Short
รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป

รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป

Par:  ชุนเหย่Complété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
10Chapitres
13.1KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ก่อนเลิกงานในเทศกาลไหว้พระจันทร์ น้องสาวส่งข้อความแจ้งเรื่องย้ายบ้านลงในกลุ่มแชตครอบครัว กว่าฉันจะตามที่อยู่ที่ให้มา นั่งรถเมล์ต่อกันถึงห้าเที่ยวจนไปถึง แต่ตรงหน้ากลับมีเพียงภูเขารกร้างกับป่ารก น้องสาวที่อยู่ปลายสายกระหยิ่มใจเสียเต็มประดา “บิงโก! แกล้งสำเร็จ! รถเมล์เที่ยวสุดท้ายออกไปแล้ว คราวนี้มาดูกันว่าเธอจะทำยังไง!” ฉันยืนอึ้งอยู่กับที่ ส่วนพ่อกับแม่กลับหัวเราะจนท้องแข็ง “เรื่องแบบนี้ก็ยังเชื่อ ไม่รู้จริงๆ ว่าความซื่อบื้อแบบนี้ได้ใครมา” “พวกเราจะกินข้าวพร้อมหน้ากัน แกก็เดินกลับมาเองแล้วกัน” พูดจบ ทั้งสองคนก็เริ่มปัดกันไปมาทางโทรศัพท์ว่า ฉันเหมือนใครมากกว่ากัน ในยามสิ้นหวัง ฉันอาศัยแบตเตอรี่ขีดสุดท้ายที่เหลืออยู่โทรหาแฟนหนุ่ม พอสายติด ก็ได้ยินเสียงพื้นหลังที่คุ้นเคยอีกแล้ว เสียงหัวเราะเบาๆ ของแฟนหนุ่มดังขึ้น แฝงด้วยความเยาะเย้ย “จือจือ เมื่อครู่คุณลุงคุณป้าก็บอกแล้วว่าให้เธอกลับมาเอง” “ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนแกล้งเสียหน่อย อย่าทำเป็นรับไม่ได้สิ” พูดจบ เขาก็ตัดสายไปอย่างไม่ไยดี ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงโทรกลับไปทั้งน้ำตา ขอร้องให้พวกเขามารับฉันกลับบ้าน แต่ครั้งนี้ ขณะมองแสงไฟจากบ้านเรือนมากมายที่อยู่ไกลออกไป จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

น้องสาวชอบเล่นเกมแกล้งคนในเทศกาลไหว้พระจันทร์ ทุกคนในครอบครัวก็พากันเล่นด้วยกับเธอ

สองปีก่อน เธอเอาขนอ่อนบนผิวลูกพีชใส่ลงในแก้วน้ำ จนทำให้อาการหอบหืดของฉันกำเริบ ปีที่แล้ว เธอเปลี่ยนแชมพูของฉันเป็นครีมกำจัดขน จนทำให้ฉันสัมภาษณ์งานไม่ผ่าน

ปีนี้...ทั้งที่ทุกคนในครอบครัวรู้อยู่แล้วว่าฉันกลัวความมืด แต่กลับร่วมมือกับเธอหลอกฉันออกมานอกเมือง

ส่วนพวกเขากลับนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พนันกันว่าฉันจะทนได้กี่นาทีก่อนจะขอให้หยุด

ฉันไม่ร้องไห้ และไม่โวยวาย

ท่ามกลางความมืด ฉันเดินออกไปในทิศทางตรงข้ามกับบ้าน

เกมแกล้งครั้งนี้ ฉันขอประกาศฝ่ายเดียวว่ามันจบลงแล้ว

...

รอบตัวมืดสนิทจนยื่นมือออกไปตรงหน้า ก็แทบมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วของตัวเอง

ในภาพจากกล้องวงจรปิดที่ฉันดูผ่านมือถือ ทุกคนในครอบครัวกำลังนั่งล้อมโต๊ะอาหาร โดยวางโทรศัพท์สี่เครื่องไว้ตรงกลาง

พวกเขาพนันกันว่าฉันจะโทรกลับไปขอให้หยุดภายในกี่นาที

เซี่ยเหมียวเหมียว น้องสาวของฉันพูดอย่างไม่ลังเล

“หนึ่งนาที”

เทศกาลไหว้พระจันทร์ในปีที่ฉันอายุสิบขวบ เซี่ยเหมียวเหมียววางยาพิษลูกสุนัขที่ฉันเลี้ยงไว้

ฉันร้องไห้ตะโกนว่ายอมแล้ว ก่อนจะพุ่งเข้าไปในห้องพ่อแม่ ขอร้องให้พวกเขาพาลูกสุนัขไปโรงพยาบาล

แม้จะเห็นฉันร้องไห้ฟูมฟายจนควบคุมตัวเองแทบไม่ได้ พ่อกับแม่ก็ยังไม่เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่

“เหมียวเหมียวก็แค่เล่นเกมแกล้งกับแกเอง ถ้าหมาตายก็ค่อยซื้อใหม่อีกตัว”

ลูกสุนัขอยู่ในอ้อมแขนของฉัน จากที่ชักกระตุก จนกระทั่งหมดลมหายใจ

หนึ่งนาทีพอดี

หลังจากนั้น เรื่องที่พวกเขาเคยรับปากว่าจะซื้อสุนัขให้ใหม่อีกตัว ก็ไม่มีใครพูดถึงอีกเลย

พอถึงตาพ่อกับแม่ ทั้งคู่ก็ตอบขึ้นพร้อมกันเป็นเสียงเดียว

“ห้านาที”

ครั้งเดียวที่ฉันเคยนั่งกินข้าวพร้อมหน้ากับครอบครัว เซี่ยเหมียวเหมียวเปลี่ยนโคล่าของฉันเป็นยาฆ่าแมลง

ฉันปวดบิดในท้องจนกลิ้งอยู่บนพื้นเต็มๆ ห้านาที กว่าจะยอมเปิดปากขอร้องให้พวกเขาหยุด

วันนั้น ฉันต้องล้างท้องอยู่ในโรงพยาบาล ส่วนพวกเขาพากันไปชมพระจันทร์ทางเหนือของเมือง

หลังจากนั้น เพราะเข็ดขยาดกับเกมแกล้งของเซี่ยเหมียวเหมียว ฉันก็ไม่เคยฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์กับครอบครัวอีกเลย

โจวจื่อหมิงเป็นห่วงฉัน ถึงงานของเขาจะมีลักษณะพิเศษ แต่ทุกปีก็ยังหาเวลาลามาอยู่เป็นเพื่อนฉัน

แต่ตอนนี้

เขาที่เงียบมาตลอด จู่ๆ ก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเฮฮา เขาลุก “พรวด” ขึ้น หยิบเสื้อคลุมแล้วเดินตรงไปทางประตู

ฉันกำโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ขณะที่กำลังจะส่งพิกัดให้โจวจื่อหมิง ฉันกลับเห็นเขาหยุดฝีเท้าอยู่ตรงประตู

โจวจื่อหมิงเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม

“ผมพนันว่าคืนนี้จือจือจะไม่โทรมาขอให้หยุด”

“เพราะว่า...เสาสัญญาณในเขตชานเมืองแถวนั้นอยู่ในพื้นที่ดูแลของบริษัทผม เมื่อครู่ผมให้ผู้ช่วยออกประกาศซ่อมบำรุงไปแล้ว หลังเที่ยงคืนคืนนี้ บริเวณที่จือจืออยู่จะกลายเป็นพื้นที่ไร้สัญญาณ”

หัวใจฉันดิ่งวูบลงทันที

เซี่ยเหมียวเหมียวทั้งตกใจทั้งดีใจ รีบพุ่งเข้ามากอดโจวจื่อหมิง

“มิน่าล่ะ นายถึงยืนกรานว่าจะต้องเปลี่ยนที่อยู่ไปเป็นแถวนอกเมืองให้ได้”

“จื่อหมิง นายสมกับเป็นปรมาจารย์นักแกล้งจริง ๆ!”

เมื่อก่อน โจวจื่อหมิงไม่เคยยอมให้ฉันเข้าใกล้บริเวณนี้เลย

เขาบอกว่าแถวนี้ยังไม่ได้รับการพัฒนา มีคนเร่ร่อนอยู่มาก แถมยังมีหมาจรจัดทำร้ายคนอีก

เพราะกลัวว่าฉันจะตกอยู่ในอันตราย

แต่ตอนนี้ เพื่อเอาใจเซี่ยเหมียวเหมียวและเกมแกล้งของเธอ เขากลับยอมทิ้งฉันไว้ที่นี่ตลอดทั้งคืน

ทุกคนในครอบครัวโห่ร้องดีใจที่เกมแกล้งของพวกเขามีสมาชิกใหม่ฝีมือดีเพิ่มมาอีกคน ก่อนจะกอดกันเป็นกลุ่ม

ความหวังเสี้ยวสุดท้ายในใจฉันดับมอดลงอย่างสิ้นเชิง

อาศัยช่วงที่โทรศัพท์ยังมีสัญญาณเหลืออยู่อีกหนึ่งนาทีสุดท้าย ฉันตอบกลับเรื่องการโยกย้ายไปทำงานที่มิลานในอีกสามวัน

ก่อนหน้านี้ที่ฉันลังเล ก็เพราะระยะทางไกลเกินไป และคงไม่สามารถกลับมาอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวได้

แต่การอยู่พร้อมหน้ากันแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ

รวมถึงครอบครัวนี้ด้วย ฉันก็ไม่ต้องการอีกแล้ว

เมื่อถึงเที่ยงคืน โทรศัพท์ของฉันก็ไม่ต่างอะไรจากก้อนอิฐที่ไร้สัญญาณ

ฉันหยิบไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมา แล้วกัดฟันเดินหน้าต่อไป

เดินไปได้สักพัก จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าไม่ได้กลัวมากเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว

ที่แท้ เมื่อคนเราไม่มีใครให้พึ่งพา

ก็สามารถกล้าหาญขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาดจริงๆ

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

ภัทรากร เดือนใส
ภัทรากร เดือนใส
เนื้อเรื่องดี แต่สั้นเกินไปนะ
2026-11-09 02:11:46
0
0
natnaree khumpech
natnaree khumpech
สนุกมากก แค่เริ่มอ่านก็อยากลุ้นต่อว่าครอบครัวกับแฟนจะมีจุดจบอย่างไร
2026-11-05 00:43:19
0
0
10
บทที่ 1
น้องสาวชอบเล่นเกมแกล้งคนในเทศกาลไหว้พระจันทร์ ทุกคนในครอบครัวก็พากันเล่นด้วยกับเธอสองปีก่อน เธอเอาขนอ่อนบนผิวลูกพีชใส่ลงในแก้วน้ำ จนทำให้อาการหอบหืดของฉันกำเริบ ปีที่แล้ว เธอเปลี่ยนแชมพูของฉันเป็นครีมกำจัดขน จนทำให้ฉันสัมภาษณ์งานไม่ผ่านปีนี้...ทั้งที่ทุกคนในครอบครัวรู้อยู่แล้วว่าฉันกลัวความมืด แต่กลับร่วมมือกับเธอหลอกฉันออกมานอกเมืองส่วนพวกเขากลับนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พนันกันว่าฉันจะทนได้กี่นาทีก่อนจะขอให้หยุดฉันไม่ร้องไห้ และไม่โวยวายท่ามกลางความมืด ฉันเดินออกไปในทิศทางตรงข้ามกับบ้านเกมแกล้งครั้งนี้ ฉันขอประกาศฝ่ายเดียวว่ามันจบลงแล้ว...รอบตัวมืดสนิทจนยื่นมือออกไปตรงหน้า ก็แทบมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วของตัวเองในภาพจากกล้องวงจรปิดที่ฉันดูผ่านมือถือ ทุกคนในครอบครัวกำลังนั่งล้อมโต๊ะอาหาร โดยวางโทรศัพท์สี่เครื่องไว้ตรงกลางพวกเขาพนันกันว่าฉันจะโทรกลับไปขอให้หยุดภายในกี่นาทีเซี่ยเหมียวเหมียว น้องสาวของฉันพูดอย่างไม่ลังเล“หนึ่งนาที”เทศกาลไหว้พระจันทร์ในปีที่ฉันอายุสิบขวบ เซี่ยเหมียวเหมียววางยาพิษลูกสุนัขที่ฉันเลี้ยงไว้ฉันร้องไห้ตะโกนว่ายอมแล้ว ก่อนจะพุ่งเข้าไปในห้องพ่อแม
Read More
บทที่ 2
เช้าวันถัดมา ขณะที่ฟ้าเพิ่งสาง ฉันเดินกลับมาทั้งปลายขากางเกงที่เปียกชื้นและเปื้อนดินฉันขึ้นรถเมล์เที่ยวแรก แล้วขอยืมพาวเวอร์แบงก์จากคนขับฉันที่ไม่ได้กลับบ้านมาตลอดทั้งคืนพอเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาข้อความกว่าร้อยข้อความก็เด้งขึ้นมาในกลุ่มแชตครอบครัวมีทั้งรูปชมพระจันทร์ที่เซี่ยเหมียวเหมียวแชร์ อั่งเปาเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่พ่อแม่ส่งมา และอาหารจานเด็ดฝีมือโจวจื่อหมิงส่วนคนเดียวที่ส่งข้อความส่วนตัวมาหาฉัน กลับเป็นทางบริษัท“ช่วงสองสามวันนี้ไม่ต้องเข้ามาทำงานแล้ว ครั้งนี้พอไปก็ต้องอยู่ยาวถึงสิบปี กลับไปใช้เวลากับครอบครัวสักหน่อย มะรืนนี้ออกเดินทางให้ตรงเวลา”ฉันหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านเป็นเวลานานในมือกำตั๋วยูนิเวอร์แซล สตูดิโอไว้ห้าใบนี่คือของขวัญเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่ฉันทำงานล่วงเวลามาตลอดหนึ่งเดือนเพื่อซื้อให้ทุกคนในครอบครัวเดิมทีฉันตั้งใจว่าจะไปด้วยกันทั้งครอบครัวแต่ตอนนี้ก็ไม่จำเป็นแล้วฉันเก็บใบที่เป็นของตัวเองไว้ แล้วสอดอีกสี่ใบที่เหลือเข้าไปในช่องประตูแต่ในวินาทีถัดมา ประตูก็เปิดออกจากด้านในอย่างกะทันหันเซี่ยเหมียวเหมียวคว้ามือฉันแล้วกระชากเข้าไปด้านใน ขณะเดียวกัน
Read More
บทที่ 3
ตั้งแต่ตอนที่โจวจื่อหมิงเป็นฝ่ายเสนอเองว่าจะให้เซี่ยเหมียวเหมียวเป็นคนจัดการงานหมั้น ฉันก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลแต่พ่อกับแม่ยืนยันกับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า“จือจือ การหมั้นก็เหมือนการแต่งงาน ชีวิตหนึ่งมีเพียงครั้งเดียว”“พวกเราจะปล่อยให้เหมียวเหมียวก่อเรื่องตามใจในงานสำคัญขนาดนี้ได้ยังไง”โจวจื่อหมิงเองก็เกลี้ยกล่อมฉันอยู่หลายครั้ง“เหมียวเหมียวแค่อยากช่วยแบ่งเบาเรื่องจุกจิกเกี่ยวกับงานหมั้น ให้เธอได้เป็นว่าที่คู่หมั้นสาวที่สวยที่สุด”ฉันถึงยอมใจอ่อนตอบตกลงระหว่างที่ทุกคนในครอบครัวออกไปเดินซื้อของเป็นเพื่อนเซี่ยเหมียวเหมียวฉันค้นลิ้นชักจนเจอแฟลชไดรฟ์อันนั้นที่สลักคำว่า “ความทรงจำแสนสุขของจือจือ”ฉันเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์ทันทีที่ฉันกดเปิดวิดีโอ เสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ก็ดังออกมาเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เหงื่อเย็นก็เริ่มผุดขึ้นตามแผ่นหลังของฉันในวิดีโอ พ่อแม่กับน้องสาวผลัดกันเกลี้ยกล่อมให้ฉันกินเค้กวันเกิดจนหมดฉันในวัยสิบสองปีกำลังอมก้อนเหนียวสีดำปนขาวอยู่ในปากฉันถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ“พ่อคะ แม่คะ เค้กนี่ทำจากอะไรเหรอ หนูกินต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ
Read More
บทที่ 4
พ่อกับแม่ปลาบปลื้มใจมาก พากันชมว่าในที่สุดฉันก็รู้ความเสียทีตอนกลางคืน ขณะที่ฉันกำลังเก็บกระเป๋า โจวจื่อหมิงก็เข้ามาในห้อง สีหน้าของเขาดูโล่งอกเช่นกัน“ช่วงที่ผ่านมา ฉันลังเลมาตลอดว่าเราควรหมั้นกันดีไหม”“เธออารมณ์ร้าย แถมยังขี้กลัว ขนาดเกมแกล้งแบบเด็กๆ ของเหมียวเหมียว เธอยังถือสา”“แต่พอเห็นว่าเธอยังเตรียมของขวัญให้เหมียวเหมียว ฉันก็ตัดสินใจว่าจะเดินหน้าความสัมพันธ์ของเราต่อไป”ฉันชะงักไป แทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน“งั้นช่วงที่ผ่านมา ที่นายร่วมมือกับเหมียวเหมียวแกล้งฉัน ก็เพื่อทดสอบฉันงั้นเหรอ?”เขาไม่ได้ปฏิเสธ“ผู้หญิงที่แม้แต่น้องสาวของตัวเองยังทนไม่ได้ ผมไม่กล้าแต่งเข้าบ้านหรอก”พูดจบ โจวจื่อหมิงก็จากไปอย่างพึงพอใจวันงานหมั้น ก่อนออกเดินทาง เซี่ยเหมียวเหมียวกำชับฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า“พี่ พี่ต้องนั่งรถสีขาวคันนั้นนะ สีขาวดูมีราศี แถมยังเป็นมงคล จะได้เป็นการเริ่มต้นที่เป็นสิริมงคลให้ชีวิตคู่ของพี่กับจื่อหมิง”พ่อกับแม่ก็เห็นด้วย“เหมียวเหมียวขับรถคันนั้นไปล้างให้ตั้งแต่เช้าตรู่ แกอย่าทำให้น้ำใจของเธอต้องเสียเปล่าล่ะ”ฉันยิ้มเล็กน้อย แล้วพยักหน้ารับคำแต่ความจริง ฉันไม
Read More
บทที่ 5
เครื่องบินลงจอดที่สนามบินมิลานนับจากงานหมั้น เวลาก็ผ่านมาห้าชั่วโมงแล้วทันทีที่เสียงสัญญาณแจ้งเตือนในห้องโดยสารสิ้นสุดลง โทรศัพท์ของฉันก็ถูกสายเรียกเข้านับไม่ถ้วนถล่มเข้ามาหมายเลขทั้งสี่หมายเลขที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ ได้แก่ พ่อ แม่ เซี่ยเหมียวเหมียว และโจวจื่อหมิงฉันไม่ได้รีบร้อนรับสาย เพียงลากกระเป๋าเดินทางออกจากประตูขึ้นเครื่องไปก่อนฉันหาร้านสะดวกซื้อด้านนอกสนามบินเพื่อแวะพักสักครู่ฉันปล่อยให้โทรศัพท์ดังครั้งแล้วครั้งเล่า จนสายตัดไปเอง ก่อนหน้าจอจะสว่างขึ้นอีกครั้งเมื่อมีสายใหม่โทรเข้ามาจะบอกว่าไม่เสียใจเลยก็คงเป็นเรื่องโกหกแต่ในใจของฉันกลับไม่มีความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่แม้แต่น้อยสิ่งเดียวที่ฉันเสียดาย คือไม่ได้เห็นกับตาว่าพวกเขามีสีหน้าอย่างไรตอนเห็นสิ่งที่ฉายบนจอใหญ่ไม่กี่นาทีต่อมาฉันตั้งสติและปรับอารมณ์จนสงบ ก่อนจะเลือกรับสายของแม่เป็นสายแรกทันทีที่รับสาย เสียงร้องตะโกนอันแหลมบาดหูของแม่ก็พุ่งกระแทกเข้ามา“เซี่ยจือจือ ตกลงแกคิดจะทำอะไรกันแน่ แกบ้าไปแล้วหรือไง?”“แกเอาของพวกนี้ออกมาเปิด เคยคิดถึงผลที่จะตามมาบ้างไหม?”ฉันมองทิวทัศน์ท้องถนนในต่างแดนที่ไม่คุ
Read More
บทที่ 6
อีกฝั่งของสายเงียบไปนานคำพูดของฉันที่ว่าไม่ได้คิดจะมีอนาคตร่วมกับนายอีกแล้ว ทำลายทุกสิ่งที่โจวจื่อหมิงคาดไว้จนหมดสิ้นเขาไม่อยากเชื่อว่าฉันที่เชื่อฟังมาตลอดและยอมลงให้ทุกเรื่อง จะตัดขาดความสัมพันธ์ทั้งหมดได้อย่างเด็ดขาดถึงขนาดนี้ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาแค่นเสียงเย็นชาออกมาครั้งหนึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง“ได้ อยากไปก็ไป ฉันไม่ห้ามเธอ”“แต่วันนี้ฉันจะพูดทิ้งไว้ตรงนี้เลยนะ เซี่ยจือจือ ไม่ช้าก็เร็วเธอต้องเสียใจ”“รอให้เธอทนอยู่ที่มิลานต่อไปไม่ไหว ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่มีใครให้พึ่งพา ถึงตอนนั้นเธอจะต้องร้องไห้กลับมาหาฉันแน่”“ฉันจะรอวันนั้น!”พูดจบ เขาก็ตัดสายไปทันทีส่วนฉันก็ไม่ลังเลที่จะลบรูปทั้งหมดของครอบครัวและโจวจื่อหมิงออกจากโทรศัพท์ฉันหิ้วสัมภาระออกจากสนามบิน เจ้าหน้าที่ที่มารับช่วงดูแลฉันในมิลานรออยู่ด้านนอกแล้วหลังจากดำเนินเรื่องเข้าทำงานและขั้นตอนการเข้าพักทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยฉันก็ย้ายเข้ามาอยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งใหม่ และตั้งหลักได้อย่างเต็มที่เสียทีตลอดสิบปีต่อจากนี้ ฉันจะใช้ชีวิต ทำงาน และลงหลักปักฐานอยู่ที่มิลานเวลาสิบปีนี้มากพอให้ฉันหลุดพ้นจากเง
Read More
บทที่ 7
หลังจากเรื่องไฟล์เสียงในงานหมั้นถูกเปิดโปง ครอบครัวก็วุ่นวายไปหมดทั้งเรื่องที่เหมียวเหมียวไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับครอบครัว และเรื่องแผนวางยา กลายเป็นหัวข้อซุบซิบของบรรดาญาติยามว่างหลังอาหารพ่อถูกตำรวจพาตัวไปสอบสวน ส่วนโจวจื่อหมิงก็ตัดความสัมพันธ์ฝ่ายเดียวเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อเนื่องเหล่านี้ทำลายความรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นที่เซี่ยเหมียวเหมียวมีมาตลอดยี่สิบกว่าปีจนหมดสิ้นเพียงครึ่งเดือนเท่านั้นเซี่ยเหมียวเหมียวที่เคยหยิ่งผยองวางอำนาจ และเห็นการแกล้งฉันเป็นเรื่องสนุก ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเธอขังตัวเองอยู่ในห้องนอน ไม่ออกไปไหน ไม่พูดกับใคร ไม่พบปะผู้คน และอารมณ์ไม่มั่นคงอย่างรุนแรงเธอไม่เพียงนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน แต่ยังร้องไห้อาละวาดโดยไม่มีสาเหตุ และขว้างปาทุบทำลายข้าวของอยู่บ่อยๆหมอบอกว่า เธอเป็นโรคซึมเศร้าระดับรุนแรงถ้าเป็นเมื่อก่อน แม่คงร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก และเที่ยวเสาะหาหมอและวิธีรักษาไปทั่วแล้วแต่ตอนนี้ แม่ยังมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นต้องจัดการเธอไม่ได้คำนึงถึงสภาพอารมณ์ของเซี่ยเหมียวเหมียว แต่กลับอาศัยบุญคุณที่เลี้ยงดูเธอมายี่สิบกว่าปี วิงวอน
Read More
บทที่ 8
หลังจากใช้ชีวิตที่มิลานมาอย่างมั่นคงได้สามเดือน ฉันก็ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตที่นี่ได้แล้วหลังจากเรื่องนั้น พ่อกับแม่ก็ไม่กล้าติดต่อฉันมาก่อนอีกเลยส่วนเรื่องยุ่งเหยิงของครอบครัวนั้นก็ถูกตัดขาดจากฉันอย่างสิ้นเชิงยกเว้นโจวจื่อหมิงหลังงานหมั้น เขาไม่เคยหยุดส่งข้อความหาฉันเลยในตอนแรก ท่าทีของเขาแข็งกร้าว น้ำเสียงก็เย็นชา“เธอคิดจะอยู่มิลานไปถึงเมื่อไหร่?”“เรื่องของพ่อแม่เธอไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องระหว่างเราสองคนเลย เธอไม่คิดจะอธิบายอะไรให้ฉันฟังจริงๆ เหรอ?”ต่อมา เมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมตอบกลับเสียที เขาก็เริ่มร้อนรน“เซี่ยจือจือ บริษัทบอกว่าเธอเลือกสัญญาสิบปี แถมในอนาคตยังคิดจะตั้งรกรากที่มิลานอีก”“เธอไม่คิดจะกลับมาจริงๆ เหรอ? ไม่ติดต่อฉันมาตั้งนาน เธอคิดจะตัดความสัมพันธ์กับฉันจนหมดสิ้นเลยใช่ไหม?”“เซี่ยจือจือ ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิด โอเคไหม? ก่อนหน้านี้ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรพูดตามพวกเขาว่าแค่นี้เธอก็เล่นด้วยไม่ได้ และไม่ควรยืนดูเธอถูกแกล้งโดยไม่พูดอะไรเลย”“ฉันนึกว่าพวกเขาแค่ล้อเล่นกันธรรมดา ฉันขอโทษ ฉันขอโทษเธอสำหรับทุกอย่าง เธอตอบฉันสักคำได้ไหม?”ฉันก็ยังไม่ตอบกลับเหมือนเ
Read More
บทที่ 9
โจวจื่อหมิงยืนอยู่เพียงลำพังบนถนนที่ไม่คุ้นเคยในต่างแดน ลากกระเป๋าเดินทางเรียบง่ายใบหนึ่งมาด้วย สภาพดูอิดโรยจากการเดินทางไกลเขาผอมลงไปมาก ที่คางมีตอหนวดเขียวคล้ำขึ้นให้เห็นเบ้าตาของเขาลึกโหล ดูเหมือนไม่ได้นอนเต็มอิ่มมานานดูออกว่าเขาต่อเครื่องเดินทางข้ามคืนจนมาถึงมิลานเพียงเพื่อจะได้คุยกับฉันสักคำ เขาเดินทางข้ามระยะทางหลายพันกิโลเมตรจากประเทศบ้านเกิด ตามมาถึงเมืองที่ฉันอยู่ทันทีที่เห็นฉันโจวจื่อหมิงก็รีบสาวเท้าเข้ามาหา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนน้อม“จือจือ ขอโทษที่ฉันถือวิสาสะมาหาเธอถึงมิลาน เธอไม่ยอมตอบฉันมาตลอด ฉันคิดถึงเธอมากจริงๆ นะ”เขายื่นมือออกมาหมายจะจับฉันฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว พลางขมวดคิ้วแน่น“กลับไปเถอะ นายมาที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก”แต่โจวจื่อหมิงกลับไม่ยอมฟังสิ่งที่ฉันพูดเลย“จือจือ ให้เวลาฉันสักหน่อย”ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา แม้ฉันจะพยายามห้าม โจวจื่อหมิงก็ยังดึงดันอยู่ต่อที่มิลานเขาเช่าห้องที่อยู่ตรงข้ามอพาร์ตเมนต์ของฉัน พยายามใช้การกระทำเพื่อขอโทษฉันและขอคืนดีโจวจื่อหมิงรู้ตารางเวลาเข้าและเลิกงานของฉันเป็นอย่างดี ทุกวันเขาจะมารอฉันข้าง
Read More
บทที่ 10
เขาไม่พูดอะไรสักคำในที่สุดเขาก็เข้าใจว่า ฉันไม่ได้ทำไปเพราะประชด แต่ตัดใจจากเขาได้อย่างสิ้นเชิงแล้วจริงๆเพราะฉะนั้น ไม่ว่าเขาจะทำมากแค่ไหน ทุ่มเทมากเพียงใด หรือยอมลดตัวลงถึงขนาดไหน ฉันก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจเช้าวันรุ่งขึ้น ห้องที่โจวจื่อหมิงเช่าอยู่ฝั่งตรงข้ามอพาร์ตเมนต์ของฉันก็ถูกขนของออกไปจนหมดก่อนเดินทางกลับประเทศ โจวจื่อหมิงทิ้งโน้ตไว้ให้ฉันหนึ่งแผ่นบนกระดาษมีเพียงสามตัวอักษร“ฉันรอเธอ”ฉันไม่แม้แต่จะมองมัน แล้วโยนทิ้งลงถังขยะทันทีแต่ทั้งฉันและเขาต่างคาดไม่ถึงว่า หลังจากเขากลับประเทศไปแล้ว ปัญหาที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเซี่ยเหมียวเหมียวที่สภาพจิตใจเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง เอาความหมกมุ่นทั้งหมดของตัวเองไปผูกไว้กับโจวจื่อหมิงเดิมทีเธอก็แอบชอบโจวจื่อหมิงอยู่แล้ว ตอนนี้บรรดาญาติต่างพูดกันว่า ที่เธอจงใจทำลายงานหมั้นของฉันก็เพราะอิจฉาฉันเพราะอย่างนั้น เซี่ยเหมียวเหมียวจึงปักใจเชื่อว่า ขอเพียงได้แต่งงานกับโจวจื่อหมิง ชีวิตของตัวเองก็จะกลับมาเป็นปกติตั้งแต่วันที่โจวจื่อหมิงเดินทางกลับถึงประเทศ เซี่ยเหมียวเหมียวก็ไปเฝ้ารออยู่ตรงทางเข้าโครงการที่เขาอาศัยอยู่ทุกวันเธ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status