ฉันปางตาย แต่แม่กลับช่วยน้อง

เป็นไปตามคาด แม่ทำหน้าเย็นชาทันที “ส่งคนเห็นแก่ตัวแบบนั้นไปเรียนต่อต่างประเทศจะมีประโยชน์อะไร ไม่แน่ว่าไปครั้งเดียว ใจจะยิ่งดำขึ้นอีก!”กู้เฉิงเฟิงพูดอย่างว่าง่าย “แม่อย่าโกรธเลยนะครับ พี่ชายต้องมีเหตุผลของเขาแน่”สายตาของแม่อ่อนลงทันที “เฟิงเฟิง ลูกใจดีเกินไป ถึงได้โดนพี่ชายรังแกแบบนั้น”กู้เฉิงเฟิงก็เป็นแบบนี้แหละ รู้เสมอว่าควรพูดอะไรให้พ่อแม่รักฉันรู้ดี ต่อให้ฉันยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา เล่าความชั่วร้ายของกู้เฉิงเฟิงตั้งแต่เด็กจนโต พวกเขาก็คงฟาดฉันสักฉาด แล้วด่าว่าฉันพูดเหลวไหล อิจฉาน้องชายหลายปีมานี้ ฉันชินแล้วระหว่างที่คุยกันอยู่ พี่สาวกู้ชิงยวนก็พุ่งพรวดเข้ามาอย่างรีบร้อน ตรวจดูอาการบาดเจ็บของกู้เฉิงเฟิงด้วยความกังวลพอรู้ว่าน้องชายประสบอุบัติเหตุ เธอก็รีบบินกลับมาจากต่างจังหวัดทันที ไม่หยุดพักเลยเหมือนพ่อกับแม่ ในสายตาของเธอก็มีแต่กู้เฉิงเฟิงเมื่อยืนยันว่ากู้เฉิงเฟิงไม่เป็นอะไรมาก กู้ชิงยวนถึงได้โล่งอก สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ “ฉันบอกแล้วว่ากู้ชิวสือคือกาลกิณีของบ้านเรา ตั้งแต่เฟิงเฟิงเกิดมา ไม่รู้มันทำร้ายเขาไปกี่ครั้งแล้ว!”กู้เฉิงเฟิงฉวยโอกาสออดอ้อน “อย่าโกรธเลยนะพ

พอเข้าบ้าน กู้เฉิงเฟิงก็เอนตัวลงบนโซฟา พูดเพียงประโยคเดียวว่า “หิวจัง” พี่สาวก็รีบวิ่งไปครัวทันที บอกว่าจะโชว์ฝีมือใหม่ที่เพิ่งเรียนมาให้กู้เฉิงเฟิงดูพี่สาวที่ไม่เคยจับงานบ้านแม้แต่น้อย เปิดโทรศัพท์ดูสูตรอาหารบำรุงสุขภาพต่าง ๆ กลัวน้องชายจะไม่สบายตรงไหนพ่อหยิบเครื่องเกมสุดหรูรุ่นใหม่ออกมา บอกว่าเป็นของขวัญวันออกจากโรงพยาบาล เพื่อฉลองที่เขารอดตายมาได้แม่ก็จัดห้องของกู้เฉิงเฟิงจนสะอาดหมดจด ใส่ดอกไม้และสมุนไพรบำรุงสุขภาพ บอกว่าการหายใจอากาศบริสุทธิ์ช่วยให้ร่างกายฟื้นตัวดีขึ้นส่วนกู้เฉิงเฟิงเอง ก็แค่เอนตัวเล่นเกมอยู่บนโซฟา ก็สามารถดึงใจทุกคนในบ้านได้อยู่หมัดส่วนฉัน วิญญาณของฉัน ก็ถูกลากมาพร้อมกับพวกเขา แต่ที่นี่ซึ่งฉันคุ้นเคยที่สุด กลับทำให้ฉันรู้สึกเย็นเฉียบทุกครั้งจู่ ๆ กริ่งประตูดังขึ้น ฉันเห็นเงาที่คุ้นเคยที่สุด นั่นคือแฟนของฉัน เวินชูอี้พอเข้ามา เธอก็เริ่มถามไถ่เรื่องกู้เฉิงเฟิงทันที “ลุงป้า ฉันได้ข่าวว่าเฟิงออกจากโรงพยาบาลวันนี้ เลยซื้อตัวบำรุงมาดูเขาหน่อยค่ะ”กู้เฉิงเฟิงทันใดก็วางเครื่องเกมลง แสร้งทำเขิน “พี่ชูอี้ ยุ่งยากขนาดนี้เลยเหรอครับ ผมหายดีแล้วนะ”เวินชูอี้ยิ้

เช้าวันถัดมา แม่ยังไม่ทันกินข้าวก็รีบร้อนมาที่โรงพยาบาล พ่อเป็นห่วงจึงตามมาด้วยระหว่างทาง แม่ยังบ่นกับพ่อว่าฉันทำให้พวกเขาต้องวิ่งเสียเที่ยว แต่ทันทีที่มาถึงห้องเก็บศพ แล้วเห็นร่างของฉัน แม่ก็ถอยหลังด้วยความตกใจ ก่อนจะเซไปเซมาข้างกำแพง กอดตัวเองแน่น ๆ “ทำไมถึงเป็นแบบนี้… ทำไมถึงเป็นแบบนี้… วันนั้นฉันเห็นว่าเขาไม่ได้บาดเจ็บหนัก สภาพจิตใจก็ดูดีด้วยซ้ำ”ฉันดูเหมือนไม่ได้บาดเจ็บหนักจริง ๆ นอกจากแผลถลอกเล็ก ๆ ที่มือจากตอนกอดน้องชายไว้ ก็แทบมองไม่ออกอะไรเลย แต่ก็เพราะฉันหันตัวไปปกป้องเขา เอาตัวบังไว้ด้านล่าง แรงกระแทกมหาศาลจึงทำให้หัวใจฉันแตกสภาพที่ดูเหมือนยังมีสติ ก็เพราะอวัยวะภายในฉันแตกจนใกล้ตาย อะดรีนาลีนในร่างกายพุ่งสูงสุดในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาล ถ้าแม่ใส่ใจสักนิดก็เห็นได้ชัด แต่เธอเอาแต่สนใจน้องชาย ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เคยชายตามองฉันแม้สักครั้งพ่อเองก็ยื่นมือออกมาเหมือนจะลูบหน้าฉัน แต่บางทีเพราะสภาพศพของฉันดูน่ากลัว มือของเขาจึงหยุดค้างอยู่กลางอากาศเมื่อได้รับข่าว กู้เฉิงเฟิงก็รีบพาพี่สาวมาที่นี่พอเห็นสีหน้าหมดอาลัยของพ่อแม่ เขาก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ พอเข้ามาก็พุ่งไปที่เ

เมื่อทุกคนรู้ความจริง พ่อแม่และพี่สาวของฉันต่างมองกู้เฉิงเฟิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ ทุกคนเงียบสนิทแม่ที่ตอบสนองเป็นคนแรก กระโจนเข้าไปจับเสื้อกู้เฉิงเฟิงแน่น: “กู้เฉิงเฟิง เจ้าฆาตกร! เจ้าร้ายกาจอะไรขนาดนี้ ถึงขั้นทำร้ายพี่ชายของเจ้าตัวเอง!”แม่ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น พยายามจะตีเขา แต่ตำรวจรีบเข้ามาขวาง
นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันเห็นแม่พยายามทำร้ายเขากู้เฉิงเฟิงเห็นว่ามาถึงจุดที่แก้ไขไม่ได้แล้ว จึงหัวเราะลั่น เงยหน้ามองฟ้า ก่อนหันมามองแม่ ตาของเขาไร้ความอบอุ่น: “ฉันร้ายกาจ? นั่นแม่สอนทั้งหมดไม่ใช่เหรอ? ฉันเป็นฆาตกร? วันที่เกิดอุบัติเหตุ คนที่เรียกแพทย์ทุกคนมาที่ห้องฉันจนเขาไม่สามารถผ่าตัดทันเวลาคือแม่ไม่ใช่หรือ? ถ้าไม่ใช่แม่ ฉันจะฆ่าเขาได้ง่าย ๆ แบบนั้นเหรอ?”คำพูดของกู้เฉิงเฟิงเหมือนเข็มเหล็กแทงหัวใจแม่ทันที ร่างของแม่แข็งทื่อในพริบตา เหมือนความผิดพลาดในอดีตพันธนาการวิญญาณเธอ ความรู้สึกผิดต่อฉันค่อย ๆ เลื้อยขึ้นมาที่หัวใจแม่จับผมตัวเองแน่น ตาเบิกกว้าง ส่ายหัวอย่างหมดแรง: “ขอโทษนะ ชิวสือ ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่ แม่ใส่ร้ายลูกมาตลอดหลายปี แม่สมควรตาย…”เธอคลานไปที่หลุ