จอมขมังเวทย์ตัวร้ายคือประธานบริษัทคนนั้นน่ะเหรอ!

นรกขุมไหนมันเป็นแบบนี้กัน...เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาจดจ้องสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยแววตาขุ่นมัวขวางโลก ขณะที่ถูกชายสูงวัยแปลกหน้าคอยจ่อไฟดวงเล็ก ๆ ส่องเข้าหาดวงตาของเขาสลับไปมาไม่ยอมหยุดสักทีไม่รู้จะหาพระแสงกระไรของมันคนตายไปแล้วไม่น่าจะมีขี้ตารึเปล่า แล้วจะจ้องหาอะไรในตาเขานักหนา?ปราจค่อนขอดในใจพลางหรี่ตาหนีแสงจ้า“หมอขอเช็คตาหน่อยนะครับ คนไข้มองไปด้านหน้านะครับ”แพทย์สูงวัยเอ่ยเสียงเรียบเรื่อย เพ่งมองการตอบสนองของม่านตาอย่างตั้งใจ ไม่สนคนบนเตียงที่งุนงงจนนิ่งเพราะสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะปราจไม่เข้าใจอะไรสักอย่างเดียว เอาเข้าจริงตั้งแต่วินาทีที่ถูกฝ่ามือนุ่มของคนข้างกายปิดปากเอาไว้ ปราจก็ยังไม่รู้แน่ชัดเลยว่ายามนี้ดวงวิญญาณของตนมอดม้วยไปแล้วหรือยัง แล้วกำลังสถิตอยู่ที่แห่งหนตำบลใดหากจะบอกว่าตายแล้ว ทำไมไอ้สำนึกคิดและความรู้สึกเจ็บแปลบที่หลังมือนี่มันถึงเหมือนจริงจนน่ารำคาญนักเล่า?แต่หากจะบอกว่าไม่ตาย จะอธิบายสถานที่สีขาวโพลนประหลาดตา คนประหลาดที่ใส่เสื้อผ้าพิกล แถมยังใช้ภาษาพิลึกพวกนี้ได้อย่างไรกัน?นอกจากว่าที่นี่คือนรก ไม่ก็แดนจำลองที่ขุนหมื่นเวรนั่นใช้อาคมกักขังจองจำเขาเอาไว้!

“ท่านประธานชื่อคุณพร้อม พชร เตวัฒนากุลครับ เป็นประธานบริษัทคนปัจจุบันของเอเปกซ์กรุ๊ป บริษัทเจ้าของห้างสรรพสินค้าเดอะเอเปกซ์อิมพีเรียล ที่ท่านประธานเห็นอยู่ตรงนั้นครับ”คนฟังเพียงแต่ค่อย ๆ ขยับกายมองเพื่อมองลอดหน้าต่างบานกว้างออกไป ใช่ว่าเขาเข้าใจไอ้คำแปลก ๆ พวกนั้นหรอกแต่ก็พอจับใจความสุดท้ายได้ว่าแม่คนงามคงหมายถึงไอ้สิ่งก่อสร้างใหญ่โตมโหฬารที่สว่างไสวอยู่นอกหน้าต่างนั่นแหละหมายความว่าเจ้าของร่างนี้คงจะรวยน่าดูเลยสิปราจแค่นหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ ก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำซุกเก็บมือไว้ใต้คางแล้วเอ่ยถามต่อ“แล้วพ่อแม่ฉันล่ะ ต้องมีใช่ไหม? คงไม่ใช่ว่ายุคสมัยนี้เขาจะสร้างคนขึ้นมาได้ด้วยวิธีแปลก ๆ หรอกนะ”เป็นตอนนั้นเองที่อีกฝ่ายชะงัก มือเรียวที่กำลังจะเปลี่ยนหน้ากระดาษหยุดนิ่งไปในทันทีพลางเหลือบมองร่างสูงโปร่งของคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อยู่บนเตียง“ท่านทั้งสองเกษียณไปอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์ครับ”“ฮึ ก็เลยไม่กลับมาเยี่ยมลูกชายที่เจ็บตัวเจียนตายอยู่สินะ”ไม่ว่าจะอยู่ในร่างนี้หรือร่างเก่า ดูเหมือนว่ายังไงปราจก็หนีไม่พ้นวงจรที่มีพ่อแม่เฮงซวยเหมือนกันหมด เขาคิดในใจอย่างนึกท้อแท้กับชะตาแล้วจึงพลิกกลับมาน

“ฮึ ก็แค่ทะลุมิติมา ไม่คณามือคนอย่างไอ้ปราจหรอกเว้ย!”จอมขมังเวทย์ในร่างประธานบริษัทตะโกนก้องอย่างลำพองใจ เขาหยัดกายยืนเต็มความสูงพลางชูแผ่นกระดาษในมือขึ้นเหนือศีรษะ ริมฝีปากหยักก็ยกยิ้มเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด“เฮลโล่ มาย เนม อีส ปราจ~”หยาดน้ำแพรวพราวจากไรผมที่ยังเปียกชื้นอยู่หมาด ๆ หยดลงบนแผงอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อพอดิบพอดีปราจในยามนี้สวมเพียงกางเกงขายาวสีกรมท่าที่รั้งต่ำจนเห็นขอบชั้นในแบรนด์หรูโผล่พ้นออกมา เขาโยนปึกกระดาษขึ้นไปในอากาศจนมันปลิวว่อนหลังจากได้กินจนอิ่มท้อง เขาก็กลับมาจัดการชำระล้างร่างกายเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน พอเดินออกมาถึงพบว่าแม่คนงามหรือคุณเลขาขนมได้จัดเตรียมข้อมูลเกี่ยวกับร่างนี้เอาไว้ให้ละเอียดยิบเป็นปึก ๆ วางทิ้งไว้ให้บนเตียงกว้างแม้เจ้าตัวจะแค่ทำตามคำแนะนำของหมอเพราะเข้าใจว่าเขาความจำเสื่อมก็เถอะ“พร้อม พชร เตวัฒนากุล อายุยี่สิบหกปี การศึกษากำลังจะจบปริญญาเอกในไม่ช้า... น่าเบื่อซะไม่มี”เสียงทุ้มพึมพำทวนประวัติที่เพิ่งอ่านผ่านตาไปเมื่อครู่ ก่อนจะเบ้ปากอย่างนึกหมั่นไส้ในความสมบูรณ์แบบที่ไร้รสชาตินั่นเรียวขายาวขยับพากายสูงโปร่งเดินไปเปิดตู้เสื

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารแรกของปราจเต็มไปด้วยความอึดอัด ซึ่งก็แผ่ซ่านออกมาจากเขาและเด็กหนุ่มอีกคนที่ถูกจับมานั่งเผชิญหน้ากัน โดยมีออเดอร์ไก่ทอดเกาหลีชุดใหญ่ที่ขนมตั้งใจสั่งมาต้อนรับรุ่นน้องคนสนิทของเจ้านายวางคั่นกลาง“เราสนิทกันเพราะผมเคยช่วยเก็บกระเป๋าเงินให้พี่พร้อมได้น่ะครับก็เลยได้คุยกันและมีหลายเรื่องที่คุยกันถูกคอ”กลิ่นหอมกรุ่นของซอสรสเผ็ดหวานไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ที่น่าพะอืดพะอมนี้ดีขึ้นเลยสักนิด“พอได้ยินว่าพี่เขาประสบอุบัติเหตุ ผมก็รีบมาเซอร์ไพรส์ทันทีที่กลับจากต่างประเทศเลยครับ”พร้อมในร่างเด็กหนุ่มไจแอนท์ยังจ้อไม่หยุด ทั้งที่จริง ๆ ไม่ใช่คนชอบพูดเลยสักนิด ออกจะเกลียดเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ แต่กลับต้องมาปั้นเรื่องราวอย่างเลือกไม่ได้แววตาคมกริบใต้รูปลักษณ์เด็กวัยรุ่นประหม่าเล็กน้อย ขณะลอบสังเกตท่าทีของเลขาหัวไวอย่างขนม พลางขยับริมฝีปากสร้างปูมหลังปลอม ๆ ที่ฟังดูอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผลต่อ“ย-ยังไงก็ต้องขอโทษที่ผมทำอะไรแปลก ๆ อย่างการไปปีนบ้านพี่เขาแบบนั้นด้วยจริง ๆ นะครับพี่ขนม ผมแค่อยากให้พี่พร้อมเขายิ้มได้น่ะครับ แฮะ ๆ”ด้วยรู้ดีว่าคนที่ละเอียดรอบคอบอย่างขนมต้องเกิดข้อกังขาอยู่แล้ว เ