บทที่ 3

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะอย่างเหิมเกริมยิ่งกว่าเดิม

“รู้แบบนี้ตั้งแต่แรก จะหยิ่งไปทำไมแต่แรกกันล่ะ?”

ฉันพูดขัดเซี่ยอีหมิงขึ้นมา

“แต่ฉันมีเงื่อนไข ฉันต้องการไลฟ์สดการวินิจฉัยรักษาครั้งนี้ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต”

เสียงหัวเราะจากปลายสายหยุดลงทันที

“ไลฟ์สดเหรอ?” น้ำเสียงของเขาเย็นลง

“เหลียวซิงอวี๋ ตอนนี้ทั้งโซเชียลด่าคุณกันทั้งนั้น จะไลฟ์สดอีก ยังโดนด่าไม่พอหรือไง?”

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง มุมปากค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น

“ไลฟ์สดต่อหน้าคนทั้งประเทศ ฉันยอมก้มหัวรักษาโรคให้ตระกูลพวกคุณต่อหน้าคนเป็นล้านๆ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ คุณต้องการหรอกเหรอ?”

“ฉันจะใช้โอกาสนี้ขอโทษต่อหน้าคนทั้งประเทศ เผื่อจะเหลือทางรอดให้ตัวเองบ้าง”

เซี่ยอีหมิงเงียบไป

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ

“เหลียวซิงอวี๋ คุณนี่รู้จักก้มหัวเป็นจริง ๆ”

“ก็ได้ ในเมื่อคุณอยากจะขายหน้าต่อหน้าคนอื่น ผมจะจัดให้”

“แต่ว่า” ฉันเปลี่ยนน้ำเสียงทันที

“เรื่องไลฟ์สดต้องปกปิดเซี่ยเฉียวซีไว้ เธอเป็นคนไข้ หากรู้ว่ามีคนดูเยอะขนาดนี้ เกรงว่าจะมีตื่นตกใจ”

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นเพราะเรื่องนี้ ฉันจะไม่รับผิดชอบ”

เซี่ยอีหมิงไม่ได้คิดอะไรมากเลย และตอบตกลงอย่างง่ายดาย

จนกระทั่งเช้าวันต่อมา

ฉันเดินทางไปยังสถานที่ตรวจรักษาที่เซี่ยอีหมิงนัดไว้ ซึ่งเป็นห้องพักผู้ป่วยวีไอพีบนชั้นสูงสุดของโรงพยาบาลอันดับหนึ่ง

เวลานั้นมีคนสองคนยืนรออยู่หน้าประตู

ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง อายุประมาณห้าสิบกว่าปี

ฝ่ายชายร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีเทาเข้ม

ฝ่ายหญิงสวมเสื้อโค้ตกันลมสีน้ำเงินเข้ม บุคลิกสง่างาม

“คุณคือเหลียวซิงอวี๋ใช่ไหม?” แม่เซี่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ฉันพยักหน้า “ฉันเองค่ะ”

เธอกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจดเท้า แล้วพยักหน้าเบาๆ

“ฉันเป็นแม่ของเฉียวซี ฉันเคยได้ยินชื่อคุณมาบ้าง”

“หมอเหลียว เฉียวซีเป็นเด็กที่พวกเราเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก วันนี้เชิญคุณมาก็ด้วยความจริงใจ”

เธอหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นมาให้

ฉันไม่ได้ยื่นมือไปรับ

เธอก็ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง

“รักษาเฉียวซีให้หาย เรื่องชื่อเสียงหรือเรื่องเงิน ไม่ใช่ปัญหา”

“เรื่องที่คุณถูกโรงพยาบาลอันดับหนึ่งไล่ออก ฉันจะช่วยจัดการสะสางให้”

“ยิ่งกว่านั้น ฉันรับรองได้ว่าทรัพยากรของเซี่ยซื่อกรุ๊ปในระบบการแพทย์ทั่วประเทศ ต่อไปคุณจะใช้ได้ตามที่คุณต้องการ”

“นี่คือความจริงใจของตระกูลเซี่ย”

ฉันเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง

น่าเสียดาย สิ่งที่เธอพูดมาทั้งหมดนั้น ฉันไม่ได้ขาดแคลนเลยสักอย่างเดียว

“คุณนายเซี่ยคะ วันนี้ฉันมาเพื่อตรวจรักษาคนไข้ ตรวจเสร็จแล้วค่อยว่ากันอีกทีค่ะ”

สายตาของแม่เซี่ยไหววูบไปเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว

พ่อเซี่ยที่อยู่ข้างๆ พอได้ยินฉันพูดประโยคนี้ ก็กระแอมไอขึ้นมาคำหนึ่ง

สายตาของเขาไม่ได้นุ่มนวลเหมือนแม่เซี่ย

“เหลียวซิงอวี๋ สิ่งที่ภรรยาผมพูด เป็นความต้องการของเธอ”

“ส่วนความเห็นของผมคือ ถ้าคุณรักษาเฉียวซีหาย ตระกูลเซี่ยจะตอบแทนคุณอย่างงาม”

เขาหยุดเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง

“ตอนนี้ชื่อเสียงของคุณป่นปี้ไปหมดแล้ว การไลฟ์สดในวันนี้เป็นสิ่งที่คุณเรียกร้องเอง และเป็นโอกาสสุดท้ายของคุณด้วย”

“ถ้ารักษาไม่หาย ทั่วทั้งวงการแพทย์จะไม่มีที่ยืนให้คุณอีกต่อไป”

ฉันยืนอยู่ที่เดิม สบตาเขาอยู่สามวินาที

“คุณเซี่ยคะ ฉันจะรักษาหายหรือไม่ ต้องตรวจดูก่อนถึงจะรู้”

พูดจบ ฉันก็เดินผ่านเขา และผลักประตูเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับกำลังฉุกคิดอะไรบางอย่าง

จากนั้นเขากับแม่เซี่ยก็เดินตามเข้ามา

หลังเข้ามา ทั้งสองไม่พูดอะไรอีก เพียงนั่งเงียบๆ อยู่ด้านข้าง

เซี่ยอีหมิงกำลังนั่งปอกแอปเปิ้ลอยู่บนโซฟา

เขาชะเง้อมองฉันแวบหนึ่ง จากนั้นก็เหลือบสายตาไปทางช่องแอร์ และกวาดสายตาไปมองของตกแต่งบนตู้ข้างเตียงอีกรอบ

ดูท่ากล้องไลฟ์สดคงถูกซ่อนไว้ตรงนั้นแน่นอน