Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

บทที่ 2 เจ็ดปีแล้ว ทำไมยังแพ้คนเดิมเจ็ดโมงห้าสิบแปดนาที ฉันยืนอยู่หน้ากระจกในสภาพที่ผ่านการตัดสินใจเปลี่ยนเสื้อมาแล้วสี่ตัวไม่ใช่เพราะพี่ธามฉันแค่ไปกินข้าวบ้านข้าง ๆ ธรรมดามากฉันหยิบลิปขึ้นมาทา แล้วเช็ดออก ทาใหม่สีแรกแดงไป สีที่สองซีดไป สุดท้ายกลับมาตายรังที่สีแรก“ไม่ได้แต่งให้เขาดู”ฉันบอกคนในกระจกคนในกระจกไม่เชื่อ ฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกันเมื่อคืนกว่าจะหลับก็ตีสามกว่า เพราะทันทีที่หลับตา ภาพตอนตกลงไปทับเขาก็วนกลับมา โดยเฉพาะประโยคน่าตายที่ว่า จำเป็นต้องขึ้นคร่อมพี่เลยไหมคิดทีไรก็อยากย้ายบ้านแปดโมงห้านาที ฉันเดินเข้าบ้านธามทางประตูหน้าเพื่อรักษาภาพลักษณ์ ไม่ใช้เส้นทางรั้วเหมือนเมื่อคืนป้านวลเปิดประตูออกมากอดทันที“ยายพริม! โตเป็นสาวจนป้าจะจำไม่ได้แล้ว”“ป้านวลก็ยังสวยเหมือนเดิมค่ะ”“ปากหวานเหมือนเดิมนะเรา เข้ามาเร็ว”ฉันเดินตามเข้าไปในบ้านที่ไม่ได้เข้ามานานเจ็ดปี หลายอย่างเปลี่ยนไป แต่ความรู้สึกคุ้นเคยยังเหมือนเดิมเมื่อก่อนฉันเดินเข้าออกบ้านนี้จนแทบไม่ต้องกดกริ่ง หิวก็มา โดนแม่ดุก็มา และมีคนหนึ่งที่ชอบบ่นทุกครั้งว่า บ้านตัวเองไม่มีหรือไงก่อนจะเป็นคนเปิดประตูให้ทุกครั้งอยู่ด

บทที่ 4 กาแฟแก้วแรกของสงคราม----------------------------------“อเมริกาโนเย็น ไม่หวาน เพิ่มช็อตหนึ่งค่ะ”พนักงานพยักหน้า“รับอะไรเพิ่มไหมคะ”ฉันมองตู้ขนม“ไม่ค่ะ เขาไม่กินหวาน”พอพูดจบก็ชะงักเขา?พูดเหมือนซื้อให้แฟนมาสิบปีทั้งที่เพิ่งประกาศว่าจะจีบเมื่อเช้าวานนี้เองฉันกระแอมแล้วทำเป็นก้มดูโทรศัพท์เมื่อคืนหลังจากกลับมาบอกมินว่าฉันสารภาพไปแล้ว สิ่งแรกที่มันส่งกลับมาคือสติกเกอร์ผู้หญิงจุดพลุ ตามด้วยคำถามว่าแล้วพรุ่งนี้ทำอะไรต่อตอนนั้นฉันยังไม่รู้แต่ตอนนี้รู้แล้วกาแฟง่ายดี ไม่มากเกินไป ไม่น้อยเกินไป และสำคัญที่สุดฉันจำได้ว่าธามกินแบบไหนเมื่อก่อนเวลาไปส่งฉันเรียนพิเศษ เขาชอบแวะร้านเดิมแล้วสั่งอเมริกาโนไม่ใส่น้ำตาลทุกครั้ง ฉันเคยชิมคำหนึ่งแล้วทำหน้าเหมือนโดนวางยาเขาหัวเราะแล้วบอกว่าโตขึ้นเดี๋ยวก็เข้าใจผ่านมาเจ็ดปี ฉันยังไม่เข้าใจอยู่ดีกาแฟขมจะตายแต่คนชอบก็ดันชอบฉันรับแก้วมาเขียนโน้ตแปะข้างถุงด้วยตัวเองวันที่หนึ่งของการจีบดื่มด้วยค่ะ จะได้มีแรงรับมือพริมอ่านแล้วก็พอใจไม่หวานเลี่ยนไม่เขินจนเกินไปมีความเป็นฉันฉันเดินกลับบ้านแล้วอ้อมไปแขวนถุงไว้ตรงลูกบิดประตูบ้านธาม ไม่กด

บทที่ 6 คนไม่ว่างที่โผล่มาอีกฝั่งเมือง--------------------------------------“พี่ธาม เย็นนี้ว่างไหมคะ”ฉันถามผ่านโทรศัพท์ตอนเกือบห้าโมงเย็น ระหว่างใช้ปลายปากกาดิจิทัลลากเส้นแก้โลโก้รอบสุดท้ายให้ลูกค้าปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มจะตอบกลับมา“มีประชุม”“กี่โมง”“หกโมง”“เลิกกี่โมง”“ไม่รู้”“งั้นหลังประชุม?”“พริม”แค่เรียกชื่อ ฉันก็รู้แล้วว่าคำตอบคือไม่ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้ หมุนปากกาเล่น“ร้านอาหารเปิดใหม่ตรงโครงการริเวอร์ยาร์ดน่ะคะ เห็นรีวิวว่าพาสต้าอร่อย”“ไว้วันอื่น”“วันอื่นนี่วันไหน”“เดี๋ยวบอก”“แปลว่ายังไม่กำหนด”“อือ”“โอเคค่ะ”ฉันวางสายง่าย ๆสามวินาทีต่อมา โทรศัพท์สั่นงอน?ฉันหลุดยิ้มคนไม่ว่างยังมีเวลาถามว่าใครงอนฉันพิมพ์ตอบไม่ค่ะ คนสวยมีทางเลือกอ่านแล้วไม่ตอบฉันหัวเราะเบา ๆ แล้วเปิดแชตนนท์แทนเย็นนี้ว่างไหมมันตอบกลับมาเร็วมากเลี้ยง?หารไม่ว่างฉันกลอกตากูเลี้ยงว่างทันที ร้านไหนนี่แหละ ความสัมพันธ์ที่ไม่ซับซ้อนหนึ่งทุ่มตรง ฉันนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามนนท์ในร้านที่ตั้งใจชวนธามมา โต๊ะริมกระจกมองเห็นสวนด้านนอก มีไฟเส้นเล็ก ๆ พันต้นไม้จนบรรยากาศดูเหมาะกับการเดตม

บทที่ 8 งั้นพริมจะหาแฟนแล้วนะ“งั้นพริมจะหาแฟนแล้วนะ”ฉันพูดตอนเย็น ขณะยืนกอดอกมองยางรถใหม่เอี่ยมทั้งสี่เส้นที่คนข้างบ้านจัดการเปลี่ยนให้เสร็จโดยไม่ถามเจ้าของรถสักคำธามกำลังเก็บใบเสร็จใส่แฟ้ม เขาเงยหน้ามอง“เมื่อกี้ว่าอะไรนะ”“บอกว่าจะหาแฟนค่ะ”“อือ”อือ?แค่นั้น?ฉันหันไปมองเต็มตัวเช้านี้ยังเป็นคนตอบเองแท้ ๆ ว่า ถ้าฉันมีแฟนเขาก็ “ต้องโอเค”ตอนนั้นฉันยังนึกว่าอย่างน้อยคำถามนั้นจะทำให้เขามีอาการบ้างผลคือไม่มีหน้าเฉยเหมือนฉันถามว่าพรุ่งนี้ฝนตกไหม“พี่ไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าจะหาที่ไหน”“ทำไมต้องถาม”“ก็พริมจะมีแฟนนะ”“ยังไม่มีไม่ใช่เหรอ”“ก็เลยจะหาไง”ธามพยักหน้า“ตามสบาย”ฉันอ้าปากค้างนิดหนึ่งผู้ชายคนนี้เมื่อวานยังขับรถสิบเอ็ดกิโลเมตรไป “ผ่านมา” ที่ร้านอาหารซึ่งฉันกินข้าวกับนนท์อยู่เลยวันนี้พอพูดเรื่องแฟนกลับใจเย็นเป็นพระอิฐพระปูนได้อยากนิ่งนักใช่ไหม“งั้นพริมเปิดรับสมัครเลยดีกว่า”“อือ”อีกแล้วฉันเริ่มคันไม้คันมือ“คุณสมบัติก็ไม่เยอะค่ะ หล่อหน่อย สูงหน่อย ทำงานเป็น ไม่ขี้บ่น ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน”ธามปิดแฟ้ม“หาไม่ยากนี่”“ที่สำคัญ ต้องไม่เรียกพริมว่าน้อง”คราวนี้เขาหยุดไปนิ

บทที่ 10 จูบแรกที่ไม่ได้จูบฝนเริ่มตกตอนหนึ่งทุ่มครึ่งตอนแรกแค่ปรอย ๆ พอให้ลุกไปปิดหน้าต่างห้องทำงาน จากนั้นไม่ถึงสิบนาทีมันก็เทลงมาราวกับมีใครเปิดก๊อกอยู่บนฟ้าฉันนั่งแก้งานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ต่ออีกพักใหญ่ โดยไม่ได้สนใจอะไรจนกระทั่งพรึ่บ!ทุกอย่างดับพร้อมกัน“เฮ้ย!”ฉันรีบคว้าแท็บเล็ตก่อนเป็นอย่างแรกแบตยังเหลืองานไม่หายรอดชีวิตฉันถอนหายใจโล่งอก ก่อนหันมองรอบบ้านที่มืดสนิทนอกหน้าต่างบ้านฝั่งตรงข้ามยังมีไฟบ้านข้าง ๆ ก็มีไฟมีบ้านฉันนี่แหละที่มืดอยู่หลังเดียว“ดีมาก”ฉันหยิบโทรศัพท์เปิดไฟฉาย เดินลงไปดูตู้ไฟข้างครัวเปิดฝามองปิดไม่รู้เรื่องอะไรเลยมีสวิตช์เต็มไปหมด ถ้าลองมั่วแล้วบ้านระเบิดขึ้นมา แม่คงไม่ด่ายับแน่นอนฉันโทรหาแม่“แม่ ไฟดับ”เสียงแม่ดังแข่งกับเพลงจากปลายสาย“ทั้งซอยเหรอ”“บ้านเราหลังเดียว”“ลองดูเบรกเกอร์หรือยัง”“กำลังดูค่ะ”“ตัวไหนตก”“ถ้ารู้จะโทรหาแม่ทำไม”แม่เงียบไปหนึ่งวินาที“เรียกธามสิ”ฉันหลับตาอีกแล้วชีวิตฉันหลังจากผู้ชายบ้านข้าง ๆ กลับมาเจ็ดวันมานี้ เหมือนทุกปัญหามีคำตอบเดียวพี่ธามรถมีปัญหา พี่ธามไฟดับ พี่ธามฉันมีปัญหาหัวใจ ก็คงพี่ธามอีก“ไม่ต้อง