ตอนที่ 35 มึงใช่ไหม

และแล้ววันที่ผมรอคอยก็มาถึง ผมตื่นขึ้นมาแต่งตัวตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อเตรียมตัวเข้าไปที่บ้านหลังนั้น อรจิราได้แจ้งกับพี่ธีเรื่องที่ผมจะเข้าไปเจรจาธุรกิจในวันนี้ และเขาก็ตอบตกลง ผมจะได้เจอหน้าตาหนูใกล้ ๆ แล้วสินะ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกตื่นเต้นซะเหลือเกิน

ผมขับรถซูเปอร์คาร์ที่เตี่ยซื้อให้ ตรงไปยังบ้านของพี่ธีอย่างคุ้นชินเส้นทาง โดยมีอาหยางขับบิ๊กไบค์ตามประกบคอยรักษาความปลอดภัยให้อยู่ตลอดทาง

เมื่อรถเคลื่อนล้อเข้ามาให้รั้วบ้าน ผมรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยที่จะได้เผชิญหน้ากับคนบ้านนั้นอีกครั้ง แต่ทว่าไม่ได้มีความรู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย เพราะมีแต่ความแค้นเข้ามาแทนที่ความรู้สึกพวกนั้นไปหมดแล้ว

เมื่อรถจอดนิ่งสนิทแล้ว ผมก็เปิดประตูก้าวขาลงจากรถด้วยท่วงท่าที่สง่าผ่าเผย ยืนมองคฤหาสน์หลังนั้นด้วยแววตาที่แข็งกร้าวภายใต้แว่นกันแดดสีชา ก่อนจะถอดมันออกเหน็บไว้ที่กระเป๋าเสื้อแบรนด์ดังที่สวมใส่อยู่

“คุณอี้เฟยจะให้ผมเข้าไปด้วยไหมครับ” เมื่ออาหยางลงจากรถแล้ว ก็เดินมาเอ่ยถามผมทันที

“ไปสิ! เราจะไปด้วยกัน ไปดูหน้าผู้ชายคนนั้นใกล้ ๆ ดูให้ชัด ๆ ให้จำขึ้นใจ ว่าเขาเคยทำอะไรกับฉันไว้บ้าง”

“ครับคุณอี้เฟย”

“ว่าแต่เป็นยังไงบ้างมีความสุขใช่ไหมล่ะ” ผมเอ่ยถามถึงเรื่องเมื่อคืนนี้

“ก็ดีครับ” เขาตอบแค่นั้นก่อนจะส่งยิ้มอาย ๆ ให้ผม

“ทำไมยิ้มแบบนั้นล่ะอาหยาง หรือว่านายอายที่ฉันยืนดูด้วย”

“ก็นิดหน่อยครับ ผมไม่เคยแก้ผ้าทำอะไรอย่างนั้นต่อหน้าใครมาก่อน”

“อีกหน่อยนายก็จะชินเองล่ะ มันคงไม่ได้มีแค่ครั้งเดียวแน่นอน”

“ครับ”

ในระหว่างที่พวกเรากำลังสนทนากันอยู่นั้น อรจิราก็เอ่ยเสียงแทรกเข้ามา ทำให้เราทั้งสองต้องหันไปมองยังต้นเสียงทันที

“สวัสดีค่ะคุณอี้เฟย” เธอส่งยิ้มหวานมาให้ ทำหน้าเขินอายเล็กน้อย ผมรู้ว่าเธอกำลังนึกถึงรสสวาทของอาหยางเมื่อคืนนี้อย่างแน่นอน

“สวัสดีครับ คุณอรนอนหลับฝันดีใช่ไหมครับเมื่อคืนนี้”

“แน่นอนค่ะ ฝันดีมากที่สุด”

“ผมก็ฝันดีเหมือนกันครับ ฝันเห็นคุณอรทั้งคืนเลย” ว่าแล้วก็ส่งสายตาหื่นกระหายไปให้เธอ

อรจิราทำท่าเหนียมอายก่อนจะเอ่ยต่อไป “เชิญด้านในเลยค่ะ ทุกคนรออยู่ในบ้านแล้ว”

“ครับผม”

พวกเราเดินตามหลังอรจิราเข้าไปในบ้านอย่างมั่นอกมั่นใจ อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าผมก็จะได้เผชิญหน้ากับเขาแล้ว ผู้ชายที่เป็นต้นเหตุให้ชีวิตผมต้องเจอแต่เรื่องร้าย ๆ นับจากวินาทีนี้เขาจะเป็นเพียงแค่เศษดิน ที่ผมจะเหยียบย่ำเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ รวมถึงใครก็ตามที่เคยทำอะไรผมไว้เอาจะเอาคืนให้สาสมที่สุด

แวบแรกที่เราทั้งคู่เห็นหน้ากันและกัน พี่ธีก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ลุกขึ้นจากโซฟาทันที รวมถึงพ่อกับแม่ที่ต่างก็จ้องมองมาที่ผมอย่างไม่เชื่อตาตัวเอง คงกำลังคิดว่าผมคือวินคนเดิมสินะ แต่ขอโทษด้วยผมไม่ใช่คนที่พวกเขารู้จักเลยสักนิด

“ทุกคนนี่คือคุณอี้เฟยที่อรพูดถึงไงคะ” อรจิราแนะนำผมให้กับทุกคนในบ้านรู้จัก

“สวัสดีครับทุกคน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” ผมเอ่ยทักทายแต่ไม่ยอมยกมือไหว้ ส่งยิ้มหน้าระรื่นให้กับพวกเขา รู้สึกสะใจไม่น้อยเมื่อเห็นสีหน้าแต่ละคน ราวกับเห็นผีซะอย่างนั้น

พี่ธีจ้องหน้าผมอย่างจับผิด เขาไม่ละสายตาจากผมแม้แต่วินาทีเดียว ก่อนจะเผลอเอ่ยคำที่คิดอยู่ในใจออกมา

“วิน! มึงใช่ไหม”