ตอนที่ 54 เอาคืนบ้าง

หลังจากที่ผมจัดการเรื่องซื้อขายหุ้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันนี้จึงตั้งใจเอาเอกสารนั้นไปให้พี่ธีดูให้เต็มตา เพื่อทวงตำแหน่งประธานบริษัทจากเขา เดินมาถึงหน้าห้องก็ต้องประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเห็นโต๊ะทำงานที่เคยเป็นของเมษากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งเงาของเจ้าหล่อน เข้าใจว่าวันนี้เธอคงจะลางานหรือมีธุระอะไรเทือกนั้น

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ผมเคาะประตูห้องตามมารยาท ก่อนจะเปิดเข้าไปด้านใน ก็เห็นพี่ธียืนกอดอกมองดูวิวทิวทัศน์ภายนอกห้องผ่านกระจกใสอย่างนิ่งสงบ ปกติแล้วหากได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างนี้ เขามักจะจ้องมองมาดูว่าเป็นใครทุกครั้ง

“สมใจอยากคุณแล้วสินะ” เขาเอ่ยกับผมทั้งที่ยืนหันหลังให้

“เรื่องอะไรกันครับ”

“ก็ทุกเรื่องที่คุณกำลังพยายามทำ ตอนนี้มันสำเร็จไปหมดทุกอย่างแล้วนี่” หรือว่าเขาจะรู้เรื่องแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ดีจะได้ไม่ต้องพูดมากให้เปลืองน้ำลาย

“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมกำลังทำอะไร”

“ก็ผมกำลังจับตาดูคุณอยู่ทุกฝีก้าวยังไงล่ะ” เขาหันกลับมามองหน้าผมด้วยแววตาที่แข็งกร้าว สายตาที่มองมามันเหมือนเมื่อครั้งที่เขาเคยทำร้ายผมไม่ผิดเพี้ยน แต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย

“คงรู้เรื่องนี้ด้วยสินะ” ผมยื่นสัญญาซื้อขายหุ้นให้เขาดู เพื่อแสดงให้เขารู้ว่าตอนนี้ ผมมีสิทธิ์นั่งเก้าอี้ประธานบริษัทแทนเขาไปแล้ว

พี่ธีรับไปแล้วก็ขยำทันที ก่อนจะปาเข้าที่ใบหน้าผมอย่างจัง แต่ผมกลับยกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ

“รู้ไหมว่าสิ่งที่มึงกำลังทำอยู่ ทำให้มีคนต้องตาย ได้ทุกอย่างไปแล้วก็หยุดซะเถอะวิน” แววตาที่เคยแข็งกร้าว กลับกลายเป็นแววตาที่ซ่อนความปวดร้าวไว้ในพริบตา หรือว่าที่ผ่านมาเขารู้อยู่แล้วว่าผมคือวินตั้งแต่แรก แล้วทำไมถึงได้ยอมทำตามที่ผมแนะนำทุกอย่างเลยล่ะ จนต้องสูญเสียอำนาจในการบริหารงานอย่างนี้

“ใคร! ใครตาย คุณอย่ามาพูดมั่ว ๆ นะ แล้วก็อย่าเรียกผมว่าวินอีกเด็ดขาด” ผมจ้องหน้าเขาอย่างไม่ลดละ

“ก็เมษายังไงล่ะ เธอตายแล้วเพราะเชื่อคำยุแยงของมึงไงล่ะ” เขาตวาดใส่ผมเสียงดัง

“ไม่จริง! เมษาจะตายได้ยังไงกัน หรือว่าคุณฆ่าเธอเหมือนที่เคยฆ่าคนอื่น ๆ” ผมหน้าถอดสีทันที เมื่อได้ยินว่าเมษาเสียชีวิตแล้ว แสดงว่าต้องมีใครสักคนที่ฆ่าเธอ และจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่ธีเท่านั้น เขาคงจะฆ่าเมษาเหมือนที่ฆ่ายายจันทร์แน่นอน แล้วครั้งนี้เขาจะใส่ร้ายใครกันล่ะ

“กูไม่ได้ฆ่า คนที่ฆ่าเมษาก็คือ...อร อรจ้างให้คนไปฆ่าเมษาถึงห้องพักยังไงล่ะ” เขาหลบตาผม ไม่กล้าสู้หน้า นั่นทำให้ผมมั่นใจว่าสิ่งที่เขาเอ่ยออกมามันไม่ใช่เรื่องจริงเลย

“ไม่จริง! คุณโกหก คุณนั่นล่ะที่เป็นคนฆ่า เมษาไปอาละวาดที่บ้านคุณแล้วมีเรื่องกับคุณอร คุณเลยฆ่าเธอใช่ไหม แล้วโบ้ยความผิดให้เมียตัวเอง ไอ้เหี้ย! เคยเลวยังไงก็เลวอย่างนั้น” ผมเหลืออดจึงตะโกนใส่หน้าเขา เขาทำกับอรจิราเหมือนที่เคยทำกับผม เพียงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง

“มึงยอมรับแล้วสินะว่าคือไอ้วิน” เขายังคงยืนนิ่ง ไม่ได้เข้ามารุกรานผมแต่อย่างใด

“ใช่! กูคือไอ้วินคนที่มึงเคยพรากลูกไปจากอกกูไง คนที่มึงเคยใส่ร้ายว่าเป็นคนฆ่ายายจันทร์ ทั้งที่ความจริงมึงนั่นล่ะที่เป็นคนทำ กูไม่จำเป็นต้องโกหกอะไรแล้ว เพราะตอนนี้กูได้สิ่งที่กูต้องการทั้งหมดแล้วยังไงล่ะ ไม่ว่าจะเป็นบริษัทหรือแม้กระทั่งบ้านที่มึงใช้ซุกหัวนอนมาตั้งแต่เกิด” ผมยิ้มมุมปาก ในเมื่อเขามั่นใจตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าผมคือวิน ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องปิดบังกันอีก จากนี้ไปผมจะเล่นงานเขาทุกวิถีทางให้ตกนรกทั้งเป็นเลยทีเดียว

“บ้าน! หมายความว่าไง” เขาขมวดคิ้วจนเกือบจะชนกัน มองหน้าผมอย่างไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

คงยังไม่รู้เรื่องนี้สินะ เก่งไม่จริงนี่หว่า...

“มึงเคยทำให้กูเป็นคนไร้บ้าน กลายเป็นคนเร่ร่อนหากินตามข้างถนน กูจะทำให้พวกมึงเป็นอย่างนั้นบ้าง มึงคงยังไม่รู้สินะว่าเมียสุดที่รักของมึง เป็นคนจัดฉากให้แม่ของมึงเซ็นโอนกรรมสิทธิ์บ้านหลังนั้นให้เธอ จากนั้นคุณอรก็นำมาขายให้กู อ้อ! อีกอย่างกูจะบอกให้เอาบุญนะ ไม่ใช่แค่มึงหรอกที่มีชู้ แต่คุณอรเองก็มีชู้ มึงจะดูคลิปไหมว่าตอนที่เมียของมึงโดนกูเอาเธอมีความสุขมากแค่ไหน หึ ๆ” ว่าแล้วผมก็หัวเราะออกมาเบา ๆ เพื่อเยาะเย้ยเขาให้เจ็บแสบที่สุด