ตอนที่ 53 ดีมาก

“อนาคตอยู่ในมือคุณแล้ว ถ้าทำสำเร็จเราจะแต่งงานกันนะครับ ผมจะใช้บ้านหลังนั้นเป็นเรือนหอของเรา คุณต้องทำให้ได้นะครับ คุณจะได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง ได้ทั้งเงินและได้ทั้งชีวิตใหม่อีกด้วย”

“ขอบคุณนะคะที่ชี้ทางสว่างให้กับฉัน ฉันรักคุณที่สุดเลยค่ะ” ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็เขยิบตัวเข้ามานั่งใกล้ ก่อนจะเข้ามาสวมกอดผมทันที

“ผมก็รักคุณครับ”

จู่ ๆ เจ้าหล่อนก็เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยกับผม “แล้วเรื่องพี่ธีละคะ ถ้ายังมีเขาอยู่ฉันก็มาหาคุณไม่ได้น่ะสิ”

“ผมถามจริง ๆ คุณรักคุณธีบ้างหรือเปล่า ตอบผมตามความจริง”

“คือ...ถ้าบอกว่ารักไหมก็รักค่ะ แต่ฉันรักคุณมากกว่า มาถึงตอนนี้แล้วถ้าเขาจะเลือกเมษาฉันก็ไม่ว่าอะไร”

“ถ้าอย่างนั้นคุณไม่ต้องห่วงเรื่องคุณธีภพหรอกครับ ขอแค่คุณทำงานนี้ให้เสร็จ เรื่องอื่นเดี๋ยวผมจัดการเอง”

“ฉันจะเชื่อใจคุณค่ะที่รัก”

ผมได้แต่ยิ้มมุมปาก หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบเล็กน้อย นึกถึงภาพที่คนบ้านนั้นไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน ธุรกิจที่เคยเป็นเจ้าของกลับต้องกลายมาเป็นผู้ถือหุ้นรายเล็ก ไม่มีสิทธิ์มีเสียงใด ๆ แค่คิดก็สะใจแทบบ้าแล้ว

*-*-*-*-*-*-*-*

หลายวันต่อมาอรจิราทำงานให้ผมได้สำเร็จ เธอเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับโฉนดที่ดิน จากนั้นเราทั้งสองก็ได้ทำสัญญาซื้อขายที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้าง ผมจ่ายเงินให้เธอจำนวนหนึ่ง ซึ่งมากพอที่จะทำให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างสบาย ๆ ไปทั้งชาติ

ตอนนี้ผมได้เป็นเจ้าของบ้านหลังนั้นอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว โดยที่คนในบ้านหลังนั้นยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังจะโดนเฉดหัวออกไปในเร็ววัน

“เตี่ยครับในที่สุดผมก็ทำได้แล้ว ผมทำให้เขาไม่เหลืออะไรแล้ว” ผมเอ่ยกับเตี่ย ขณะที่เรากำลังนั่งดื่มชาอยู่ในศาลาข้างบ่อปลาคาร์ฟภายในสวนหลังบ้าน

“อั๊วดีใจกับลื้อด้วย ในที่สุดลื้อก็จะได้อยู่กับลูกสมใจเสียที”

“เรื่องลูกผมยังกลัว ๆ อยู่ครับ ตาหนูจำผมไม่ได้เลย เกรงว่าจะทำให้ตาหนูปรับตัวไม่ได้น่ะสิครับ” ผมห่วงความรู้สึกของลูกมากเหลือเกิน

“ความจริงก็คือความจริง ลื้อคือแม่ของตาหนู ทุกอย่างมันจะต้องถูกเปิดเผย ในวันที่ลื้อย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นอยู่แล้ว ลื้อต้องใจแข็งเข้าไว้ นึกถึงวันที่ผู้ชายคนนั้นพรากตาหนูไปจากอกลื้อสิ มันเจ็บปวดมากแค่ไหน ตอนนี้มันถึงเวลาแล้วที่จะต้องทำให้มันเจ็บปวดอย่างที่ลื้อเคยโดนมา”

“แต่ผมเกรงว่าตาหนูจะสับสนน่ะสิครับเตี่ย ส่วนเรื่องอรจิราผมเองก็ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะปฏิเสธเธอยังไงดี หากเธอรู้ความจริงว่าผมเป็นแม่ของตาหนู เธอคงจะทำใจยอมรับไม่ได้แน่นอน” นี่คือสิ่งที่ผมยังคิดไม่ตก

“มาถึงขั้นนี้แล้วลื้อจะกลัวอะไร อรจิราเองก็ใช่ว่าจะเป็นผู้หญิงรักนวนสงวนตัวเสียหน่อย ตอนนี้เธอได้เงินจำนวนมากแล้ว มันก็ถือว่าคุ้มค่าแล้วไม่ใช่เหรอ” เตี่ยเอ่ยกับผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกกังวลใจ ซึ่งต่างจากผมโดยสิ้นเชิง สมแล้วที่เตี่ยเป็นถึงประธานของลูกน้องนับพันคน เรื่องเล็กน้อยอย่างนี้เขาคงไม่เก็บเอามาคิดให้ปวดกบาลอย่างแน่นอน ผมจะต้องตามรอยเตี่ยให้ได้ในสักวัน

“ผมจะพยายามมองข้ามเรื่องเล็กน้อยอย่างนี้ครับ เพราะเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้มันยิ่งใหญ่กว่านี้เป็นร้อยเท่า” ผมเอ่ยกับเตี่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจัง

“ดีมากลูกชายอั๊วมันต้องได้อย่างนี้สิวะ” เตี่ยยิ้มอย่างภาคภูมิใจในตัวผม

อีกไม่นานหรอกผมจะเดินเข้าไปที่บ้านหลังนั้นในฐานะเจ้าของบ้านคนใหม่ ผมจะเฉดหัวทุกคนในบ้านหลังนั้นออกไปให้หมด คงจะเป็นอะไรที่สะใจน่าดู