ตอนที่ 21 นามบัตร

ผมนั่งแท็กซี่มาถึงหน้าโรงพยาบาล พอก้าวขาลงจากรถแล้วก็สวมแว่นกันแดด มองดูโรงพยาบาลสุดหรูของครอบครัวนั้นอย่างโกรธแค้น หากไม่จำเป็นว่ามาหาลูกชายผมจะไม่มีวันเข้ามาเหยียบที่นี่เด็ดขาด

ผมเดินเข้าไปในโรงพยาบาลอย่างระแวดระวัง แม้ว่ารูปลักษณ์ใหม่จะไม่มีใครจำตัวผมได้ แต่ทว่ามันก็ยังไม่คุ้นชินอยู่ดี ขึ้นลิฟต์มาจนถึงชั้นที่ตาหนูอยู่ ผมก็มองซ้ายขวาเพื่อดูว่ามีใครอยู่บ้าง หากมีลูกน้องของพี่ธีอยู่จะได้ระวังตัวมากขึ้น

หน้าห้องที่ตาหนูนอนพักรักษาตัวอยู่ ไม่ได้มีการ์ดยืนเฝ้าอย่างที่ผมคิดเลยด้วยซ้ำ จึงเดินตรงเข้าไปอย่างช้า ๆ ก่อนจะมองผ่านกระจกช่องเล็กที่บานประตู ปรากฏว่าตาหนูไม่ได้นอนอยู่บนเตียงแล้ว พี่ธีเอาตาหนูไปไว้ไหน? โธ่! ลูกชายแม่จะโดนพาตัวไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ คิดแล้วน้ำตาก็จะไหลลงมา

“ไม่ทราบว่ามาเยี่ยมผู้ป่วยเหรอคะ” เสียงพยาบาลสาวดังขึ้น ทำเอาผมแทบสะดุ้งด้วยความตกใจ รีบสวมแว่นตาทันที

“เอ่อ...ค่ะมาเยี่ยมผู้ป่วย”

“ห้องไหนคะให้ดิฉันช่วยหาไหม”

“เอ่อ...คนไข้ห้องนี้ไปไหนแล้วเหรอคะ พอดีฉันเป็นญาติของคุณธีภพค่ะ” ผมรู้ถ้าโกหกว่าเป็นญาติของพี่ธี จะทำให้ได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดี

“อ๋อ ญาติคุณธีภพนี่เอง คุณธีภพเพิ่งย้ายลูกชายกลับไปรักษาตัวที่บ้านเมื่อช่วงเช้านี่เอง คุณธีภพไม่ได้บอกคุณหรอกเหรอคะ”

“สงสัยดิฉันรีบมาจนลืมโทรไปถามค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” ว่าแล้วผมก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที

พี่ธีพาตาหนูย้ายไปอยู่บ้านงั้นหรือ อย่างนี้แล้วผมจะไปเจอหน้าลูกได้ยังไงกัน เพราะคงไม่มีทางเข้าไปในนั้นได้ ผมเกลียดเขาที่สุด คิดจะกีดกันแม่กับลูกไม่ให้เจอกัน ถึงยังไงผมก็จะไปบ้านหลังนั้น ได้เห็นหน้าบ้านก็ยังดี

ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้ารั้วคฤหาสน์หรู สถานที่ซึ่งเคยอาศัยอยู่มานานหลายปี ผมได้แต่ยืนอยู่หน้าประตูรั้ว มองเข้าไปด้านในด้วยแววตาเศร้า ภาพแห่งความทรงจำอันเลวร้ายผุดขึ้นในหัวไม่หยุดหย่อน ภาพที่ผมโดนแม่ทุบตีมาตั้งแต่เด็ก ภาพพี่ธีข่มเหงผม ภาพเหล่านี้ทำให้ผมเป็นห่วงลูกชายมากเหลือเกิน กลัวว่าพวกเขาจะเลี้ยงดูแก ให้เติบโตมาเป็นเหมือนพวกเขา ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ผมจะเสียใจมาก ผมอยากให้ลูกเป็นคนดี เป็นที่รักของทุกคน แต่คงได้แค่ทำใจเพราะทำอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากภาวนาให้ตาหนูรับเอาแต่สิ่งดี ๆ เข้ามาในชีวิต และอย่าได้มีอันตรายใด ๆ เลย

“แม่สัญญาว่าจะหาทางพาหนูออกมาจากบ้านหลังนั้นให้ได้” ขณะยืนมองเข้าไปในบ้านตาละห้อยอยู่นั้น ก็มีเสียงบีบแตรดังมาจากด้านหลัง

ปี๊บ ๆ

“มาทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ ที่หน้าบ้านฉันยะ” เสียงแหลมนี้ผมจำได้ดี มันคือเสียงของแม่ แม่ที่ไม่เคยนับว่าผมเป็นลูกเลย แม่ที่รับผมมาเลี้ยงให้เป็นแค่คนใช้เท่านั้นเอง

“ขอโทษค่ะ พอดีดิฉันมาขายประกัน” ผมแสร้งพูด ก้มหน้าไม่กล้าสบตา กลัวว่าแม่จะจำผมได้

“บ้านนี้ไม่ทำประกันกับคนต่ำ ๆ อย่างหล่อนหรอกย่ะ อย่ามาสะเออะยืนอยู่บ้านฉันรีบออกไปเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจมาจับ มาขายประกันหรือขายตัวกันแน่ก็ไม่รู้” แม่ยังคงเป็นคนเดิมไม่เคยเปลี่ยน นิสัยชอบดูถูกคนที่ต่ำต้อยกว่า แถมยังปากร้ายเหมือนเดิม

“ดิฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” ว่าแล้วผมก็รีบเดินออกไป แต่ทว่ากลับมีเสียงผู้ชายเอ่ยทักไว้เสียก่อน

“เดี๋ยว! เธอมีนามบัตรไหมล่ะเผื่อฉันสนใจอยากจะทำ เดี๋ยวจะติดต่อไป” พ่อนั่นเองที่เอ่ยกับผม ในบ้านหลังนี้คนที่ผมยังคงรักและคิดถึงอยู่ตลอดเวลานั่นมีเพียงพ่อ แม้ว่าท่านจะช่วยอะไรผมได้ไม่มาก แต่ท่านก็เมตตาและเอ็นดูผม ที่เป็นอย่างนั้นเพราะทรัพย์สมบัติเป็นของแม่ทั้งหมด พ่อเคยเล่าให้ฟังว่าตอนแต่งงานกับแม่พ่อมีแต่ตัว นั่นทำให้พ่อเป็นเบี้ยล่างแม่มาตลอดไม่ต่างจากผมเลย