ตอนที่ 20 ส้นสูง

ผมหลบหนีจากการถูกจับกุมมาได้ ผ่านการดำน้ำคลองมาเรื่อย ๆ มาโผล่อีกทีก็ถึงสะพานแห่งหนึ่ง เมื่อมั่นใจแล้วว่าปลอดภัยจึงขึ้นไปหลบอยู่ข้างพุ่มไม้ด้วยอาการหนาวสั่น นอนอยู่อย่างนั้นทั้งคืนจนรุ่งเช้า

ตื่นเช้ามาผมได้แต่นั่งเหม่อลอย ไม่รู้จะไปแห่งหนไหนดี ผมต้องใช้ชีวิตคนเร่ร่อนอีกแล้วอย่างนั้นหรือ ตั้งแต่จำความได้ผมก็ไม่เคยคิดร้ายกับใครมาก่อน แต่ความเป็นคนดีนั้นกลับไม่มากพอ ที่จะทำให้ผมรอดพ้นจากอันตรายทั้งปวงได้เลย จากนี้ผมจะไม่ยอมใครอีกแล้ว จะไม่ยอมให้พวกมันมาทำผมอะไรผมอีกแล้ว ผมสาบานว่าจะเอาคืนคนพวกนั้นให้สาสมอย่างที่สุด

“ฮือ ๆ ยายจันทร์ ผมสาบานว่าจะแก้แค้นพวกมันคืนให้ยายนะครับ ตาหนูของแม่จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ แม่คิดถึงหนูมากเหลือเกิน” ผมนั่งกอดเข่าร้องไห้ พร่ำเพ้ออยู่อย่างนั้น มองไปทางไหนทุกอย่างก็ดูเป็นแต่สีเทาไปหมด มันช่างดูหมองหม่น ไร้ซึ่งความหวัง ผมยากจะตายตกตามยายจันทร์ไปเหลือเกิน แต่ถ้าทำอย่างนั้นยายจันทร์ก็ต้องตายเปล่า ผมจะอยู่เพื่อรอสักวัน ที่จะทำให้พวกมันไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่ชีวิต

ผมปาดน้ำตาที่แก้มออกไปจนหมด ตั้งสติคิดหาทางเพื่อเอาตัวรอดจากวิกฤติในครั้งนี้ให้ได้เสียก่อน ตอนนี้ตำรวจกำลังตามจับตัวผม จะทำอย่างไรดีเพื่อจะสามารถไปไหนมาไหนได้สะดวกโดยไม่มีใครผิดสังเกต จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว ผมพอมีเงินติดตัวอยู่บ้างจึงเดินเข้าไปในตลาดอย่างระแวดระวังตัว เดินหาร้านขายเสื้อผ้าและวิกผม ในวินาทีนี้ผมจะต้องอำพรางตัวเป็นผู้หญิง เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต

“พี่จ๊ะมีวิกผมขายด้วยไหม หนูอยากแต่งหญิงเต็มตัวแล้ว” ผมทำท่าทางเลียนแบบสาวประเภทสองให้เนียนที่สุด คนขายจะไม่ได้ผิดสังเกต

“มีสิจ๊ะ อย่างหนูถ้าได้แต่งหญิงครบเครื่องต้องสวยมากแน่ ๆ” แม่ค้ามองหน้าผมอย่างพินิจพิจารณา ผมได้แต่ยิ้มรับอย่างช่วยไม่ได้

“นี่จ้ะ ทรงนี้เหมาะกับหนูมาก ใส่แล้วลองมาส่องกระจกดูสิ”

ผมรับวิกผมมาใส่ แล้วจ้องมองดูตัวเองในกระจกบานใหญ่ ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า ทำเอาผมแทบจำตัวเองไม่ได้ วิกผมหน้าม้ายาวสลวยถึงกลางแผ่นหลัง รับกับใบหน้ารูปไข่ของผมได้เป็นอย่างดี ดูแทบไม่ออกว่าผมเป็นผู้ชายมาก่อน

“สวยมากจ้ะ ถ้าได้สวมชุดยิ่งดูไม่ออกเลยว่าหนูเป็นกะเทย”

“ถ้างั้นหนูขอเปลี่ยนเลยได้ไหมจ๊ะพี่”

“ได้สิจ๊ะเข้าไปเปลี่ยนในนั้นได้เลย”

ผมเดินถือชุดที่เลือกไว้ก่อนหน้านี้เข้าไปในห้องลองเสื้อ จัดการถอดเสื้อผ้าชุดเก่าออกแล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ทันที ชุดที่ผมใส่ตอนนี้เป็นเดรสสั้น สายเดี่ยวสีแดงเพลิง เห็นตัวเองในกระจกแล้วก็ยิ้มอย่างพอใจ นี่คือรูปลักษณ์ใหม่ของผมที่จะแอบเข้าไปหาตาหนูที่โรงพยาบาล ก่อนจะออกจากห้องแต่งตัว ผมก็หยิบเสื้อผ้าชุดเดิมใส่ถุงพลาสติก กะจะเอาไปทิ้งในถังขยะด้านนอกด้วย

“เป็นยังไงบ้างจ๊ะพี่หนูสวยหรือเปล่า” ผมถามแม่ค้าเจ้าของร้าน เธอมองผมอย่างตะลึง เดินเข้ามาสำรวจรอบตัวผมอย่างเหลือเชื่อ

“สวยมากจ้ะหนู พี่ดูไม่ออกเลยว่าหนูเคยเป็นผู้ชายมาก่อน”

“ขอบคุณจ้ะพี่ แล้วพี่ว่าหนูควรซื้ออะไรเพิ่มหรือเปล่า ช่วยแนะนำหน่อยจ้า”

“ชุด ผม ก็โอเคแล้ว จะเหลือก็แค่รองเท้าส้นสูง แล้วก็กระเป๋าสะพายใบเล็ก ๆ ถ้าได้ทั้งหมดนี้รับรองผู้ชายมองตาเป็นมันแน่เลย”

“ถ้างั้นจัดมาเลยจ้ะหนูอยากสวยครบเครื่อง” ผมยิ้มให้แม่ค้าสาว เจ้าหล่อนเดินไปเลือกหยิบของมาให้ผม ในใจตอนนี้ผมคิดแต่เรื่องแก้แค้นคนพวกนั้นเพียงอย่างเดียว

“นี่จ้ะกระเป๋ากับรองเท้า”

“ถ้างั้นหนูใส่เลยนะจ๊ะพี่” ด้วยความไม่คุ้นชินกับการใส่ส้นสูง ทำให้ผมแทบจะล้มลงกับพื้น แต่ก็พยายามใส่แล้วเดินอยู่หลายรอบก็เริ่มคล่องตัว แต่จะติดปัญหาตรงที่มันเจ็บเท้าเพราะเป็นของใหม่

หลังจากจ่ายเงินแล้วผมก็ออกมาจากร้านในรูปลักษณ์ใหม่ โยนเสื้อผ้าชุดเดิมทิ้งลงถังขยะไป สถานที่ซึ่งผมจะมุ่งหน้าไปตอนนี้ก็คือโรงพยาบาล ผมจะไปดูว่าตาหนูเป็นอย่างไรบ้าง ป่านนี้คงจะร้องไห้งอแงอย่างแน่นอน คิดได้อย่างนี้ก็คิดถึงลูกชายมากเหลือเกิน