รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป

ก่อนเลิกงานในเทศกาลไหว้พระจันทร์ น้องสาวส่งข้อความแจ้งเรื่องย้ายบ้านลงในกลุ่มแชตครอบครัว กว่าฉันจะตามที่อยู่ที่ให้มา นั่งรถเมล์ต่อกันถึงห้าเที่ยวจนไปถึง แต่ตรงหน้ากลับมีเพียงภูเขารกร้างกับป่ารก น้องสาวที่อยู่ปลายสายกระหยิ่มใจเสียเต็มประดา “บิงโก! แกล้งสำเร็จ! รถเมล์เที่ยวสุดท้ายออกไปแล้ว คราวนี้มาดูกันว่าเธอจะทำยังไง!” ฉันยืนอึ้งอยู่กับที่ ส่วนพ่อกับแม่กลับหัวเราะจนท้องแข็ง “เรื่องแบบนี้ก็ยังเชื่อ ไม่รู้จริงๆ ว่าความซื่อบื้อแบบนี้ได้ใครมา” “พวกเราจะกินข้าวพร้อมหน้ากัน แกก็เดินกลับมาเองแล้วกัน” พูดจบ ทั้งสองคนก็เริ่มปัดกันไปมาทางโทรศัพท์ว่า ฉันเหมือนใครมากกว่ากัน ในยามสิ้นหวัง ฉันอาศัยแบตเตอรี่ขีดสุดท้ายที่เหลืออยู่โทรหาแฟนหนุ่ม พอสายติด ก็ได้ยินเสียงพื้นหลังที่คุ้นเคยอีกแล้ว เสียงหัวเราะเบาๆ ของแฟนหนุ่มดังขึ้น แฝงด้วยความเยาะเย้ย “จือจือ เมื่อครู่คุณลุงคุณป้าก็บอกแล้วว่าให้เธอกลับมาเอง” “ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนแกล้งเสียหน่อย อย่าทำเป็นรับไม่ได้สิ” พูดจบ เขาก็ตัดสายไปอย่างไม่ไยดี ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงโทรกลับไปทั้งน้ำตา ขอร้องให้พวกเขามารับฉันกลับบ้าน แต่ครั้งนี้ ขณะมองแสงไฟจากบ้านเรือนมากมายที่อยู่ไกลออกไป จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา