ตอนที่ 5

“ผมก็ชมไปตามความจริงน่ะครับ... สวยก็ว่าสวย หรือคุณแม่ยายอยากให้หนุ่มๆ พูดว่าลูกสาวคุณแม่ยายขี้เร๊ขี้เหร่จนดูไม่ได้อย่างนั้นหรือครับ?”

“นี่... ฉันอยากรู้นักว่าถ้าแกหยุดต่อปากต่อคำกับฉันสักเดี๋ยวแกจะตายใช่ไหม”

ว่าแล้วแม่ยายก็สะบัดหน้าไปทางอื่น

ตะวันสังเกตเห็นความโกรธแล่นเป็นริ้วอยู่บนใบหน้าซึ่งแม้จะอายุมากแล้ว หากก็ยังดูสะสวยไม่สร่าง สมกับที่ชีวิตในแต่ละวันของคุณนายชดช้อยวนเวียนอยู่กับการผัดผิวแนะนวดหน้า หล่อนสรรหาเครื่องประทินโฉมมาใช้ไม่หยุด อาบน้ำแร่แช่น้ำนมอยู่เป็นนิตย์ ราวกับต้องการคงวัยให้เป็นอมตะ

“เชิญเข้าบ้านครับ... หลานๆ อยู่ข้างใน”

ตะวันผายมือไปยังประตูไม้บานกว้าง ปรางค์วลัยจูงมือมารดาก้าวขึ้นบันไดขั้นสั้นๆ ของเทอเรสหน้าบ้าน ก่อนจะพากันเข้าไปในบ้านไม้หลังใหญ่ของพ่อเลี้ยงไร่ส้ม

เมื่อเข้ามาภายใน สองแม่ลูกจึงเห็นว่าสภาพของมันช่างดูโอ่อ่ากว้างขวาง เฟอร์นิเจอร์ภายในทุกชิ้นล้วนทำจากไม้เนื้อดีมีราคา ดูเหมาะเจาะลงตัวกับพื้นกระดานซึ่งปูเอาไว้ด้วยไม้แผ่นใหญ่เช่นกัน

ตะวันเคยให้เหตุผลว่าสาเหตุที่เขาชอบบ้านไม้เพราะมันไม่ดูดความร้อนเหมือนบ้านที่สร้างด้วยซีเมนต์

“มะพร้าว มะนาว มาดูซิลูกว่าใครมาหา... รู้จักไหมเอ่ย”

ตะวันเรียกลูกทั้งสองที่นั่งยิ้มแฉ่งอยู่หน้าจอทีวี กำลังดูการ์ตูนกันอย่างเพลิดเพลิน 

มะพร้าวเป็นเด็กผู้ชายอายุ 4 ขวบ ส่วนมะนาวเป็นเด็กผู้หญิงอายุ 3 ขวบ มะพร้าวมีเค้าโครงหน้าและผิวสีน้ำผึ้งซึ่งถ่ายทอดมาจากตะวันไม่มีผิดเพี้ยน ส่วนมะนาวนั้นด้วยความเป็นผู้หญิง จึงมีใบหน้าสวยหวานราวกับถอดแบบมาจากรินรดาผู้เป็นมารดา

คำว่า ‘รู้จักไหมเอ่ย?’ ที่ตะวันเอ่ยออกมาเมื่อครู่ก่อนหน้า ทำให้แม่ยายตวัดสายตาขวับ จ้องมองหน้าเจ้าของบ้านด้วยความไม่พอใจนัก ด้วยรู้ว่าตะวันแอบประชดประชันให้หล่อน

“ไม่รู้จักครับคุณพ่อ”

ซึ่งคำตอบของมะพร้าวสะกิดใจคุณนายชดช้อยและลูกสาวอย่างแรง เพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่สองแม่ลูกเดินทางมาพบหลาน

“ผู้หญิงสองคนนี่เป็นใครคะคุณพ่อขา”

มะนาวที่ช่างเจื้อยแจ้วเจรจามากว่ามะพร้าวซึ่งเป็นพี่ชายเอ่ยถามกับบิดาในทันที

ซึ่งคุณนายกับลูกสาวก็ไม่แปลกใจที่เด็กๆ ตอบว่าไม่รู้จัก เพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่เด็กทั้งสองเพิ่งมีโอกาสได้เห็นหน้าคุณยายและคุณน้าเป็นครั้งแรก

“ยายเป็นคุณยายของหนูจ้ะ... ดูสิ หน้าตาน่ารักน่าชังทั้งคู่เลยพ่อคุณแม่คุณของยาย มาให้คุณยายกอดสิจ๊ะ”

คุณนายชดช้อยน้ำตาจะไหล

หล่อนยอบกายลงแล้วอ้าวงแขนกว้าง หากแต่เด็กทั้งสองกลับหันมามองหน้ากันด้วยความลังเล ไม่แน่ใจ ทำให้คุณนายอ้าแขนค้าง ออกอาการเก้อเขินเล็กน้อยที่เด็กๆ ไม่เดินเข้ามาให้กอดเหมือนที่ตั้งใจ ทำให้ตะวันต้องเอามือรุนหลังลูกๆ

“เข้าไปสิลูก คุณยายเป็นแม่ของแม่ริน... เข้าไปให้คุณยายกอดสิลูก รับรองว่าคุณยายไม่ดุ ไม่กัดหรอก”

ตะวันอดแขวะไม่ได้

คุณนายมองหน้าลูกเขยปากร้ายแล้วเท้าสะเอวทำตาขวาง ปากขมุบขมิบใส่ตะวันเหมือนจะด่า ครั้นแล้วก็เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางอยากเอาคืน

“จากวันนั้นถึงตอนนี้ก็สี่ปีมาแล้วนะ... ”

คุณนายพูดแล้วหยุดเพื่อล่อให้ลูกเขยถาม ซึ่งก็ได้ผล

“สี่ปีแล้วทำไมหรือครับคุณแม่ยาย?”

ได้ทีคุณนายรีบตอบ

“สี่ปีผ่านมาแล้วฉันคิดว่าจะมีคนช่วยผ่าเอาหมาออกจากปากเสียๆ ของแกน่ะสิ ที่ไหนได้... มันยังอยู่นี่นา”

ปรางค์วลัยอดหัวเราะไม่ได้ ลูกเขยกับแม่ยายสองคนนี้ช่างเหมือนมวยถูกคู่ ไม่มีใครยอมใคร

“สวัสดีครับคุณยาย”

ร่างจ้ำม่ำของมะพร้าวเดินเข้าไปยกมือไหว้คุณนายชดช้อย ร่างน้อยๆ ของมะนาวเดินตามพี่ชายไปติดๆ

“สวัสดีค่ะคุณยาย”

“ไหว้พระเถอะหลานยาย มาๆ ขอยายกอดให้ชื่นใจ”

เด็กทั้งสองเข้ามากอดคุณนายชดช้อยเกือบจะพร้อมกัน สิ่งนี้สร้างความปลาบปลื้มให้กับคนเป็นยายถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

คุณนายกอดหลายทั้งสองแนบแน่น ร่างสั้นสะท้านด้วยแรงสะอื้นในอก เวลาสบตากับมะนาวเหมือนได้มองตาของลูกสาวผู้ล่วงลับไม่มีผิด... มะนาวช่างเหมือนรินรดา

“คนนี้น้ามะปรางค์จ้ะลูก... น้ามะปรางค์เป็นน้องสาวของแม่ริน”

ตะวันถือโอกาสแนะนำปรางค์วลัยกับลูกๆ

“ลูกสาวฉันชื่อ ‘ปรางค์วลัย’ ไม่ใช่ ‘มะปรางค์’... มะปรางค์นั่นแกไปเอามาจากไหน? สงสัยชื่อบรรดาเมียน้อยของแกละสิ”

คุณนายชดช้อยรีบขัด ด้วยรู้สึกขัดหูกับชื่อของลูกสาวที่ตะวันแนะนำกับลูกๆ เมื่อครู่

“ก็จะได้เข้ากับชื่อหลานๆ ยังไงล่ะครับคุณแม่ยาย”

“เข้ากันยังไงมิทราบ”

คุณนายย่นหน้าผาก เชิดใบหน้าขึ้นถาม

“ก็หลานๆ ชื่อ ‘มะพร้าว’ กับ ‘มะนาว’ น้าชื่อ ‘มะปรางค์’ ก็คล้องจองกันดีนะครับ”

คำพูดที่ได้ยินจากปากของพี่เขยจอมกวนทำให้ปรางค์วลัยยิ้มออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดหลาน

ตะวันจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาซาบซึ้ง... มีความสุข ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าในชีวิตจะมีโอกาสได้เห็นภาพเหล่านี้อีกครั้ง

“ที่มาวันนี้เพราะว่าฉันมีเรื่องสำคัญจะคุณกับนาย”

คุณนายชดช้อยพุ่งเข้าประเด็นด้วยความใจร้อน หลังจากหาจังหวะอยู่นานเป็นครู่ ด้วยรู้ว่ามันอาจจะทำให้พ่อเลี้ยงไร่ส้มไม่พอใจเป็นอย่างมาก ดูท่าทางตะวันรักและหวงลูกๆ น่าดู

“มีธุระอะไรเดี๋ยวค่อยคุยกันก็ได้นะครับ ถ้าไม่ด่วนจนรอไม่ได้ ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว ผมเดาว่าคงยังไม่ได้ทานกลางวันกันมาใช่ไหมครับ ประเดี๋ยวผมสั่งให้แม่ครัวตั้งโต๊ะอาการกลางวัน ทานข้าวเที่ยงด้วยกันก่อนนะครับ”

“เอ่อ... ”