บทที่ 2

ซูเหล่ยยื่นมือไปดึงชายเสื้อหานจิ่งอี้พี่ชายคนโต แล้วพูดด้วยสีหน้าน่าสงสารว่า

“พี่อย่าโมโหสิ ฉันไม่ได้เรื่องเอง ดันแพ้อาหารทะเลซะอย่างนั้น พี่ไม่ได้ตั้งใจหรอก พวกพี่อย่าโทษเธอเลย!”

สีหน้าของพี่ชายคนโตเปลี่ยนไปทันที เขาพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย

“ปกติตามใจยัยเด็กนี่มากเกินไป ทำให้เธออวดดีและก้าวร้าวจนกลายเป็นนิสัย!”

สายตาของพี่รองหานเหวินเฮ่ามีความโมโหมาก

“ยิ่งโตยิ่งใจแคบ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เหล่ยเหล่ยคงไม่กลายเป็นแบบนี้!”

ขณะนั้นซูเหล่ยจงใจยื่นแขนที่ยังไม่หายจากอาการแพ้ออกมาตรงหน้าพี่ชายทั้งสามคน บนผิวยังมีรอยแดงอยู่เล็กน้อย

พี่สามเอามือลูบผิวที่ยังมีรอยแดงเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง

“เหล่ยเหล่ย ยังเจ็บอยู่ไหม?”

ซูเหล่ยก้มหน้า เสียงเธอสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้อย่างไรอย่างนั้น

“ฉันไม่เจ็บ....ไม่เจ็บหรอก......”

ไฟโกรธในใจพี่รองลุกโชนขึ้นมาทันที เขาตะโกนด้วยความโมโห

“ถ้าไปโรงพยาบาลช้ากว่านี้ ชีวิตของเหล่ยเหล่ยต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ แต่ผ่านมาตั้งหลายวัน ยัยเด็กนั่นไม่ส่งข้อความมาสักข้อความ ไม่สำนึกผิดเลยสักนิด!”

หานจิ่งอี้พี่คนโตพูดด้วยความโมโหยิ่งกว่าเดิม

“ไปพายัยเด็กนั่นมาขอโทษเร็วๆ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะดื้อด้านไม่ยอมขอโทษ!”

พี่รองกับพี่สามพูดด้วยความโมโหเหมือนกัน

“เธอดื้อด้านเพราะมีเราคอยให้ท้ายไม่ใช่หรือไง? ตอนนี้เธอทำผิด เธอต้องได้รับโทษให้สาสมกับสิ่งที่เธอทำ!”

พวกเขาหันไปพูดกับคนใช้อย่างเดือดดาล

“มัวอึ้งอะไรอยู่ล่ะ ไปพาคนเนรคุณคนนั้นมาหาฉัน เอาไม้เรียวของเรามาด้วย ถ้าหานรั่วรั่วไม่จงใจใส่อาหารทะเลลงไป เหล่ยเหล่ยคงไม่ต้องนอนทรมานอยู่ที่โรงพยาบาลตั้งสามวัน”

“ถึงเวลาแก้ไขการอบรมสั่งสอนของตระกูลหานให้ถูกต้องแล้ว!”

คนใช้ได้ยินแล้วไม่กล้าขัดคำสั่ง ทำได้แค่รีบวิ่งไปหาฉัน

ฉันฝืนยิ้มอย่างสิ้นหวัง พี่ไม่แม้แต่จะสืบหาความจริงก็ตัดสินเอาเองว่าฉันเป็นคนทำ

สามวันก่อน เพราะซูเหล่ยอยากกินโจ๊ก ฉันอยากเอาใจเธอก็เลยไปต้มโจ๊กให้

เธอยังเอาเครื่องปรุงรสห่อเล็กๆ ให้ฉันด้วย บอกว่าอยากกินอันนี้ พอฉันชิมดู มันก็คือผงปรุงรสโจ๊กทะเลธรรมดาทั่วไป

แต่ใครจะไปรู้ว่านี่คือสารก่อภูมิแพ้ของเธอ

แม้แต่บุคคลแถวหน้าในวงการธุรกิจอย่างหานจิ่งอี้ ยังมองเล่ห์เหลี่ยมแย่งชิงความรักแบบนี้ไม่ออกเลย แล้วจะไม่ให้เรียกว่าลำเอียงได้ยังไง?

ในใจของพวกพี่ๆ ฉันไม่มีวันสำคัญเท่ากับน้องสาวบุญธรรมอย่างซูเหล่ย ฉันรู้สึกเสียใจมากกว่าเดิม

แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันตายอยู่ในห้องใต้ดินแล้ว พวกพี่จะได้ยกความรักสุดพิเศษให้ซูเหล่ยได้อย่างเต็มที่

“คุณชายใหญ่ เราเรียกคุณหนูนานมาก แต่เธอไม่ตอบอะไรเลย”

“เราลองฟังเสียงข้างใน เหมือนไม่มีเสียงหายใจแล้ว!”

หานจิ่งอี้พี่ชายคนโตขมวดคิ้วเป็นปม เขาลุกพรวดแล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

“ยัยเด็กเวรนี่เสแสร้งอะไรอีก? เธออายที่ต้องขอโทษเหล่ยเหล่ยหรือไง?”

“ยัยเด็กนั่นรู้บ้างไหมว่าครั้งนี้เกือบทำให้เธอต้องตาย!”

ซูเหล่ยดึงชายเสื้อหานจิ่งอี้ ทำเป็นพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

“พี่ ไม่เป็นไรหรอก ฉันเป็นแค่เด็กกำพร้า ไม่มีสิทธิ์ให้พี่รั่วรั่วมาขอโทษฉันหรอก”

ไฟโกรธในใจหานจิ่งอี้พุ่งถึงขีดสุด

“แย่งชิงความรักด้วยวิธีต่ำทรามแบบนี้ คิดว่าฉันดูไม่ออกอย่างนั้นเหรอ?”

“ฝันไปเถอะ คิดว่าแกล้งเป็นใบ้แล้วจะรอดเหรอ? ดูเหมือนฉันยังลงโทษเธอเบาไปสินะ!”

“ฉันจะไปลากเธอออกมาเอง ดูสิว่าจะหลบยังไงอีก? ยังไงเธอก็ต้องคุกเข่าขอโทษเหล่ยเหล่ย!”