ตอนที่ 4

         “เอ็งจะมาถือสาอะไรกันตอนนี้... อย่าคิดมากน่ะ ไม่มีอะไรน่าเกลียดหรอก… ”

         คำพูดของพี่เขยทำให้เมฆขยี้ฟองสบู่แล้วลูบล้วงเข้ามาระหว่างซอกขาซึ่งรกไปด้วยเส้นขนดกดำของพี่เขย เฉียดไปเฉียดมากับแก่นกาย

         เพลิงใจร้อน… จึงรีบคว้ามือน้องเมียมาสัมผัสกับดุ้นเอ็นของเขาเสียเอง

         “อุ๊ย... พี่เพลิง”

         ชายหนุ่มตกใจจนสบู่หล่นจากมือ เบือนหน้าหนีจากภาพตรงหว่างขา ไม่กล้ามอง แต่ก็เอามือลูบไล้เบาๆ ความเป็นชายของพี่เขยร้อนผ่าว ยาวใหญ่จนมือกำไม่รอบ

         “โห… น่ากลัวจังพี่เพลิง... ”

         น้องเมียจ้องมองสิ่งที่มือกำลังจับด้วยสายตาหวาดๆ หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ ยิ่งลูบยิ่งคลำ… ก็ยิ่งรู้สึกราวกับว่ากำลังกำฝักข้าวโพดสีดำใหญ่ๆ

         “พะ… พอหรือยัง... ”

         มือของเมฆสั่นไปหมดแล้ว ถามพลางพ่นลมหายใจออกมาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ทั้งอาย กลัว ตื่นเต้น

         “ข้างล่างด้วยสิ... ต่ำลงอีก... อีกนิด”

         เพลิงถ่างขาออกเล็กน้อย เมฆหงายฝ่ามือ ค่อยๆ ลูบล้วงเข้ามาถูสบู่ คลึงเคล้าอุ้งมือกับถุงหนังย่นยานคล้ายลูกเงาะ กำลังหดเกร็งเป็นก้อนอยู่ด้านล่างโคนแท่งร้อนผ่าว โอบไว้ด้วยพุ่มขนสีดำหยาบแข็ง

“โห… ใหญ่มากครับพี่เพลิง”

เมฆอุทาน ทำไมของพี่เขยคนนี้ช่างใหญ่ยาวสุดๆ ไม่รู้อะไรดลใจให้น้องเมียเผลอเอื้อมท่อนแขนออกมาเทียบเคียงวัดขนาด ตอนนี้จึงได้รู้ว่าอวัยวะเพศของพี่เขยยาวใหญ่พอๆ กับท่อนแขนเลยทีเดียว

         “พะ… พอแล้วนะ... ”

         เมฆชักแขนกลับมา ใจเต้นแรง ทำท่าขนลุกแล้วยัดสบู่ใส่มือพี่เขยให้ฟอกเอง ก่อนจะรีบก้าวยาวๆ หนีออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าแดงซ่าน

เมฆไม่นึกไม่ฝัน… ว่าการได้สัมผัสลูบไล้ไอ้นั่นของพี่เขย จะทำให้ใจสั่น เกิดอาการร้อนๆ หนาวๆ ราวจะเป็นไข้  

“เฮ้ย… ไอ้เมฆ... เดี๋ยวก่อนสิวะ... แล้วกัน”

เพลิงเรียก แต่เมฆไม่ยอมหันหลังกลับมามอง ปล่อยให้พี่เขยมองตามร่างน้อยๆ ที่วิ่งลับไปทางด้านหลังดงกล้วยด้วยแววตาสุดแสนเสียดาย

ในเวลาต่อมา

เพลิงอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็เดินเข้ามาในบ้าน ตอนนั้นเมฆกำลังอุ่นอาหารที่ซื้อเอามาฝาก

“พี่เพลิง กินข้าวเถอะพี่... ค่ำแล้วนะ”

น้องเมียเลื่อนจานผัดซีอิ๊วมาตรงหน้าเขา บอกพลางรินน้ำเย็นใส่แก้วที่วางอยู่ตรงหน้าพี่เขย

“เอ็งยังจำได้ว่าพี่ชอบผัดซีอิ๊ว”

เพลิงยิ้ม ขยับจานมาตรงหน้า คว้าช้อนคว้าส้อมมาถือไว้ในมือ

“ทำไมจะไม่รู้ล่ะ... ก็เมื่อก่อนผมเคยอยู่กับพี่นี่นา”

ตอนกำลังแตกเนื้อหนุ่ม เมฆเคยมาขออาศัยอยู่กับจันทร์แรมและเพลิงที่บ้านหลังนี้ ความทรงจำเก่าๆ เมฆไม่เคยลืม

ตอนนั้นเมฆเองก็พอจะมองออก ว่าพี่เขยคนนี้คิดอะไรกับตน? แต่ที่เพลิงไม่สามารถแสดงความรู้สึกได้มากไปกว่าสายตาที่มองสบกันไปมา ก็เป็นเพราะว่าจันทร์แรมพี่สาวของตนยังมีชีวิตอยู่

“เดี๋ยวผมคงต้องกลับ... รถตู้ในเมืองมีถึงสองทุ่มครึ่ง วานพี่เพลิงขับรถไปส่งที่ตลาดนะ”

เมฆยกหลังมือขึ้นมองนาฬิกา 

“อะไรนะ... เอ็งไม่เห็นหรือยังไง ว่าฝนตั้งเค้าทะมึนมาแต่หัวค่ำ ฟ้าแลบฟ้าร้องครืนๆ แบบนี้ออกไปอันตราย พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับดีกว่า... เดี๋ยวพี่ขับรถกระบะออกไปส่งให้ถึงท่ารถ... หรือเอ็งจะให้พี่ขับรถไปส่งถึงกรุงเทพฯ เลยก็ได้”

เพลิงเอ่ยอาสาอย่างเต็มใจ เอ่ยปากรั้งน้องเมียเอาไว้

“อ้าว... ไหนพี่เพลิงบอกว่ามือเจ็บ... ขับรถได้หรือ?”

น้องเมียเริ่มสงสัยในความเจ้าเล่ห์ของพี่เขย เมื่อครู่เพลิงยังทำสำออยว่ามือเจ็บแขนเจ็บ แต่ตอนนี้กลับนั่งตักข้าวกินปร๋อเหมือนไม่เป็นอะไรเลย

“หายแล้ว... ได้เอ็งช่วยอาบน้ำให้ พี่เลยหายเร็ว”

คนเจ้าเล่ห์ตอบพลางมองดูชายหนุ่มเทกับข้าวในถุงพลาสติกใส่ลงในถ้วยตรงหน้าเขา เป็นกับข้าวที่เมฆแวะซื้อเอามาฝาก เพราะจดจำได้ว่าพี่เขยคนนี้ชอบกินผัดซีอิ๊วกับผัดเผ็ดปลาดุกเป็นที่สุด

“ของโปรดพี่เพลิง... กินเยอะๆ นะ”

ชายหนุ่มเลื่อนถ้วยมาตรงหน้าพี่เขย