บทที่ 1 เหยื่อ (1)

บทที่ 1

เหยื่อ

สายตาคมจ้องมองร่างสูงเพรียวของหญิงสาวในชุดไปรเวตของขนิษฐาเดินออกจากห้องผู้เป็นอาเข้าลิฟต์ไป ก่อนดึงสายตามาที่ประตูห้องของอัฐพลอีกครั้งเมื่อมันถูกเปิดออกเป็นครั้งที่สอง เผยให้เห็นร่างสูงของญาติผู้น้องอีกคนที่เดินทางมาประเทศไทยเพราะเรื่องน้องสาวที่กำลังจะแต่งงานกับรองประธานพีเอสกรุ๊ป

คิ้วเข้มสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยมองเซนโซก้าที่ส่งยิ้มกล่าวทักทายกลับมา

“พี่เซน สวัสดีครับ ไม่ค่อยได้เจอกันเลย”

“อืม…ผู้หญิงคนนั้นแฟนนายหรือเซน” เซนนิก้าพยักหน้ารับคำทักทายญาติผู้น้องแล้วถามออกไปด้วยความใคร่รู้ ชายหนุ่มไม่นิยมใช้ของร่วมกับใคร โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง ความสนใจในตัวของเชอเอมกำลังลดลงเมื่อคิดไปแล้วว่าสาวเจ้าคบหากับเซนโซก้า ต่อให้เขาเป็นคนชอบนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่ผู้หญิงเหล่านั้นจะต้องไม่มีแฟนหรือสามี เขาไม่นิยมชมชอบในเรื่องของการเป็นมือที่สามของใคร ฉะนั้นเมื่อคิดว่าเธอคงคบกับญาติผู้น้องจึงไม่คิดที่จะเข้าไปสานสัมพันธ์กับเธอ

ทว่าคำปฏิเสธของเซนโซก้าช่างมีผลต่อเขาเสียจริง รอยยิ้มจาง ๆ มุมปากยกขึ้นด้วยความพอใจจนอีกฝ่ายไม่ทันสังเกตเห็นว่าเขากำลังแสดงสีหน้านักล่า

“ไม่ใช่ครับ ถ้าผมกับเธอคบกัน หัวคงปวดกับลำดับญาติแน่” ตอบเสียงกลั้วหัวเราะ

“แล้วทำไม…” ถามอย่างลองเชิง

“อย่าเพิ่งเข้าใจผิด เมื่อคืนเธอเมาจนกลับบ้านไม่ได้ ผมเลยพามานอนห้องหนูนิดครับ” เขาตอบอย่างขบขันที่ถูกเข้าใจผิด

“แค่นอนงั้นหรือ” ถามกลับด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ครับ เอ่อ…” เขาอึกอักแล้วตอบอีกครั้ง “คือเมื่อคืนเธอเมาแล้วโวยวายวิ่งถอดเสื้อผ้าไปทั่วห้อง อ้วกใส่ผมอีก เลยต้องกอดรัดฟัดกันเล็กน้อยจนหลับไปนั่นแหละครับ ผมกับเธอไม่ได้คบหรือมีอะไรกัน…มีอะไรหรือเปล่าครับ”

เซนโซก้าตอบพลางเกาท้ายทอยเมื่อนึกถึงภาพที่เชอเอมลุกขึ้นมาโวยวายแล้ววิ่งถอดเสื้อผ้าออกจนเขาเกือบคว้าผ้าห่มมาคลุมเอาไว้ไม่ทัน หนำซ้ำแรงเยอะมาจากไหนก็ไม่รู้ ต้องกอดรัดให้อยู่นิ่ง ๆ จนถูกอ้วกใส่จนต้องถอดเสื้อใส่ตะกร้าเหลือแค่กางเกงผ้าขายาวเท่านั้น นอนกอดรัดไม่ให้เธอลุกขึ้นมาบ้าดีเดือดอีก เพราะความเหนื่อยที่ต้องรับมือกับเชอเอมจนเกือบเช้าจึงทำให้ผล็อยหลับไปทั้งแบบนั้น

“ไม่มีอะไร” เขาตอบอีกฝ่ายเสียงเรียบเรื่อย

“คบกับเธออยู่เหรอ” เซนโซก้าถามอย่างตรงไปตรงมาเมื่อจับสังเกตญาติผู้พี่ได้

“ไม่” เขาตอบคำเดียวสั้น ๆ แล้วหันหลังกลับเตรียมจะเดินเข้าห้องตัวเองที่อยู่ถัดไปอีกห้องจากห้องของอัฐพล แต่แล้วเท้าที่กำลังก้าวเดินต้องชะงักกึก ถึงจะเป็นญาติห่าง ๆ แต่พวกเขาก็สนิทมากกว่าญาติพี่น้องคนอื่น ๆ สนิทที่เรียกได้ว่ามองแค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

“เธอไม่ใช่เหยื่อที่พี่จะเอามาเล่นได้ ถ้าสนใจเธอ…ทำไมไม่ลองเปิดใจรักใครอีกสักครั้งล่ะครับ” เซนโซก้ามองแผ่นหลังกว้างของญาติผู้พี่และก็เป็นอาของผู้หญิงที่เขากำลังคบหาอย่างไม่เปิดเผย แต่ก็ไม่ได้ปิดบังเช่นกัน

เขารู้ว่าเพราะเหตุใดเซนนิก้าเป็นเสือล่าเหยื่อไม่ซ้ำหน้า หากไม่ใช่เพราะอดีตที่ถูกคนรักทิ้งไปแต่งงานกับเศรษฐีดูไบที่แก่คราวพ่อ สาเหตุที่ทำให้เซนนิก้าปิดประตูหัวใจกลายเป็นผู้ชายเย็นชาไร้หัวใจขึ้นมาเช่นนี้ หาก

เซนนิก้าสนใจอยากคบหาจริงจังกับเชอเอม เขาก็พร้อมจะช่วยไม่ต่างจากน้องสาวของเขา เซนนิก้าไม่ได้ทำอะไรกลับไป เพียงผินหน้ามาเล็กน้อยให้เห็นดวงตาคมฉายแววเล่ห์เหลี่ยม มุมปากยกยิ้มบางจนมองไม่ออกว่าเขาจะร้ายหรือจะดี เซนโซก้าได้แต่มองตามหลังเซนนิก้าเดินเข้าห้องไปเท่านั้น เพราะอากัปกิริยาเช่นนั้นกำลังบอกให้เขา…

อยู่เฉย ๆ จะดีกว่า

เซนนิก้าทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพง เอนหลังพิงพนักโซฟา เงยหน้าขึ้นหลับตาด้วยความเหนื่อยจากการทำงานทั้งคืนที่ผ่านมา ในคราแรกชายหนุ่มตั้งใจจะเป็นคนอาสาพาสาว ๆ กลับ แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้า ร่างสูงของคนคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นจนต้องยืนมองอยู่เช่นนั้น กระทั่งทุกคนเดินออกจากไนต์คลับไป

เขาหงุดหงิดไม่พอใจ

ใช่ ในตอนนั้นเขาหลงเข้าใจผิดคิดว่าเซนนิก้ากำลังคบอยู่กับเชอเอม ด้วยความหงุดหงิด เขาจึงเลือกที่จะขึ้นไปชั้นบนสุดของคลับซึ่งเป็นห้องทำงาน นั่งขังตัวเองดูเอกสารเก่า ๆ จนถึงล่าสุดภายในคืนเดียว

ฟ้าสว่างเซนนิก้าถึงยอมปล่อยตัวเองออกมาจากห้องทำงาน เดินทางกลับคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองสุดหรูมาพักผ่อน แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาเจอหญิงสาวรีบเปิดประตูห้องเดินสวนเขาไปอย่างไม่คิดมอง ทว่าเป็นเขาที่ทันมองและได้สังเกตเห็นถึงความตกใจบางอย่าง บางอย่างที่เขาเองก็ตกใจเมื่อเห็นเซนโซก้าเดินออกตามมา แต่เขาเป็นพวกไม่ชอบค้างคาถึงได้ถามออกไปตรง ๆ และคำตอบของเซนโซก้าก็สร้างความพอใจให้กับเขาเป็นอย่างดี แม้ในตอนท้ายอีกฝ่ายจะยั่วโมโหเขาก็ตาม รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรพูด แรงสั่นจากสมาร์ตโฟนที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงดึงให้เซนนิก้าตื่นจากภวังค์ ยกมือขึ้นมาล้วงหยิบสมาร์ตโฟนราคาเกินครึ่งแสนขึ้นมาดูรายชื่อของบุคคลที่ต่อสายทางไกลมาหาเขา สายตาคมมองชื่อที่ปรากฏอยู่บนจอ ฉายแวววูบไหวอยู่ครู่แล้วจึงกดรับสาย กรอกเสียงลงไปราบเรียบ

“มีอะไร”

“อายังโกรธวิไม่หายอีกเหรอคะ เขา…” วิเวียนถามเสียงอ่อยด้วยความเสียใจอยู่น้อย ๆ ที่ผู้เป็นอายังคงโกรธ ไม่ยอมพูดด้วยดี ๆ ตั้งแต่รู้เรื่องระหว่างเธอกับเซนโซก้าเมื่อครึ่งเดือนก่อน

ในตอนแรก เธอไม่ได้คบหากับเซนโซก้าด้วยเพราะเป็นเพื่อนกันมานาน แต่ครั้นเมื่อได้เจ็บปวดกับความรักแล้วได้เขาเป็นคนที่คอยอยู่ข้าง ๆ เสมอ ถึงทำให้รู้ว่าคนที่เธอควรยกหัวใจให้ควรเป็นคนคนนี้ ที่ไม่ว่าจะตอนไหนของชีวิตเธอก็พบว่าเขาอยู่ข้าง ๆ เสมอ

จะให้เธอทิ้งคนดี ๆ แบบนี้ได้ยังไง

“เรื่องเธอกับเขา อาจะไม่ยุ่ง…แล้วมีอะไร” เซนนิก้าบอกปัดเพื่อไม่อยากเอาเรื่องของหลานสาวมาให้ปวดหัว ไม่ใช่เขาไม่เห็นด้วย แต่แค่ไม่อยากยุ่งเรื่องความรักของใครทั้งนั้น แต่ที่เขามึนตึงใส่คนทั้งสองก็เพราะไม่ยอมบอกอะไรก่อนจนเกิดเรื่องให้เขาต้องมารับมือกับพี่สะใภ้ที่ไม่ใคร่ชอบมากนัก

ถึงจะไม่ชอบแม่ของวิเวียน แต่หลานสาวของเขาก็ได้นิสัยของพี่ชายมาเต็ม ๆ เขาถึงได้รักและเอ็นดูหลานคนนี้

“วิอยากจะมาบอกข่าวดีกับอาก่อนเป็นคนแรก เขายังไม่รู้เลยนะคะ เนี่ย อาสำคัญกว่าเขาอีก” วิเวียนเย้าด้วยรอยยิ้มหวานที่ผู้เป็นอาไม่มีทางได้เห็น

“อะไร” ถามเสียงเรียบกลับ