LOGINมันจึงเป็นปมความเจ็บปวดที่ฝังในใจว่า ถ้าเธอเป็นหมอเธอคงจะช่วยเหลือพวกเขาไว้ได้ ที่ผ่านมาเธอสูญเสียคนในสายเลือดที่เธอรักไปจนหมด ตอนนี้ฟ้าลันดามีเวหากับวาคินเพียงสองคนที่หญิงสาวคิดว่าพวกเขาคือคนในครอบครัวเธอ
ฟ้าลันดาไม่อยากที่จะเสียใครไปอีกแล้ว ยิ่งเป็นพี่ชายคนโต ฟ้าลันดาคงจะทนความเจ็บปวดไม่ไหวแน่นอน “ไม่เอาแบบนี้ ลันดาอยากให้คุณเวหาอยู่ใกล้ๆ ลันดาเหมือนเดิม” ในความรู้สึก คนตรงหน้ากำลังจะถอยห่างจากเธอ ฟ้าลันดาจึงรู้สึกหวาดกลัวที่จะไม่มีเขาอยู่ใกล้ๆ เหมือนเดิม วาคินกำลังจะก้าวขาออกจากบ้านไปแต่เจอสายตาของพี่ชายส่งมา บอกเป็นนัย ๆ ว่าถ้าเขากล้าก้าวขาออกจากบ้านตอนนี้โดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต รับรองว่าสิ่งที่ตามมานั้น… เพียงแค่คิดถึงตรงนี้วาคินก็ อบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ตอนนี้เขาจึงยืนอยู่หน้าห้องทำงานไม่กล้าเข้าไป “เข้ามา... จะแอบฟังอีกนานไหม” คนเป็นน้องชายนั้นสะดุ้ง จนแทบอุทานเสียงดังออกไป เมื่อได้ยินน้ำเสียงพี่ชายเหมือนพูดกับตัวเอง ทว่าวาคินยังคงไม่ขยับตัว “ถ้ามึงยังไม่เข้ามานะวาคินร้านสักทั้งหมดของมึง ภายในวันพรุ่งนี้จะ...” วาคินพรวดพราดเปิดประตูเข้ามาอย่างเร็วเท่าที่เขาจะทำได้ เขารู้ดีว่าตอนนี้พี่ชายของเขามันกำลังอารมณ์ไม่ดี “มึงโตแล้ววาคิน แล้วเข้าไปเรียนรู้งานที่อนาคินทร์” เวหาเลือกที่จะไม่พูดเรื่องนี้ต่อ “จัดการเรื่องเรียนลันดาให้เรียบร้อย” เมื่อพูดกับน้องชายจบ เวหาก็ชำเลืองมองร่างบางที่นั่งที่โซฟา ตอนนี้ร่างเล็กนั่งก้มหน้าน้ำตาคลอ ก่อนที่เขาจะหันหน้าหนีแล้วหันหลังเดินออกจากห้องทำงานของเขาไป เพราะด้วยความรับผิดชอบต่ออนาคินทร์ ที่ชายหนุ่มต้องแบกไว้บนบ่า จึงหล่อหลอมให้เขาเป็นคนที่แข็งกระด้างในการแสดงออก แต่ใครจะรู้ว่าการกระทำที่เขาแสดงออกต่อเธอนั้นอ่อนโยนที่สุดแล้ว วาคินก็ไม่ได้ชอบงานบริหาร เวหาจึงไม่อยากบังคับคนเป็นน้องมาก แต่จะคอยเตือนสติตลอดเวลา พนักงานนับพันคนที่เขาต้องดูแล ปากท้องพร้อมครอบครัวของพวกเขา มันจึงสอนให้เขากลายเป็นคนเด็ดขาด ไม่มีความลังเลใจใด ๆ ทั้งสิ้นถ้าได้ตัดสิ้นใจอะไรสักอย่างไปแล้ว นอกจากเรื่องของฟ้าลันดา.. “เป็นความผิดของพี่เอง” วาคินได้แต่กอดฟ้าลันดาปลอบ ตอนนี้เธอเหนื่อยทั้งกายและใจจนไม่อยากทำอะไร “คุณเวหาโกรธลันดามาก” “รอให้มันอารมณ์ดีแล้วเราค่อยไปคุยกับมันใหม่” วาคินได้แต่ลูบหลังบอบบางของน้องสาวอย่างปลอบโยน ฟ้าลันดาดูเหมือนจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อ แค่ในความเป็นจริงแล้วนั้นภายใต้ใบหน้าหวานหยด ดวงตาเรียวสวยนั้นซ่อนความดื้อรั้นเอาแต่ใจไว้จนมิด เด็กสาวเป็นตัวของตัวเองค่อนข้างสูง เป็นเวอร์ชั่นของเวหาที่ดูชอฟท์ลง แล้วมีใบหน้าน่ารักคอยหลอกตาคนอีกที และคนที่รู้นิสัยยัยตัวแสบนี้นั้นจะเป็นใครไปได้นอกจากเขาและเวหา ส่วนเขานั้นมักใจอ่อนกับลูกอ้อนของคนเป็นน้องสาวทุกครั้งไป เวหามันกล้าถึงขนาดเดินไปบอกปู่ของตัวเอง เรื่องที่มันชอบฟ้าลันดานฐานะคนรัก และไม่เคยคิดว่าฟ้าลันดาเป็นน้องสาวของมัน ตั้งแต่น้องเริ่มโตเป็นสาว ด้านเหินฟ้าปู่ของเขานั้นรักฟ้าลันดาเหมือนหลานสาวตัวเองจริงๆ นั้น เขามองเด็กสาวที่เลี้ยงดูมาข้างกายเป็นหลานสาวของตัวเองจริง ๆ แถมยังมองว่าเธอเป็นน้องสาวของเขาและเวหามาโดยตลอด ถึงจะรู้มาตลอดเวลาว่าหลานชายคนโตรู้สึกอย่างไรกับฟ้าลันดา แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเวหามันคุยหรือตกลงอะไรกับคนเป็นปู่ ท่านถึงยอมยกฟ้าลันดาให้มัน แล้วตอนนี้มันจะยอมถอยไปง่าย ๆ แบบนี้จริงหรือ ส่วนฟ้าลันดากลับร้องไห้ออกมาจนน้ำตาแทบท่วมห้องเธอเสียใจอย่างหนัก ความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกหักอกแล้วโดนคนรักบอกเลิก นี่สินะความรู้สึกของคนอกหักครั้งแรกมันเป็นยังไง พอจบเรื่องของฟ้าลันดา เวหาก็ขึ้นเครื่องกลับมาที่อนาคินทร์พูลวิลล่าทันที อนาคินทร์พลูวิลล่ามีทีมสถาปนิกทั้งจากต่างประเทศและในประเทศร่วมกันออกแบบตกแต่ง เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวต่างชาติ ดังนั้นความพิเศษอนาคินทร์พูลวิลล่า จึงเป็นสถานที่พักผ่อนแห่งแรกในภูมิภาคเอเชีย ที่ทั้งสื่อและแวดวงนักธุรกิจต่างให้ความสนใจ แคลวิล นักธุรกิจต่างชาติเจ้าของบ่อน้ำ มาเที่ยวพักผ่อนพร้อมครอบครัวลูกชายคนเล็กและภรรยาถูกฆาตกรรมจนเสียชีวิต แคลวิล เป็นนักธุรกิจที่รวยติดอันดับของโลก ลูกชายและภรรยา กลับมาถูกฆาตกรรมที่อนาคินทร์พลูวิลล่า ที่พึ่งเปิดให้บริการได้ไม่นาน แถมยังเป็นช่วงที่สื่อต่างจับตามองอยู่ก่อนแล้ว ทุกสื่อในประเทศและต่างประเทศต่างตั้งข้อสงสัย ถึงระบบรักษาความปลอดภัยของอนาคินทร์พูลวิลล่า ทั้งที่เป็นสถานท่องเที่ยวครบครันระดับไฮเอนด์ แถมยังถูกจัดอันดับตั้งแต่ยังไม่เปิดให้บริการเป็นอันดับต้น ๆ แต่ทำไมระบบความปลอดภัยจึงหละหลวมขนาดนี้ ทุกสื่อเพ่งเล็งมาที่อนาคินทร์ แทนที่จะสงสัยปัญหาความขัดแย้งและผลประโยชน์ทางธุรกิจของแคลวิล &&&& เอาตอนใหม่มาฅากแล้วนะคะ ขอใก้มีความสุขในการอ่านคร้า“รอก่อน อาบน้ำ 30 นาที” ชายหนุ่มตะโกนออกไปบอกด้วยความหัวเสียที่ทำอะไรไม่ได้ อยากไปลากยัยเด็กตัวแสบที่กล้าหลอกฟันเขา เพื่อหาประสบการณ์แล้วหนีไปตอนนี้เต็มทนอย่าให้เจอหนะ จะจับมามัดกับเตียงแล้วจะนอนเอาทั้งวันทั้งคืนเลยทีเดียว“ไม่เกิน 15 นาทีครับคุณวาคิน เพราะตอนนี้ก็สายมากแล้ว จะเริ่มประชุม 09.30 นาที ต้องไปถึงห้องประชุมก่อน 30 นาทีเพื่อตัวอย่างที่ดีครับ” อเล็กซ์ร่ายยาวถึงเหตุและผลที่จะเกิดขึ้น“เออ!!... ไม่ต้องอาบแม่งแล้วน้ำ ไปทั้งชุดนี้เลยไหม” วาคินเดินไปเปิดประตูให้อเล็กซ์เข้ามา“ไม่ได้ครับ คุณวาคินต้องอาบน้ำ ทั้งกลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ แถมกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงยังแรงขนาดนี้อีก จะเป็นแบบอย่างที่ดีได้ยังไงครับ” ด้วยความอยู่กับความเนี้ยบของเวหามาจนเคยชิน พอเจอความไม่สุภาพเรียบร้อยของแฝดน้องเข้า ทำให้อเล็กซ์ต้องถอนหายใจออกมา“15 นาทีก็ 15 นาทีสิวะ นึกว่ามีพี่ชายแม่ง 2 คน” วาคินยื่นหน้าไปใกล้อเล็กซ์แล้วยกมือขึ้นตบไหล่คนของพี่ชายอย่างแรง“เมื่อคืนคงจะหนักใช่ไหมครับ รอยเล็บอยู่บนหน้าขนาดนั้น คุณวาคินควรจะรู้นะครับว่าภาพลักษณ์มันสำคัญขนาดไหน ที่ผมพูดเพราะว่าตอนนี้อนาคินทร์กำลังถูจ้องมองอยู่” อเ
ชายหนุ่มจับร่างเล็กที่หลับสนิทไปแล้วให้นอนท่าที่สบาย ใบหน้าเล็กแดงเถือกเหมือนลูกมะเขือเทศสุก ปากเล็กอวบอิ่มสีชมพู คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปมเหมือนกำลังฝันร้าย สักพักร่างเล็กก็พลิกตัวไปอีกฝั่งของเตียง พร้อมครางในลำคอเบาออกมาเสียงเบาๆ“อย่าถีบผ้าห่มออก” เวหาเอ่ยเสียงดุคนเมาเบาพอเห็นร่างเย้ายวนพร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ กระตุ้นอารมณ์ก็ทำให้ความสามารถในการควบคุมตัวเองที่มีน้อยอยู่แล้วหมดสิ้นลง“อืม.. อืม” เสียงเล็กครางเสียงเบาหวิวฟ้าลันดายังคงดิ้นและพลิกตัวไปมาไม่หยุด จนเวหาต้องโน้มตัวลงนอนด้านข้าง กระดุมที่หลุดออกมา 4 เม็ดบน ทำให้แผงอกหนาแน่นที่มีขนอ่อนโผล่พ้นออกมามือหนาลูบแผ่นหลังเล็กอย่างปลอบประโลม ก่อนที่จะตบเบาๆที่บั้นท้ายกลมกลึงให้ร่างเล็กหยุดดิ้นไม่นานมาริรินก็ขึ้นมาพร้อมสิ่งที่เจ้านายต้องการ ทว่าสิ่งที่ เพิ่มเข้ามาเป็นชุดกระโปรงสั้นสีครีม เวหามองถุงแล้วขมวดคิ้วเพราะมันเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้ต้องการ“ชุดของน้องสาวรินเองค่ะ แกยังไม่ได้ใส่เผื่อน้องลันดาจะใส่พรุ่งนี้เช้า อีกอย่างชุดนั้นมันสั้นไปด้วยค่ะ” มาริรินรู้ว่าเจ้านายหนุ่มเป็นคนไม่เรื่องมากแต่การทำงานเกินคำสั่งเป็นสิ่งที่คนตรงหน้านั่นไม่
“ คิดไปเอง” เวหาพึมพำเสียงเบาเหมือนอยากจะบอกคนเมาที่หลับอยู่ กลายเป็นว่าคืนนั้นเวหานอนกอดร่างเล็กบนเตียงทั้งคืนความนุ่มนิ่มกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากคนในอ้อมกอดทำให้เวหาอยากทำกว่าแค่กอด เขาไม่ได้มีความอดทนสูงนี่เป็นอีกเหตุผลที่เวหาย้ายตัวเองไปทำงานที่ไกล ๆ ไม่ค่อยกลับบ้านเพราะกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้กลางดึกเวหาที่พยายามข่มตาหลับอย่างยากลำบาก แต่ยัยตัวแสบกับปีนขึ้นมานอนบนตัวเขา ใบหน้าที่ซบลงที่อก อกอวบนุ่มนิ่มที่ขนาดพอดีมือบดเบียดเข้ามาที่อกเขา ทำเอาคนตัวโตหายใจอย่างอยากลำบากขาเรียวยาวข้างหนึ่งยกขึ้นมาพาดที่เอวสอบ พาดเฉย ๆ ก็ยากลำบากพอแล้ว แต่เธอกลับขยับเหมือนหามุมที่ตัวเองสบายตัว มือเรียวยังล้วงเข้าไปในตัวเสื้อเขา เพื่อจะกอดรัดหมอนข้างที่แสนอบอุ่นนี้ส่วนที่มันไม่ยอมหลับใหลกลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ทั้งที่เขาพยายามข่มอารมณ์แล้ว ตอนนี้ที่มันตื่นเพราะการลูบคลำของมือเล็กและขาเรียวขยับเสียดสีไม่หยุดเวหาดึงมือเล็กที่สอดเข้าไปในเสื้อตั้งแต่เมื่อไหร่ก็สุดรู้ออก เพราะกลัวตัวเองสติหลุด แค่อยากนอนกอดถ้าเขารู้ว่าเรื่องมันจะออกมาแบบนี้ เขาจะไม่พาตัวเองมารนหาที่แน่นอน“ อื้อ… อื้อ... ไม่เอา” ฟ้าลันดา
ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันไปมาบนเตียงเป็นการอุ่นเครื่อง ถึงจะมีบางจังหวะที่วาคินรู้สึกแปลกในท่าทางของหญิงสาว ถึงเธอจะจูบเก่งในระดับหนึ่ง แต่ก็ยังมีความไร้เดียงสาซ่อนอยู่ในนั้น เหมือนเธอยังไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนเลยณิราทรมานและอยากหลุดพ้นจากความรู้สึกนี้ที่คนตรงทำให้ เขารู้ดี แต่มันยังไม่มากพอ ขาทั้งสองข้างจึงยกขึ้นและอ้าออกกว้าง เพื่อที่จะสัมผัสตัวตนของคนที่อยู่บนร่างเธอให้ได้มากที่สุด มือเล็กแกะกระดุมเสื้อคนตรงด้วยมืออันสั่นเทา แต่มันก็ยังไม่ทันใจเธอ ร่างบางจึงกระชากมันออกด้วยความหัวร้อนไม่ว่าจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรืออะไร แต่ตอนนี้ร่างกายของวาคินตื่นตัวเต็มที่ เหมือนถูกวางยาไปกับคนใต้ร่างด้วยอาการเงอะงะที่แสดงออกแต่ก็ยังมีความต้องการ เรียกเลือดในกายเขาได้อย่างดี ขาเรียวยาว ผิวขาวเนียน ผมซอยสั้นระต้นคอ ใบแดงปลั่ง ดวงตาคลอด้วยน้ำตาจากฤทธิ์ของตัวยาวาคินรู้ถึงขนาดว่าณิราโดนยาตัวไหน เป็นยาที่แรงเอาเรื่อง รอให้จบเรื่องนี้ก่อนรับรองว่าเขาจะไปจัดการเพื่อนคนนั้นของเธอแน่ มือเล็กปล้ำถอดกางเกงของเขาอย่างอารมณ์เสีย จนวาคินต้องช่วยเธอปลดเข็มขัดหนังสีดำ ก่อนกางเกงสีดำตัวโปรดจะหลุดจากเอวสอบไป“ให
เวหาต้องใช้ปลายนิ้วช่วยนวดระหว่างคิ้วให้เธอพลางจ้องใบหน้าสวยที่หลับสนิทอย่างคิดถึง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไป ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องนอนของหญิงสาว แต่เรียวแขนขาวทั้งสองข้างกลับยกขึ้นมากอดแขนเขาไว้พร้อมเอ่ยขอร้อง“อย่าไปนะ... อย่า... อยู่กับลันดา... หนูจะไม่ดื้อ อื้อ” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นยังดังเป็นระยะขายาวถึงกับก้าวไม่ออก เขาสัมผัสถึงความรู้สึกของหัวใจดวงน้อย คงจะบอบช้ำแสนสาหัส ทั้งที่ยังไม่หันหน้ากลับไปมอง เวหาจึงต้องนั่งลงตามเดิมเพราะมือเล็กกำชายเสื้อเขาแน่นไม่ยอมปล่อย“ไม่ได้ไปไหน” เจ้าของห้องกล่าวเสียงเบาตอบคนเมาเหมือนเธอยังมีสติอยู่ ทั้งที่ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาเธอจะจำอะไรได้หรือไม่ก็ตามที“ลันดาคิดถึงคุณเวหานะ... อย่าทิ้งหนูไป”คำว่าอย่าทิ้งหนูไป พร้อมคำบอกรักและคิดถึงที่เขาได้ยินครั้งสุดท้ายตอนเธอประมาณ 7-8 ขวบหลังจากนั้นร่างเล็กก็ไม่พูดมันอีกเลย ยิ่งคำบอกรักชายหนุ่มยิ่งไม่ต้องหวัง สันกรามขบแน่นนูนขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหันกลับไปจ้องใบหน้าหวานอีกครั้ง คำว่าอย่าทิ้งหนูไปมันดังก้องในหัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเ
ณ เพนท์เฮาส์ใจกลางเมืองหลวงริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เจ้าของโครงการเลือกที่จะเก็บไว้เองทั้งชั้น โดยมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบ 360 องศา วิวที่สวยงามและสงบจนน่าใจหายที่อยู่บนชั้นสูงสุด ดีไซน์ที่เจ้าตัวเป็นคนออกแบบเองด้วยความชอบส่วนตัวเนื่องด้วยอยู่ชั้นบนสุดวิวที่มองเห็นผ่านกระจกจึงคุ้มค่ากับราคาที่เขาจ่าย ท้องฟ้าสีเข้มยามกลางคืนสามารถเห็นดวงดาวบนท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน ด้านล่างก็ระยิบระยับไปด้วยแสงไฟหลากสีสันเพนท์เฮาส์ถูกออกแบบให้เหมือนบ้านที่มี 2 ชั้น โดยชั้นบนมี 2 ห้องนอน 1 ห้องทำงาน ชั้นล่างมีอีก 1 ห้องอเนกประสงค์ ส่วนห้องมุมสุดด้านนอกติดกับลิฟต์เขายกให้เป็นห้องพักของอเล็กซ์ในตอนนี้ภายในถูกดีไซน์เป็นโทนสีเข้มตามความชอบของเขาเอง ห้องนอนที่เป็นห้องสำหรับพักผ่อน ในความรู้สึกเขายิ่งออกโทนเข้มยิ่งทำให้ร่างกายสามารถผ่อนคลายได้เต็มที่ ส่วนอีกห้องเป็นห้องทำงานที่วันไหนไม่สามารถปลีกตัวกลับบ้านได้ เวหาก็จะมาพักที่นี่ส่วนห้องสุดท้าย ตอนนี้เจ้าของกำลังหลับสนิทเพราะความเมาอยู่ในอ้อมแขนเขา ด้วยความที่ตัวเขาเองไม่มีความละเอียดอ่อนเลยไม่กล้าออกแบบตกแต่งให้ จึงให้สถาปนิกที่ออกแบบอนาคินทร์พูลวิลล่ามาดูแทนโดย







