Short
วันฉลองชัยของสามี วันแห่งความโศกเศร้าของครอบครัว

วันฉลองชัยของสามี วันแห่งความโศกเศร้าของครอบครัว

By:  เหยาเหยา ต้นฤดูร้อนCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
10.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

โรงเรียนอนุบาลเกิดไฟไหม้ ลูกสาววัยสี่ขวบของฉันก็อยู่ในนั้น ฉันกำชับสามีที่เป็นนักดับเพลิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า: "เหนียนเหนียนอยู่ชั้นสองในห้องสอง!" แต่เขากลับพูดอย่างรำคาญ: "คุณแค่อยากจะขัดขวางไม่ให้ฉันช่วยลูกสาวของซวี่ซวี่ใช่ไหม คุณจะใจร้ายขนาดนั้นไม่ได้นะ" "ซวี่ซวี่เธออ่อนแอมาก ฉันทนดูเธอสูญเสียลูกสาวไม่ได้" "ถ้าเธอเสียลูกสาว เธอจะต้องตายแน่ๆ!" คืนนั้น เขาอุ้มลูกสาวของต้วนซวี่ซวี่ซึ่งเป็นรักแรกของเขาออกมาจากกองเพลิง และกลายเป็นวีรบุรุษ จนถึงดึกดื่น ฉันกอดเถ้ากระดูกของลูกสาวเราร้องไห้จนหมดสติ เขายังคงอยู่เคียงข้างต้วนซวี่ซวี่ "เย่ซ่านเหวิน ฉันจะทำให้คุณต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!"

View More

Chapter 1

บทที่ 1

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
ตอนที่ได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าโรงเรียนอนุบาลเกิดไฟไหม้ หัวใจฉันเต้นแรง ฉันรีบวิ่งออกไปโดยไม่ทันได้เก็บอะไรเลยเพราะว่าลูกสาววัยสี่ขวบของฉัน เหนียนเหนียน ตอนนี้อยู่ในนั้นมือของฉันสั่นระริก ฉันโทรหาสามีอย่างบ้าคลั่ง ครั้งแล้วครั้งเล่า...แต่ไม่ว่าจะโทรกี่ครั้ง ก็ไม่สามารถติดต่อได้เมื่อฉันมาถึงหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล ฉันก็ตกตะลึงจนอึ้งไปเลยทั้งโรงเรียนอนุบาลถูกเพลิงเผาไหม้จนเปลวไฟพุ่งสูงเสียดฟ้า ควันหนาทึบลอยฟุ้ง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นไหม้"ลูกของฉัน! ลูกของฉันยังอยู่ข้างใน!" เสียงร้องไห้และกรีดร้องของผู้ปกครองที่ล้อมรอบโรงเรียนอนุบาลดังไม่หยุด"เหนียนเหนียน! เหนียนเหนียน...!" ฉันเดินผ่านฝูงชนอย่างงุนงง มองหาร่างของเหนียนเหนียนในเด็กทุกคนที่ถูกอุ้มออกมา เสียงของฉันสั่นเครือด้วยความกลัว ราวกับว่าทุกก้าวที่เดินต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีในตอนนั้นเอง ฉันเห็นเย่ซ่านเหวินที่กำลังดับเพลิงอยู่ เขาเป็นหัวหน้าสถานีดับเพลิงของเมือง และยังเป็นสามีของฉันฉันตะโกนเรียกชื่อเขาจนเสียงแหบแห้ง พยายามแหวกฝูงชนเข้าไปข้างในสุดกำลัง เบียดเข้าไปใกล้เขา แล้วคว้าแขนเขาไว้แน่น "สามี! สามี!"คำว่า "เหนียนเหนีย
Read more
บทที่2
ฉันทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเขา อ้อนวอนทั้งน้ำตาว่า "เย่ซ่านเหวิน ฉันขอร้องล่ะ ช่วยเหนียนเหนียนด้วย!""เธออยู่ข้างในจริงๆ! ฉันขอร้องล่ะ!""เธอหุบปากซะ!" เขาสะบัดฉันออก หมุนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ "พาเธอออกไป! อย่าให้เธอเข้าใกล้กองไฟอีก!"ฉันถูกนักดับเพลิงหลายคนบังคับลากออกไป ดิ้นรนและร้องไห้ แต่ก็ไร้ประโยชน์"เย่ซ่านเหวิน!!"รอบข้างๆ วุ่นวายไปหมด เสียงต่างๆ ปะปนกัน แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ฉันได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะหยุดเต้นในทุกขณะเวลาผ่านไปทีละนาที แต่ในกลุ่มเด็กที่ถูกช่วยออกมา ก็ยังไม่มีเหนียนเหนียนสองชั่วโมงต่อมา เย่ซ่านเหวินก็ออกมาในอ้อมแขนของเขากำลังอุ้มเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งฉันจำได้ทันทีว่าเป็นต้วนถงถง ลูกสาวของต้วนซวี่ซวี่ฉันวิ่งไปหาเขาด้วยความบ้าคลั่ง จับแขนของเย่ซ่านเหวินไว้ เล็บคมๆ เกือบจะกรีดเข้าไปในเนื้อของเขา "เย่ซ่านเหวิน! แล้วเหนียนเหนียนล่ะ! ลูกสาวของเราล่ะ!""คุณทำใจได้ยังไง! คุณทำใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง!"เขาไม่สนใจฉันอย่างไม่นำพา ก้มหน้าลงเช็ดน้ำตาที่หางตาของต้วนถงถงอย่างอ่อนโยน "ถงถง อย่ากลัวนะ ไม่มีอะไรแล้ว"ตอนนั้นเอ
Read more
บทที่3
"เหนียนเหนียนมาไม่ได้"เย่ซ่านเหวินโกรธจัดทันที "เธอจะเอายังไงอีก?!""บอกไว้ก่อนเลยนะ! ถ้าไม่ใช่เพราะทุกคนอยากเจอพี่สะใภ้ ฉันจะไม่เรียกเธอมา!""อย่าทำให้เสียหน้านัก!"ฉันสูดหายใจลึก "โอเค ฉันจะพาเหนียนเหนียนไป"เสียง "เชอะ" ลอดมาจากอีกฝั่งของสาย แล้วพูดต่อว่า "ฉันก็บอกแล้วว่าเธอชอบทำตัวน่ะ! เหนียนเหนียนไม่เป็นอะไรเลย คืนนี้อย่ามาสาย อย่าทำให้ฉันขายหน้า!"ตอนเย็น ฉันมาถึงโรงแรมที่เย่ซ่านเหวินจัดงานเลี้ยงตามที่นัดไว้ มองเห็นต้วนซวี่ซวี่ใส่ชุดรัดรูปสีแดงนั่งอยู่ข้างๆ เย่ซ่านเหวินจากระยะไกลฉันนั่งลงด้วยใบหน้าซีดเซียว พวกนักดับเพลิงที่มีกล้ามใหญ่โตต่างก็ชะงักเมื่อเห็นฉัน สายตาของพวกเขาดูอึดอัดใช่ เมื่อเทียบกับต้วนซวี่ซวี่ที่แต่งหน้าเต็ม ฉันที่สวมเสื้อยืดเก่าๆ และฉันยุ่งเหยิงในฐานะภรรยาของหัวหน้ากองดับเพลิงไม่ค่อยเข้ากันเลยเย่ซ่านเหวินเห็นฉันก็ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูก "ทำไมเธอแต่งตัวแบบนี้ออกมากัน?""ไม่รู้หรือว่าเป็นงานเลี้ยงเฉลิมฉลองของฉัน? จะแต่งตัวดีๆหน่อยไม่ได้รึเปล่า? น่าอายจริงๆ!"ฉันไม่สนใจเขา เดินตรงไปที่โต๊ะ หยิบจานชามขึ้นมาล้าง ฉันหยิบกระดาษเ
Read more
บทที่4
ฉันหัวเราะออกมาฉันมองไปที่ต้วนซวี่ซวี่แล้วพูดว่า: "ใช่ ฉันเกือบลืมเธอไปได้ยังไง?""ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ! เอาแต่หมุนวนอยู่รอบๆ ผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว...""ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ! ทำไมเหนียนเหนียนถึงได้...!""เธอ...!" ฉันยังพูดไม่หมด เย่ซ่านเหวินก็รีบดึงต้วนซวี่ซวี่ไปซ่อนด้านหลังเขา ยกมือขึ้นเหมือนคิดจะตบฉันอีกครั้งฉันปาดเลือดที่มุมปาก ลุกขึ้นยืนจ้องเย่ซ่านเหวินด้วยดวงตาที่แดงก่ำ "เย่ซ่านเหวิน คุณต้องการให้เหนียนเหนียนมาจริงๆ ใช่ไหม?"ไม่รอให้เขาตอบ ฉันเปิดกระเป๋าที่วางอยู่ตรงหน้าเขาแล้วหยิบโกศของเหนียนเหนียนออกมาต้วนซวี่ซวี่อุ้มลูกถอยไปเต็มก้าว ตัวสั่นสะท้าน ส่วนคนอื่นๆ ในกองดับเพลิงก็มองหน้ากันด้วยความตกใจทุกคนรู้ว่าในนั้นคืออะไรนอกจากเย่ซ่านเหวิน ที่ยังทำเป็นไม่รู้เรื่อง "เฉินเสี่ยวอวี่ เธอเล่นเล่ห์อะไรอีก?"ฉันพูดอย่างชัดเจนด้วยดวงตาแดงก่ำ "เหนียนเหนียนอยู่ที่นี่แล้ว เธออยู่ในกล่องใบเล็กๆ ใบนี้!""เธอทำแบบนี้ตั้งใจจะทำให้ฉันขายหน้าตอนงานเลี้ยงใช่ไหม?!" เย่ซ่านเหวินลุกพรวดขึ้น ชี้มาที่ฉันอย่างโกรธจัด ราวกับฉันเป็นคนผิดมหันต์ต้วนซวี่ซวี่ดูเหมือนกลัวภาพตรงหน้า เธอกอดลูกไว้แน่น ห
Read more
บทที่5
"เธอจะวุ่นวายพอหรือยัง!" เย่ซ่านเหวินปกป้องต้วนซวี่ซวี่แน่นหนาและยังเหยียบเถ้ากระดูกของเหนียนเหนียน "ฉันบอกเธอแล้ว เลิกทำตัวบ้าๆ ใส่ฉันเสียที!""แค่แป้งฝุ่นนิดหน่อย คิดว่าจะหลอกฉันได้หรือ?""อ๊า— ออกไป!" ฉันทรุดลงกับพื้น คลานเข้าไปตีขาเขาอย่างแรง พยายามให้เขาออกไป แต่ไม่สำเร็จ จนกระทั่งฉันกัดเข้าไปเย่ซ่านเหวิน "ฮึ" เบา ๆ พร้อมกับยกเท้าขึ้น "บ้าคลั่งจริง ๆ"ฉันอย่างระมัดระวังเก็บเถ้ากระดูกเหนียนเหนียนขึ้นมามีบางคนนักดับเพลิงที่มองไม่สบายใจ เลยเข้ามาช่วยเก็บ แต่ฉันกลับปฏิเสธแล้วก็ไล่พวกเขาไป "ไม่ต้อง""ฉันบอกว่าไม่ต้อง! ออกไป!""......"เย่ซ่านเหวินดึงพี่น้องพวกของเขาขึ้นมา "ฉันอยู่กับเธอมานานแล้ว เธอเป็นแบบนี้แหละ เจ้าเล่ห์และใจร้าย อย่าไปเชื่อเธอ"ฉันค่อยๆ ลุกขึ้น ปาดน้ำตาออก มองเย่ซ่านเหวินด้วยสายตาเย็นชา พูดอย่างทีละคำ: "เย่ซ่านเหวิน อีกสองวันก็ถึงวันฝังศพของเหนียนเหนียนแล้ว พ่อแม่ฉันก็จะกลับมาด้วย สุดท้ายฉันหวังว่าคุณจะไปงานนี้""หลังจากงานศพของเหนียนเหนียน เราก็หย่ากัน"พูดจบ ฉันก็หันหลังออกไปโดยไม่หันกลับมาเลยเย่ซ่านเหวินหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน "พ่อแม่เอ็นดูฉันมาก
Read more
บทที่6
เย่ซ่านเหวินมือสั่นขณะเปิดกระดาษนั้น สีหน้าของเขาซีดเผือดทันที นั่นคือ...หนังสือยินยอมการฌาปนกิจของเหนียนเหนียน ที่มีเขียนไว้อย่างชัดเจน: เย่เหนียน อายุ 4 ขวบเขาทรุดลงนั่งกับพื้น สายตามองแวบไปอย่างว่างเปล่า"เย่ซ่านเหวิน เหนียนเหนียนจากไปแล้ว และมันเป็นเพราะนาย!" ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดทีละคำ"ไม่ ไม่ใช่ฉัน... เพียงแค่ฉัน..." ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ ลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวด "วันนั้น ครูใหญ่บอกฉันเองว่ามีคนอยู่แค่ชั้นหนึ่ง!""ฉันถึงได้..."พ่อของฉันไม่อยากมองเขาอีก จึงสั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่เย่ซ่านเหวินออกไป "ชายแต่งเข้าคนนี้! กล้ารังแกเสี่ยวอวี่กับเหนียนเหนียนได้ยังไง!""อ้อ ลุงหลี่ ไปสืบดูผู้อำนวยการคนนั้นหน่อย"ครอบครัวของเราทำธุรกิจด้านความปลอดภัย มีความสัมพันธ์ทั้งคนในกฎหมายและนอกกฎหมาย การค้นหาข้อมูลกับนักสืบเอกชนเป็นเรื่องง่ายมากลุงหลี่มีประสิทธิภาพสูงมาก ไม่นานก็หาข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับผู้อำนวยการมาได้เมื่อฉันเห็นข้อมูลนั้น ฉันแทบทรุดลงแต่ก็ยืนประคองตัวกับขอบโต๊ะ "ผู้อำนวยการ, อุ่นจือหยี, คือแม่ของต้วนซวี่ซวี่"แม่ของฉันสีหน้าเปลี่ยนไปด้วยควา
Read more
บทที่7
ฉันให้คนพาอุ่นจือหยีไปที่สถานีตำรวจ ไม่นานต้วนซวี่ซวี่และเย่ซ่านเหวินก็มาถึงแม่ของฉันตะโกนด้วยความโกรธ "ถึงขั้นนี้แล้ว! เธอยังจะมีอะไรจะแก้ตัวอีก?!"ต้วนซวี่ซวี่เข้ามาขวางหน้าแม่ของเธอ พูดตะกุกตะกัก "คุณ...ทำอะไร มีอะไร...รอให้ทนายความของแม่ฉันมาก่อน...แล้วค่อยพูด!"ฉันคว้าคอเสื้อต้วนซวี่ซวี่ "ต้วนซวี่ซวี่! เธอให้ลูกสาวเธอวางเพลิง! แล้วยังให้แม่เธอหลอกกองดับเพลิงว่าไม่มีคนบนชั้นสอง!""เธอจงใจจะเอาชีวิตลูกสาวฉันจริงๆ นี่!"เย่ซ่านเหวินมองดูทุกสิ่งอย่างไม่อยากจะเชื่ออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ได้สติ "คุณพูดอะไรนะ?"ฉันหัวเราะเยาะแล้วเปิดการบันทึกเสียงในโทรศัพท์คำพูดอันใสซื่อแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของต้วนถงถง "หนูแค่จุดไฟเล่น อยากดูว่าลุงซ่านเหวินจะช่วยใคร..." ดังก้องชัดเจนในหูของทุกคนต้วนซวี่ซวี่ตื่นตระหนก เธอกอดต้วนถงถงแน่น แล้วร้องเสียงแหลมว่า "ถงถงยังเด็ก คำพูดของเด็กจะเชื่อได้ยังไง?""พวกเธอ...พวกเธออย่ามาใส่ร้ายเรา!"เธอหันไปกระโจนเข้าหาเย่ซ่านเหวิน ร้องไห้พูดอย่างน่าสงสาร "ซ่านเหวิน พวกเขาต้องทำอะไรบางอย่างให้ถงถงกลัวแน่ๆ...""ถงถงไม่ใช่เด็กแบบนั้น คุณก็รู้..."เย่าน
Read more
บทที่8
ในคืนเดียว เย่ซ่านเหวินถูกไล่ออกจากกองดับเพลิง อาชีพที่เขาเคยภาคภูมิใจก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงส่วนต้วนซวี่ซวี่ก็ถูกให้ออกจากงานเพราะประวัติการเป็น "เมียน้อย" ที่ถูกเปิดเผย ทั้งแม่และลูกกลายเป็นคนที่สังคมรังเกียจกรรมตามสนองแต่แค่นี้ยังไม่พอ!ฉันต้องให้พวกเขาชดใช้สิ่งที่พวกเขาทำลงไป!สามวันต่อมา ฉันกับเย่ซ่านเหวินไปทำเรื่องหย่าไม่มีการโต้เถียงหรือดึงดันวุ่นวาย เขาเซ็นชื่ออย่างเงียบๆ ออกจากบ้านโดยไม่เอาอะไรเลย เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและการสำนึกผิดฉันได้ยินเย่ซ่านเหวินพูดเสียงแหบแห้งกับฉันว่า "เสี่ยวอวี่ ขอโทษ..."ฉันหยุดเดิน "เย่ซ่านเหวิน ไม่ว่าคุณจะพูดขอโทษกี่ครั้ง""เหนียนเหนียนก็ไม่มีวันกลับมาได้"เขาหลับตาด้วยความเจ็บปวด ส่ายหัวอย่างอ่อนแรงต้วนซวี่ซวี่อุ้มลูกสาวรอเขาอยู่ที่หน้าสำนักทะเบียนเขต "ซ่านเหวิน ถงถงบอกว่าคิดถึงคุณแล้ว""ซวี่ซวี่ พวกเราไม่เหมาะสมกัน" เสียงของเย่ซ่านเหวินนิ่งสงบต้วนซวี่ซวี่มองเขาด้วยความไม่เชื่อ สีหน้าซีดเผือด "คุณพูดอะไรนะ? ซ่านเหวิน คุณยังโกรธฉันอยู่หรือเปล่า?""ถงถงยังเด็ก เธอไม่รู้อะไรเลย ถงถงบอกว่าเธออยากให้คุณเป็นพ่อของเธอ...""ไม่
Read more
บทที่9
ต้วนถงถงนั่งอยู่ที่เบาะหลัง เมื่อเห็นฉัน เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นอ้าปากกว้างทำท่าจะตะโกนฉันรีบพูดก่อน ชี้ไปที่คนสองคนที่กอดกันที่ริมแม่น้ำว่า "ถงถง เห็นไหม ลุงซ่านเหวินกำลังจะอยู่กับแม่ของหนูแล้ว"ถงถงเกาะติดหน้าต่างรถ ตาโตมองด้วยความสนใจฉันพูดต่อว่า "ถงถง ลุงซ่านเหวินต่อไปอาจจะรักแต่แม่ของหนูคนเดียวนะ...อาจจะไม่รักหนูแล้วด้วย""พวกเขาอาจจะมีลูกของตัวเองหลายคน แล้วตอนนั้น...""เธอโกหก!" ในที่สุดต้วนถงถงก็ตอบสนอง โต้กลับอย่างเสียงดังฉันลูบหน้าต้วนถงถงแล้วพูดว่า "ถ้าไม่เชื่อ ลองคิดดูสิว่าถ้าหนูกับแม่ของหนูเจออันตรายพร้อมกัน ลุงซ่านเหวินจะช่วยใคร?"พูดจบฉันก็ลงจากรถเพราะฉันรู้...ต้วนถงถงรักเย่ซ่านเหวินมาก เป็นความรักในแบบที่มากเกินจนผิดปกติ เธอต้องการให้เย่ซ่านเหวินเป็นพ่อของเธอเพียงคนเดียวไม่นานนัก ถงถงก็ลงมาจากรถและเดินไปทางเย่ซ่านเหวินกับต้วนซวี่ซวี่ทั้งคู่ยังคงยื้อดึงกันอยู่ ไม่ได้สังเกตว่าต้วนถงถงเดินไปถึงพวกเขาแล้วต้วนถงถงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วจู่ๆ ก็ผลักต้วนซวี่ซวี่ลงไปในแม่น้ำ จากนั้นก็กระโดดตามลงไปด้วยแม่น้ำเหอผิงนั้น น้ำลึกจริงๆต้วนถงถงตีขาน้ำอย่างบ้าค
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status