บทที่ 2

ฉันไม่ได้พูดอะไร

ถอดเสื้อกาวน์สีขาวออก พับอย่างเรียบร้อย แล้ววางไว้บนพนักเก้าอี้

หยิบกุญแจรถบนโต๊ะ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

เซี่ยอีหมิงยืนอยู่ข้างเสากลางโถงโรงพยาบาล สวมแว่นกันแดด มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า

เห็นได้ชัดว่ากำลังรอฉันอยู่

เมื่อเห็นฉันอุ้มกล่องกระดาษเดินเข้ามา เขาก็ถอดแว่นกันแดดออก มุมปากก็ยกยิ้มอย่างมีนัย

“หมอเหลียว เลิกงานเร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ?”

“เมื่อวานตอนคุณปฏิเสธผม ยังอวดดีอยู่เลยไม่ใช่หรือไง? ทำไมวันนี้ถึงรักษางานตัวเองไว้ไม่ได้ล่ะ?”

เขาขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย แล้วกดเสียงให้ต่ำลง

“เหลียวซิงอวี๋ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะไม่มีโรงพยาบาลไหนในประเทศนี้กล้าจ้างคุณอีก”

เขาจ้องมองฉัน รอคอยที่จะได้เห็นสีหน้าหวาดกลัว และรอให้ฉันเอ่ยปากอ้อนวอนขอชีวิต

แต่ฉันไม่ได้ทำ

ฉันเพียงแค่มองเขาไปอย่างเงียบๆ เช่นนั้น

เขาขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะไม่พอใจกับปฏิกิริยาตอบรับนี้ของฉันอย่างมาก

“แต่ผมยังสามารถให้ทางเลือกสุดท้ายกับคุณได้นะ”

“มาอยู่ที่ตระกูลเซี่ย เป็นหมอประจำตัวให้น้องสาวผม สแตนด์บายพร้อมเรียกใช้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”

“รักษาเธอให้หาย แล้วผมรับประกันว่าชีวิตที่เหลือของคุณจะมีกินมีใช้ไม่ลำบาก เป็นไงล่ะ?”

จู่ๆ ฉันก็หัวเราะออกมา

“เซี่ยอีหมิง”

ชะงักไปครู่หนึ่ง

“คุณคิดว่าทั้งโลกนี้มีแค่ตระกูลเซี่ยหรือไงที่มีเงิน?”

ฉันไม่พูดเพ้อเจ้ออีก เดินผ่านตัวเขาออกไปนอกโรงพยาบาล

เขาไม่รู้หรอก

ฉันไม่ได้เป็นแค่รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งนี้ หรืออายุรแพทย์ชื่อดังของเมืองเท่านั้น

ฉันยังเป็นลูกสาวบุญธรรมเพียงคนเดียวของคุณปู่เหลียว ผู้นำกลุ่มการแพทย์ตระกูลเหลียวแห่งเมืองหลวง และปรมาจารย์แพทย์แผนจีนผู้เลื่องชื่อ

การมาทำงานที่โรงพยาบาลรัฐแห่งนี้ ก็เพียงเพื่อฝึกฝนฝีมือและทำภารกิจทดสอบที่คุณปู่เหลียวมอบหมาย

ในวงการแพทย์ทั้งประเทศ ตระกูลเหลียวต่างหากที่เป็นผู้กุมอำนาจตัวจริง

แบนฉันเนี่ยนะ?

น่าขำชะมัด

ตอนกลางคืน ขณะที่ฉันกำลังไถโทรศัพท์ จู่ๆ ก็มีหัวข้อแฮชแท็กติดเทรนด์เกี่ยวกับฉันเด้งขึ้นมา

#แพทย์ผู้เชี่ยวชาญชั้นนำเห็นคนป่วยแล้วไม่ช่วย #เหลียวซิงอวี๋โรงพยาบาลอันดับหนึ่งรับสินบน #ปีศาจเลือดเย็นไร้จรรยาบรรณแพทย์

ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตกำลังแชร์คลิปวิดีโอหนึ่งกันอย่างบ้าคลั่ง เนื้อหาในคลิปคือ

เซี่ยเฉียวซีนั่งอยู่บนรถเข็น สีหน้าทรุดโทรมดูไม่ได้ และกุมหน้าอกไว้ตลอดเวลา

เซี่ยอีหมิงอยู่ข้างๆ ขอร้องให้ฉันตรวจรักษาเธอ “หมอเหลียวครับ ได้โปรดเถอะครับ ช่วยชีวิตน้องสาว

แต่พอฉากตัดมาที่ฉัน กลับมีเพียงภาพอันเย็นชาภาพเดียว “ฉันไม่รับรักษา เอาบัตรออกไป แล้วเชิญคนออกไปได้แล้วค่ะ”

หลังจากนั้นทันที ก็มีบัญชีที่อ้างตัวว่าเป็น “คนวงใน” ออกมาแฉ

【ฉันเป็นพนักงานภายในของโรงพยาบาลอันดับหนึ่ง หมอผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่หมอดีอะไรเลย เธอยังรับเงินใต้โต๊ะด้วยซ้ำ!】

【ตระกูลเซี่ยยัดเงินให้เธอไม่มากพอ เธอเลยไม่ยอมรักษาให้! ผู้อำนวยการตรวจเจอความผิดของเธอ เมื่อเช้านี้เลยสั่งไล่ออกไปแล้ว!】

ในช่องความคิดเห็นด้านล่าง เกือบทั้งหมดต่างก็เข้ามาด่าทอฉัน

【หญิงใจอำมหิต! ผู้หญิงแบบนี้ก็เป็นหมอได้ด้วยเหรอ?】

【นายทุนยังจะมีจิตสำนึกมากกว่าเธอเลย! หมอนี่ไม่มีแม้แต่หัวใจ! แนะนำให้ตรวจสอบอย่างเข้มงวด!】

【ได้ยินมาว่าเธอถูกแบนจากทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตแล้ว สมน้ำหน้า! ขยะสังคมแบบนี้ควรไปตายซะ!】

เซี่ยเฉียวซีเองก็โพสต์โซเซียลเช่นกัน

รูปที่แนบมาเป็นรูปข้อมือที่กำลังให้น้ำเกลือ ผิวขาวซีดจนออกสีเขียว

ข้อความเขียนไว้ว่า【บางทีชีวิตของฉันอาจจะเหลือแค่นับถอยหลังแล้ว แต่ฉันก็ยังคงเชื่อมั่นว่าโลกใบนี้ยังมีความหวัง ไม่โทษหมอเหลียวหรอกค่ะ เป็นเพราะดวงของฉันมันไม่ดีเอง】

ผู้คนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาในบัญชีของฉัน ข้อความส่วนตัวเต็มไปด้วยคำสาปแช่ง ภาพตัดต่อรูปงานศพ และคำด่าลามไปถึงบรรพบุรุษ

ฉันได้แต่แค่นหัวเราะในใจ ทั้งๆ ที่ผู้อำนวยการเป็นคนรับสินบนจากเซี่ยอีหมิงแล้วมาไล่ฉันออก แต่เขากลับใส่ร้ายฉันเสียเอง

มุกเดิมๆ แบบนี้ ฉันเคยสัมผัสมาแล้วเมื่อชาติที่แล้ว

พอเซี่ยเฉียวซีอาการป่วยกำเริบ เขาก็บอกว่าเป็นเพราะฉัน จากนั้นก็ตัดต่อวิดีโอ สร้างเรื่องโกหกลงอินเทอร์เน็ต เพื่อทำให้ฉันเสียชื่อเสียงจนไม่มีที่ยืน

ฉันกดโทรศัพท์หาเซี่ยอีหมิง

เสียงสัญญาณดังอยู่หลายครั้งกว่าจะมีคนรับ

ปลายสายมีเสียงเหยียดหยามและได้ใจของเซี่ยอีหมิงดังขึ้น

“เป็นไงล่ะ? ผู้เชี่ยวชาญเหลียวทนไม่ไหวแล้วเหรอ?”

ฉันไม่ได้ตอบรับคำพูดนั้น

“เซี่ยอีหมิง ฉันตกลงจะตรวจรักษาให้น้องสาวคุณค่ะ”