หม้ายลวงแค้น

“พี่สะใภ้ ทำใจดีๆ ด้วยนะ ผมเองก็นึกไม่ถึงว่าพี่ใหญ่จะมาเกิดอุบัติเหตุไปกะทันหันแบบนี้...”

มู่หยุนเผิงขอบตาแดงก่ำ มองมาที่ฉันด้วยสีหน้าโศกเศร้า

เมื่อมองไปยังร่างไร้วิญญาณของน้องสามีที่ถูกหามเข้ามา ฉันก็เริ่มร้องไห้คร่ำครวญตามน้ำ เรียกเขาว่า สามี

ใบหน้าของมู่หยุนคุนซีดเขียว เห็นชัดว่าตายสนิทแล้ว

เขาและมู่หยุนเผิงมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันทุกประการ จึงไม่มีใครสงสัยเลยว่ามู่หยุนเผิงได้สลับตัวกับเขาไปแล้ว

หลังจากร้องไห้อยู่พักหนึ่ง ฉันก็ปาดน้ำตาแล้วพูดว่า

“ศพวางไว้นานไม่ได้ ต้องรีบส่งไปเผาให้เร็วที่สุด อย่าให้หยุนเผิงตายไปอย่างไม่สมเกียรติเลย”

มู่หยุนเผิงรีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที ดูเขาร้อนใจที่จะทำลายหลักฐานยิ่งกว่าฉันเสียอีก

ฉันมองดูเขาขณะเคลื่อนย้ายศพ เห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ ยาวๆ ตรงง่ามมือ

ในชาติก่อน ฉันมั่นใจว่าคนที่ยังมีชีวิตอยู่คือมู่หยุนเผิงก็เพราะรอยแผลเป็นนี้นี่แหละ

แต่ครั้งนี้ ฉันแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

ในชาติที่แล้ว มู่หยุนเผิงและมู่หยุนคุนออกไปช่วยเหลือผู้ประสบภัย มู่หยุนคุนได้รับบาดเจ็บที่ท้ายทอยโดยอุบัติเหตุและเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ

เพื่อไม่ให้เซวียเมิ่งอวี่ น้องสะใภ้ต้องเป็นหม้าย มู่หยุนเผิงถึงกับยอมสละตำแหน่งผู้พันของตัวเองเพื่อสวมรอยเป็นมู่หยุนคุน

คนนอกแยกแยะไม่ออกเพราะมู่หยุนเผิงจงใจเลียนแบบน้องชาย จึงถูกหลอกได้อย่างง่ายดาย

แต่ในฐานะภรรยาที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาทั้งวันคืน ฉันมองแวบเดียวก็รู้ว่านั่นคือมู่หยุนเผิง

ฉันพยายามเค้นถามเขาสุดชีวิตว่าทำไมต้องแกล้งเป็นน้องชาย แล้วทอดทิ้งเราแม่ลูกไป

แต่มู่หยุนเผิงกลับมีท่าทีเย็นชา ปฏิเสธเสียงแข็ง และสะบัดมือใส่ฉันอย่างแรง

“พี่สะใภ้ ผมรู้ว่าพี่เสียใจที่พี่ใหญ่ตาย แต่จะมาบอกว่าผมเป็นพี่ใหญ่เพียงเพราะเขาตายไปแล้วไม่ได้นะ!”

ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ยังคงเฝ้าถามเขาไม่เลิก จนถูกมู่หยุนเผิงผลักตกแม่น้ำที่เย็นจัดในช่วงฤดูหนาว

เขายืนอยู่บนฝั่ง คอยปกป้องเซวียเมิ่งอวี่ มองดูฉันดิ้นรนอยู่ในน้ำด้วยสายตาเมินเฉย

“ต่อให้พี่จะเป็นพี่สะใภ้ผม ผมก็จะไม่ยอมให้พี่มาทำร้ายภรรยาของผมเด็ดขาด!”

เซวียเมิ่งอวี่แอบอยู่ข้างหลังเขา ด่าฉันว่าเป็นนางจิ้งจอกที่ไม่มีใครเอา สามีเพิ่งตายก็คิดจะมาแย่งผู้ชายของเธอ

ฉันป่วยไข้สูงอยู่สามวันสามคืน มีเพียงลูกสาววัยห้าขวบคอยอยู่เคียงข้าง

เธอร้องไห้ถามมู่หยุนเผิงว่า ทำไมคุณพ่อถึงไม่ยอมรับเธอ

แต่มู่หยุนเผิงกลับบอกว่า เธอถูกฉันสั่งสอนให้พูดจาเลอะเทอะ แล้วสั่งขังลูกสาวไว้ในคอกวัวทันทีเพื่อสำนึกผิด

ฉันป่วยอยู่สามวันกว่าจะรอดจากความตายกลับมาได้ ส่วนลูกสาวก็ถูกปล่อยให้อดอาหารสามวันสามคืน

แม่สามียังด่าฉันว่าเป็นตัวกาลกิณีที่กินผัว บอกว่าฉันเป็นคนทำให้ลูกชายของเธอต้องตาย

เธอไล่ฉันกับลูกออกจากบ้าน โดยไม่ให้เสื้อผ้าแม้แต่ชุดเดียว หรือเงินแม้แต่แดงเดียว

ในคืนที่ลมแรงและหิมะตก ฉันพยายามทุบประตูขอร้องมู่หยุนเผิงให้ช่วยลูกสาว

แต่สิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเสียงเย็นชาของเขา“เสิ่นอิ๋ง พี่คงบ้าไปแล้วถึงได้เห็นผมเป็นพี่ใหญ่ ถ้ายังแยกแยะความจริงไม่ได้ ก็อยู่ห่างๆ จากผมซะ”

ชาวบ้านแถวนั้นต่างพากันเชื่อคำพูดของเขา บอกว่าฉันดวงกินผัว ถึงได้สติไม่ดีเอาน้องสามีไปคิดว่าเป็นสามีตัวเอง

ฉันอุ้มลูกสาวไว้โดยไร้ที่ไป ทั้งหนาวทั้งหิวท่ามกลางฤดูหนาวอันโหดร้าย สุดท้ายพวกเราก็หนาวตายอยู่ที่ข้างถนน

พอคิดถึงเรื่องพวกนั้น ไฟแห่งความแค้นก็ลุกโชนในใจฉัน อยากจะตายไปพร้อมกับครอบครัวนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด

เมื่อมองดูแผ่นหลังของมู่หยุนเผิงที่กำลังรีบเร่งส่งศพน้องชายไปเผา ฉันก็คิดในใจอย่างเย็นชา

ในเมื่อแกอยากใช้ชีวิตคู่กับเซวียเมิ่งอวี่ขนาดนั้น ฉันก็จะช่วยสงเคาระห์ให้แกเป็นมู่หยุนคุนไปตลอดชีวิต