ตอนที่ 4

            รถเบนซ์คันหรูชะลอเข้าจอดนิ่งในโรงจอดรถกว้างขวางภายใต้ร่มเงาของประดู่ต้นใหญ่ แผ่กิ่งก้านเป็นร่มเงาอีกชั้นให้กับหลังคาโรงรถที่มุงด้วยกระเบื้องสีเขียวมะกอก

            “สวัสดีครับ มาหาใครครับ”

            ลุงชมซึ่งเป็นหัวหน้าคนงานในไร่เดินออกมาถามผู้มาเยือนด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม ตอนนั้นแกกำลังจัดแจงให้คนงานรื้อหญ้าเก่าออกจากสนามหน้าบ้าน แลเห็นหญ้าใหม่ซึ่งยังเป็นแผ่นสีเขียวๆ กองเทินทับกันอยู่กลางสนาม มีคนงานชายสามคนกำลังช่วยกันลงมือปลูกหญ้าอย่างขะมักเขม้น

            “ไอ้... เอ่อ นายตะวันเจ้าของไร่อยู่ไหม ช่วยไปบอกทีว่าคุณนายชดช้อยมาหา”

            คุณนายเกือบจะโพล่งเรียกเจ้าของไร่ว่า ‘ไอ้’ เพราะความชินปาก แต่ก็ระงับไว้ได้ทันท่วงที

            “อ๋อ... ผมนึกออกละ”

            ลุงชมหรี่ตาครุ่นคิดถึงเหตุการ์เมื่อสี่ปีก่อน คุณนายชดช้อยคนนี้นี่เองที่เคยทะเลาะกับพ่อเลี้ยงตะวันเจ้าของไร่ส้ม เหตุเพราะว่ามาตามลูกสาวกลับบ้าน แต่ไม่สำเร็จ เลยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟถึงขั้นประกาศตัดแม่ตัดลูกกันนับแต่วันนั้น

            “ตอนนี้พ่อเลี้ยงตะวันอยู่ในบ้านครับ เชิญครับคุณนาย”

            ลุงชมเดินนำหน้าสตรีทั้งสองเข้าไปในบ้าน ทว่าไม่ทันจะเข้าไปข้างใน ร่างสูงใหญ่เกินกว่าร้อยแปดสิบเซนมิเมตรก็ปรากฏกายขึ้นที่หน้าประตู

            สองแม่ลูกจ้องมองเจ้าของไร่ สายตาจับอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ กำลังเดินตรงเข้ามาหา

วันนี้พ่อเลี้ยงตะวันช่างหล่อเหลา เขาสวมเสื้อลายสก๊อตสีน้ำตาลสลับเทา เข้ากับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินซีด บนศีรษะสวมหมวกปีกกว้างสีน้ำตาล บุคลิกท่าทางองอาจของเขาช่างเหมือนกับชาวไร่ในหนังคาวบอยไม่มีผิดเพี้ยน

“สวัสดีครับคุณแม่ยาย”

ตะวันเชิดใบหน้า กล่าวทักทายสตรีผู้อาวุโสกว่า รองเท้าบูทสีน้ำตาลเข้มช่วยส่งให้ร่างซึ่งสูงตระหง่านเกินร้อยแปดสิบเซนติเมตรนั้นยิ่งแลดูสูงเด่นขึ้นไปอีก มองไวๆ คลับคล้ายพระเอกหนังคาวบอยรุ่นใหญ่ยังไงยังงั้น

“เอากองไว้ตรงนั้นแหละ... แล้วก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่า ‘แม่ยาย’ เพราะฉันไม่เคยมีลูกเขยอย่างแก”

ครั้นพอเห็นท่าทางยียวนกวนอารมณ์ของพ่อเลี้ยงตะวันซึ่งไม่เคยยอมก้มศีรษะให้หล่อนสักครั้ง คุณนายชดช้อยก็มีอันความดันพุ่งปรี๊ด ใบหน้าหยิ่งยโสของลูกเขยสะกิดต่อมเดือดของแม่ยายจนเกิดอาการตั้งแง่ในทันทีที่เจอหน้ากัน

“คุณแม่คะ... ไหนว่าจะไม่... ”

ปรางค์วลัยผู้เป็นลูกสาวที่ยืนอยู่ข้างหลัง สะกิดแขนให้สติมารดา เพราะว่าก่อนจะเดินทางมาไร่ส้ม คุณนายก็สัญญากับปรางค์วลัยเป็นมั่นเป็นเหมาะ ว่าจะอโหสิกรรมให้กับเรื่องราวความบาดหมางทุกๆ อย่างที่ผ่านมาแล้ว

            “สี่ปีมาแล้ว... แต่คุณนายยังเหมือนเดินไม่ยอมเปลี่ยน ผมคิดว่ากาลเวลาจะช่วยทำให้อะไรๆ ดีขึ้น”

ตะวันตั้งใจกระทบกระเทียบ คำพูดนั้นสะกิดใจคุณนายชดช้อยเข้าอย่างจัง หล่อนจึงพยายามสะกดเก็บอารมณ์ หลังจากสังเกตเห็นว่าตะวันเองก็ดูสุขุมขึ้นมาก

“ปากร้ายๆ ของแกก็ไม่เปลี่ยนเหมือนกันนั่นแหละ แต่ช่างเถอะ... วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ ไม่อยากก่อสงคราม ฉันตั้งใจมาเยี่ยมหลานๆ”

คุณนายพยายามสะกดอารมณ์อย่างถึงที่สุด

“สงบศึกกันก็ดีแล้วครับ... ตอนนี้รัฐบาลกำลังสนับสนุนการปรองดอง”

กล่าวกับแม่ยาย หากสายตาเหลือบไปมองหน้าน้องเมีย

            “สวัสดีค่ะพี่ตะวัน”

ปรางค์วลัยกระพุ่มมืออ่อนช้อยไหว้พี่เขยสุดหล่อ นับเป็นเวลานานมากแล้ว... ที่เธอไม่ได้เจอเขา

หากการได้เห็นกันในครั้งนี้ความหล่อเหลาของตะวันไม่ได้ลดน้อยลงสักนิด แต่กลับเพิ่มพูนจนสายตาของเธอจ้องค้าง ตะลึงงันอยู่ที่ใบหน้าของเขานานเป็นครู่ ใครจะเชื่อว่าอาชีพที่ต้องเผชิญแดดลมอยู่ในไร่ส้มกลับไม้ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดลงเลยสักนิด ผิวสีทองแดงคร้ามแดดกลับทำให้เขาดูคมคร้ามยิ่งขึ้น ท่วงท่าการเดินดูองอาจสมเป็นชายชาตรีในทุกกระเบียดนิ้ว รอยยิ้มน้อยๆ ที่จุดขึ้นตรงริมฝีปากรกไปด้วยไรหนวด ทำเอาหัวใจของปรางค์วลัยกระตุกวูบ

“สวัสดีครับ... เจอกันคราวนี้น้องปรางค์โตเป็นสาวเชียว แล้วยังสวย... สวยมากจนพี่เกือบจำไม่ได้แน่ะ ”

ตะวันจ้องมองใบหน้าน้องเมียไม่วางตา ปรางค์วลัยสวยเสียจนเขามองแล้วมองอีก

แวบแรกที่สบตากัน หญิงสาวหารู้ไม่รู้ว่าเธอเองก็เป็นต้นเหตุทำให้หัวใจของพี่เขยคนนี้เกิดอาการหวามไหว... กระตุกวูบขึ้นมาเช่นกัน

ตะวันไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะว่าสาวน้อยตรงหน้านี้มีรูปร่างหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับรินรดาไม่มีผิดเพี้ยน ผิวพรรณของเธอขาวสะอ้านหมดจด ดวงตาสุกใสปานดวงดาว จมูกโด่งเป็นสันสวย ดวงตาวาววับไปด้วยหยาดแววชีวิตหากประกายของความดื้อรั้นก็ดูน้อยกว่ารินรดาผู้เป็นพี่สาว

การได้เจอกับปรางค์วลัยในวันนี้ ทำให้พ่อเลี้ยงตะวันคิดถึงภรรยาผู้ล่วงลับขึ้นมาจับใจ

“น้องปรางค์โตเป็นสาวแล้วจริงๆ”

สายตาของพี่เขยแทบไม่คลาดไปจากเรือนร่างเอิบอิ่มของน้องเมีย ทั้งสะโพก อก เอว ของปรางค์วลัยช่างอะร้าอร่ามจนเขาตะลึงมองซ้ำแล้วซ้ำอีก สร้างความไม่พอใจให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ 

“ยัยปรางค์โตเป็นสาวแล้วมันหนักอวัยวะส่วนไหนของแกหรือยังไง?”

คุณนายชดช้อยสอดขึ้นมาทันที

หล่อนไม่ชอบสายตาของตะวันที่จ้องมองปรางวลัยค์ไม่กระพริบ ด้วยคุณนายเคยปรามาสเขาเอาไว้มากมาย ว่าท่าทางเจ้าชู้ของตะวันจะทำให้รินรดาน้ำตาเช็ดหัวเข่าเข้าสักวัน ถ้าหลงผิดตัดสินใจหนีมาอยู่กับผู้ชายคนนี้

ทว่ารินรดาก็ได้พิสูจน์แล้วว่าเธอตัดสินใจไม่ผิด... ที่เลือกตะวันเป็นคู่ชีวิต ด้วยที่ผ่านๆ มาเขารักใคร่และเอาใจใส่ดูแลเธอกับลูกๆ เป็นอย่างดี

ตะวันไม่เคยทำหน้าที่ ‘สามี’ บกพร่อง เขาไม่เคยทำเรื่องเจ้าชู้หลายใจให้รินรดาต้องเจ็บช้ำใจอย่างที่คุณนายผู้เป็นมารดาหวังว่าจะได้เห็น