Home / โรแมนติก / พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ / 44 ถ้าพี่ขอให้อยู่ล่ะ

Share

44 ถ้าพี่ขอให้อยู่ล่ะ

last update publish date: 2026-10-28 20:38:08

สามวันหลังจากมื้อเย็นวันนั้น ธามไม่ถามเรื่องต่างประเทศอีกเลย

ไม่ถามจริง ๆ

ทั้งที่ฉันแอบเตรียมคำตอบไ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   44 ถ้าพี่ขอให้อยู่ล่ะ

    สามวันหลังจากมื้อเย็นวันนั้น ธามไม่ถามเรื่องต่างประเทศอีกเลยไม่ถามจริง ๆทั้งที่ฉันแอบเตรียมคำตอบไว้ในหัวประมาณสิบเจ็ดแบบตอนเช้าเจอกันหน้าบ้าน เขาถามแค่ว่า“วันนี้เข้าสตูดิโอ?”“ค่ะ”“กลับดึกไหม”“ไม่น่าค่ะ”“อือ ขับรถดี ๆ”จบตอนบ่ายเขาส่งรูปชั้นวางที่เคยช่วยประกอบมาให้ เพราะเจอร้านขายกล่องจัดของที่คิดว่าน่าจะเข้ากันตอนเย็นถามว่ากินข้าวหรือยังแต่ไม่มีคำว่า เรื่องนั้นคิดถึงไหนแล้วไม่มี จะไปจริงเหรอไม่มีแม้แต่การเลียบเคียงทั้งที่ฉันรู้ว่าเขาอยากรู้ฉันเห็นจากสายตาทุกครั้งที่เจอกันปัญหาคือพอเขาไม่ถาม ฉันกลับหงุดหงิดเอง“มึงต้องการอะไรจากชีวิต”มินถามหลังจากฟังฉันบ่นได้ห้านาทีฉันนั่งอยู่บนพื้นสตูดิโอ มีเอกสารโครงการกองอยู่รอบตัว“กูไม่ได้ต้องการอะไร”“มึงเพิ่งบ่นว่าพี่ธามไม่ถาม”“ก็มันแปลก”“ตอนเขาถามเยอะ มึงก็ว่าเขายุ่ง”“อันนั้นถามเหมือนผู้ปกครอง”“ตอนนี้เขาไม่ถามเพราะเคารพการตัดสินใจมึง”ฉันเงียบมินยกกาแฟขึ้นดูด“ก็ถูกแล้วนี่”“รู้”“แล้วหงุดหงิดทำไม”“ไม่รู้”มันจ้องหน้าฉันถอนหายใจ“โอเค รู้ก็ได้”“ว่า?”ฉันหยิบกระดาษม้วนตีเข่าตัวเองเบา ๆ“ส่วนหนึ่งกูอยากให้เขาห้าม”มินทำ

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   43 เรื่องสำคัญที่พี่รู้เป็นคนสุดท้าย

    43 เรื่องสำคัญที่พี่รู้เป็นคนสุดท้าย“พริมจะไปต่างประเทศหนึ่งปีเหรอลูก”ช้อนในมือฉันหยุดกลางอากาศแม่ถามขึ้นระหว่างมื้อเย็นธรรมดามาก ธรรมดาจนถ้าไม่ได้มีธาม ป้านวล และลุงธีร์นั่งอยู่ด้วย ฉันคงตอบไปแล้วว่า “ยังไม่รู้ค่ะ”แต่ตอนนี้ฉันเงยหน้าขึ้นช้า ๆสายตาแรกที่เจอไม่ใช่แม่เป็นธามเขานั่งฝั่งตรงข้าม สีหน้าไม่เปลี่ยนมากนัก มีเพียงมือที่กำลังจะยกแก้วน้ำหยุดอยู่ตรงนั้นโอเคงานเข้าแล้ว“แม่รู้ได้ไงคะ”ฉันถามแม่ทำหน้าประหลาดใจ“ก็เมื่อวานลูกคุยโทรศัพท์กับมินเรื่องเอกสารอยู่ในครัว แม่ได้ยิน”ฉันหลับตาดีมากบ้านนี้ผนังบางกว่าที่คิดป้านวลหันมาทางฉันทันที“ไปไหนลูก”“ยังไม่ได้ไปค่ะป้า”ฉันรีบตอบ“แค่มีข้อเสนอเข้ามา”“ประเทศไหน”ลุงธีร์ถามฉันบอกชื่อประเทศไปแม่พยักหน้าเหมือนรู้อยู่แล้ว“โครงการหนึ่งปีใช่ไหม”ฉันหันขวับ“แม่รู้ละเอียดกว่าที่พริมคิดอีกนะ”“ก็ลูกพูดเสียงดัง”“พริมจะติดแผ่นซับเสียงในครัวแล้วค่ะ”ป้านวลหัวเราะเบา ๆมีคนเดียวที่ไม่หัวเราะฉันเหลือบมองธามเขากำลังวางแก้วน้ำลงช้า ๆไม่ถามอะไรยิ่งไม่ถามยิ่งน่ากลัวฉันเลยก้มกินข้าวต่อแบบทำเป็นไม่มีอะไรไม่สำเร็จแม่พูดอีก“ถ้าเป็นโอ

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   42 โอกาสหนึ่งปี

    ตอนที่ 42 โอกาสหนึ่งปีฉันอ่านอีเมลนั้นจบสามรอบแล้วยังไม่แน่ใจว่าตัวเองเข้าใจถูกหรือเปล่าInternational Creative Residency Program — One Yearหนึ่งปีไม่ใช่หนึ่งเดือนไม่ใช่ไปเวิร์กช็อปสองอาทิตย์แล้วกลับหนึ่งปีเต็มฉันเลื่อนลงไปอ่านรายละเอียดอีกครั้ง ทั้งค่าตอบแทน ที่พัก งบสำหรับทำโปรเจกต์ และโอกาสร่วมงานกับทีมครีเอทีฟจากหลายประเทศทุกอย่างที่เคยคิดว่า ถ้ามีโอกาสสักครั้งก็ดีตอนนี้วางอยู่ตรงหน้าแม่เรียกจากโต๊ะกินข้าว“พริม เป็นอะไรลูก”ฉันสะดุ้ง“เปล่าค่ะ”ธามนั่งฝั่งตรงข้ามมองมา“หน้าเหมือนเห็นผี”“พี่เคยเห็นคนเห็นผี?”“ตอนนี้เห็นแล้ว”ฉันรีบคว่ำโทรศัพท์“อีเมลงานค่ะ”“งานมีปัญหา?”“ยังไม่รู้ค่ะ”คำตอบนั้นจริงครึ่งหนึ่งเพราะมันไม่ใช่ปัญหาแต่มันก็ไม่ง่ายเลยป้านวลตักกับข้าวใส่จานฉัน“กินก่อนลูก ค่อยคิด”ฉันพยักหน้าแต่ตลอดมื้อ สมองไม่ได้อยู่ที่อาหารเลยหนึ่งปีคำนี้วนอยู่ในหัวตลอดหลังจากทุกคนแยกย้าย ฉันกลับบ้านแล้วเปิดอีเมลบนคอมอีกครั้งครั้งนี้อ่านละเอียดกว่าตอนเช้าโครงการเริ่มในอีกสามเดือนต้องตอบรับภายในสองสัปดาห์ถ้ารับ ฉันต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศหนึ่งปีเต็มมีสิทธิ์กลับมาเ

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   41 สองแม่รู้แล้ว โลกสงบไม่ได้อีกต่อไป

    41 สองแม่รู้แล้ว โลกสงบไม่ได้อีกต่อไปฉันรู้ว่าตัวเองกำลังซวยตอนแม่พูดว่า“เข้าบ้านก่อน”น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่พอเป็นแม่ ทุกคนรู้ว่าประโยคธรรมดาสามคำสามารถมีแรงกดดันเท่าหมายเรียกของศาลได้ฉันหันไปมองธามเขายังยืนถือถุงอาหารอยู่หน้าบ้าน สีหน้าสงบอย่างคนที่ไม่ได้กำลังถูกผู้ใหญ่สองบ้านจับได้ว่าออกมาจากบ้านผู้หญิงตอนเช้าน่าหมั่นไส้มาก“แม่คะ มันไม่มีอะไรจริง ๆ”“แม่ยังไม่ได้ถาม”“แต่หน้าทุกคนถามไปแล้วค่ะ”ป้านวลหลุดหัวเราะแม่ฉันหันไปมอง“เข้ามาคุยกันก่อนดีกว่า”ห้านาทีต่อมา ฉันกับธามนั่งเรียงกันอยู่บนโซฟาแม่ฉันนั่งฝั่งตรงข้ามป้านวลนั่งข้าง ๆลุงธีร์ที่เพิ่งเดินลงมาจากบ้านธามก็ถูกเรียกมาสมทบด้วยดีมากครบองค์ประชุมฉันกระซิบ“พี่ธาม”“อือ”“นี่ใกล้เคียงประชุมผู้ถือหุ้นแล้วนะ”มุมปากเขาขยับแม่ฉันมองมา“มีอะไรจะคุยกันสองคนอีกไหม”“ไม่มีค่ะ”ฉันนั่งตัวตรงทันทีป้านวลมองธามก่อน“เช้านี้ไปทำอะไรบ้านพริม”“เอาอาหารมาให้ครับ”“แค่นั้น?”“ครับ”ฉันรีบพยักหน้า“แค่นั้นจริง ๆ ค่ะ”แม่ฉันมองหน้าฉัน“แล้วเมื่อคืน?”ฉันสำลักน้ำลายตัวเอง“เมื่อคืนอะไรคะ”“กลับกี่โมง”“ประมาณสี่ทุ่มค่ะ”“กับธาม?”

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 40 จูบแล้วก็ยังไม่ใช่แฟน

    บทที่ 40 จูบแล้วก็ยังไม่ใช่แฟนเช้าวันถัดมา ฉันตื่นเพราะโทรศัพท์สั่นตอนเจ็ดโมงสิบสองชื่อธามขึ้นหน้าจอฉันนอนมองอยู่สามวินาทีเมื่อคืนเราจูบกันจูบจริงไม่มีฝน ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีใครถอยแล้วเขายังพูดเรื่องสินบนอีกคิดถึงตรงนั้น ฉันก็เอาหมอนปิดหน้าเวรเอ๊ยโทรศัพท์สั่นอีกรอบตื่นหรือยังฉันตอบยังค่ะไม่ถึงห้าวินาทีคนหลับพิมพ์ได้?ฉันหลุดยิ้มเก่งค่ะสามจุดขึ้นลงมาเปิดประตูฉันเด้งตัวขึ้นทันทีอะไรนะอยู่หน้าบ้านฉันรีบลุก เดินไปส่องหน้าต่างรถเขาจอดอยู่จริงคนบ้าเจ็ดโมงกว่าเองฉันเดินลงไปเปิดประตูทั้งผมยุ่ง เสื้อยืดตัวใหญ่ และหน้าไม่มีอะไรช่วยชีวิตธามยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมถุงอาหารสองถุงฉันมองหน้าเขาเขามองหน้าฉันเงียบกันนิดหนึ่งแล้วสายตาเขาก็เลื่อนลงไปที่ปากฉันฉันยกมือปิดทันที“มองอะไรคะ”“เปล่า”“โกหก”“อือ”ยอมง่ายเกินไปอีกแล้วฉันเปิดประตูกว้างขึ้น“เข้ามาสิ”ธามเดินเข้าบ้านเหมือนคุ้นทางจริง ๆ ก็คุ้นแต่วันนี้บรรยากาศไม่เหมือนเดิมเลยฉันเดินตามไปถึงโต๊ะกินข้าวเขาวางถุงลง“โจ๊ก”“ซื้อมาให้?”“อือ”“ทำไม”ธามหันมามองเหมือนคำถามฉันแปลกมาก“ก็แฟนยังไม่ได้กินข้าว”ฉันหยุด“ใครแฟน

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 39 จูบที่ไม่มีใครถอย

    บทที่ 39 จูบที่ไม่มีใครถอยตอนแขกคนสุดท้ายเดินออกจากสตูดิโอ ฉันยืนพิงประตูแล้วถอนหายใจยาวจนมินหัวเราะ“ทำหน้าเหมือนเพิ่งรอดชีวิตจากสงคราม”“กูยิ้มจนแก้มจะค้างแล้ว”“แต่ก็ผ่านนะ”ฉันมองเข้าไปข้างใน โต๊ะยาวที่เมื่อเช้ายังเรียบร้อย ตอนนี้เต็มไปด้วยแก้วน้ำ กล่องขนม นามบัตร และโบรชัวร์ที่เหลืออยู่ไม่กี่ชุดป้ายชื่อสตูดิโอบนผนังยังเปิดไฟอยู่ชื่อที่ฉันเคยนั่งออกแบบคนเดียวในห้องนอน ตอนนี้ติดอยู่ตรงนี้จริง ๆมีคนมางานจริงมีลูกค้ามาคุยจริงมีคนถามเรื่องจ้างงานต่อจริงฉันเผลอยิ้มอีกครั้ง“พริม”มินเรียก“หือ”“มึงยิ้มเหมือนคนบ้า”“ปล่อยกู”“ได้”มันหยิบกระเป๋า“กูไปก่อนนะ แฟนมารับ”ฉันมองนาฬิกาเกือบสี่ทุ่ม“กลับดี ๆ”“แล้วมึง?”“เก็บอีกนิด”มินเหลือบไปด้านหลังฉัน“ไม่น่าต้องเก็บคนเดียวมั้ง”ฉันหันตามธามกำลังรวบแก้วกระดาษใส่ถุงขยะอยู่มุมหนึ่ง เสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอก เนกไทหายไปตั้งแต่หัวค่ำไม่รู้ไปถอดตอนไหน“เขายังไม่กลับ?”“ก็มึงเห็นอยู่”มินยิ้มเจ้าเล่ห์ฉันรีบดันหลังมัน“ไปเลย”“คะแนนติดลบเหลือเท่าไหร่แล้ววะ”“ไป!”มันหัวเราะแล้วหนีออกไปฉันล็อกประตูด้านหน้า จากนั้นหันกลับมาเห็นธามกำลังย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status