ตอนที่ 86 ถูกหลอก

ฮอนเดินมาที่ตู้โทรศัพท์ซึ่งแทบจะหายสาบสูญไปในยุคสมัยที่ทุกคนมีโทรศัพท์มือถือแทบจะทุกคนแล้ว หากทว่าด้วยความยากจนทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ท่องโลกอินเทอร์เน็ตเหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่นทั่วไป ร่างเล็กหยิบเศษเหรียญออกมาแล้วหยอดเข้าที่ช่องก่อนกดเบอร์โทรศัพท์ที่ถูกเขียนในกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่ยัดใส่กระเป๋าเอาไว้เมื่อครั้งที่อิฐเคยให้ไว้

            “สวัสดีครับอ้ายอิฐ”

            “ใครนี่”

            “ผมฮอนเองครับ”

            “อ้าวฮอน โทรหาอ้ายมีอะไรหรือเปล่า”

            “ตอนนี้...ผมหนีออกมาจากบ้านเราแล้ว ผมอยากทำงานกับอ้ายอิฐ พอจะมีงานให้ทำไหมครับ”

            “มีสิ อ้ายกำลังต้องการคนพอดีเลย ตอนนี้ฮอนอยู่ไหน”

            “ผมอยู่ที่บขส.ครับ”

            “เดี๋ยวอ้ายจะไปหาตอนนี้ พรุ่งนี้จะได้เดินทางเลย”

            “ขอบคุณครับอ้าย ตอนนี้ผมอยู่ที่ตู้โทรศัพท์ใกล้เซเว่นครับ”

            “รออยู่ตรงนั้นล่ะเดี๋ยวอ้ายไปรับ”

            “ครับ”

            วางสายแล้วฮอนก็ยิ้มด้วยความโล่งใจ อย่างน้อยก็ไม่ต้องระหกระเหเร่ร่อน แถมยังได้ทำงานเร็วอีกด้วย พรุ่งนี้เลยหรือจะได้เดินทางมันช่างน่าตื่นเต้นเสียนี่กระไร โชคดีที่เขาเก็บเบอร์โทรศัพท์รุ่นพี่ในหมู่บ้านเอาไว้ เมื่อครั้งที่อิฐมาชักชวนให้ไปทำงานด้วย บอกว่าเป็นงานสบายรายได้ดี แต่ต้องไปทำงานที่เมืองเซี่ยงไฮ้ โชคดีที่เขาสามารถพูดภาษาจีนได้ในระดับหนึ่ง เพราะแถวบ้านมีครูมาสอนภาษาจีน เขาเห็นว่าการศึกษาเป็นเรื่องที่จะทำให้อนาคตดีกว่านี้ จึงเจียดเวลาจากการทำงานไปเรียนในช่วงที่คนอื่นนอนหลับพักผ่อน โชคดีที่อาจารย์ผู้สอนซึ่งเป็นคนจีนแท้ ๆ เห็นใจและยอมสอนให้เขาเป็นการส่วนตัว จึงทำให้ได้สำเนียงมาเกือบเทียบเท่าเจ้าของภาษา

            รออยู่ตรงนั้นไม่นานอิฐก็มารับกลับไปที่บ้านพักซึ่งอยู่ใจกลางเมืองเชียงใหม่ ฮอนนั่งอยู่บนโซฟาพลางกวาดสายตามองไปรอบบ้านซึ่งดูหรูหรากว่าที่คิดเสียอีก รุ่นพี่ทำงานอะไรกันนะถึงได้มีเงินมีทองมาสร้างบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้

            “มาแล้วว!” เจ้าของบ้านหนุ่มหล่อเดินถือแก้วน้ำส้มมาให้ อิฐเป็นผู้ชายรูปร่างเพรียวบางไม่ต่างจากฮอน หน้าตาดีทั้งคู่แต่มีเสน่ห์คนละอย่าง

            “ขอบคุณครับอ้าย” เจ้าตัวนั่งนิ่งยังไม่ยอมยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำส้มแต่อย่างใด หากทว่าคนเป็นรุ่นพี่ดันแก้วเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น

            “รีบดื่มซะสิ น้ำส้มคั้นอร่อย ๆ จะได้สดชื่นไง แล้วเราค่อยมาคุยรายละเอียดงานกัน”

            “ได้ครับอ้าย”

            ฮอนรีบคว้าแก้วน้ำส้มขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดเมื่อได้ยินว่าจะคุยเรื่องงาน คนที่นั่งมองยิ้มมุมปากอย่างพอใจ แววตาฉายไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมมีพิษร้ายเกินกว่าที่คนอย่างฮอนจะตามทัน

            “ดีมาก ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นถึงได้หนีออกมาจากบ้านอย่างนี้ล่ะ”

            “คือ...พ่อจะขายผมให้เสี่ยครับ ผมเลยหนีมาไม่งั้นคงจะโดนส่งตัวไปขายแล้วแน่ ๆ ผมจะไม่มีวันทนอยู่อย่างไร้อนาคตที่นั่นหรอก สักวันพ่อจะต้องภูมิใจที่ผมเป็นเด็กรักดี ผมจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นเอง” พูดถึงเรื่องนี้ใบหน้าก็เศร้าลงทันที

            “อย่าทำหน้าเศร้าไปเลย ต่อไปนี้ชีวิตฮอนจะดีขึ้นแน่นอนอ้ายมั่นใจ งานที่อ้ายจะส่งเราไปทำมันเป็นงานสบาย ขอแค่ฮอนเชื่อฟังและทำตามเจ้านายก็พอ”

            “ผมจะเชื่อฟังทุกอย่าง จะไม่ยอมทำให้อ้ายต้องเสียชื่อแน่นอนครับ ว่าแต่มันเป็นงานแบบไหนครับ”

            “แค่นั่ง ๆ นอน ๆ ทำให้ลูกค้ามีความสุขก็พอแล้ว เงินที่ฮอนจะได้มันมากพอจะตั้งตัวเลยนะ ขอแค่อดทนในช่วงแรก ๆ ต่อไปเราจะชินเอง”

            “นั่ง ๆ นอน ๆ แค่นั้นเองเหรอครับ” สีหน้าคนพูดยังคงไม่คลายความสงสัย

            “ใช่ นั่ง ๆ นอน ๆ แล้วแต่ลูกค้าจะสั่ง ประมาณว่าแค่ช่วยนั่งเป็นเพื่อนลูกค้า ทำให้เขาคลายเครียดจากการทำงาน พี่เคยทำหลายปีจนมีทุกอย่างในตอนนี้ไงล่ะ เห็นไหมว่าอ้ายมีทั้งบ้านทั้งรถ มีเงินมาลงทุนทำธุรกิจ สามารถเลี้ยงทุกคนในครอบครัวได้ บ้านอ้ายก็สร้างใหญ่โตกว่าคนอื่น ๆ ฮอนไม่เห็นเหรอ”