วันฉลองชัยของสามี วันแห่งความโศกเศร้าของครอบครัว

ตอนที่ได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าโรงเรียนอนุบาลเกิดไฟไหม้ หัวใจฉันเต้นแรง ฉันรีบวิ่งออกไปโดยไม่ทันได้เก็บอะไรเลย

เพราะว่าลูกสาววัยสี่ขวบของฉัน เหนียนเหนียน ตอนนี้อยู่ในนั้น

มือของฉันสั่นระริก ฉันโทรหาสามีอย่างบ้าคลั่ง ครั้งแล้วครั้งเล่า...

แต่ไม่ว่าจะโทรกี่ครั้ง ก็ไม่สามารถติดต่อได้

เมื่อฉันมาถึงหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล ฉันก็ตกตะลึงจนอึ้งไปเลย

ทั้งโรงเรียนอนุบาลถูกเพลิงเผาไหม้จนเปลวไฟพุ่งสูงเสียดฟ้า ควันหนาทึบลอยฟุ้ง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นไหม้

"ลูกของฉัน! ลูกของฉันยังอยู่ข้างใน!" เสียงร้องไห้และกรีดร้องของผู้ปกครองที่ล้อมรอบโรงเรียนอนุบาลดังไม่หยุด

"เหนียนเหนียน! เหนียนเหนียน...!" ฉันเดินผ่านฝูงชนอย่างงุนงง มองหาร่างของเหนียนเหนียนในเด็กทุกคนที่ถูกอุ้มออกมา เสียงของฉันสั่นเครือด้วยความกลัว ราวกับว่าทุกก้าวที่เดินต้องใช้แรงทั้งหมดที่มี

ในตอนนั้นเอง ฉันเห็นเย่ซ่านเหวินที่กำลังดับเพลิงอยู่ เขาเป็นหัวหน้าสถานีดับเพลิงของเมือง และยังเป็นสามีของฉัน

ฉันตะโกนเรียกชื่อเขาจนเสียงแหบแห้ง พยายามแหวกฝูงชนเข้าไปข้างในสุดกำลัง เบียดเข้าไปใกล้เขา แล้วคว้าแขนเขาไว้แน่น "สามี! สามี!"

คำว่า "เหนียนเหนียน! เหนียนเหนียนอยู่ในห้องเต้นของชั้นอนุบาลปีสองที่ชั้นสอง!"

เย่ซ่านเหวินเห็นฉัน หยุดชั่วคราว สายตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นรังเกียจ เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจและพูดว่า "ฉันรู้ว่าวันนี้เหนียนเหนียนไม่ได้ไปโรงเรียน"

วันนี้... ฉันนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา "ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะที่รัก!"

"เช้านี้เหนียนเหนียนแกล้งป่วย! เธอบอกว่าจะเรียนการเต้นในโรงเรียนอนุบาล และตอนเย็นจะกลับมาเซอร์ไพรส์คุณ!"

"เหนียนเหนียนอยู่ข้างใน! ชั้นสอง ปีสอง! ห้องเต้น!"

มือของฉันกำแน่น กลัวว่าเขาจะไม่ไปช่วย แต่เธอเป็นลูกสาวของเขา ทำไมเขาถึงไม่ช่วยล่ะ

ฉันอธิบายอย่างสับสนและเสียงร้องไห้ของพ่อแม่รอบข้างฟังเหมือนมีดมากรีดหัวใจฉัน

ฉันรอไม่ได้แล้ว!

แต่เขากลับสะบัดมือฉันออก สายตาเย็นชาราวกับมองคนแปลกหน้า "พอเถอะ เฉินเสี่ยวอวี่! เลิกเล่นละครตรงนี้ได้แล้ว! เหนียนเหนียนเพิ่งสี่ขวบ อยู่กับเธอก็เรียนไม่ดี! เธอทำตัวเป็นแม่หน่อยได้ไหม?"

"หมายความว่าไง?" ฉันตกตะลึง มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

"หมายความว่าไง? เธอหยุดเสแสร้งได้แล้ว!" เย่ซ่านเหวินหัวเราะเยาะ "เธอทำแบบนี้เพื่อขัดขวางไม่ให้ฉันช่วยลูกสาวของซวี่ซวี่ใช่ไหม? เธอเป็นคนเลวขนาดนี้ได้ยังไง"

ฉันช็อกเหมือนโดนฟ้าผ่า รู้สึกเย็นเยียบไปทั้งตัว

เขาคิดว่าฉันโกหกโดยเจตนาเหรอ

เพื่อที่จะหยุดเขาจากการไปช่วยลูกสาวของต้วนซวี่ซวี่ ผู้หญิงรักแรกของเขา?

เขาพูดอย่างเย็นชาว่า "ซวี่ซวี่เป็นคนบอบบาง ฉันทนไม่ได้ที่จะเห็นเธอเสียลูกสาวไป"

"ถ้าเธอไม่มีลูกสาว เธอคงจะตาย!"

ฉันเห็นว่าเย่ซ่านเหวินเพิ่งคุยโทรศัพท์กับต้วนซวี่ซวี่

เพียงไม่กี่นาทีก่อน ฉันยังคิดว่าเขาไม่รับโทรศัพท์เพราะเขายุ่ง ยุ่งกับการช่วยดับไฟ

แต่เปล่าเลย

ฉันมองเย่ซ่านเหวินด้วยความตกใจ "แล้วฉันล่ะ? ถ้าฉันไม่มีลูก ฉันจะไม่ตายหรือยังไง?!"

เย่ซ่านเหวินไม่สนใจฉัน แต่หันไปทำการช่วยเหลือแทน "ถามผอ.แล้ว วันนี้วันเสาร์ มีแค่ชั้นหนึงบางห้องเรียนสำหรับรับเลี้ยงเด็กเปิดอยู่ ชั้นสองไม่มีคน!"

ฉันรีบตามเขาไป ดึงชุดดับเพลิงของเขาและแย่งโทรศัพท์ของเขามาทุบจนแตก "เย่ซ่านเหวิน! ใครบอกคุณว่าไม่มีคนบนชั้นสอง!"

"ลูกสาวแท้ๆ ของคุณ เย่เหนียน อยู่บนชั้นสอง!"

"ฉันต้องพูดยังไงคุณถึงจะเชื่อ!"

แต่เขากลับผลักฉันออกไปทางหนึ่ง ขมวดคิ้ว "ถอยไปไกลๆ!"

หัวใจของฉันเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เจ็บปวดจนหายใจไม่ออก "เย่ซ่านเหวิน! ฉันจะเล่นตลกกับชีวิตลูกสาวของฉันได้ยังไง!"

ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มองทะเลเพลิงที่ลุกไหม้อย่างสิ้นหวัง ในหัวมีแต่ภาพของเหนียนเหนียน

"เหนียนเหนียน! แม่มาช่วยลูกแล้ว!" ฉันพยายามลุกขึ้นยืนและวิ่งเข้าไปในกองไฟอย่างบ้าคลั่ง

ควันหนาทึบทำให้ฉันสำลักน้ำตาไหล และผิวหนังของฉันเจ็บเพราะความร้อนที่แผดเผา

แต่ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ลูกสาวของฉันในตอนนี้ ต้องร้องไห้เรียกหาแม่ ขอให้แม่อุ้ม ต้องการฉัน!

ฉันไม่สามารถ...

"พอเถอะ! เลิกเล่นละครตรงนี้ได้แล้ว!" เย่ซ่านเหวินปรากฏตัวขึ้นทันที ดึงฉันกลับมาด้วยแรงมหาศาล ราวกับจะบดขยี้ฉัน