Share

บทที่ 5 เล้าโลม

last update Petsa ng paglalathala: 2026-07-26 23:44:40

กลีบดอกกุหลาบสีขาวนุ่มลื่นถูกแทนคณินบรรจง

ลากไล้อย่างแผ่วเบา... มันค่อยๆ รูดผ่านร่องเนื้อสาวที่ปิดสนิทของจันทร์ทิพย์อย่างนุ่มนวล ทว่าสัมผัสแผ่วของกลีบดอกไม้กลับทำให้ร่างกายของคนที่นอนไร้สติเกร็งตึง ปลายเท้าเหยียดเกร็งตอบสนองโดยสัญชาตญาณ

สรัลจันทร์ที่ยืนแอบมองผ่านช่องประตูถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ บีบสองขาเข้าหากันแน่นจนกางเกงขาสั้นร่นขึ้นสูง

‘ยิ่งมองยิ่งเสียว’

แทนคณินจับเรียวขาทั้งสองข้างของภรรยาแยกออกจากกันช้าๆ มือหนาจับก้านดอกกุหลาบ ลากไล้ปลายกลีบดอกไม้อ่อนนุ่มขึ้นมาตามหน้าท้องนวล ละเลียดเลื่อนสูงขึ้นไปจนถึงเนินอกอวบอิ่ม เขาหมุนวนกลีบกุหลาบเบาๆ รอบปานหัวนมสีหวานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปล่อยดอกกุหลาบละเลียดชิมความเย้ายวนแทนริมฝีปากตนเอง จนยอดอกของจันทร์ทิพย์ชูชันตั้งขึ้นแข่งกับความเย็นของแอร์ในห้อง

อึก...

เสียงลูกกระเดือกของแทนคณินขยับขึ้นลงยามกลืนน้ำลายดังชัดในความเงียบ ชายหนุ่มปลดสายคาดเอวเสื้อคลุมอาบน้ำออกกะทันหัน เผยให้เห็นท่อนเนื้อแข็งขืนดุดันแผ่ความใหญ่โตโผล่พ้นชายเสื้อออกมา!

ใหญ่มาก! ใหญ่จนน่ากลัว!

สรัลจันทร์ตาโตเท่าไข่ห่าน หัวใจเต้นระทึกพุ่งทะลุเพดาน

นี่คืนแรกของพี่สาวกับพี่เขย... มันจะแซ่บและดุเดือดขนาดไหนกันนะ?

ตอนที่แอบเห็นเขาแอบแซ่บกับเลขา เธอมองอยู่ด้านนอกย่อมไม่ได้เห็นชัดเจนนัก จากมุมและมีสิ่งหลายอย่างบดบัง แต่ยามนี้ส่วนที่ไม่ชัดกลับกระจ่างแจ้งยิ่งกว่ากล้องซูมสิบเท่าเสียอีก

ความรู้สึกบางอย่างแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย มันซ่านสยิวจนช่องท้องบิดเกร็งไปหมด สรัลจันทร์เผลอขยับตัวชิดประตูยิ่งกว่าเดิม ในหัวมีความคิดพิเรนทร์วาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้...

ถ้าคลานเข้าไปแอบใต้เตียงได้ ฉันคงทำไปแล้ว!

นี่ฉันกลายเป็นพวกโรคจิตชอบถ้ำมองตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?!

สรัลจันทร์ด่าตัวเองในใจเพื่อดึงสติ แต่สายตากลับไม่ยอมละออกจากภาพความเร่าร้อนตรงหน้าแม้แต่เสี้ยววินาที

แต่ช่วยไม่ได้นี่... ก็คนมันเห็นเอง!

แทนคณินกดจูบลงบนยอดอกที่ชูช่อของภรรยาอย่างหื่นกระหายเสียงดูดดังอย่างลามก พร้อมกับมือหนาจับท่อนเนื้อดุดันของตัวเองถูไถไปตามขาอ่อนด้านในของจันทร์ทิพย์เตรียมจะแทรกลึก...

นั่น ๆ ...อย่าบอกนะว่าเขาจะลักหลับพี่สาวของเธอ?

สรัลจันทร์ไม่อยากจะคิดเลยว่าพี่เขยชอบมีเซ็กส์พิลึกพิลั่นแบบนี้ด้วย เธอมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึงจนลืมหายใจไปชั่วขณะ แต่เมื่อลำท่อนกำลังจะลากผ่านจุดเชื่อมประสาน ทว่าเขาเพียงจดจ่อเอาไว้อย่างนั้นก่อนจะสาวสวบ ๆ จนได้ยินเสียง

“อื้ม...อ้า”

เสียงครางฮึ่ม ๆ ดังเข้ามาเป็นระยะ พร้อมกับคนด้านนอกที่หนีบขาแน่นมวนไปทั้งท้อง ลุ้นตัวโก่งอยากให้ลำท่อนนั้นแทรกเข้าไป

แต่ไม่ใช่ในตัวของพี่สาวนะ...เป็นในตัวเธอต่างหากที่อยากโดน

เธออยากโดนพี่เขยกด!

อันที่จริงเธอสามารถมีเซ็กส์กับใครก็ได้ แต่ว่ากลับไม่มีอารมณ์อยากง่าย ๆ จนกระทั่งเห็นคาตาว่าพี่เขยเอากับสาวอื่นได้อย่างถึงอกถึงใจ

หากเป็นเธอที่โดนกระแทกกระทั้นแบบนั้นบ้างล่ะ จะเป็นยังไง แค่คิดช่องทางรักตอดขมิบจนสั่นไปหมด

“อ้า...” เธอยกมือสืบเข้าไปในกางเกงขาสั้นของตัวเอง ก่อนจะลูบเนินเนื้อไร้เส้นขนอ่อนนุ่มปกคลุม ปลายนิ้วสะกิดติ่งเสียวแผ่ว ๆ พร้อมกับรู้สึกเสียววาบจนกระตุก

ภาพตรงหน้ามันทำให้เธออดไม่ได้ที่จะช่วยตัวเอง และเธอมักประสบปัญหานอนไม่หลับบ่อยครั้ง และยานอนหลับชั้นยอดคือการสอดนิ้วกระแทกแจะ ๆ ไปยังร่องลึกกลางกาย นิ้วกลางที่สืบเข้าไปชักเข้าชักออกทำให้เธอพริ้มตาหลับซึมซับความเสียวซ่าน

“อ้า...พี่เขย...ฉันอยากให้พี่กระแทกเข้ามา...อื้อ...ยิ่งลึก ๆ ยิ่งดี” เธอพึมพำเสียงแผ่ว จินตนาการว่านิ้วกลางของเธอคือท่อนเอ็นเนื้อของเขา ถึงแม้ว่าจะต่างกันมากก็ตาม

ภายในห้องเสียงพี่เขยกำลังรูดท่อนเนื้ออวบใหญ่อย่างเอาเป็นเอาตาย ท่อนแข็งเต็มไปด้วยมัดกล้ามเกร็งจนเป็นลูก ใบหน้าของเขามีเหงื่อซึมออกมาตามไรผม บ่งบอกว่าร่างกายของเขาเร่าร้อนเพียงใด

จันทร์ทิพย์เป็นผู้หญิงที่ใครเห็นก็อดใจไม่ได้ แม้แต่ผู้หญิงด้วยกันยังมองตาค้าง แล้วกับสามีที่ร่วมหอกันมาหลายปีย่อมมีความรู้สึกไม่ต่างกัน

เพียงแต่เธอไม่มีแรงมากพอจะร่วมรักกับสามีได้!

สรัลจันทร์อยู่ ๆ ก็เกิดรู้สึกสงสารพี่เขยขึ้นมา

เธออยากช่วยเขาด้วยการเอาหนัก ๆ แบบไม่พักจนทำให้นิ้วของเธอขยับสอดเข้าออกรัวและเร็วขึ้น แต่แล้ว... ในจังหวะที่ความวาบหวามกำลังพุ่งขึ้นสูงสุดนั้นเอง!

หมับ!

ฝ่ามือหนาของใครบางคนก็โผล่มาจากด้านหลัง คว้าหมับเข้าที่เอวคอดของสรัลจันทร์แล้วออกแรงรวบดึงตัวเธอออกจากหน้าประตูห้องนอนพี่สาวอย่างรวดเร็ว!

“อื๊อ!” สรัลจันทร์หลุดเสียงครางตกใจในลำคอ แต่ปากของเธอก็ถูกประกบปิดด้วยริมฝีปากหนาของคนที่ลากเธอออกมาทันที!

กลิ่นนิโคตินผสมมิ้นต์อันคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามาในโพรงปาก...

พร้อมทัพพ์!

เขาโน้มลงมาใกล้ชิดใบหูของเธอพร้อมกระซิบเสียงแผ่ว

“แอบดูพี่ชายฉันเล้าโลมเมียจนหน้าแดง... อยากโดนแยงบ้างหรือไง ถึงได้ยืนขมิบก้นอยู่ตรงนี้?”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Mga Comments (1)
goodnovel comment avatar
ไอ'สายวิน ห้ะ
ทำไมอ่านปลดล็อคไม่ได้
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 105 ตื่นได้แล้ว

    ปลายนิ้วเรียวปาดหยาดน้ำตาออกจากพวงแก้มเนียนอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดเธอจะไม่ยอมหลั่งน้ำตาเพื่อเรียกร้องความสงสารอีกต่อไป แม้คนที่เพิ่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงบนเตียงจะวิ่งโร่กลับไปหาพี่สาวก่อนทันทีที่ฟื้นขึ้นมาก็ตาม แววตาคู่สวยที่เคยหม่นหมองตัดพ้อแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งเฉยสรัลจันทร์ยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังตัวใหญ่ สองเท้าก้าวตรงไปยังโต๊ะทำงานของประธานบริษัท สายตามองจานอาหารมื้อพิเศษราคาแพงที่แทนคณินเพิ่งตักป้อนเข้าปากเธอเมื่อครู่ด้วยความชิงชัง หญิงสาวเอื้อมมือคว้าจานและถ้วยซุปทั้งหมด กวาดเทเศษอาหารและของหวานทิ้งลงถังขยะข้างโต๊ะทันทีอย่างไร้ความไยดีเธอจะไม่ขอกินเศษเดนความสงสาร หรือรับเศษเสี้ยวความหลงใหลชั่วคราวจากผู้ชายคนนี้อีกแม้แต่คำเดียวหญิงสาวหมุนตัว ก้าวเท้าตรงเข้าไปในห้องน้ำผู้บริหารส่วนตัวโดยไม่คิดจะกลับไปนั่งรอที่เพนต์เฮาส์ชั้นยี่สิบสี่ตามคำสั่งของแทนคณินดวงตาคมปลาบจับจ้องเงาสะท้อนของตนเองในกระจกบานใหญ่ สภาพของสรัลจันทร์ในตอนนี้ดูเหมือนเหยื่อที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรบ ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากที่เธอโดนเขานัวเนีย ริมฝีปากอิ่มยังมีรอยช้ำจางๆ จากการบดขยี้ของเขา หญิงสาวเปิดกระเป๋าสะพาย หยิบแท่งลิปส

  • พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 104 สำรอง

    สายน้ำอุ่นจากเรนชาวเวอร์ซัดสาดลงมากลบคราบน้ำฝนและความหนาวเหน็บจนหมดสิ้นควันสีขาวจางลอยคลุ้งปกคลุมกระจกห้องน้ำชั้น 2404 สรัลจันทร์ยืนตัวสั่นเทาอยู่ใต้สายน้ำ เปลือกตาปิดสนิทด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าแทนคณินกลับไม่ยอมถอยห่างแม้แต่คืบ ชายหนุ่มยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านชโลมฟองสบู่อ่อนนุ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน สัมผัสที่เคยกระด้างเปลี่ยนเป็นความทะนุถนอมอย่างประหลาด ปลายนิ้วเกลี่ยล้างคราบไคลและหยดน้ำบนผิวกายเธออย่างเชื่องช้า ซับหยดน้ำ สระผม และประคองร่างที่อ่อนระทวยพาเดินออกมายังเตียงนอนกว้างเขาหยิบชุดคลุมตัวใหม่สวมให้ ปรนนิบัติเช็ดผมให้เธอจนแห้งสนิท สรัลจันทร์แทบไม่ต้องขยับตัวทำสิ่งใด แววตาของแทนคณินที่จับจ้องมองมาราวกับคนตกอยู่ในภวังค์ความลุ่มหลง เป็นสายตาที่ไม่อาจละสายตาจากร่างตรงหน้าได้เลยแม้แต่พริบตาเดียวรุ่งเช้าวันใหม่ ความลุ่มหลงนั้นกลับยิ่งทวีความรุนแรงจนน่าใจหายแทนคณินไม่ยอมปล่อยให้สรัลจันทร์อยู่ห่างกาย ชายหนุ่มออกคำสั่งเด็ดขาดให้เธอเปลี่ยนชุด แล้วพาเธอขึ้นรถยนต์ส่วนตัวมุ่งหน้าสู่ตึกสำนักงานใหญ่ แต่งตั้งให้เธอรับตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวข้างกายแทนตำแหน่งเดิมทันทีภายใ

  • พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 103 ตอกอย่างเดียว

    “เรียก...ผัวสิ”ตับ!สะโพกสอบขยับกระแทกเข้าหา แต่ทว่าไม่ได้เน้นให้เสียบเข้าไป เพียงแค่ให้ปลายหัวกระแทกเข้ากับติ่งเกสรของร่องเสียว“มันจุกนะ” สรัลจันทร์กัดริมฝีปากแน่น มองเขาด้วยตาฉ่ำวากึ่งเว้าวอน แต่คนที่มองรู้สึกว่าเธอจะอ้อนให้โดนหนักกว่าเดิม“มันจุกได้มากกว่านี้นะ...ถ้าเธออยาก”ใช่อยาก...สรัลจันทร์ยอมรับว่าอยากจริง ๆ อยากจนเกินต้าน แต่ตอนนี้ฝนมันตกแล้วพวกเราอยู่ในตู้โทรศัพท์ หากมีคนผ่านมาแล้วถ่ายไว้ล่ะ นี่เขาเคยคิดจุดนี้บ้างไหม“ตรงนี้ไม่ใช่” เธอพูดแล้วหยุดไปเมื่อส่วนปลายหยักกำลังจ่อลำจวนเจียนจะมุดเข้ามา“แล้วตรงไหนถึงใช่ล่ะ”เธอส่ายหน้าไปมา พยายามขยับแต่ร่างกายแอ่นเข้าหาเขาอย่างควบคุมไม่ได้ แต่เธอก็ยังมียางอายอยู่บ้างแต่ก็เกินจะต้านทานแรงอารมณ์“ร่านขนาดนี้...ยืนให้ฉันตอกซะดี ๆ เถอะ” แทนคณินจับข้อพับของสรัลจันทร์ยกขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะส่งตัวตนที่ร้อนฉ่าเต็มที่แทรกลึกเข้าไปด้านใน จนสุดลำ“อ๊ะ...ฝืด”เขาไม่คิดว่าเธอที่โดนบิดขยี้มากเช่นนี้น้ำหวานจะยังหลั่งมาไม่ทัน จนเขาต้องใช้นิ้วช่วยขยี้จุดเสียวก่อนจะถอนตัวตนออกแล้วย้ำแรงกระแทกกระทั้นเข้าไปจนสุดลำ...“อื้อ...ลึกไปแล้ว”น้ำตาของสรัลจั

  • พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 102 ไม่-ปล่อย

    สิ้นเสียงกระซิบที่แหบพร่า แทนคณินไม่เปิดโอกาสให้ร่างบางได้เอ่ยคำปฏิเสธแม้แต่ครึ่งคำริมฝีปากหยักร้อนจัดบดทาบลงมาบนกลีบปากอิ่มที่สั่นระริกทันที สัมผัสนั้นไม่ได้มีความอ่อนโยน ทว่ามันอัดแน่นไปด้วยความโหยหา ความเดือดดาล และการตอกย้ำความเป็นเจ้าของของร่างนี้ แม้ไม่มีสิทธิ์ทางกฎหมายแต่สิทธิ์ทางร่างกายเขาก็ขอใช้มันสรัลจันทร์ส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ สองมือพยายามยกขึ้นดันแผงอกเปียกชื้นของเขาออก ทว่าแผ่นหลังที่แนบสนิทอยู่กับผนังกระจกเย็นเฉียบทำให้เธอไร้ทางถอยหนีแทนคณินใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งสอดเข้าใต้กลุ่มผมเปียกชื้นตรงท้ายทอย ล็อกตรึงศีรษะของเธอไว้แน่น ปลายนิ้วขยำเส้นผมนุ่มเพื่อบังคับให้เธอแหงนหน้ารับจุมพิตที่ดุดัน ปลายลิ้นร้อนชื้นแทรกผ่านรอยแยกของกลีบปากเข้ามาอย่างชำนิชำนาญ กวาดต้อนดูดดึงความหวานปนรสฝาดของหยาดฝนอย่างตะกรุมตะกราม บดขยี้จนลมหายใจของเธอสะดุดกึก“อื้อ...”รสจูบที่ทวีความหนักหน่วงบดเบายามเขาดูดดึงริมฝีปากล่างจนเจ่อช้ำ สรัลจันทร์สะท้านเยือกไปทั้งร่าง ความหนาวเหน็บที่เคยเกาะกินผิวเนื้อถูกแผดเผาด้วยไฟราคะที่ลุกโชนอย่างรวดเร็ว สองมือที่เคยดันแผงอกแกร่งเริ่มเปลี่ยนเป็นกำสาบเสื้อเชิ้ตเป

  • พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 101 ทำบ้าอะไร

    สรัลจันทร์ส่ายหน้าไปมาอย่างเชื่องช้าดวงตาคู่สวยที่เคยพราวระยับยามนี้สั่นระริก เจิ่งนองไปด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อรื้นขึ้นมาจนพร่ามัว เธอจ้องมองรอยยิ้มมุมปากของหมอรวินพัฒน์ด้วยความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ ผู้ชายตรงหน้าที่เธอคิดว่าจะเป็นขอนไม้ให้ยึดเหนี่ยวเพื่อหนีจากความบ้าของพี่เขย กลับมองความทุกข์ทรมานและความไม่ยินยอมของเธอเป็นเพียงเรื่องตรงหน้าที่ไม่ควรเกี่ยวข้อง“หมอ... ช่วยรันด้วย รันไม่ได้...” น้ำเสียงหวานแหบพร่าสั่นสะท้านอย่างน่าเวทนา“ไม่ได้ยินยอม หรือไม่ได้อยากอยู่บนเตียงฉันล่ะ!”ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง...เธอเองที่ยื่นขาลงนรกนี้ด้วยตนเอง แต่ก็พูดออกมาไม่ได้แทนคณินเค่นเสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียมตัดบทขึ้นมาทันควัน แขนหนากระชับร่างบางเข้าหาอกแกร่งแน่นขึ้นจนกระดูกซี่โครงแทบจะบดขยี้กัน นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกโชนดั่งไฟประลัยกัลป์ จ้องกดดันและประจานความลับของเธอออกมาต่อหน้าผู้ชายอีกคนอย่างไร้ความปรานี“ทั้งที่บ้านใหญ่ ที่พูลวิลล่า หรือที่ปักกิ่ง... ล้วนเป็นเธอที่เรียกร้อง เว้าวอน แล้วก็ร่านมานอนครางใต้ร่างฉันเองทั้งนั้น!” ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขากดลงบนริมฝีปากอิ่มที่บวมช้ำอย่างแรง “

  • พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 100 วันแรกเธอก็เลือกฉันไม่ใช่เหรอ

    “ปล่อยนะคุณแทน! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!”สรัลจันทร์ตวาดลั่น ร่างระหงถูกแบกขึ้นพาดบ่ากว้างในท่าคว่ำหน้า ชายเสื้อคลุมซาตินร่นลงมากองอยู่ตรงสะโพก อวดเรียวขายาวขาวผ่องที่ดิ้นถีบกลางอากาศ สองมือน้อยทุบกระหน่ำลงบนแผ่นหลังแกร่งของแทนคณินจนเกิดเสียงดังอั่กๆ ทว่าคนตัวโตกลับไม่สะทกสะท้าน แขนหนาข้างหนึ่งรัดรอบข้อพับขาของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็กแทนคณินก้าวขายาวๆ มุ่งหน้าตรงไปยังบานประตูห้อง 2304 ที่เปิดค้างไว้ทว่าเพียงแค่ก้าวเข้าใกล้ธรณีประตู ร่างสูงโปร่งของหมอรวินพัฒน์ก็ก้าวเข้ามายืนขวางทางไว้เต็มตัว หมอหนุ่มยกท่อนแขนแกร่งขึ้นยันกรอบประตูไม้ทั้งสองข้าง สกัดกั้นทางออกจนหมดสิ้น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยวางมาดสุภาพนิ่งขรึมยามนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว นัยน์ตาใต้แผงขนตาคมกริบลุกโชนไปด้วยประกายดุดัน“วางเธอลงครับคุณแทนคณิน” น้ำเสียงของหมอรวินกดต่ำ ทุ้มหนักและเด็ดขาด “นี่คือพื้นที่ส่วนบุคคล และคุณไม่มีสิทธิ์มาใช้กำลังอุ้มใครออกไปตามใจชอบแบบนี้”“หลีกไป!” แทนคณินเค่นเสียงสั่ง สันกรามบดแน่นจนกล้ามเนื้อข้างแก้มขึ้นสันนูน “อย่าคิดว่าใส่เสื้อกาวน์แล้วฉันจะไม่กล้าซัดหน้าแก หลบไปให้พ้นทาง ถ้ายังไม่อยากนอนห

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status