ตอนที่ 107 ตามมา

          หลังจากรู้ว่าฮอนตั้งครรภ์แล้ว อาหยางก็แทบไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายคลาดสายตา ไม่ว่าจะลุกจะนั่งจะทำอะไรก็ต้องส่องสายตามองตลอด หากทำอะไรดูขัดตาก็จะดุให้และทำมันเสียเอง เป็นอย่างนี้มาได้สัปดาห์แล้ว นั่นทำให้ฮอนรู้สึกอึดอัด อาการแพ้ท้องทำให้รู้สึกหงุดหงิดมากแล้วยังมีเรื่องนี้มากวนใจอีก

            แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดนั่นคืออาหยางเอาอกเอาใจมากขึ้น ไม่เย็นชาเหมือนแต่ก่อน ถึงกระนั้นก็ไม่ทำให้ฮอนรู้สึกดีขึ้น เพราะรู้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายแสดงออกมาก็เพราะลูก

            “ผมขอตัวไปหาอาม่า” ร่างเล็กเอ่ยแล้วลุกขึ้นยืน หลังจากนั่งอยู่ภายในห้องรับแขกกับร่างสูงนานแล้ว อีกฝ่ายกำลังนั่งทำงานอยู่บนโซฟาตัวข้างกัน

            “ไปทำไม อยู่นี่ล่ะ”

            “ผมเบื่อ จะให้นั่งเฝ้าดูคุณทำงานทั้งวันทั้งคืนเลยเหรอ”

            “อ้อ ฉันก็ลืมไป นายคงอึดอัดอยากออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง งั้นไปเปลี่ยนชุดฉันจะพาไปตอนนี้เลย” อาหยางว่าแล้ววางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะกระจก ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเตรียมพร้อมจะเดินทาง

            “ตอนนี้เนี่ยนะ”

            “ก็ใช่น่ะสิ หรือจะไม่ไป”

            “ไปก็ได้ รอผมแปบ”

            ฮอนรีบวิ่งแจ้นกลับเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องด้วยความดีใจ อาหยางกำลังจะเอ่ยปากห้ามแต่ไม่ทันเสียแล้ว เจ้าตัวได้แต่ยืนทำหน้าตาซีเรียสอยู่ตรงนั้นอย่างเป็นห่วง

            ห้างสรรพสินค้าที่อาหยางพามาเที่ยวหรูหราและใหญ่โต สินค้าแบรนด์ดังตั้งร้านเรียงรายจนเต็มพื้นที่ ฮอนตื่นตาตื่นใจกับภาพที่เห็น อยากได้ไปหมดทุกอย่าง แต่คงทำได้เพียงแค่มองเพราะไม่อยากรบกวนร่างสูง ในขณะกำลังกวาดสายตามองไปรอบตัว ก็สะดุดตากับผู้ชายสองคนที่กำลังเดินมาด้วยกัน คนแรกจำได้แม่นว่าคือต้นกล้า เพื่อนเพียงหนึ่งเดียวในซ่อง ส่วนอีกคนฮอนพยายามนึกว่าเคยเห็นหน้าที่ไหน ไม่นานก็ร้องอ๋อเพราะเป็นคนที่ประมูลชนะในวันนั้นเอง

            “ต้นกล้ามากับผู้ชายคนนั้นได้ยังไงนะ” เจ้าตัวเอ่ยเบา ๆ ขณะมองดูสองคนนั้น

            อาหยางเห็นความผิดปกติก็มองตามไปจนเห็นว่าเป็นใคร แววตาฉายความแข็งกร้าวขึ้นทันทีเมื่อรู้ว่าเป็นศัตรูคู่อริหมายเลขหนึ่งอย่างเสี่ยวซ่ง

            “นายมองอะไร”

            “เอ่อ...เปล่า ผมขอตัวเข้าห้องน้ำสักครู่ก่อนนะ คุณรออยู่ตรงนี้ก่อน”

            “ไม่ได้! ฉันจะไปด้วย”

            “ก็บอกว่าไม่ต้องไง”

            “ก็ฉันปวดฉี่เหมือนกัน”

            “งั้นคุณไปเถอะผมจะรอตรงนี้” ฮอนทำหน้าเซ็งเพราะรู้สึกว่าตนถูกควบคุมทั้งที่ออกมาข้างนอกแล้วแท้ ๆ

            “สรุปว่านายจะไปหาใครกันแน่” ร่างสูงขึ้นเสียงใส่ จ้องมองด้วยแววตาข่มขู่

            “เปล่า” คนตอบทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

            “ถ้าอย่างนั้นตามมา”

            “ดะ เดี๋ยว!!!”

            อาหยางจูงมือน้อย ๆ ให้เดินตามหลังไปโดยไม่ทันตั้งตัว จุดมุ่งหมายก็คือชายหนุ่มสองคนที่กำลังเดินอยู่ไม่ไกล เมื่อถูกขัดใจก็อยากจะประชดโดยการพามาหาถึงที่ รู้สึกเหมือนกำลังจะโดนสวมเขา เพราะดูเหมือนว่าสายตาของฮอนที่มองเสี่ยวซ่งมีนัยบางอย่างแอบแฝงอยู่ นึกย้อนกลับไปเมื่อตอนเสี่ยวซ่งชนะประมูลฮอนดูดีใจไม่น้อย ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกหงุดหงิด