เช้าวันถัดมาคีตะตื่นเร็วกว่าปกติอย่างน่าประหลาด ไม่ใช่เพราะมีเรียน ไม่ใช่เพราะมีนัดและไม่ใช่เพราะมีใครโทรปลุก แต่เพราะเขาลืมตาขึ้นมาตอนเจ็ดโมงครึ่ง แล้วสิ่งแรกที่นึกถึงคือฝ่าเท้าของปั้นชา เขานอนนิ่งอยู่บนเตียงประมาณสิบวินาทีก่อนยกแขนปิดหน้า
“เป็นอะไรของกูวะ”
เมื่อคืนหลังจากช่วยทำแผลให้เธอ เขาก็คิดวนอยู่แบบนั้นจนเกือบตีสอง ทั้งที่แผลก็เล็ก ทั้งที่ปั้นชาก็ไม่ได้เป็นอะไรหนักแต่เขากลับรู้สึกอยากรู้ว่าเช้านี้เธอเดินได้ดีหรือยัง คีตะพลิกตัวไปหยิบโทรศัพท์เปิดแชตของปั้นชา
Keeta : เท้าเป็นไงบ้าง
นิ้วค้างอยู่ตรงปุ่มส่ง เขามองประโยคตัวเองก่อนลบแล้วพิมพ์ใหม่
Keeta : ตื่นยัง
ลบอีก
Keeta : อย่าบอกนะว่าเลือดไหลตายไปแล้ว
คีตะมองอยู่สามวินาที “นี้กูเป็นบ้าอะไรวะเนี้ย”
ไม่ถึงนาทีข้อความถูกอ่าน แต่ไม่มีคำตอบเขารอ หนึ่งนาที สองนาที ห้านาที สุดท้ายจึงโยนโทรศัพท์ลงข้างหมอน “เย็นชาแต่เช้าเลยนะ”
ไม่นานโทรศัพท์ก็สั่น เขารีบคว้าขึ้นมาแทบจะทันที
Pancha : ยังไม่ตาย
รอยยิ้มขึ้นบนหน้าโดยไม่รู้ตัว
Keeta : ดีครับ
Pancha : ผิดหวัง?
Keeta : มาก ผมเตรียมห้องพี่ไว้ทำห้องเกมแล้ว
Pancha : ฝัน
Keeta : แปลว่าเดินได้แล้ว
Pancha : ได้
คีตะมองคำตอบ พอรู้ว่าเธอโอเคเขาก็วางโทรศัพท์ลงอย่างโล่งใจ จากนั้นชะงัก “เดี๋ยว”
เขาลุกขึ้นนั่ง “ทำไมกูต้องโล่งใจขนาดนี้”
ไม่มีคำตอบ เขาจึงเลือกทำสิ่งที่คนไม่อยากคิดมักทำคือหนีลงไปหาอะไรกิน ประมาณแปดโมงปั้นชาเปิดประตูห้องออกมาเท้ายังเจ็บนิด ๆ แต่เดินได้แล้ว ทันทีที่เธอออกมากลิ่นไข่ทอดก็ลอยมาจากชั้นล่าง พอลงไปถึงครัว เธอเห็นคีตะยืนอยู่หน้าเตาในชุดเดิมจากเมื่อคืน เสื้อยืดสีดำกับกางเกงวอร์มผมยังยุ่ง แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือบนโต๊ะมีอาหารเช้าสองจาน ปั้นชายืนมองคีตะหันมา
“ตื่นแล้ว?”
“อือ”
“นั่ง”
“อะไร”
“กินข้าว”
“นายทำ?”
“ครับ”
เธอมองจาน ไข่ดาว ไส้กรอก ขนมปังปิ้งหน้าตาดีกว่าครั้งก่อนแบบผิดหูผิดตา ปั้นชาเลิกคิ้ว
“สั่งมา?”
คีตะทำหน้าเสียศักดิ์ศรี “ผมทำเอง”
“จริง?”
“จริง”
“กินได้?”
“ผมลองแล้ว”
“แล้วรอด?”
“นั่งเลยพี่”
ปั้นชานั่งลงช้า ๆ คีตะยกจานมาตรงหน้า “ของพี่ไม่ใส่ซอสมะเขือเทศ”
ปั้นชามอง “รู้ได้ไง”
“วันก่อนพี่ไม่แตะ”
“สังเกต?”
“ผมตาดี”
เธอไม่ตอบ คีตะเลื่อนแก้วกาแฟตามมาอเมริกาโน่ไม่หวาน อีกแล้ว ปั้นชาเงยหน้ามองเขา
“นายจำเยอะไปไหม”
คีตะชะงัก “เรื่องพี่?”
“อือ”
เขาเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มกวน “ก็อยู่บ้านเดียวกัน ผมต้องรู้ข้อมูลศัตรู”
“ไร้สาระ” ปั้นชาก้มกินแต่ใจกลับรู้สึกแปลก ๆ เธอไม่ชอบความรู้สึกนี้ มันเหมือนความใส่ใจเล็ก ๆ ที่แทรกเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว และยิ่งคีตะทำเป็นธรรมชาติเท่าไรมันยิ่งอันตราย เธอจึงเลือกทำสิ่งที่ถนัดที่สุดเฉย
“กินได้ไหม” คีตะถาม
“ได้”
“แค่นั้น?”
“อือ”
“ชมหน่อย”
“ไม่ไหม้”
“นี่ชม?”
“ดีที่สุดแล้ว”
คีตะหัวเราะ “พี่นี่ให้กำลังใจคนเก่งมาก”
ปั้นชากินต่อ ขณะที่อีกฝ่ายนั่งมองเธออยู่พักหนึ่ง “มองอะไร”
“เปล่า”
“โกหก”
“ก็…ดูว่าพี่เจ็บเท้าไหม”
“ไม่มาก”
“วันนี้อย่าเดินเยอะ”
“รู้”
“ถ้าต้องเอาอะไรเรียกผม”
“ไม่ต้อง”
“ทำไม”
“ฉันทำเองได้”
คีตะเอนหลังพิงเก้าอี้ “พี่เป็นคนขอความช่วยเหลือยากมากเลยเนอะ”
“ไม่ชอบรบกวน”
“ผมไม่ได้รำคาญ” คำตอบเร็วเกินไปปั้นชาชะงักเล็กน้อย คีตะเองก็เหมือนเพิ่งรู้ตัว สองคนสบตากันก่อนปั้นชาจะเป็นฝ่ายหลบ
“กินของนายไป”
คีตะยิ้ม “ครับ”
ช่วงสายคิรินโทรมา ปั้นชารับสายตอนกำลังนั่งวาดงานอยู่
“เท้าเป็นไง”
เธอเลิกคิ้ว “รู้แล้ว?”
“คีตะบอก”
“อือ ดีขึ้น”
“มันทำแผลให้?”
“อือ”
ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง “แปลก”
“อะไร”
“มันช่วยคนเป็นด้วย”
ปั้นชาหลุดหัวเราะ “นายสองพี่น้องนี่พูดเหมือนกันเลย”
“มันกวนไหม”
“ตามปกติ”
“ถ้ามากไปบอก”
“ไม่เป็นไร”
“คืนนี้เรากลับดึก พรุ่งนี้เช้าอาจถึง”
“อือ”
ก่อนวางสาย คิรินพูดขึ้นอีก “ปั้น”
“อะไร”
“คีตะมันปากหมา แต่ไม่ได้เลว”
ปั้นชานิ่ง “รู้”
“แค่…อย่าไปถือสาเวลาเขากวน”
“ฉันไม่ได้คิดอะไร” คำตอบนั้นหลุดออกมาเร็วมาก คิรินเงียบไป
“เราไม่ได้ถามว่าคิดอะไร”
ปั้นชาชะงัก “…”
ปลายสายมีเสียงหัวเราะเบา ๆ “ทำงานต่อเถอะ”
“อือ” เธอกดวางแล้วจ้องโทรศัพท์ตัวเองอยู่พักหนึ่ง “ไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ”
ตอนบ่ายคีตะออกไปมหาวิทยาลัยก่อนออกจากบ้านเขายังยืนพิงประตูห้องเธอแล้วพูดว่า “ผมไปแล้วนะ”
ปั้นชามองจากโต๊ะทำงาน “แล้ว?”
“รายงาน”
“ไม่ต้อง”
“ถ้ามีอะไรโทร”
“อือ”
“ถ้าไฟดับ—”
“ไปเลย”
“ครับ”
ประตูบ้านปิดลง บ้านทั้งหลังกลับมาเงียบปั้นชาคิดว่าตัวเองน่าจะสบายใจ เธอได้ทำงานเงียบ ๆ ไม่มีคนเคาะ ไม่มีคนแซว ไม่มีเสียงกวน แต่พอผ่านไปสองชั่วโมงเธอกลับเงยหน้ามองประตูห้องหลายครั้งโดยไม่รู้ตัว ห้าโมงเย็นคีตะยังไม่กลับ หกโมงก็ยัง หนึ่งทุ่มยังไม่เห็น ปั้นชากำลังจะสั่งอาหารตอนเสียงรถเข้ามาจอดหน้าบ้าน ไม่รู้ทำไมมือเธอถึงหยุด ไม่ถึงนาทีเสียงประตูเปิดตามด้วยเสียงคีตะพูดกับใครบางคน
“เข้ามาก่อนดิ” เสียงผู้หญิงหัวเราะ ปั้นชานิ่งสายตาเหลือบไปทางประตู
“อ๋อ” เธอพึมพำ ไม่ได้คิดอะไร
สักพักเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นจากชั้นล่าง ไม่ใช่เสียงผู้หญิงคนเดียวเหมือนมีเพื่อนมาด้วย ปั้นชานั่งทำงานต่อแต่เส้นที่วาดเริ่มไม่ตรง เธอลบแล้ววาดใหม่ เสียงหัวเราะดังอีกเธอกดปากกาแรงขึ้น ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง คีตะเดินขึ้นมาชั้นบนพร้อมหญิงสาวคนหนึ่ง ปั้นชาเปิดประตูออกไปจะไปเอาน้ำพอดี ทั้งสามเจอกันตรงทางเดิน คีตะชะงัก ผู้หญิงข้างตัวเขาสวยมากผมยาวทำเล็บสีแดงใส่เสื้อครอปกับกางเกงยีนส์ เธอยิ้มให้ปั้นชา
“สวัสดีค่ะ”
ปั้นชาพยักหน้า “ค่ะ”
คีตะมองหน้าเธอ “จะไปไหน”
“เอาน้ำ”
“เท้ายังเจ็บไหม”
“ไม่”
“เดินช้า ๆ”
ปั้นชามองเขาจากนั้นมองผู้หญิงข้างตัวแล้วตอบ “รู้แล้ว”
เสียงเย็นกว่าปกติเล็กน้อย คีตะขมวดคิ้วแต่ปั้นชาเดินผ่านไปแล้ว หญิงสาวข้างตัวเขากระซิบ “ใครอะ”
“เพื่อนพี่ชาย”
“สวยจัง”
คีตะมองแผ่นหลังปั้นชา “อือ”
“นายชอบเหรอ”
เขาหันขวับ “อะไร”
“มองขนาดนั้น”
คีตะหัวเราะกลบ “เพ้อเจ้อ”
ปั้นชาที่เดินไปไม่ไกลได้ยินคำนั้นพอดี ฝีเท้าเธอหยุดนิดหนึ่งแต่ไม่ได้หันกลับ เพ้อเจ้อ?… ก็ดี ถูกแล้ว เธอคิดแบบนั้น สองทุ่มครึ่งปั้นชาลงมาหาน้ำ กลุ่มเพื่อนคีตะนั่งกินขนมกันอยู่ในห้องนั่งเล่น คีตะกำลังนั่งบนโซฟา ผู้หญิงคนเดิมพิงไหล่เขาอย่างสนิทสนมปั้นชาเดินผ่านโดยไม่มองเขา
“พี่ปั้น”
เธอหยุด “อะไร”
“กินอะไรยัง”
“กินแล้ว”
“กินอะไร”
“ข้าว”
“ตอบกวนแล้วนะ”
“ถามกวนก่อน”
เพื่อนคีตะหัวเราะ ผู้หญิงข้างเขามองเธอและเขาสลับกันไปมา คีตะยิ้มก่อนเอ่ยถาม
“เดี๋ยวผมทำอะไรให้กินไหม”
ปั้นชามองเขา แวบหนึ่งภาพตอนเช้าที่เขาทำอาหารให้ผุดขึ้นมา จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปเห็นมือของผู้หญิงที่วางอยู่บนแขนเขา เธอตอบเสียงเรียบ
“ไม่ต้อง”
คีตะชะงัก “ผมถามเฉย ๆ”
“ฉันบอกไม่ต้อง” น้ำเสียงเย็นลงชัดเจนบรรยากาศเงียบ คีตะมองหน้าเธอ ปั้นชาก็สบตาเขานิ่ง ๆ
“โอเค” เขาพูดเบาลง
เธอหันหลังเดินกลับขึ้นชั้นบนทันที ในใจกลับหงุดหงิดตัวเอง เป็นบ้าอะไร เขาจะอยู่กับใครก็เรื่องของเขา เขาเป็นคีตะ ผู้ชายที่พาผู้หญิงกลับบ้านไม่ซ้ำหน้า เธอก็รู้ตั้งแต่แรกสิ่งที่เขาทำให้เธอไม่ได้แปลว่าอะไร ทำอาหาร ซื้อกาแฟ ช่วยทำแผล จำของที่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ก็เก่งเรื่องพวกนี้ไม่ใช่หรือไง เพราะทำกับผู้หญิงบ่อยถึงได้รู้ว่าจะเอาใจยังไง คิดแบบนั้นแล้วปั้นชากลับรู้สึกแน่นในอกยิ่งกว่าเดิม เธอปิดประตูเปิดเพลงทำงานต่อพยายามไม่สนเสียงหัวเราะด้านล่าง ประมาณสี่ทุ่มเพื่อนคีตะแยกย้ายกลับ แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้กลับ ปั้นชารู้เพราะได้ยินเสียงฝีเท้าสองคนเดินขึ้นบันได ตามด้วยเสียงประตูห้องคีตะปิดลง เธอมองจอแท็บเล็ตไม่ขยับหัวใจหนักแปลก ๆ
“ก็ปกติของเขา” เธอพึมพำก่อนวาดต่อ แต่ผ่านไปสิบนาทีเธอลบงานไปสามครั้ง สุดท้ายจึงโยนปากกาลง
“รำคาญ” ไม่รู้ว่ารำคาญเสียงหรือรำคาญตัวเอง
อีกฝั่งของผนังคีตะเองก็ไม่ได้สบายใจกว่ากัน หญิงสาวที่มาด้วยนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง ส่วนเขายืนริมหน้าต่างมือถือแก้วน้ำ
“เป็นอะไร” เธอถาม
“เปล่า”
“วันนี้นายแปลก”
“ยังไง”
“เงียบ”
คีตะหัวเราะ “ผมเนี่ยนะ”
“ใช่”
เขานึกถึงหน้าปั้นชาตอนพูดคำว่า ‘ไม่ต้อง’ ท่าทางเย็นชาห่างเหินเหมือนกันเขาออกจากชีวิตตรงนั้นได้ง่าย ๆ ทั้งที่ช่วงสองวันที่ผ่านมาเขาคิดว่าทั้งคู่ใกล้ขึ้น
“น่าหงุดหงิดว่ะ” เขาพึมพำ
“ใคร”
“ไม่มีอะไร”
ผู้หญิงบนเตียงมองแล้วถามตรง ๆ “นายชอบผู้หญิงคนนั้นจริงปะ”
คีตะชะงัก “คนไหน”
“เพื่อนพี่นาย”
“ไม่”
คำตอบนั้นเร็ว เร็วเกินไป เธอหัวเราะ “นายโกหกไม่เก่ง”
“ผมไม่ได้ชอบ”
“งั้นตอนเขาเดินผ่าน นายมองจนฉันคิดว่าฉันโปร่งใส”
คีตะเงียบ
“ถ้าชอบก็จีบดิ”
“เขาไม่เอาผมหรอก” พูดออกมาแล้วเขาเองก็ชะงัก หญิงสาวยิ้ม
“อ๋อ ที่แท้โดนเมิน”
“ใครบอก”
“หน้าบอก”
คีตะถอนหายใจ “เขามองผมเป็นเด็ก”
“นายก็เด็กกว่าเขาสองปี”
“สองปีไม่เรียกเด็กปะ”
“แล้วเขารู้ไหมว่านายสนใจ”
คีตะคิด รู้ไหมไม่รู้ เขาเองยังไม่แน่ใจเลยแต่ถ้าถามว่าอยากอยู่ใกล้ไหม อยาก อยากให้เธอฟอลกลับ อยากรู้ว่าเท้าเจ็บไหม อยากจำว่าเธอกินอะไรอยากให้หัวเราะเพราะเขา อยากให้มองเขาบ้างสิ่งเหล่านี้ไม่เคยเกิดกับผู้หญิงคนก่อน ๆ คีตะก้มมองแก้วในมือ “เชี่ย”
“อะไร”
เขายกมือปิดหน้า “กูชอบจริงปะวะ”
ผู้หญิงตรงหน้าหัวเราะลั่น “เพิ่งรู้เหรอ”
คีตะนั่งลงที่ปลายเตียง สีหน้าเหมือนเพิ่งเจอปัญหาที่แก้ไม่ได้ “ไม่น่า”
“ทำไม”
“เขาดุ”
“แล้ว?”
“พูดน้อย”
“แล้ว?”
“เย็นชา”
“แล้ว?”
คีตะเงียบจากนั้นพึมพำ “แต่น่ารัก”
หญิงสาวทำหน้าเหมือนเจอคำตอบชัดเจนที่สุด “จบ”
คีตะโยนหมอนใส่ “หุบปาก”
“แล้วคืนนี้ให้ฉันนอนนี่ทำไม”
“ฝนตก รถเธออยู่กับเพื่อนไม่ใช่เหรอ”
“อ๋อ แปลว่าฉันเป็นผู้ประสบภัย”
“ประมาณนั้น”
“แล้วคนข้างห้องรู้ไหม”
“ไม่เกี่ยว” แม้ปากจะตอบแบบนั้นแต่เขากลับเผลอมองผนัง ผู้หญิงหัวเราะ
“นายซวยแล้ว”
“รู้”
วันรุ่งขึ้นเกือบแปดโมงปั้นชาเปิดประตูออกจากห้อง ประตูคีตะเปิดพอดีผู้หญิงคนเมื่อคืนเดินออกมาก่อนตามด้วยคีตะ ทั้งสามเจอกัน
“สวัสดีค่ะ”
ปั้นชาพยักหน้า “ค่ะ”
คีตะมองหน้าเธอ “อรุณสวัสดิ์”
“อือ” เธอเดินผ่าน คีตะรีบตาม
“เท้าเป็นไง”
“ดี”
“วันนี้ผมซื้อกาแฟ—”
“ไม่ต้อง” เขาหยุดปั้นชาเองก็หยุดนิดหนึ่งแต่ไม่หันกลับ “ฉันซื้อเองได้”
คีตะมองแผ่นหลังเธอ “ผมก็แค่จะซื้อเผื่อ”
“ไม่เป็นไร” เธอเดินต่อ เย็นชา ชัดเจน คีตะยืนนิ่ง หญิงสาวเมื่อคืนมองเขาอย่างสงสาร
“โดนเต็ม ๆ”
“ไม่ต้องพูด”
หลังส่งเพื่อนกลับคีตะก็กลับเข้าบ้าน ปั้นชานั่งอยู่โต๊ะกินข้าวกับคิรินที่เพิ่งกลับจากต่างจังหวัด คิรินเงยหน้าถาม “เมื่อคืนพาใครมา”
“เพื่อน”
“ผู้หญิง?”
“อือ”
คิรินถอนหายใจ “เบา ๆ บ้าง”
คีตะเหลือบมองปั้นชา เธอกินข้าวนิ่งไม่สนใจ เขาจึงถามเธอ “พี่กินกาแฟยัง”
ปั้นชาไม่เงยหน้า “กินแล้ว”
“ซื้อจากไหน”
“ร้าน”
“ร้านไหน”
คราวนี้เธอเงยหน้า “ถามทำไม”
“ก็ถามเฉย ๆ”
“ไม่ต้องถามทุกเรื่องก็ได้” โต๊ะอาหารเงียบ คิรินมองทั้งคู่คีตะนิ่งก่อนยิ้มบาง ๆ
“โอเคครับ” เขาเดินขึ้นห้อง เสียงประตูปิดดังขึ้น คิรินมองปั้นชา
“ทะเลาะกัน?”
“เปล่า”
“แน่?”
“อือ”
“ทำไมพูดกับมันแบบนั้น”
ปั้นชาวางช้อน “แบบไหน”
“เย็นกว่าปกติ”
“ก็ปกติ”
คิรินมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างรู้ทัน “ปั้น”
“อะไร”
“หึง?”
เธอชะงักจากนั้นตอบทันที “ไม่”
“เร็วไป”
“ไม่ได้หึง”
“เราแค่ถาม”
“ก็ไม่ได้หึง”
คิรินยกมือ “โอเค”
“เขาจะพาใครมาก็เรื่องของเขา”
“ยังไม่ได้พูดเรื่องผู้หญิงเลย”
ปั้นชานิ่ง คิรินกลั้นยิ้ม “กินต่อเถอะ”
เธอก้มหน้ากินทันทีแต่หูเริ่มร้อน บนชั้นสองคีตะนอนมองเพดาน มือถืออยู่ในมือเขาเปิดแชตปั้นชาข้อความเก่า ๆ มีไม่กี่ประโยคแต่กลับอ่านซ้ำไปมาเขาพิมพ์
Keeta : พี่โกรธผมปะ
ลบ พิมพ์ใหม่
Keeta : ผมทำอะไรผิด
ลบอีก สุดท้ายล็อกหน้าจอแล้วโยนลงเตียง
“ช่างแม่ง” ถ้าเธอไม่สนเขาก็จะไม่สนเหมือนกัน แต่ห้านาทีต่อมาเขาหยิบโทรศัพท์กลับขึ้นมาเข้าอินสตาแกรมเปิดโปรไฟล์ปั้นชาดูสตอรี่ล่าสุด เป็นรูปกาแฟหนึ่งแก้วกับแท็บเล็ตวาดรูปไม่มีอะไรพิเศษแต่เขาก็ดูจนจบ แล้วดูซ้ำ
“กูเป็นหนักแล้ว” เขาพึมพำ
คืนนั้นปั้นชาเองก็นอนไม่หลับเธอนอนตะแคงมองผนังฝั่งห้องคีตะ เงียบ ไม่มีเสียงไม่มีเพลง ไม่มีคน เธอควรจะสบายใจแต่กลับไม่ ภาพผู้หญิงเดินออกจากห้องเขายังติดอยู่ในหัว ปั้นชาดึงผ้าห่มขึ้น
“ก็แค่เจ้าชู้”
ทุกอย่างที่เขาทำก่อนหน้านี้คงไม่ได้หมายความอะไร เขาคงเป็นแบบนั้นกับผู้หญิงทุกคน เก่งเรื่องเอาใจ เก่งเรื่องพูด เก่งเรื่องทำให้คนเข้าใจผิด ดีแล้วที่เธอไม่คิดไปไกลเธอหลับตาพยายามเชื่อตัวเอง
โดยไม่รู้เลยว่าอีกฝั่งของผนังคีตะกำลังคิดตรงกันข้าม เขานอนมองเพดานแล้วถอนหายใจ ผู้หญิงคนอื่นเขาไม่เคยต้องคิดขนาดนี้ ไม่เคยต้องรอคำตอบ ไม่เคยสนว่าใครจะเย็นชา แต่กับปั้นชาแค่เธอพูดว่า ‘ไม่ต้อง’ สามครั้ง เขากลับรู้สึกเหมือนถูกผลักออกไปไกลกว่าที่ควร คีตะหลับตา
“คนอื่นมีให้ชอบตั้งเยอะไม่ชอบ”
แล้วพึมพำกับตัวเอง “เสือกชอบคนที่ไม่เอากู”
คืนเดียวกันคนหนึ่งเริ่มยอมรับว่าชอบ แต่อีกคนกลับพยายามปฏิเสธทุกอย่างที่ตัวเองรู้สึก และนั่นกำลังจะทำให้ระยะห่างที่เพิ่งสั้นลง ค่อย ๆ ยาวขึ้นอีกครั้ง โดยที่ทั้งคู่เป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง