Share

บทที่ 3

last update publish date: 2026-10-24 14:28:56

หลังจากคิรินออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปดูงานต่างจังหวัดสองวัน บ้านทั้งหลังก็เงียบกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยปั้นชาก็คิดแบบนั้นตอนเก้าโมงเช้า จนกระทั่งสิบโมงกว่าเสียงประตูห้องฝั่งตรงข้ามเปิดออก พร้อมเสียงคีตะลากรองเท้าแตะผ่านหน้าห้องเธอ

ก๊อก ๆ

ปั้นชามองประตู

ก๊อก ๆ

เธอถอนหายใจแล้วลุกไปเปิด คีตะยืนอยู่ในเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น ผมสีน้ำตาลอ่อนยุ่งนิด ๆ เหมือนเพิ่งลุกจากเตียง

“อะไร”

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

“สิบโมง”

“สำหรับผมคือเช้า”

“แล้ว?”

“พี่คิรินไม่อยู่”

“รู้”

“บ้านเหลือเราสองคน”

ปั้นชานิ่ง “แล้ว?”

คีตะยิ้มกว้าง “โรแมนติกดี”

ปึง

ประตูถูกปิดใส่หน้า คีตะหัวเราะอยู่หน้าห้อง “ผมพูดเล่น!”

เสียงปั้นชาดังจากด้านใน “ไปเรียน”

“วันนี้ไม่มีเรียน!”

“ไปไหนก็ไป”

“ใจร้ายแต่เช้าเลย”

ปั้นชากลับไปนั่งหน้าโต๊ะทำงานพร้อมถอนหายใจยาว สองวันเธอต้องอยู่บ้านกับคีตะสองคนสองวันเองไม่น่ามีอะไรตาย… น่าจะนะ

ช่วงเที่ยงอากาศเริ่มเปลี่ยน ท้องฟ้าที่ตอนเช้ายังสว่างกลายเป็นสีเทาหม่น ลมแรงพัดต้นไม้ข้างบ้านจนกิ่งไหวไปมา ปั้นชานั่งวาดรูปอยู่ข้างหน้าต่าง เหลือบมองฟ้าด้านนอกเป็นพัก ๆ ไม่นานฝนเม็ดใหญ่ก็เริ่มตกกระทบกระจก จากเบา ๆ กลายเป็นหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนเสียงฝนกลบเสียงทุกอย่างในบ้าน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นข้อความจากคิริน

คิริน : ฝนที่กรุงเทพตกหนักไหม

ปั้นชา : หนัก

อีกข้อความตามมา

คิริน : แล้วอย่าทะเลาะกับคีตะ

ปั้นชามองหน้าจอก่อนพิมพ์ตอบ

ปั้นชา : บอกน้องนาย

จากนั้นจึงวางโทรศัพท์ลง ไม่ถึงนาทีข้อความจากอีกคนก็เด้งขึ้น

Keeta : พี่ฟ้องพี่คิรินว่าผมกวนอีกแล้วเหรอ

ปั้นชาขมวดคิ้ว

Pancha : เขาทักมาเอง

Keeta : เขาบอกผมว่าอย่ากวนพี่

Pancha : ก็ดี

Keeta : แล้วผมจะทำอะไร

Pancha : ใช้ชีวิตเงียบ ๆ

Keeta : ยาก

ปั้นชาปิดหน้าจอทันที ประมาณห้าโมงเย็นฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ปั้นชาทำงานจนปวดคอจึงลุกไปอาบน้ำก่อนอาหารเย็น เธอหยิบเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำตามปกติ แต่ตอนกำลังจะเปิดน้ำก็พบว่าเสื้อที่หยิบมาดันเป็นตัวที่มีรอยสีอะคริลิกเปื้อนด้านหน้าปั้นชาจ้องมัน

“เอามาผิดอีก”

สุดท้ายเธอจึงวางชุดไว้แล้วคิดว่าเดี๋ยวอาบเสร็จค่อยออกไปหยิบใหม่ ยังไงห้องนอนก็ล็อกอีกอย่างคีตะคงอยู่ชั้นล่าง เธออาบน้ำเสร็จไม่นานเสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่นจนกระจกสั่น

ครืน!

ปั้นชาสะดุ้งเล็กน้อย จากนั้น—

พรึ่บ

ไฟทั้งหมดดับลง ในห้องน้ำมืดสนิท

“…” เธอยืนนิ่งกลางความมืดเพราะสายตาปรับไม่ทัน “เอาจริงดิ”

ปั้นชาเอื้อมหาโทรศัพท์ตามความเคยชิน ก่อนนึกได้ว่าโทรศัพท์อยู่บนโต๊ะข้างเตียงด้านนอก เธอคลำหาผ้าเช็ดตัวมันแขวนอยู่ตรงราวใกล้มือพอดี ปั้นชาพันผ้าเช็ดตัวรอบตัวแล้วเปิดประตูห้องน้ำออกมา ห้องนอนมืดจนแทบมองไม่เห็นอะไร นอกจากแสงฟ้าแลบที่ส่องผ่านหน้าต่างเป็นระยะ เธอค่อย ๆ เดินไปทางโต๊ะ “โทรศัพท์อยู่ไหนนะ”

ปลายนิ้วปัดโดนอะไรบางอย่าง

กรึก

เสียงวัตถุขยับบนโต๊ะ ปั้นชาหยุด

กรึก

จากนั้น… เพล้ง! แจกันดอกไม้เซรามิกใบเล็กตกลงพื้นแตกกระจาย

“โอ๊ย!” เธอชะงัก ก่อนก้มลงโดยลืมไปว่ามองไม่เห็นและในจังหวะที่ขยับเท้า—

“อ๊ะ!”

เศษเซรามิกคมบาดเข้าฝ่าเท้า ปั้นชาสะดุ้งจนถอยหลังแต่ยิ่งขยับก็ยิ่งเสี่ยงเหยียบเศษเพิ่ม เธอจึงยืนค้างอยู่กับที่

“บ้าจริง”

เสียงฟ้าร้องดังอีกครั้ง

ครืน!

แล้วเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พี่ปั้น!” เสียงคีตะตะโกนเรียก “พี่โอเคไหม ผมได้ยินอะไรแตก!”

ปั้นชาหลับตา ไม่ยอมตอบ

“พี่?”

“ไม่เป็นไร”

“เสียงเหมือนไม่ใช่ไม่เป็นไรนะ”

“อย่าเข้ามา”

คีตะเงียบไปหนึ่งวินาที “ทำไม”

“ฉัน…แต่งตัวอยู่” คำโกหกครึ่งหนึ่ง จริง ๆ คือยังไม่ได้แต่งเลยต่างหาก

“แล้วของที่แตก?”

“แจกัน”

“พี่โดนไหม”

ปั้นชามองพื้นมืด ๆ แล้วตอบ “นิดหน่อย”

คีตะเปลี่ยนน้ำเสียงทันที “โดนตรงไหน”

“เท้า”

“เลือดออกไหม”

“ไม่รู้”

“เปิดประตู”

“ไม่”

“พี่”

“บอกว่าไม่”

ด้านนอกเงียบไป จากนั้นเสียงคีตะต่ำลง “ถ้าพี่เหยียบเศษแล้วเดินต่อ เดี๋ยวมันฝังลึกกว่าเดิมนะ”

ปั้นชานิ่ง เขาพูดถูกเธอยืนอยู่กลางพื้นห้องที่มีเศษแจกันเต็มไปหมด มือถือก็อยู่ไกลเกินเอื้อมและที่สำคัญเธอมองอะไรแทบไม่เห็น

“งั้น…รอ”

“ครับ”

“อย่าเปิดเข้ามาเอง”

“ครับ”

ปั้นชาพยายามเอื้อมไปทางเตียงเพื่อคว้าผ้าห่มมาคลุม แต่เท้าข้างที่เจ็บทำให้ขยับได้ไม่ดีนักเธอจึงได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น สามสิบวินาทีผ่านไป

“พี่”

“อะไร”

“เสร็จยัง”

“ยัง”

“พี่แต่งชุดเกราะอยู่เหรอ”

“คีตะ”

“ครับ เงียบแล้ว”

อีกครู่หนึ่งฟ้าแลบสว่างวาบ ปั้นชาเห็นโทรศัพท์อยู่ไม่ไกลจากขอบเตียง เธอลองเอื้อมเท้าอีกข้างก้าวไปหนึ่งก้าว ก่อนอาการเจ็บแปลบจากฝ่าเท้าจะวิ่งเข้ามา

“อ๊ะ”

คีตะได้ยินชัด “ผมเข้าไปแล้วนะ”

“เดี๋ยว—”

ประตูเปิดออกแสงไฟฉายจากโทรศัพท์ส่องเข้ามา คีตะก้าวเข้ามาเพียงก้าวเดียวแล้วหยุดทันที ปั้นชายืนอยู่ใกล้เตียงผมยาวสีดำยังเปียกชื้นแนบกับไหล่ ผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเดียวพันอยู่รอบตัวเหนืออกลงมาถึงต้นขา มือหนึ่งจับชายผ้าเอาไว้แน่น คีตะนิ่งปั้นชาจ้องเขา

“มองอะไร”

คีตะเหมือนเพิ่งได้สติ รีบยกโทรศัพท์หันไฟฉายลงพื้น “ไม่ได้มอง”

“นายมอง”

“ผมตกใจ”

“หันหลัง”

คีตะหันหลังแทบจะทันที “หันแล้วครับ”

ปั้นชาหน้าเริ่มร้อน แต่ยังทำเสียงนิ่ง “เอาผ้าห่มบนเตียงให้หน่อย”

“ผมต้องหันกลับไหม”

“ไม่”

“แล้วจะหยิบยังไง”

เธอเงียบ คีตะเองก็เงียบ “…หันได้”

เขาค่อย ๆ หันมา คราวนี้สายตามองตรงไปที่เตียงอย่างตั้งใจไม่เหลือบมาทางเธอเลย คีตะหยิบผ้าห่มผืนบางจากปลายเตียง เดินอ้อมเศษแจกันอย่างระวังแล้วยื่นให้ ปั้นชารับมาพันรอบตัวเพิ่มอีกชั้น

“โอเค”

“เท้าพี่อยู่ไหน”

“ตรงนี้”

คีตะย่อตัวลงส่องไฟฉาย ฝ่าเท้าข้างขวามีเลือดซึมออกมาจากแผลเล็ก ๆ เขาขมวดคิ้ว “มีเศษติดอยู่”

“เอาออกได้ไหม”

“น่าจะ”

คีตะเงยหน้าขึ้น “แต่พี่ต้องนั่งก่อน”

“จะนั่งยังไง”

เขามองพื้นรอบตัวมีเศษเซรามิกอยู่เต็ม “เดี๋ยวผมพาไป”

ปั้นชามองเขา “ยังไง”

คีตะยืดตัวขึ้นก่อนพูดง่าย ๆ “อุ้ม”

“ไม่”

“งั้นกระโดดขาเดียวผ่านเศษ”

“…”

“เลือกครับ”

ปั้นชามองพื้น จากนั้นมองหน้าเขา “พยุงก็พอ”

“ถ้าพี่ลงน้ำหนักผิดเดี๋ยวโดนอีก”

“ฉันเดินได้”

เธอลองขยับ “อ๊ะ”

คีตะถอนหายใจ “ดื้อ”

“ใครดื้อ”

“พี่”

“ฉันไม่ได้—” ยังพูดไม่ทันจบคีตะก็ช้อนแขนหนึ่งใต้เข่าอีกแขนรองหลังแล้วยกเธอขึ้นจากพื้น

“คีตะ!” ปั้นชาตกใจจนรีบคว้าคอเขาโดยอัตโนมัติ ผ้าห่มเกือบหลุดจากไหล่เธอรีบจับไว้ด้วยมืออีกข้าง

“บอกให้พยุง!”

“พูดต่อเดี๋ยวเหยียบอีก”

“วางลง”

“ถึงเตียงก่อน”

“คีตะ”

“ครับ”

“ถ้านายทำผ้าหลุด ฉันฆ่านาย”

คีตะเม้มปากแน่น เหมือนพยายามไม่หัวเราะ “ผมมองทางอยู่ครับ”

“ห้ามหัวเราะ”

“ไม่ได้หัวเราะ”

“ไหล่นายสั่น”

“ฝนตก หนาว”

“โกหก”

เขาพาเธอไปนั่งบนเตียงอย่างระวัง ก่อนคุกเข่าลงตรงหน้า “อยู่นิ่ง ๆ”

ปั้นชาดึงผ้าห่มปิดเข่าไว้มากขึ้น คีตะวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวเปิดไฟฉายส่องแผล “เจ็บไหม”

“นิดหน่อย”

“นิดหน่อยของพี่แปลว่าเจ็บเยอะหรือเปล่า”

“ไม่”

“เมื่อกี้ร้อง”

“ตกใจ”

คีตะเหลือบมองขึ้นมา “โอเคครับ คนเก่ง”

ปั้นชาขมวดคิ้ว “อย่ากวน”

“ไม่ได้กวน” น้ำเสียงเขาคราวนี้จริงจังกว่าปกติ คีตะใช้ทิชชูสะอาดเช็ดเลือดเบา ๆ แล้วส่องดูแผล

“โชคดี เศษติดตื้น”

“เอาออกเลย”

“พี่กลัวไหม”

“ไม่”

“งั้นอย่ากำผ้าห่มแน่นขนาดนั้น”

ปั้นชาก้มมองมือตัวเอง กำแน่นจริงเธอคลายมือทันที “ทำเลย”

คีตะใช้แหนบจากกล่องปฐมพยาบาลที่เอาติดมือเข้ามาค่อย ๆ คีบเศษเล็กออก ปั้นชาสะดุ้งมือหนึ่งเผลอคว้าบ่าของเขา

“เจ็บ?”

“อือ”

“แป๊บเดียว” เขาทำอย่างเบามือผิดกับนิสัยกวนประสาทปกติไม่ถึงนาทีเศษก็ถูกเอาออก คีตะกดแผลด้วยสำลีแล้วพันพลาสเตอร์

“เสร็จแล้ว”

ปั้นชามองเท้าตัวเอง “ขอบคุณ”

“ครับ” เขาเงยหน้าขึ้นสายตาสบกันพอดี ระยะห่างใกล้กว่าปกติมาก คีตะยังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอส่วนปั้นชานั่งบนเตียงผมเปียกตกลงมาข้างแก้ม ทั้งคู่เงียบไปชั่วขณะ เสียงฝนด้านนอกยังตกหนักฟ้าแลบสว่างวาบ ปั้นชาเป็นฝ่ายหลบตาก่อน

“แล้วนายเข้ามาได้ยังไง”

“ผมมีกุญแจสำรอง”

“ออกไปได้แล้ว”

คีตะลุกขึ้นช้า ๆ “ผมเก็บเศษให้ก่อน”

“ฉันทำเอง”

“พี่เดินไม่ได้ดี”

“พรุ่งนี้ทำก็ได้”

“แล้วคืนนี้ถ้าลืมแล้วเหยียบอีก?”

ปั้นชาไม่ตอบ เขาเดินลงไปหยิบไม้กวาดด้านล่างมากวาดเก็บเศษเซรามิกทีละชิ้น ปั้นชานั่งดูเขาเงียบ ๆ ภาพนี้แปลกมาก คีตะที่ปกติทำบ้านเละ คีตะที่ปกติล้างจานยังทำฟองล้นอ่าง กำลังกวาดพื้นอย่างตั้งใจ เธอจึงถามขึ้น

“ทำเป็นด้วย?”

“กวาดพื้น?”

“อือ”

“ผมไม่ได้ไร้ประโยชน์ขนาดนั้นนะพี่”

“ก่อนหน้านี้เหมือน”

“ทำร้ายจิตใจอีกแล้ว”

ปั้นชาหลุดยิ้มเล็กน้อย คีตะเห็นเขาชี้ทันที “เมื่อกี้ยิ้ม”

“ไม่ได้ยิ้ม”

“เห็น”

“มืด”

“ฟ้าแลบพอดี”

“ตาฝาด”

คีตะหัวเราะ “พี่นี่ซึนจริง ๆ”

ปั้นชาหยิบหมอนโยนใส่ คีตะรับได้พอดี “โอ๊ย”

“โดน?”

“ไม่โดน”

“แล้วร้องทำไม”

“อยากให้พี่รู้สึกผิด”

“ไม่รู้สึก”

“ใจร้าย” เขาวางหมอนไว้ปลายเตียงแล้วเก็บเศษชิ้นสุดท้ายลงถุง จากนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“เรียบร้อย”

“ขอบคุณ”

“ครั้งที่สองแล้วนะ”

“อะไร”

“วันนี้พี่ขอบคุณผมสองครั้ง”

“แล้ว?”

“สถิติใหม่”

ปั้นชามองหน้าเขา “ถ้ากวนจะเหลือครั้งเดียว”

“ขอโทษครับ” เขาหันไปทางประตูแต่ก่อนออกกลับหยุด “เอ่อ…”

ปั้นชามอง “อะไร”

คีตะเอานิ้วเกาแก้ม ท่าทางแปลกกว่าปกติ “พี่อย่าเพิ่งลุกนะ”

“รู้แล้ว”

“แล้วก็…”

“พูด”

เขาหลบตา “ผมไม่ได้ตั้งใจมองเมื่อกี้นะ”

ปั้นชานิ่ง คีตะรีบพูดต่อ “คือเห็นนิดเดียว ไม่ได้มองแบบ—”

“ออกไป”

“ครับ”

“เดี๋ยวนี้”

“ครับ!” เขารีบเปิดประตู ปั้นชาตะโกนตาม

“แล้วลืมไปด้วย!”

เสียงคีตะดังจากทางเดิน “ผมพยายามครับ!”

“คีตะ!”

“ล้อเล่น!”

ประตูปิดลง ปั้นชาหยิบหมอนอีกใบปาใส่ประตู

ตุ้บ

“ไอ้เด็กบ้า”

ด้านนอกคีตะยืนพิงประตู มือหนึ่งปิดหน้าหูแดงจนเห็นชัดแม้ในแสงไฟฉายมือถือ

“เชี่ยเอ๊ย” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนตบแก้มตัวเองสองที “ไม่คิด ๆ”

แต่ยิ่งสั่งตัวเองไม่ให้คิดภาพเมื่อครู่ยิ่งชัด ผมดำเปียก ไหล่ขาว ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว คีตะรีบเดินลงบันได “ไปหาน้ำเย็นกินดีกว่า”

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงไฟยังไม่มา ปั้นชาเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอสวมเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขายาวและเดินกะเผลกลงมาชั้นล่าง คีตะนั่งอยู่หน้าโซฟาพร้อมเทียนหลายเล่ม บนโต๊ะมีบะหมี่ถ้วยสองถ้วย เขาเงยหน้าขึ้นถาม

“ลงมาทำไม”

“หิว”

“ผมจะเอาขึ้นไปให้”

“ไม่เป็นไร”

“เดินไหว?”

“ไหว”

คีตะมองเท้าเธอ “มานั่ง”

ปั้นชาเดินไปนั่งอีกฝั่งของโซฟา เขาเลื่อนบะหมี่ถ้วยมาให้ “ไข่เค็ม”

“อือ พี่กินได้ใช่ไหม”

“ได้”

“ดี”

เธอมองถ้วย “นายจำได้อีก?”

“อะไร”

“ว่าฉันกินรสนี้”

คีตะนิ่งนิดหนึ่ง “พี่ชอบตอนมหาลัย”

ปั้นชามองเขา “นายจำเรื่องฉันเยอะกว่าที่คิด”

คีตะยักไหล่ “พี่มาบ้านบ่อย”

“แต่นายไม่ค่อยอยู่”

“ผมอยู่บ้าง”

“ตอนนั้นนายยังเด็ก”

“ตอนนี้ไม่เด็กแล้วนะ” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงแปลก ๆ ปั้นชาก้มหน้ากิน คีตะเองก็เหมือนเพิ่งรู้ว่าพูดอะไรออกไปจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง

“แจกันพี่สวยดี เสียดาย”

“ของลูกค้าให้”

“สำคัญไหม”

“ไม่มาก”

“เดี๋ยวซื้อใหม่ให้”

ปั้นชาเงยหน้า “ทำไมต้องซื้อ”

“ผมเข้าห้องแล้วทำให้พี่ตกใจไง”

“ฉันทำแตกก่อนนายเข้า”

“อ๋อ”

“ไม่เกี่ยวกับนาย”

“งั้นผมรอด”

เธอพยักหน้า คีตะมองเธออยู่พักหนึ่งก่อนถาม “ถ้าพี่อยู่คนเดียวเมื่อกี้จะทำไง”

“โทรหาใครสักคน”

“โทรศัพท์อยู่ไกล”

“คลาน”

คีตะหัวเราะ “จริงจัง?”

“อือ”

“ดื้อจัด”

“แล้วนายจะให้ทำยังไง”

“เรียกผม”

“นายไม่ใช่บริการฉุกเฉิน”

คีตะยิ้ม “สำหรับพี่เป็นได้”

ปั้นชาชะงักเงยหน้ามอง คีตะเองก็ยังยิ้มแต่คราวนี้ไม่ได้กวนเท่าเดิม “บ้านเหลือเราสองคน ถ้ามีอะไรเรียกได้”

เธอมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าเบา ๆ “อือ”

คีตะยิ้มกว้างขึ้น “พูดดีด้วยแล้วหนึ่ง”

“อย่าทำลายบรรยากาศ”

“ครับ”

ฝนด้านนอกยังตกไม่หยุด ทั้งสองนั่งกินบะหมี่ใต้แสงเทียนเงียบ ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่ปั้นชาย้ายเข้ามาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันนานเกินสิบนาทีโดยไม่กัดกันอย่างน้อยก็เกือบเพราะผ่านไปไม่นานคีตะก็พูดขึ้น

“พี่ปั้น”

“อะไร”

“ถ้าคราวหน้าอาบน้ำแล้วไฟดับ—”

ปั้นชายกสายตาขึ้นทันที “หยุด”

“ผมยังไม่ได้พูด”

“รู้ว่าจะพูดอะไร”

“ผมจะบอกให้เอามือถือเข้าไปด้วย”

“…”

คีตะยกมือ “จริง ๆ”

ปั้นชาจ้องเขาอยู่สามวินาที แล้วพูด “ดี”

เขายิ้ม “พี่คิดว่าผมจะพูดอะไร”

“… ”

“พี่หน้าแดง”

“แสงเทียน”

“เทียนสีส้ม ไม่ใช่แดง”

“คีตะ”

“ครับ”

“กินไป”

“ครับ” เขาก้มหน้ากินแต่รอยยิ้มยังไม่หาย ตอนเกือบสี่ทุ่มไฟกลับมาทั้งบ้านสว่างพรึ่บพร้อมกัน ปั้นชาหรี่ตาคีตะยกมือบังแสง

“มาแล้ว”

“อือ”

เธอกำลังจะลุก แต่คีตะรีบลุกก่อน “เดี๋ยวผมพาขึ้น”

“เดินเองได้”

“บันได”

“ได้”

“พี่—”

“ถ้านายคิดจะอุ้มอีก ฉันจะถีบ”

คีตะหัวเราะ “โอเค ๆ”

เขาจึงเดินข้างเธอขึ้นบันไดช้า ๆ ปั้นชาจับราวส่วนคีตะเดินต่ำกว่าหนึ่งขั้นกันเผื่อเธอเซ เมื่อถึงหน้าห้องเธอจึงหันกลับ

“คีตะ”

“ครับ”

“วันนี้…ขอบคุณ”

คีตะนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มจนลักยิ้มขึ้น “สามครั้งแล้ว”

ปั้นชาถอนหายใจ “น่าจะไม่พูด”

“สายไปแล้วครับ”

เธอเปิดประตู ก่อนปิดคีตะพูดขึ้น “ฝันดีนะพี่”

ปั้นชาหยุดตอบเขา “อือ”

ประตูปิดลงเบา ๆ คีตะยืนอยู่หน้าห้องอีกพักหนึ่งรอยยิ้มยังติดอยู่บนหน้า จากนั้นโทรศัพท์ก็ดังคิรินโทรมา เขากดรับ

“ว่าไงพี่”

“บ้านโอเคไหม”

“โอเค”

“ปั้นล่ะ”

คีตะเหลือบมองประตูห้องตรงหน้า “โอเคครับ”

“มึงกวนเขาหรือเปล่า”

“วันนี้ช่วยเขาด้วยซ้ำ”

“ช่วยอะไร”

คีตะเงียบ สมองนึกถึงภาพผ้าเช็ดตัวจากนั้นตอบอย่างรวดเร็ว “ไม่มีอะไร”

“เสียงมึงแปลก”

“ปกติ”

“คีตะ”

“พี่ทำงานไปเถอะ”

“มึงทำอะไร”

“ผมไม่ทำอะไร!”

“กูยังไม่ได้ว่า”

“…”

คิรินเงียบไปสองวินาที “ยิ่งน่าสงสัย”

คีตะกดตัดสายทันที “พี่แม่ง”

ในห้องปั้นชานั่งอยู่บนเตียงมองพลาสเตอร์ที่ฝ่าเท้า ก่อนสายตาจะเลื่อนไปตรงพื้นบริเวณที่แจกันแตก เธอนึกถึงตอนคีตะคุกเข่าทำแผลให้อย่างตั้งใจจากนั้นนึกถึงตอนเขาอุ้มเธอ ใบหน้าหญิงสาวร้อนขึ้นนิด ๆ

“เพราะอากาศ” เธอพึมพำกับตัวเองก่อนหยุด แล้วขมวดคิ้ว

“เดี๋ยวนะ…ห้องเปิดแอร์อยู่” ปั้นชาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวทันที

ส่วนห้องฝั่งตรงข้ามคีตะนอนแผ่อยู่บนเตียงนอนจ้องเพดาน ผ่านไปห้านาทีเขายกหมอนขึ้นมาปิดหน้า “ฉิบหายแล้ว”

เขาพึมพำทั้งๆ ที่เขาเปลี่ยนผู้หญิงไม่เคยซ้ำในเวลาสองเดือน แต่แทนที่จะคิดเรื่องอย่างที่ตัวเองเคยคิดกับใครหลายคน สิ่งที่ค้างอยู่ในหัวมากที่สุดกลับเป็นตอนปั้นชาจับบ่าเขาแน่นเพราะเจ็บ กับคำว่า “ขอบคุณ” แค่สองพยางค์ แต่ทำไมคืนนี้มันถึงดังอยู่ในหัวไม่หยุดก็ไม่รู้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   บทที่ 50

    “ไม่” “ใจร้าย” เด็กชายหันไปหาคิริน “ลุงอุ้ม” คิรินรับทันที “มา” คีตะมอง “ทีผมบอกไม่” คิรินยิ้ม “มึงไม่ใช่หลาน” ปั้นชาหัวเราะ ตอนเดินกลับเข้าบ้านภาพเดิม ๆ กลับเกิดขึ้นอีกครั้ง คีตะถือของ คิรินอุ้มเด็ก ปั้นชาเดินตาม เพียงแต่เมื่อก่อนสิ่งที่คีตะถืออาจเป็นกระเป๋าเธอ ตอนนี้กลายเป็นขวดน้ำเด็กร

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   บทที่ 49

    คีตะชะงัก คิรินหัวเราะเสียงดังลั่น “กรรมตามทัน” “ชา” คีตะมองลูกสาว “พ่อเอง” เด็กหญิงชี้คิริน ”ลุง” “รู้ว่าลุง” “หาลุง” “พ่อหล่อกว่า” ปั้นชาพูดจากด้านหลัง “เถียงเด็กสองขวบ” คีตะหัน “พี่ดูดิ ลูกไม่เอาผม” เธอเดินเข้ามา รับลูกสาวไปอุ้ม “เพราะนายกวน” เด็กหญิงซุกไหล่แม่ทันที คีตะกุมอก “ท

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   บทที่ 48

    “ไม่ได้แกล้ง!” “แกล้ง!” คีตะยกมือกุมหัว “ใครสอนให้เถียงกัน” เสียงคิรินดังจากโซฟา “มึง” คีตะหัน “พี่!” คิรินนั่งไขว่ห้างอย่างสบาย มือถือกาแฟอยู่ “กูพูดผิด?” คีตะมองลูกสองคน แล้วมองพี่ “เด็กสองขวบ” “แต่พ่อมันสามสิบกว่าแล้วยังเถียง” “ผมยี่สิบกว่า!” “นิสัยสิบห้าขวบ” คีตะอ้าปากจะเถี

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   บทที่ 47

    วันที่ปั้นชารู้ว่าตัวเองไม่ได้ท้องลูกคนเดียว แต่เป็นลูกแฝด ชีวิตของคีตะก็เปลี่ยนจากสามีขี้เห่อธรรมดา กลายเป็นมนุษย์ที่เหมือนพร้อมจะซื้อของสำหรับเด็กทั้งห้างกลับบ้าน เริ่มตั้งแต่วันที่หมอเลื่อนจออัลตราซาวนด์ให้ดู “ตรงนี้หนึ่งคนนะครับ” คีตะพยักหน้าแรง “ครับ” แล้วหมอก็เลื่อนไปอีกนิด “แล้วตรงนี้อี

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   บทที่ 46

    “ลูก” ปั้นชามอง “อะไรอีก” คีตะพูดกับท้อง “ช่วยแม่แพ้บ้างได้ไหมครับ พ่อเหนื่อย” ปั้นชาตีไหล่ “พูดอะไร” “แบ่งกัน” “เขาไม่เกี่ยว” คีตะยิ้ม ก่อนเงยหน้ามองเธอ “พี่ไม่แพ้ก็ดีแล้ว” น้ำเสียงจริงจังขึ้น “ผมแพ้แทนได้” ปั้นชาชะงัก “นายจะเอาทุกอย่างแทนฉันไม่ได้” “รู้” “แล้วอย่าฝืน” “ครับ” “ไม่สบายก็

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   บทที่ 45

    ปั้นชาตีหัวเบา ๆ “อย่าสอนตั้งแต่ยังไม่เกิด” เขาหัวเราะ “ครับ” คืนนั้นคีตะโทรหาคิริน เสียงดังจนปั้นชาต้องดึงโทรศัพท์ออกจากหูเขา “พี่! พี่ปั้นท้อง!” ปลายสายเงียบ ก่อนคิรินตอบ “เออ” คีตะอ้าปาก “เออ?” “จะให้กูทำไง ร้อง?” “ตกใจหน่อยดิ!” “กูกำลังขับรถ” “หลานพี่นะ!” “รู้” “ผมจะเป็นพ่อ!” “รู้”

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status