ฉันปางตาย แต่แม่กลับช่วยน้อง

ฉันกับน้องชายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ด้วยกัน

หัวใจของฉันแตก ต้องผ่าตัดด่วน

แต่แม่ซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล กลับเรียกหมอทั้งหมดไปที่ห้องของน้องชาย เพื่อตรวจร่างกายทั้งตัวให้เขาที่แค่ถลอกเล็กน้อย

ฉันอ้อนวอนให้แม่ช่วยฉัน แต่เธอกลับทำหน้ารำคาญแล้วตะคอกใส่ฉัน “จะเรียกร้องความสนใจไม่ดูเวล่ำเวลาเลยหรือไง! แกรู้ไหมว่าน้องชายแกเกือบกระดูกหักแล้ว!”

สุดท้าย ฉันก็ตายอยู่ตรงมุมหนึ่ง โดยไม่มีใครสังเกตเห็น

แต่เมื่อแม่ที่เกลียดฉันที่สุดรู้ข่าวการตายของฉัน เธอกลับเสียสติไป

......

สามนาทีก่อนตาย วิญญาณของฉันลอยไปอยู่ข้าง ๆ แม่

ตอนนั้น แม่ของฉันกำลังนั่งอยู่ข้างเตียงของน้องชาย สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล พลางภาวนา “เฟิงเฟิง อย่าทำให้แม่ตกใจนะ รีบตื่นขึ้นมาได้ไหม”

พ่อโกรธจัด “ถ้าไม่ใช่เพราะกู้ชิวสือ ไอ้สารเลวนั่นดูแลเขาไม่ดี เฟิงเฟิงจะเป็นแบบนี้ได้ยังไง! เดี๋ยวฉันจะไปจัดการมันให้ตาย!”

ฉันยืนดูอยู่ข้าง ๆ ในใจเอ่อล้นขึ้นด้วยความขมขื่น

พ่อ ไม่ต้องลงมือหรอก ฉันตายไปแล้ว

ตายท่ามกลางความเย็นชาของพวกคุณ

ตอนนั้น พวกหมอกำลังยืนล้อมเตียงของกู้เฉิงเฟิง

เมื่อยืนยันได้ว่าเขาแค่กระดูกกระทบกระเทือน ไม่เป็นอะไรมาก หมออาวุโสคนหนึ่งถึงได้กล้าพูดถึงฉันอย่างระมัดระวัง “ผู้อำนวยการครับ แล้วชิวสือล่ะครับ ไม่ต้องไปดูจริง ๆ เหรอครับ อุบัติเหตุของเขาดูเหมือนจะหนักมาก”

สีหน้าห่วงใยของแม่เปลี่ยนเป็นความรังเกียจทันที ตะคอกเสียงดัง “มันเล่นละครอะไรอีก? จะเสแสร้งว่าตายหรือไง! มันยังไม่รู้อีกเหรอว่ามันทำให้น้องชายมันเป็นยังไง!”

ฉันมองแม่อย่างเหม่อลอย หัวใจที่ตายไปแล้ว พลันเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง

ทั้ง ๆ ที่ฉันก็เป็นลูกของพวกเขาเหมือนกัน แค่จะใส่ใจฉันสักนิดมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ

ทันใดนั้น แม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฉัน

พยาบาลเพิ่งเอาโทรศัพท์มาแนบข้างหูฉัน สิ่งที่ฉันได้ยิน ไม่ใช่ความห่วงใยอย่างที่คาดหวัง แต่เป็นคำด่าทอเหมือนทุกครั้ง “กู้ชิวสือ เมื่อไหร่แกจะยอมไสหัวมาขอโทษน้องชายแกสักที!”

ในที่สุด ใจของฉันก็เย็นชา ไม่เหลือความคาดหวังอีกต่อไป

ใช่แล้ว เธอไม่เคยสนใจฉันเลย

ลองคิดดู ตอนที่ฉันเพิ่งถูกหามเข้ามาในโรงพยาบาล ฉันอ้อนวอนให้แม่ช่วย เธอก็แค่ทิ้งประโยคหนึ่งไว้ “จะเรียกร้องความสนใจไม่ดูเวล่ำเวลาเลยหรือไง! แกรู้ไหมว่าน้องชายแกเกือบกระดูกหักแล้ว!” แล้วก็หันหลังพาหมอทั้งหมดไปดูแลน้องชาย

เธอจะเอาเวลาที่ไหนมารักฉันล่ะ

พยาบาลทนดูไม่ไหว รับโทรศัพท์ไป “ผู้อำนวยการคะ ชิวสือเขาไม่ไหวจริง ๆ แล้วนะคะ”

แต่แม่ที่เชื่อสนิทว่าฉันกำลังเล่นละคร กลับหัวเราะเยาะ “อะไรนะ ไอ้ตัวชั่วนี่ให้เงินเธอเท่าไหร่ ถึงได้มาช่วยมันแสดงละครแบบนี้! ไม่คิดเลยว่ามันจะมีความสามารถแบบนี้!”

พูดยังไม่ทันขาดคำ กู้เฉิงเฟิงที่แกล้งสลบอยู่นานก็ลืมตาขึ้น ทำเสียงอ่อนแรง “พ่อ แม่ พี่ชายเป็นยังไงบ้างครับ?”

แม่มองกู้เฉิงเฟิงที่นอนอยู่บนเตียงอย่างเรียบร้อยน่ารัก สีหน้ายิ่งเต็มไปด้วยความรังเกียจ “กู้ชิวสือ แกจะทำตัวให้รู้เรื่องแบบน้องชายไม่ได้หรือไง เขาถูกแกทำร้ายจนเป็นแบบนี้ยังเป็นห่วงแกอีก! ถ้าในสามนาทีนี้ยังไม่ไสหัวมาขอโทษน้องชายแก ต่อไปก็ไม่ต้องมาเจอฉันอีก!”

แม่วางสาย หายใจแรงด้วยความโมโห

พ่อยืนข้าง ๆ สีหน้าไม่พอใจ “จะเรียกมันมาทำไม ยังทำร้ายเฉิงเฟิงไม่พออีกหรือไง?”

กู้เฉิงเฟิงปิดไม่มิดถึงความได้ใจ ก้มหน้าลงเงียบ ๆ แล้วทำสีหน้ารู้สึกผิดมองพ่อแม่ “พ่อแม่ อย่าโกรธเลยครับ พี่ชายคงยังติดใจเรื่องที่ผมแย่งโควต้าไปเรียนต่อต่างประเทศของเขาอยู่ เขาจะโทษผมก็ไม่แปลก”

ฉันรู้สึกขำขึ้นมา

ไม่คิดเลยว่าฉันตายแล้ว น้องชายกู้เฉิงเฟิงก็ยังยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพ่อแม่อยู่

แต่พ่อแม่ไม่มีทางมองออกหรอก

ในสายตาของพวกเขา กู้เฉิงเฟิงเป็นเด็กดีเชื่อฟังมากกว่าฉันเสมอ

ยิ่งไม่มีทางคิดเลยว่า อุบัติเหตุครั้งนั้น คือ “ลูกชายที่รัก” ของพวกเขาอย่างกู้เฉิงเฟิง เป็นคนผลักฉันลงไปบนถนนด้วยมือตัวเอง