บทที่ 3

ฉันเดินตามพี่ชายทั้งสามคนไปโดยไม่รู้ตัว รู้สึกเสียใจยิ่งกว่าเดิม

พี่ชายทั้งสามคนเดินมาพร้อมกับความโมโหตลอดทาง พวกเขามาถึงหน้าประตูห้องใต้ดินแล้ว

“หานรั่วรั่ว คิดว่าหลบอยู่ข้างใน ไม่ยอมพูดอะไร แล้วจะหนีการลงโทษได้เหรอ?”

ทว่าไม่มีเสียงอะไรดังออกมาจากในห้องใต้ดินเลย

สีหน้าของพี่รองน่ากลัวกว่าเดิม

“หานรั่วรั่ว เธอจะเสแสร้งอะไรอีก? รีบออกมาคุกเข่าขอโทษเหล่ยเหล่ยเดี๋ยวนี้!”

“อย่าคิดว่าหลบอยู่ข้างใน ปิดมือถือไม่ติดต่อพวกเรา แล้วจะรอดจากเรื่องที่เธอจงใจทำร้ายเหล่ยเหล่ยได้!”

สายตาของพี่สามเต็มไปด้วยความโกรธเหมือนกัน เขาพูดด้วยท่าทางโมโหสุดขีด

“หานรั่วรั่ว เธอนี่ร้ายกาจจริงๆ ทนเห็นเราดูแลเอาใจใส่เหล่ยเหล่ยไม่ได้ ก็เลยแกล้งทำเป็นเงียบเพื่อต่อต้านเราสินะ!”

“คิดว่าหลบอยู่ในนั้น คิดว่าต่อต้านเราแบบนี้ จะทำให้เราเป็นฝ่ายยอมเธออย่างนั้นเหรอ?”

ไม่มีเสียงใดๆ ดังออกมาจากในห้องใต้ดินเหมือนเดิม

พี่คนโตหันไปมองพวกคนใช้ที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านข้าง จากนั้นพูดอย่างเย็นชาว่า

“จะตัวสั่นกันทำไม? บอกความจริงมา ยัยเด็กนี่เอาพวกนายไปเป็นพวกแล้วใช่ไหม? พวกนายแอบปล่อยเธอออกไปแล้วใช่ไหม?”

พี่รองพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“จากนิสัยที่ชั่วร้ายของเธอ หลังจากเราออกไป เธอคงทนสภาพในห้องใต้ดินไม่ได้ ต้องสั่งให้คนใช้พวกนี้เปิดประตูปล่อยเธอออกไปแน่ๆ”

สายตาพี่สามเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“เธอเป็นคนทำให้เหล่ยเหล่ยเกือบตายแท้ๆ แต่ไม่กล้ายอมรับผิดแม้แต่น้อย นี่ใช่น้องสาวที่ฉันรู้จักจริงเหรอ?”

“คิดว่าเธอเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของเราอย่างนั้นเหรอ?”

ขณะนั้นคนใช้พูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“คุณชายใหญ่ ถ้าไม่มีคำสั่งของคุณ เราไม่กล้าปล่อยเธอออกมาหรอก!”

“คุณหนูอยู่ในห้องใต้ดินสามวันเต็มๆ แล้ว”

หานเฮ่าหยางมองห้องใต้ดินที่ยังคงเงียบเชียบ จู่ๆ สายตาเขาฉายแววกังวลเล็กน้อย

เขาเดินไปดึงประตูห้องใต้ดินอยู่หลายครั้ง แต่ก็เปิดไม่ออก

“หานรั่วรั่ว เธอจะหยุดได้หรือยัง ฉันไขกุญแจแล้ว เธอยังจะดึงประตูไม่ยอมออกมาใช่ไหม?”

ฉันมองประตูด้านในห้องใต้ดินที่บิดเบี้ยว ทำได้แค่ฝืนยิ้มออกมา

ก่อนขาดอากาศหายใจในตอนนั้น ฉันกระแทกประตูเพื่อเอาชีวิตรอด หวังเพียงแค่มีชีวิตรอดเท่านั้น

แต่ประตูห้องใต้ดินแข็งแรงทนทานมาก ไม่สามารถแง้มประตูได้เลยสักนิด ฉันขาดอากาศหายใจตายอยู่ในห้องใต้ดินอย่างไม่มีทางเลือก

หวังว่าหลังจากพวกพี่เห็นศพฉัน ช่วยมอบความรักให้ฉันสักนิดได้ไหม ช่วยฝังศพฉันข้างๆ พ่อกับแม่ได้ไหม?

พี่ชายคนโตหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม เขายกเท้าถีบประตูทันที

ประตูห้องใต้ดินที่บิดเบี้ยวเกิดรอยแยกค่อนข้างใหญ่ กลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมาจากด้านใน

คนใช้ที่อยู่ข้างๆ ถึงกับพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “เหมือน......กลิ่นศพ!”

พี่ชายอีกสองคนเดินเข้ามาด้วยความโมโหเช่นกัน

“กลิ่นศพอะไรกัน? หนีออกไปตั้งนานแล้วชัดๆ ทิ้งหนูตายไว้ข้างในเพื่อหลอกเรางั้นเหรอ?”

“หานรั่วรั่ว เธอคิดว่าพวกเราหลอกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

พี่ชายทั้งสามคนยิ่งหงุดหงิด พากันยกเท้าถีบประตู ประตูห้องใต้ดินสั่นสะเทือนอีกครั้ง

เกิดเสียงดังโครม ประตูโดนถีบจนเปิดออก ตามมาด้วยกลิ่นเน่ารุนแรงกว่าเดิม ห้องใต้ดินที่มืดมิดและคับแคบปรากฏตรงหน้าทุกคน