Part : พาหนี

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : พาหนี

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

ภายในรถ...

ขณะที่ท่านภานุและพอร์ชนั่งรถกลับบ้าน พอร์ชเห็นว่าสีหน้าของพ่อตนดูเหมือนจะครุ่นคิดบางอย่างอยู่ “ผมว่าเรื่องนั้น ยังไม่ต้องเร่งก็ได้นะครับพ่อ เอาตามแผนเดิมที่พ่อวางไว้ก็ได้”

“...เธออาจจะกำลังประท้วงพ่อของเธอเรื่องการแต่งงานก็ได้ เลยหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูดเพื่อคิดจะถ่วงเวลา”

หนูภาคงไม่ค่อยพอใจที่ถูกพ่อบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายที่เธอไม่รู้จัก ถึงเด็กสองคนจะได้ใช้เวลาร่วมกันแล้วบ้าง แต่ก็ไม่มีใครรู้ได้เลยว่าทั้งคู่พูดคุยกันถูกคอหรือไม่ ซึ่งผมคิดว่านี้อาจจะเป็นการถ่วงเวลาเพื่อให้เธอแน่ใจ ว่าจะยินยอมหรือต่อต้านการแต่งงานนี้ดี

“งั้นพ่อจะทำยังไงครับ?”

“แน่นอนว่าฉันต้องทำตามแผนเดิมที่วางไว้ แค่เร่งให้ไวขึ้น...เท่านี้ก็น่าจะหมดปัญหา พรุ่งนี้แกก็พาหนูภาไปจัดการเรื่องชุดแต่งงานให้เรียบร้อย อย่าขัดใจเธอ หรือทำให้เธอไม่ชอบหน้าแกเด็ดขาด...ไม่งั้นเดี๋ยวจะอดมีเมียเอา”

เขาต้องการให้ลูกชายได้รับของขวัญชิ้นใหญ่จากเขา ทั้งหน้าที่การงาน ทรัพย์สมบัติ หรือแม้แต่คู่ชีวิตที่ดี ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นความตั้งใจดี ซึ่งผู้เป็นลูกอาจไม่ได้มองว่าเป็นเช่นนั้น

“ได้ครับพ่อ”

เมื่อออกคำสั่งกับลูกชายเสร็จ ท่านภานุก็คว้ามือถือขึ้นมาต่อสายหาเลขา เพื่อที่จะสั่งงานที่เคยพูดคุยกันไว้ เพราะต้องการเร่งให้กำหนดที่ว่านั้นเร็วขึ้น...

“จัดการเรื่องโอนหุ้นในบริษัทของฉันให้กับเจ้าพอร์ชที ร่วมทั้งในตลาดหลักทรัพย์ ไม่ต้องจัดงานรับตำแหน่งให้มากความ แค่ลงข่าวไปก็พอ...บอกว่าฉันพร้อมวางมือ ส่งต่อหน้าที่ทุกอย่างให้ลูกชายดูแล”

“ได้ค่ะท่านประธาน” เสียงเลขาปลายสายตอบรับ

“...” พอร์ชที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้แสดงสีหน้าความรู้สึกใด ๆ ออกมา แม้ภายในใจจะกำลังดีใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่คาดหวัง

ช่วงเย็นของวัน...

“แม่นมกลับไปนอนที่ห้องเถอะนะคะ คืนนี้ภานอนคนเดียวได้” เธอพูดบอกหญิงมีอายุใจดี ในขณะที่กำลังจะเตรียมตัวอาบน้ำเพื่อเข้านอน

“ได้ยังไงล่ะคะ ให้แม่นมนอนเป็นเพื่อนเถอะนะ...”

“แต่ปูที่นอนนอนที่พื้นแบบนั้น จะปวดหลังเอานะคะ”

“นอนแบบนี้สบายกว่านอนบนเตียงตั้งเยอะค่ะ เดี๋ยวแม่นมขอกลับไปอาบน้ำที่ห้องก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวจะรีบขึ้นมานอนด้วย...” เธอสบายใจที่จะทำแบบนั้น

“...ก็ได้ค่ะ”

เมื่อเห็นว่าแม่นมเดินออกจากห้องไป เธอก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัว ระหว่างนั้นก็คิดถึงคน ๆ นึงที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานานหลายวัน

“จะเป็นไงบ้างนะ?”

เขาเงียบหายไปเลย จนฉันเองก็เริ่มกลัวว่าเขาจะไม่กลับมาแล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นจะทำยังไง ฉันจะไปตามหาเขาได้จากที่ไหน หากว่าเขาเปลี่ยนใจแล้วคิดจะทิ้งฉันไป

*****

กึก!

“ตาเถร!” ป้าปิ่นที่เปิดประตูเข้ามาด้านในห้องพักหัวใจตกไปอยู่ตาตุ่ม เมื่อเข้ามาแล้วพบว่ามีใครบางคนแอบอยู่ในห้องนอนของเธอ

“ชู่วว เบาครับป้า”

“มายังไงเนี่ยตารันต์ เข้ามาในนี้ไม่มีใครเห็นเหรอ”

เขารู้ว่าเวลาไหนเป็นเวลาที่เหมาะสมและควรแอบเข้ามา ซึ่งตามแผนการที่วางไว้จะต้องเป็นคืนวันพรุ่งนี้ ทว่าความคิดถึงบีบให้เขารีบจัดการทุกอย่างให้เสร็จภายในคืนวันนี้

“ถ้ามีก็คงพากันมายิงกระบานผมแล้วล่ะครับ”

“เฮ้อ เด็กคนนี้...ป้าตกใจหมดเลย” เธอใช้มือทาบอกลูบปลอบขวัญตัวเอง ก่อนจะถามถึงเรื่องของชายหนุ่ม “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ถ้าถามถึงเรื่องที่โดนท่านกระทืบ ก็ดีขึ้นเยอะแล้วครับ”

“หึย! ไอ้คนบ้าอำนาจ เมื่อไหร่จะหยุดทำชั่วสักทีนะ...” เธอพูดบ่นถึงเจ้าบ้านที่ทำตัวไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์เข้าไปทุกวัน แม้แต่กับความสุขของลูกสาวก็พรากไปได้

“แล้วคุณหนูของป้าเป็นไงบ้างครับ?”

“...จะเป็นยังไงได้ ก็บ่นคิดถึงแต่เราทั้งวันนั่นแหละ”

“งั้น…ผมจะขอให้ป้าช่วยอะไรหน่อยได้ไหมครับ?”

“...”

ป้าปิ่นเงียบฟังคำขอของเด็กหนุ่ม หลังจากคิดไตร่ตรองไม่นานก็พยักหน้าตอบรับ เพราะเธอเองก็อยากช่วยให้เด็กสองคนสมหวังในรักครั้งนี้เหมือนอย่างที่ทั้งคู่ต้องการให้เป็น

ชั้นสองในตึกใหญ่...

เวลาสองทุ่ม เป็นช่วงที่ป้าปิ่นจัดการเคลียร์งานทุกอย่างเสร็จ เธอจึงเดินขึ้นมาหาคุณหนูของเธอตามเดิม และทุกวันก็จะมีลูกน้องมายืนเฝ้าอยู่หน้าห้องนอนตลอดทั้งคืน คนนึงทำงานในกะเช้า ส่วนอีกคนทำงานในกะดึก สลับเวรกันเฝ้าอยู่ตลอดทั้งวัน

“คืนนี้เองลงไปนอนที่ชั้นล่างเถอะ ป้าอยู่เฝ้าคุณหนูเอง”

“จะดีเหรอครับป้า”

“ฉันอยู่เฝ้าในห้องทั้งคืนแล้ว แกจะยืนง่วงอยู่ตรงนี้ทำไม ไปหานอนชั้นล่างนู่นไป...เดี๋ยวตีห้าป้าตื่นแล้วจะลงไปเรียกให้ขึ้นมายืนเฝ้าเหมือนเดิม” เธอแสดงท่าทางใจดีให้หนุ่มรุ่นลูกตายใจ

“แต่ถ้านายมาเห็นผมจะซวยเอานะครับ”

“เดี๋ยวฉันพูดให้เอง ลงไปเถอะน่า”

“ก็ได้ครับป้า ขอบคุณครับ” เขายอมทำตามที่ป้าปิ่นแนะนำ ซึ่งหลังจากที่เธอเคลียร์ทางให้การันต์เสร็จ ก็ส่งซิกบอกให้คนที่แอบอยู่มุมบ้าน เร่งฝีเท้าเดินมาให้ถึงหน้าห้อง

แก๊ก!

เสียงเปิดประตูโดยไม่มีเสียงเคาะเรียกนำหน้าทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงจ้องมองไปยังที่มาของเสียง จึงเห็นว่านั่นเป็นแม่นมของเธอและคนร่างสูงที่ใส่ชุดแม่บ้านผู้หญิงกับโพกผ้าคลุมผมปิดหน้าปิดตา และทันทีที่เขาเปิดผ้าออกก็ทำให้รู้ว่าเป็นใคร

“พี่รันต์!” อุบ!

“เบาสิครับ”

“ฮืออ!”

เธอพุ่งตัวเข้าสวมกอดคนที่ปิดปากเธอไม่ให้ส่งเสียง ซึ่งในตอนนั้นการันต์เองก็ปล่อยมือออกจากปากของเธอ และเปลี่ยนเป็นกอดคนรักของตนกลับด้วยความคิดถึงแทน

“ไม่ร้องนะครับ พี่มาหาแล้ว”

“ฮึก หนูคิดถึง ฮืออ”

“พี่ก็คิดถึงครับ...” เขาลูบหลังเธอเบา ๆ เพื่อให้เธอเบาความเสียใจและหยุดเสียงร้องไห้นั้นไว้ก่อนที่ใครจะเข้ามาได้ยิน

“รีบเถอะรันต์ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า...” เสียงป้าปิ่นพูดเร่งชายหนุ่มให้รีบจัดการตามแผนการ

แผนที่เขาบอกกับเธอว่าจะพาตัวคุณหนูหนีไปในที่ไกลแสนไกล ซึ่งแม้จะเป็นเรื่องที่เสี่ยงต่อตัวเธอ แต่ก็คงดีกว่าเห็นคุณหนูที่เธอเลี้ยงมาเหมือนลูกทุกข์ใจไปตลอดชีวิต กับการอยู่กินกับชายที่เธอไม่ได้รัก

“ไปเถอะครับ”

“ไปไหนคะ?”

“พี่มาพาหนูหนีครับ เราหนีไปด้วยกันนะ...”

“...”

พิภาดีใจที่ได้ยินแบบนั้น แต่เธอก็เกิดความสับสนขึ้นเพราะเรื่องที่ตกลงจะช่วยคู่หมั้นอย่างพอร์ช ซึ่งหากเธอหนีไปกับการันต์ตอนนี้ทุกอย่างที่วางแผนไว้คงพังลงไม่เป็นท่า

“ไม่ได้ค่ะ ภาหนีไปตอนนี้ไม่ได้”

“...”

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

♡Thank you for support • I Love You 3000♡

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿