีผมบอกไม่” คิรินยิ้ม “มึงไม่ใช่หลาน” ปั้นชาหัวเราะ ตอนเดินกลับเข้าบ้านภาพเดิม ๆ กลับเกิดขึ้นอีกครั้ง คีตะถือของ คิรินอุ้มเด็ก ปั้นชาเดินตาม เพียงแต่เมื่อก่อนสิ่งที่คีตะถืออาจเป็นกระเป๋าเธอ ตอนนี้กลายเป็นขวดน้ำเด็กร

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   บทที่ 49

    คีตะชะงัก คิรินหัวเราะเสียงดังลั่น “กรรมตามทัน” “ชา” คีตะมองลูกสาว “พ่อเอง” เด็กหญิงชี้คิริน ”ลุง” “รู้ว่าลุง” “หาลุง” “พ่อหล่อกว่า” ปั้นชาพูดจากด้านหลัง “เถียงเด็กสองขวบ” คีตะหัน “พี่ดูดิ ลูกไม่เอาผม” เธอเดินเข้ามา รับลูกสาวไปอุ้ม “เพราะนายกวน” เด็กหญิงซุกไหล่แม่ทันที คีตะกุมอก “ท

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   บทที่ 48

    “ไม่ได้แกล้ง!” “แกล้ง!” คีตะยกมือกุมหัว “ใครสอนให้เถียงกัน” เสียงคิรินดังจากโซฟา “มึง” คีตะหัน “พี่!” คิรินนั่งไขว่ห้างอย่างสบาย มือถือกาแฟอยู่ “กูพูดผิด?” คีตะมองลูกสองคน แล้วมองพี่ “เด็กสองขวบ” “แต่พ่อมันสามสิบกว่าแล้วยังเถียง” “ผมยี่สิบกว่า!” “นิสัยสิบห้าขวบ” คีตะอ้าปากจะเถี

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   บทที่ 47

    วันที่ปั้นชารู้ว่าตัวเองไม่ได้ท้องลูกคนเดียว แต่เป็นลูกแฝด ชีวิตของคีตะก็เปลี่ยนจากสามีขี้เห่อธรรมดา กลายเป็นมนุษย์ที่เหมือนพร้อมจะซื้อของสำหรับเด็กทั้งห้างกลับบ้าน เริ่มตั้งแต่วันที่หมอเลื่อนจออัลตราซาวนด์ให้ดู “ตรงนี้หนึ่งคนนะครับ” คีตะพยักหน้าแรง “ครับ” แล้วหมอก็เลื่อนไปอีกนิด “แล้วตรงนี้อี

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   บทที่ 46

    “ลูก” ปั้นชามอง “อะไรอีก” คีตะพูดกับท้อง “ช่วยแม่แพ้บ้างได้ไหมครับ พ่อเหนื่อย” ปั้นชาตีไหล่ “พูดอะไร” “แบ่งกัน” “เขาไม่เกี่ยว” คีตะยิ้ม ก่อนเงยหน้ามองเธอ “พี่ไม่แพ้ก็ดีแล้ว” น้ำเสียงจริงจังขึ้น “ผมแพ้แทนได้” ปั้นชาชะงัก “นายจะเอาทุกอย่างแทนฉันไม่ได้” “รู้” “แล้วอย่าฝืน” “ครับ” “ไม่สบายก็

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   บทที่ 45

    ปั้นชาตีหัวเบา ๆ “อย่าสอนตั้งแต่ยังไม่เกิด” เขาหัวเราะ “ครับ” คืนนั้นคีตะโทรหาคิริน เสียงดังจนปั้นชาต้องดึงโทรศัพท์ออกจากหูเขา “พี่! พี่ปั้นท้อง!” ปลายสายเงียบ ก่อนคิรินตอบ “เออ” คีตะอ้าปาก “เออ?” “จะให้กูทำไง ร้อง?” “ตกใจหน่อยดิ!” “กูกำลังขับรถ” “หลานพี่นะ!” “รู้” “ผมจะเป็นพ่อ!” “รู้”

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status