Short
วันฉลองชัยของสามี วันแห่งความโศกเศร้าของครอบครัว

วันฉลองชัยของสามี วันแห่งความโศกเศร้าของครอบครัว

Oleh:  เหยาเหยา ต้นฤดูร้อนTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
9Bab
9.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

โรงเรียนอนุบาลเกิดไฟไหม้ ลูกสาววัยสี่ขวบของฉันก็อยู่ในนั้น ฉันกำชับสามีที่เป็นนักดับเพลิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า: "เหนียนเหนียนอยู่ชั้นสองในห้องสอง!" แต่เขากลับพูดอย่างรำคาญ: "คุณแค่อยากจะขัดขวางไม่ให้ฉันช่วยลูกสาวของซวี่ซวี่ใช่ไหม คุณจะใจร้ายขนาดนั้นไม่ได้นะ" "ซวี่ซวี่เธออ่อนแอมาก ฉันทนดูเธอสูญเสียลูกสาวไม่ได้" "ถ้าเธอเสียลูกสาว เธอจะต้องตายแน่ๆ!" คืนนั้น เขาอุ้มลูกสาวของต้วนซวี่ซวี่ซึ่งเป็นรักแรกของเขาออกมาจากกองเพลิง และกลายเป็นวีรบุรุษ จนถึงดึกดื่น ฉันกอดเถ้ากระดูกของลูกสาวเราร้องไห้จนหมดสติ เขายังคงอยู่เคียงข้างต้วนซวี่ซวี่ "เย่ซ่านเหวิน ฉันจะทำให้คุณต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!"

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

  Bip... bip... bip...

  Os olhos de Emily Carter abriram-se lentamente ao som de um bip constante. Ela olhou para o teto branco e liso. Estava num hospital.

  A sua mão desceu até à barriga. Parecia lisa — já não havia barriga de grávida. Lembrou-se de ter dado à luz há pouco. O seu coração começou a bater mais depressa. Mas havia um sorriso no seu rosto.

  «Onde está o meu bebé?», disse ela suavemente

  «Ainda bem que acordaste», disse uma voz severa. Antes que ela pudesse responder, um cobertor foi-lhe atirado por cima.

«Agora pega nisto e nunca mais apareças à minha frente», acrescentou a voz. Emily engasgou-se e olhou para cima, assustada. Ali, ao lado da sua cama, estava Charles Grey — o seu noivo.

 Mas o Charles que ela viu não era o homem que conhecia. Os seus olhos ardiam de ódio e irritação, como se ela tivesse feito algo imperdoável.

Ela nunca o tinha visto olhar para ela dessa forma antes.

“O que estás a dizer, Charles?”, perguntou ela, a voz a tremer de confusão enquanto tentava sentar-se, ignorando a dor surda que lhe percorria o corpo.

 

  «Acabámos de dar as boas-vindas ao nosso bebé.» Ela pressionou a mão contra a barriga novamente, vazia e achatada. O bebé que carregou durante nove longos meses. O bebé de quem tinham falado durante jantares tardios, cujo nome tinham escolhido juntos sob um céu cheio de estrelas.

«Ainda nem vi o meu bebé», disse ela, a voz a quebrar-se com o pânico crescente. «E o que queres dizer com que não devo aparecer à tua frente outra vez?» As suas sobrancelhas franziram-se, os olhos procurando desesperadamente no rosto dele qualquer vestígio de calor.

«És o meu noivo, Charles. Vamos casar-nos daqui a três semanas.» Ele bufou. Um som amargo e sem alegria.

«Íamos», corrigiu ele friamente. «Íamos casar-nos.»

  Emily pestanejou, atordoada. O quarto começou a girar ligeiramente, não por causa da medicação, mas pelo choque. Ela puxou o cobertor para si, como se isso a pudesse proteger das palavras dele.

  «Charles… por favor, o que se passa?», sussurrou ela. Ele atirou o cheque para o colo dela. Os olhos dela fixaram-se nele. Dez mil dólares. Um preço repugnante para um adeus.

  «Isso é pela tua pena», disse ele secamente. «Pega nisso. Desaparece. Tu e eu? Acabou. Devias estar grata por eu estar a ser tão generoso.»

Emily levantou-se lentamente da cama, com as pernas fracas e trémulas. Toda a sua corpo doía, mas ela forçou-se a ficar de pé. Precisava de saber o que se passava. Deu um passo em direção a Charles, estendendo a mão.

 

  «Charles… por favor», sussurrou ela. «Não podes estar a falar a sério. Acabámos de ter o nosso bebé.» Mas antes que pudesse dar mais um passo, uma voz aguda cortou o silêncio da sala.

 

  «Não te atrevas a tocar no meu homem.» Emily congelou. Virou-se e viu Julie Ross parada à porta, vestida como se estivesse pronta para uma festa, de braços cruzados e com um sorriso malicioso no rosto.

“O teu… homem?”, perguntou Emily, confusa. “Julie, do que estás a falar?” Julie entrou com confiança, os saltos a estalar no chão.

“Sim, o Charles é meu”, disse ela com orgulho. “Achas mesmo que alguém como tu me o poderia roubar?” O coração de Emily disparou.

“Mas… vocês dois não são primos? Do lado da tua mãe?”

 

Julie desatou a rir, depois dirigiu-se a Charles e tocou-lhe suavemente no rosto. Ele não se afastou. Em vez disso, beijou-a. Emily ficou a olhar, com o peito apertado. 

«Não… isto não pode ser verdade…»

Julie voltou-se para ela. «És a única que acreditou nessa mentira do primo. Todos os outros sabem que estamos juntas há anos.» As mãos de Emily tremiam.

  «Então… isto era tudo falso?» Julie acenou com a cabeça lentamente, saboreando cada segundo. «O Charles nunca te amou. Ele só se aproximou de ti por causa da herança da tua mãe. E agora que lha entregaste, já não há necessidade de continuar a fingir.»

  Emily olhou para Charles, à espera de um sinal de que aquilo não era verdade. Mas o rosto dele estava frio.

“Nunca foi uma questão de amor”, disse ele baixinho. “Foi apenas negócio.”

Emily caiu de joelhos, com as lágrimas a correrem livremente. O seu coração parecia ter-se despedaçado. Sentou-se no chão frio do hospital, a tremer. Sentia o peito apertado e mal conseguia respirar. Lágrimas escorriam-lhe pelo rosto e as mãos puxavam-lhe o cabelo. A dor no coração era insuportável. Parecia que o mundo tinha virado de cabeça para baixo.

“Porquê, Charles?”, gritou ela, olhando para ele com olhos desolados. “Por que me fizeste isto? Por que me engravidaste se nunca me amaste?” A voz dela falhou de dor.

  “O que vai acontecer ao nosso bebé? Onde está o meu bebé?” Ela estava em negação. Queria que ele dissesse que tudo não passava de um erro. Que isto não era real. Que tudo ficaria bem. Mas antes que Charles pudesse dizer uma palavra, Julie deu um passo à frente com um riso cruel.

“Achas mesmo que o Charles te tocaria?”, disse ela, revirando os olhos. “Ele nunca dormiria com uma rapariga suja como tu.”

 

 Emily ficou boquiaberta. As suas mãos tremiam enquanto se agarrava ao peito. «Então… como é que engravidei?», perguntou ela com a voz quebrada.

 

Julie sorriu como uma cobra. «Foi tudo planeado, querida.»

 

Emily pestanejou, confusa. Julie continuou a falar, com um tom frio e cheio de ódio.

 

 “Não quero ter filhos porque isso vai mudar o meu corpo. Por isso, precisávamos de outra pessoa. Tu eras o alvo perfeito — estúpida, confiante e fácil de controlar.” Ela aproximou-se, com a voz baixa e cortante. “Drogámos-te, Emily. Depois, colocaram o meu óvulo e o esperma do Charles dentro de ti. Tu foste apenas um útero para carregar o meu bebé.” O corpo inteiro de Emily congelou.

 «Não...», sussurrou ela, abanando a cabeça.

«Não, isso não é verdade. Estás a mentir...»

Julie sorriu com desdém. «Deste à luz o meu filho. Aquele bebé não é teu, Emily. E agora que o teu trabalho está feito, vou levar o meu bebé de volta.»

 Algo se partiu dentro de Emily. Com um grito cheio de raiva e dor, ela lançou-se contra Julie. As suas mãos estenderam-se, prontas para a despedaçar.

Mas antes que ela pudesse tocá-la, Charles interveio e empurrou Emily com força. Ela voou para trás, bateu no chão e tudo ficou escuro.

A última coisa que ouviu antes de desmaiar foi o riso de Julie a ecoar na sala.

 

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
9 Bab
บทที่ 1
ตอนที่ได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าโรงเรียนอนุบาลเกิดไฟไหม้ หัวใจฉันเต้นแรง ฉันรีบวิ่งออกไปโดยไม่ทันได้เก็บอะไรเลยเพราะว่าลูกสาววัยสี่ขวบของฉัน เหนียนเหนียน ตอนนี้อยู่ในนั้นมือของฉันสั่นระริก ฉันโทรหาสามีอย่างบ้าคลั่ง ครั้งแล้วครั้งเล่า...แต่ไม่ว่าจะโทรกี่ครั้ง ก็ไม่สามารถติดต่อได้เมื่อฉันมาถึงหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล ฉันก็ตกตะลึงจนอึ้งไปเลยทั้งโรงเรียนอนุบาลถูกเพลิงเผาไหม้จนเปลวไฟพุ่งสูงเสียดฟ้า ควันหนาทึบลอยฟุ้ง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นไหม้"ลูกของฉัน! ลูกของฉันยังอยู่ข้างใน!" เสียงร้องไห้และกรีดร้องของผู้ปกครองที่ล้อมรอบโรงเรียนอนุบาลดังไม่หยุด"เหนียนเหนียน! เหนียนเหนียน...!" ฉันเดินผ่านฝูงชนอย่างงุนงง มองหาร่างของเหนียนเหนียนในเด็กทุกคนที่ถูกอุ้มออกมา เสียงของฉันสั่นเครือด้วยความกลัว ราวกับว่าทุกก้าวที่เดินต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีในตอนนั้นเอง ฉันเห็นเย่ซ่านเหวินที่กำลังดับเพลิงอยู่ เขาเป็นหัวหน้าสถานีดับเพลิงของเมือง และยังเป็นสามีของฉันฉันตะโกนเรียกชื่อเขาจนเสียงแหบแห้ง พยายามแหวกฝูงชนเข้าไปข้างในสุดกำลัง เบียดเข้าไปใกล้เขา แล้วคว้าแขนเขาไว้แน่น "สามี! สามี!"คำว่า "เหนียนเหนีย
Baca selengkapnya
บทที่2
ฉันทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเขา อ้อนวอนทั้งน้ำตาว่า "เย่ซ่านเหวิน ฉันขอร้องล่ะ ช่วยเหนียนเหนียนด้วย!""เธออยู่ข้างในจริงๆ! ฉันขอร้องล่ะ!""เธอหุบปากซะ!" เขาสะบัดฉันออก หมุนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ "พาเธอออกไป! อย่าให้เธอเข้าใกล้กองไฟอีก!"ฉันถูกนักดับเพลิงหลายคนบังคับลากออกไป ดิ้นรนและร้องไห้ แต่ก็ไร้ประโยชน์"เย่ซ่านเหวิน!!"รอบข้างๆ วุ่นวายไปหมด เสียงต่างๆ ปะปนกัน แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ฉันได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะหยุดเต้นในทุกขณะเวลาผ่านไปทีละนาที แต่ในกลุ่มเด็กที่ถูกช่วยออกมา ก็ยังไม่มีเหนียนเหนียนสองชั่วโมงต่อมา เย่ซ่านเหวินก็ออกมาในอ้อมแขนของเขากำลังอุ้มเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งฉันจำได้ทันทีว่าเป็นต้วนถงถง ลูกสาวของต้วนซวี่ซวี่ฉันวิ่งไปหาเขาด้วยความบ้าคลั่ง จับแขนของเย่ซ่านเหวินไว้ เล็บคมๆ เกือบจะกรีดเข้าไปในเนื้อของเขา "เย่ซ่านเหวิน! แล้วเหนียนเหนียนล่ะ! ลูกสาวของเราล่ะ!""คุณทำใจได้ยังไง! คุณทำใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง!"เขาไม่สนใจฉันอย่างไม่นำพา ก้มหน้าลงเช็ดน้ำตาที่หางตาของต้วนถงถงอย่างอ่อนโยน "ถงถง อย่ากลัวนะ ไม่มีอะไรแล้ว"ตอนนั้นเอ
Baca selengkapnya
บทที่3
"เหนียนเหนียนมาไม่ได้"เย่ซ่านเหวินโกรธจัดทันที "เธอจะเอายังไงอีก?!""บอกไว้ก่อนเลยนะ! ถ้าไม่ใช่เพราะทุกคนอยากเจอพี่สะใภ้ ฉันจะไม่เรียกเธอมา!""อย่าทำให้เสียหน้านัก!"ฉันสูดหายใจลึก "โอเค ฉันจะพาเหนียนเหนียนไป"เสียง "เชอะ" ลอดมาจากอีกฝั่งของสาย แล้วพูดต่อว่า "ฉันก็บอกแล้วว่าเธอชอบทำตัวน่ะ! เหนียนเหนียนไม่เป็นอะไรเลย คืนนี้อย่ามาสาย อย่าทำให้ฉันขายหน้า!"ตอนเย็น ฉันมาถึงโรงแรมที่เย่ซ่านเหวินจัดงานเลี้ยงตามที่นัดไว้ มองเห็นต้วนซวี่ซวี่ใส่ชุดรัดรูปสีแดงนั่งอยู่ข้างๆ เย่ซ่านเหวินจากระยะไกลฉันนั่งลงด้วยใบหน้าซีดเซียว พวกนักดับเพลิงที่มีกล้ามใหญ่โตต่างก็ชะงักเมื่อเห็นฉัน สายตาของพวกเขาดูอึดอัดใช่ เมื่อเทียบกับต้วนซวี่ซวี่ที่แต่งหน้าเต็ม ฉันที่สวมเสื้อยืดเก่าๆ และฉันยุ่งเหยิงในฐานะภรรยาของหัวหน้ากองดับเพลิงไม่ค่อยเข้ากันเลยเย่ซ่านเหวินเห็นฉันก็ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูก "ทำไมเธอแต่งตัวแบบนี้ออกมากัน?""ไม่รู้หรือว่าเป็นงานเลี้ยงเฉลิมฉลองของฉัน? จะแต่งตัวดีๆหน่อยไม่ได้รึเปล่า? น่าอายจริงๆ!"ฉันไม่สนใจเขา เดินตรงไปที่โต๊ะ หยิบจานชามขึ้นมาล้าง ฉันหยิบกระดาษเ
Baca selengkapnya
บทที่4
ฉันหัวเราะออกมาฉันมองไปที่ต้วนซวี่ซวี่แล้วพูดว่า: "ใช่ ฉันเกือบลืมเธอไปได้ยังไง?""ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ! เอาแต่หมุนวนอยู่รอบๆ ผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว...""ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ! ทำไมเหนียนเหนียนถึงได้...!""เธอ...!" ฉันยังพูดไม่หมด เย่ซ่านเหวินก็รีบดึงต้วนซวี่ซวี่ไปซ่อนด้านหลังเขา ยกมือขึ้นเหมือนคิดจะตบฉันอีกครั้งฉันปาดเลือดที่มุมปาก ลุกขึ้นยืนจ้องเย่ซ่านเหวินด้วยดวงตาที่แดงก่ำ "เย่ซ่านเหวิน คุณต้องการให้เหนียนเหนียนมาจริงๆ ใช่ไหม?"ไม่รอให้เขาตอบ ฉันเปิดกระเป๋าที่วางอยู่ตรงหน้าเขาแล้วหยิบโกศของเหนียนเหนียนออกมาต้วนซวี่ซวี่อุ้มลูกถอยไปเต็มก้าว ตัวสั่นสะท้าน ส่วนคนอื่นๆ ในกองดับเพลิงก็มองหน้ากันด้วยความตกใจทุกคนรู้ว่าในนั้นคืออะไรนอกจากเย่ซ่านเหวิน ที่ยังทำเป็นไม่รู้เรื่อง "เฉินเสี่ยวอวี่ เธอเล่นเล่ห์อะไรอีก?"ฉันพูดอย่างชัดเจนด้วยดวงตาแดงก่ำ "เหนียนเหนียนอยู่ที่นี่แล้ว เธออยู่ในกล่องใบเล็กๆ ใบนี้!""เธอทำแบบนี้ตั้งใจจะทำให้ฉันขายหน้าตอนงานเลี้ยงใช่ไหม?!" เย่ซ่านเหวินลุกพรวดขึ้น ชี้มาที่ฉันอย่างโกรธจัด ราวกับฉันเป็นคนผิดมหันต์ต้วนซวี่ซวี่ดูเหมือนกลัวภาพตรงหน้า เธอกอดลูกไว้แน่น ห
Baca selengkapnya
บทที่5
"เธอจะวุ่นวายพอหรือยัง!" เย่ซ่านเหวินปกป้องต้วนซวี่ซวี่แน่นหนาและยังเหยียบเถ้ากระดูกของเหนียนเหนียน "ฉันบอกเธอแล้ว เลิกทำตัวบ้าๆ ใส่ฉันเสียที!""แค่แป้งฝุ่นนิดหน่อย คิดว่าจะหลอกฉันได้หรือ?""อ๊า— ออกไป!" ฉันทรุดลงกับพื้น คลานเข้าไปตีขาเขาอย่างแรง พยายามให้เขาออกไป แต่ไม่สำเร็จ จนกระทั่งฉันกัดเข้าไปเย่ซ่านเหวิน "ฮึ" เบา ๆ พร้อมกับยกเท้าขึ้น "บ้าคลั่งจริง ๆ"ฉันอย่างระมัดระวังเก็บเถ้ากระดูกเหนียนเหนียนขึ้นมามีบางคนนักดับเพลิงที่มองไม่สบายใจ เลยเข้ามาช่วยเก็บ แต่ฉันกลับปฏิเสธแล้วก็ไล่พวกเขาไป "ไม่ต้อง""ฉันบอกว่าไม่ต้อง! ออกไป!""......"เย่ซ่านเหวินดึงพี่น้องพวกของเขาขึ้นมา "ฉันอยู่กับเธอมานานแล้ว เธอเป็นแบบนี้แหละ เจ้าเล่ห์และใจร้าย อย่าไปเชื่อเธอ"ฉันค่อยๆ ลุกขึ้น ปาดน้ำตาออก มองเย่ซ่านเหวินด้วยสายตาเย็นชา พูดอย่างทีละคำ: "เย่ซ่านเหวิน อีกสองวันก็ถึงวันฝังศพของเหนียนเหนียนแล้ว พ่อแม่ฉันก็จะกลับมาด้วย สุดท้ายฉันหวังว่าคุณจะไปงานนี้""หลังจากงานศพของเหนียนเหนียน เราก็หย่ากัน"พูดจบ ฉันก็หันหลังออกไปโดยไม่หันกลับมาเลยเย่ซ่านเหวินหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน "พ่อแม่เอ็นดูฉันมาก
Baca selengkapnya
บทที่6
เย่ซ่านเหวินมือสั่นขณะเปิดกระดาษนั้น สีหน้าของเขาซีดเผือดทันที นั่นคือ...หนังสือยินยอมการฌาปนกิจของเหนียนเหนียน ที่มีเขียนไว้อย่างชัดเจน: เย่เหนียน อายุ 4 ขวบเขาทรุดลงนั่งกับพื้น สายตามองแวบไปอย่างว่างเปล่า"เย่ซ่านเหวิน เหนียนเหนียนจากไปแล้ว และมันเป็นเพราะนาย!" ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดทีละคำ"ไม่ ไม่ใช่ฉัน... เพียงแค่ฉัน..." ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ ลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวด "วันนั้น ครูใหญ่บอกฉันเองว่ามีคนอยู่แค่ชั้นหนึ่ง!""ฉันถึงได้..."พ่อของฉันไม่อยากมองเขาอีก จึงสั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่เย่ซ่านเหวินออกไป "ชายแต่งเข้าคนนี้! กล้ารังแกเสี่ยวอวี่กับเหนียนเหนียนได้ยังไง!""อ้อ ลุงหลี่ ไปสืบดูผู้อำนวยการคนนั้นหน่อย"ครอบครัวของเราทำธุรกิจด้านความปลอดภัย มีความสัมพันธ์ทั้งคนในกฎหมายและนอกกฎหมาย การค้นหาข้อมูลกับนักสืบเอกชนเป็นเรื่องง่ายมากลุงหลี่มีประสิทธิภาพสูงมาก ไม่นานก็หาข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับผู้อำนวยการมาได้เมื่อฉันเห็นข้อมูลนั้น ฉันแทบทรุดลงแต่ก็ยืนประคองตัวกับขอบโต๊ะ "ผู้อำนวยการ, อุ่นจือหยี, คือแม่ของต้วนซวี่ซวี่"แม่ของฉันสีหน้าเปลี่ยนไปด้วยควา
Baca selengkapnya
บทที่7
ฉันให้คนพาอุ่นจือหยีไปที่สถานีตำรวจ ไม่นานต้วนซวี่ซวี่และเย่ซ่านเหวินก็มาถึงแม่ของฉันตะโกนด้วยความโกรธ "ถึงขั้นนี้แล้ว! เธอยังจะมีอะไรจะแก้ตัวอีก?!"ต้วนซวี่ซวี่เข้ามาขวางหน้าแม่ของเธอ พูดตะกุกตะกัก "คุณ...ทำอะไร มีอะไร...รอให้ทนายความของแม่ฉันมาก่อน...แล้วค่อยพูด!"ฉันคว้าคอเสื้อต้วนซวี่ซวี่ "ต้วนซวี่ซวี่! เธอให้ลูกสาวเธอวางเพลิง! แล้วยังให้แม่เธอหลอกกองดับเพลิงว่าไม่มีคนบนชั้นสอง!""เธอจงใจจะเอาชีวิตลูกสาวฉันจริงๆ นี่!"เย่ซ่านเหวินมองดูทุกสิ่งอย่างไม่อยากจะเชื่ออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ได้สติ "คุณพูดอะไรนะ?"ฉันหัวเราะเยาะแล้วเปิดการบันทึกเสียงในโทรศัพท์คำพูดอันใสซื่อแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของต้วนถงถง "หนูแค่จุดไฟเล่น อยากดูว่าลุงซ่านเหวินจะช่วยใคร..." ดังก้องชัดเจนในหูของทุกคนต้วนซวี่ซวี่ตื่นตระหนก เธอกอดต้วนถงถงแน่น แล้วร้องเสียงแหลมว่า "ถงถงยังเด็ก คำพูดของเด็กจะเชื่อได้ยังไง?""พวกเธอ...พวกเธออย่ามาใส่ร้ายเรา!"เธอหันไปกระโจนเข้าหาเย่ซ่านเหวิน ร้องไห้พูดอย่างน่าสงสาร "ซ่านเหวิน พวกเขาต้องทำอะไรบางอย่างให้ถงถงกลัวแน่ๆ...""ถงถงไม่ใช่เด็กแบบนั้น คุณก็รู้..."เย่าน
Baca selengkapnya
บทที่8
ในคืนเดียว เย่ซ่านเหวินถูกไล่ออกจากกองดับเพลิง อาชีพที่เขาเคยภาคภูมิใจก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงส่วนต้วนซวี่ซวี่ก็ถูกให้ออกจากงานเพราะประวัติการเป็น "เมียน้อย" ที่ถูกเปิดเผย ทั้งแม่และลูกกลายเป็นคนที่สังคมรังเกียจกรรมตามสนองแต่แค่นี้ยังไม่พอ!ฉันต้องให้พวกเขาชดใช้สิ่งที่พวกเขาทำลงไป!สามวันต่อมา ฉันกับเย่ซ่านเหวินไปทำเรื่องหย่าไม่มีการโต้เถียงหรือดึงดันวุ่นวาย เขาเซ็นชื่ออย่างเงียบๆ ออกจากบ้านโดยไม่เอาอะไรเลย เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและการสำนึกผิดฉันได้ยินเย่ซ่านเหวินพูดเสียงแหบแห้งกับฉันว่า "เสี่ยวอวี่ ขอโทษ..."ฉันหยุดเดิน "เย่ซ่านเหวิน ไม่ว่าคุณจะพูดขอโทษกี่ครั้ง""เหนียนเหนียนก็ไม่มีวันกลับมาได้"เขาหลับตาด้วยความเจ็บปวด ส่ายหัวอย่างอ่อนแรงต้วนซวี่ซวี่อุ้มลูกสาวรอเขาอยู่ที่หน้าสำนักทะเบียนเขต "ซ่านเหวิน ถงถงบอกว่าคิดถึงคุณแล้ว""ซวี่ซวี่ พวกเราไม่เหมาะสมกัน" เสียงของเย่ซ่านเหวินนิ่งสงบต้วนซวี่ซวี่มองเขาด้วยความไม่เชื่อ สีหน้าซีดเผือด "คุณพูดอะไรนะ? ซ่านเหวิน คุณยังโกรธฉันอยู่หรือเปล่า?""ถงถงยังเด็ก เธอไม่รู้อะไรเลย ถงถงบอกว่าเธออยากให้คุณเป็นพ่อของเธอ...""ไม่
Baca selengkapnya
บทที่9
ต้วนถงถงนั่งอยู่ที่เบาะหลัง เมื่อเห็นฉัน เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นอ้าปากกว้างทำท่าจะตะโกนฉันรีบพูดก่อน ชี้ไปที่คนสองคนที่กอดกันที่ริมแม่น้ำว่า "ถงถง เห็นไหม ลุงซ่านเหวินกำลังจะอยู่กับแม่ของหนูแล้ว"ถงถงเกาะติดหน้าต่างรถ ตาโตมองด้วยความสนใจฉันพูดต่อว่า "ถงถง ลุงซ่านเหวินต่อไปอาจจะรักแต่แม่ของหนูคนเดียวนะ...อาจจะไม่รักหนูแล้วด้วย""พวกเขาอาจจะมีลูกของตัวเองหลายคน แล้วตอนนั้น...""เธอโกหก!" ในที่สุดต้วนถงถงก็ตอบสนอง โต้กลับอย่างเสียงดังฉันลูบหน้าต้วนถงถงแล้วพูดว่า "ถ้าไม่เชื่อ ลองคิดดูสิว่าถ้าหนูกับแม่ของหนูเจออันตรายพร้อมกัน ลุงซ่านเหวินจะช่วยใคร?"พูดจบฉันก็ลงจากรถเพราะฉันรู้...ต้วนถงถงรักเย่ซ่านเหวินมาก เป็นความรักในแบบที่มากเกินจนผิดปกติ เธอต้องการให้เย่ซ่านเหวินเป็นพ่อของเธอเพียงคนเดียวไม่นานนัก ถงถงก็ลงมาจากรถและเดินไปทางเย่ซ่านเหวินกับต้วนซวี่ซวี่ทั้งคู่ยังคงยื้อดึงกันอยู่ ไม่ได้สังเกตว่าต้วนถงถงเดินไปถึงพวกเขาแล้วต้วนถงถงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วจู่ๆ ก็ผลักต้วนซวี่ซวี่ลงไปในแม่น้ำ จากนั้นก็กระโดดตามลงไปด้วยแม่น้ำเหอผิงนั้น น้ำลึกจริงๆต้วนถงถงตีขาน้ำอย่างบ้าค
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status