บทที่ 1 เหยื่อ (2)

“อาเซน น้ำเสียงให้มันดีหน่อยสิคะ” เธออ้อนด้วยความตื่นเต้นที่จะได้บอกข่าวดี

“ถ้าไม่พูดอาจะวาง” เขาพูดเสียงห้วนผสมกับความเหนื่อยที่อยากพักเต็มแก่

“อาเซน…อาได้หลานชายนะคะ” วิเวียนเรียกผู้เป็นอาอย่างออดอ้อนแล้วจึงพูดออกไปในที่สุดด้วยความดีใจ

“ดีใจด้วย” เขาตอบเสียงเรียบอย่างไม่ได้บอกถึงความดีใจไปกับหลานสาว ก่อนจะกดวางสายทันที

หลังกดวางสาย ชายหนุ่มเลื่อนสมาร์ตโฟนแล้วเข้าแอปพลิเคชันสีเขียวทันที จรดปลายนิ้วอยู่สองสามที หลังเขาวางมันลงได้เพียงครู่ สายเรียกเข้าจากคนเดิมก็ส่งแรงสั่นขึ้นมาอีกครั้ง และเขาเองก็กดรับเช่นเดิมอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะเขาไม่เคยใจแข็งที่จะเมินเฉยต่อสายหลานสาวคนนี้ได้เลย

“อาเซน นี่มันอะไรคะ” วิเวียนถามทั้งที่รู้อยู่เต็มอก

เพราะกำลังดีใจที่บัดนี้ผู้เป็นอาหายโกรธแล้ว หากยังไม่หายโกรธก็คงไม่ทำอย่างที่ปากพูดไว้ในครานั้นที่รู้เรื่องที่ตนคบหากับเซนนิก้าไม่พอ ยังตั้งครรภ์ได้สิบสัปดาห์แล้ว เขาโกรธจนเงียบไป เวลาโกรธวิเวียนรู้ดีว่าเซนนิก้าน่ากลัวแค่ไหน แต่เพราะเธอคือหลานที่เขาเอ็นดูมากที่สุดจึงเอื้อนเอ่ยบอกไปว่า หากได้ลูกผู้ชาย เธอจะยอมให้เขาเป็นพ่อทูนหัว หากเป็นผู้หญิงเธอจะให้เขาเป็นผู้ปกครอง ทันทีที่ลูกอ้อนของเธอถูกส่งให้กับเขา เจ้าตัวก็ออกปากพูดว่าจะให้เงินห้าล้านยูโรเป็นของขวัญรับขวัญหลานหากเป็นผู้ชาย

เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดแล้วทำจริง

“หลานทั้งคน” เขาตอบรับสั้น ๆ อย่างไม่ยี่หระ

“ขอบคุณนะคะอาเซน เอ่อ อาเซนคะ เซนส่งข้อความมาบอกว่าอากำลังสนใจน้องเอม เพื่อนหนูนิด จริงหรือเปล่าคะ” วิเวียนอึกอักที่จะถาม แต่แล้วท้ายที่สุดก็ถามออกไป

“แค่นี้นะ” สิ้นคำพูด ปลายนิ้วหยาบกร้านก็กดวางสายไปทันทีอย่างตัดบท

ทว่าคนที่ถูกตัดบทเอาแต่มองสมาร์ตโฟนที่หน้าจอดับลงด้วยความกังวลเล็กน้อย เธอรู้ว่าผู้เป็นอาเคยเจอกับความรักที่ขมขื่น เจ็บแค่ไหนเธอก็รับรู้ และไม่ติดขัดอะไรหากเขาจะมีความรักอีกครั้ง เห็นทีครานี้เธอคงต้องซื้อตั๋วบินไปหาผู้เป็นอาเสียแล้ว ถึงเวลาเสียทีที่อาของเธอจะได้มีความรักอีกครั้ง หลุดพ้นจากอดีตเสียที ใช่ว่าจะไม่รู้ที่เซนนิก้าเลือกที่จะอยู่ประเทศไทยมากกว่าเพราะอะไร หากไม่ใช่เพราะกำลังหนีอดีตมากมายที่นี่กับผู้หญิงที่เห็นแก่เงินคนนั้น อาของเธอออกจะจริงใจปานนั้น

เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วทั้งไนต์คลับเมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่กลางดึก ช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังกรึ่ม ๆ ได้ที่ เลือดลมสูบฉีดให้อารมณ์เริ่มสนุกสุดเหวี่ยง ทว่าต่างจากเชอเอมที่นั่งมองนักท่องราตรีวาดลวดลายเต้นปล่อยอารมณ์ไปกับเสียงเพลง หญิงสาวนั่งยกแก้ววิสกีขึ้นดื่มครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่สบอารมณ์ อากัปกิริยาของสาวเจ้าที่นั่งหน้าบึ้งตึง มือเรียวถือแก้ว

วิสกีดื่มไปแล้วสี่แก้วจนเจ้าของนัยน์ตาสีอำพันที่ยืนมองเริ่มอยู่ไม่สุข สายตาคมยังคงจับจ้องไปที่สาวเจ้าไม่ยอมขยับเท้าที่ยืนนิ่งติดพื้นเสียที หัวคิ้วขมวดเข้าหากันยุ่งจนธีรเดชต้องมองตามสายตาเจ้านายหนุ่มพ่วงด้วยตำแหน่งรุ่นพี่ จึงพบกับเชอเอมที่นั่งดื่มอยู่โซนวีไอพีด้านล่าง

“อยากลงไปหาก็ลงไปสิครับ เธอโสด”

ธีรเดชคิดว่าเซนนิก้าลังเลที่จะเข้าไปทำความรู้จักกับหญิงสาว เพราะคิดว่าสาวเจ้ามีแฟนกระมัง ถึงได้ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่แบบนี้

เซนนิก้าทำเพียงปลายตามองธีรเดชอย่างไม่ค่อยใส่ใจมากนัก แล้วหมุนตัวเดินมายั่งโต๊ะกระจกเตี้ยหน้าโซฟา วางแก้วเครื่องดื่มในมือ ก้าวเดินออกจากห้องไปทันที ไม่ใช่เป็นเพราะคำพูดของเลขาหนุ่มที่รู้จักเขาดีพอไม่ต่างจากเซนโซก้า แต่เป็นเพราะสายตาคมที่จับจ้องเธอตั้งแต่เข้ามาจนถึงตอนนี้เห็นเจ้าตัวลุกขึ้นเดินเซเล็กน้อยไปทางห้องน้ำ

ไม่เข้าใจตัวเอง...

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกเป็นห่วงสาวเจ้าเมื่อรู้ว่าเธอเริ่มเมาได้ที่ ตั้งแต่วันนั้นเขาไม่ได้เจอเธออีกเลย กระทั่งวันนี้ที่ได้เจออีกครั้ง

มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแม้กับอดีตคนรักเพียงคนเดียวที่เขาเคยคบหาด้วยอย่างจริงจังก็ไม่เคยทำให้หัวใจด้านชาดวงนี้เต้นแรงแข่งกับจังหวะเพลงที่เมามันได้ขนาดนี้มาก่อน ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน ทั้งสมองทั้งหัวใจถึงได้เฝ้าคิดถึงอยู่แบบนี้

ในหัวเอาแต่คิดถึงเธอจนหยุดไม่ได้!

ในวันงานแต่งงานของขนิษฐา เขาถูกเชิญไปร่วมงาน แต่เหมือนฟ้ากลั่นแกล้งทำให้เขาต้องขึ้นเครื่องไปภูเก็ตเพื่อจัดการปัญหาเล็กน้อยแต่อาจกลายเป็นปัญหาใหญ่ได้ในอนาคต เมื่อรีสอร์ตที่เขากำลังเริ่มทำนอกเหนือจากกิจการสถานบันเทิงกลางคืนยังเริ่มก่อสร้างไม่ได้ ทั้งที่โครงการผ่านมาแล้วสองอาทิตย์

ตลอดสองสามเดือนที่ผ่านมานี้เกิดเรื่องมากมายจนเขาทั้งหงุดหงิดทั้งปวดหัวจนเหนื่อย วันนี้ก็เช่นกันที่เขากำลังหงุดหงิดขึ้นมาฉับพลันที่เห็น

เชอเอมกำลังถูกลูกค้าไนต์คลับพยายามลวนลาม หากเข้ามาช้ากว่านี้ก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น

“ทำอะไร มือก็หยาบกร้านยังจะมาจับอีก ปล่อย!” เชอเอมกระแทกเสียงด้วยความไม่พอใจ พลางปัดมือที่หยาบกร้านออกไปจากแผ่นหลังและแขน หญิงสาวรู้สึกมึนเมาเล็กน้อย แต่ก็ยังพอมีสติผลักไสคนแปลกหน้าที่พยายามเข้ามาตีสนิทและเริ่มลวนลาม

เท้าที่กำลังก้าวเดินตรงไปหาหญิงสาวและผู้ชายอีกคนหยุดชะงัก พลันรอยยิ้มมุมปากก็ยกขึ้นอย่างชอบใจที่ได้เห็นสีหน้าเหวี่ยงวีนของสาวเจ้ามองคนแปลกหน้าด้วยสายตาไม่เป็นมิตร มือไม้ปัดป้องตัวเอง ทั้งผลักทั้งออกแรงดันจนอีกฝ่ายผละถอยหลังเสียหลักแรงก็แล้ว แต่ก็ยังไม่ลดละความพยายามที่จะพาเธอกลับออกไปด้วย

“อย่าดื้อน่า ไปกับฉัน รับรองเธอมีความสุขกว่ามานั่งดื่มคน...โอ๊ย! ใครวะ!” ชายแปลกหน้าที่พยายามพาเชอเอมออกจากไนต์คลับไปด้วยกันร้องเสียงหลง เมื่อข้อมือถูกคว้าให้หลุดพ้นจากแผ่นหลังขาวเนียนแล้วถูกแรงบิดไปด้านหลังจากชายหนุ่มอีกคนที่ทำให้เชอเอมและเซนนิก้าชะงัก มองไปที่คนร่างสูงบุคคลที่สามเป็นจุดเดียว

ซิกก้า...

เซนนิก้าพึมพำชื่อบุคคลที่สามภายในใจแล้วมองหน้าอีกฝ่ายที่มีเค้าโครงหน้าไม่ผิดเพี้ยนไปจากเขาแม้แต่นิด ยกเว้นก็แต่ดวงตาที่หวานเกินกว่าจะเป็นดวงตาผู้ชาย มีเพียงดวงตาที่แตกต่างจากเขา สีนัยน์ตาที่อ่อนกว่ามาก ทำให้ซิกก้าเป็นผู้ชายที่หน้าสวยเหมือนผู้หญิง ส่วนเขาน่ะหรือ ดวงตาคมดุราวกับหมาป่า มองยังไงก็คือผู้ชาย ทว่าชายหนุ่มจะไม่แปลกใจมากกว่านี้หากเชอเอมไม่ได้พูดชื่อน้องชายที่อายุห่างกับเขาถึงสิบปีออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ แล้วก้าวไปหลบอยู่ด้านหลัง ซิกก้าเป็นลูกหลงที่มีหน้าตาไม่แตกต่างจากเขา นอกจากดวงตาและสีของนัยน์ตา ซึ่งเป็นจุดเดียวเท่านั้นที่ใช้แยกพวกเขา